ตอนที่ 065 คิดดอกทบต้น ไว้เจอกันคราวหน้า

หยางโม่เปลี่ยนลุคจากสาวทำงานเรียบร้อยก่อนหน้านี้ไปอย่างสิ้นเชิง!

วันนี้เธอสวมมินิเดรสรัดรูปสีดำแต่งลวดลาย ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวอันสมบูรณ์แบบให้เด่นชัด ทั้งส่วนเว้าส่วนโค้งรูปตัว S หน้าอกอวบอิ่มและสะโพกผายชวนมอง!

คอเสื้อคว้านเว้าเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าขาวเนียนกระจ่างใส ยิ่งช่วยเพิ่มความเซ็กซี่และเสน่ห์เย้ายวนใจขึ้นไปอีกขั้น!

ชายกระโปรงยาวคลุมแค่ช่วงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนดุจหยกที่เปิดเปลือยสะกดสายตา!

ผมดัดลอนคลายสุดเซ็กซี่บวกกับการแต่งหน้าประณีตชวนมอง ทำให้หยางโม่ในลุคสาวมั่นทรงเสน่ห์ดูสะดุดตาโดดเด่นเป็นพิเศษ!

น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวตรงที่เพราะต้องขับรถ เธอจึงใส่รองเท้าส้นแบนมา!

ถ้าเปลี่ยนมาใส่รองเท้าส้นสูงล่ะก็ ลุคสาวมั่นสุดเซ็กซี่แบบนี้ ใครเห็นเข้าจะไม่หลงรักบ้างเล่า!

แน่นอนว่าหยางโม่ไม่มีทางเชื่อคำโกหกพกลมของกู้เหวินชิงอยู่แล้ว!

แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไป ความประทับใจที่เธอมีต่อกู้เหวินชิงก็พุ่งทะยานสูงขึ้นเป็นเส้นตรงจริง ๆ!

ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังเอาใจใส่ขนาดนี้ จะไม่ให้เธอหวั่นไหวได้ยังไงกันเล่า!

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอันร้อนแรงของหยางโม่ กู้เหวินชิงก็ลูบหน้าตัวเองเบา ๆ "หน้าผมดูดีไหมครับ?"

"หล่อสุด ๆ ไปเลยจ้า!"

กู้เหวินชิงเอ่ยหยอก "ถ้างั้นพี่จูบผมสักทีสิครับ!"

ตอนนี้หยางโม่รู้สึกดีกับกู้เหวินชิงมากก็จริง แต่คนอยู่เยอะขนาดนี้เธอก็ยังเขินอายอยู่ดี จึงได้แต่กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคนว่า

"ไว้คราวหน้านะ...คนเยอะเกินไปแล้ว!"

ครืด... ครืด!

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกู้เหวินชิงก็สั่นขึ้นมา!

พอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูก็พบว่าเป็นข้อความที่หวังหมิ่นส่งมา!

แถมยังส่งมารัว ๆ หลายข้อความ ข้อความแรกที่ยังไม่ได้อ่านก็ส่งมาตั้งแต่สิบกว่านาทีก่อนแล้ว!

หยางโม่ยังต้องไปร่วมงานแต่งงาน กู้เหวินชิงจึงบอกว่ามีอะไรให้คุยกันทางวีแชต จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปในโรงแรมเรดิสัน!

พลางเดินไปเปิดอ่านข้อความไป!

หวังหมิ่น: สามีขา ยังไม่ถึงอีกเหรอคะ? (น้อยใจ)

หวังหมิ่น: ฉันใส่ชุดสาวใช้แบบนี้ดูสวยไหมคะ? (เขินอาย)

หวังหมิ่น: สามี ทำไมไม่สนใจเค้าเลยอ่า?

หวังหมิ่น: ผู้ชายบ้า เสร็จกิจแล้วทิ้งกันเลยนะ! (โกรธ)

เมื่อดูจากเวลา แต่ละข้อความถูกส่งมาทิ้งช่วงห่างกันอยู่พอสมควร!

แสดงให้เห็นว่าหวังหมิ่นคิดถึงเขามากจริง ๆ!

เมื่อครู่นี้กู้เหวินชิงมัวแต่วุ่นอยู่กับเรื่องของหยางโม่ จึงไม่ได้สังเกตเห็นข้อความของหวังหมิ่น!

ในใจก็นึกอยากแกล้งหยอกเย้าเธอขึ้นมาสักหน่อย!

กู้เหวินชิง: วันนี้ที่มหาลัยมีธุระ คงไปหาไม่ได้แล้วครับ!

หวังหมิ่นที่เฝ้ารอการตอบกลับจากกู้เหวินชิง กว่าจะได้ข้อความมา แต่พอดูแล้วกลับกลายเป็นข่าวร้าย ประกายในดวงตาจึงหม่นแสงลงทันที...

คนใจร้าย!

คนเนรคุณ!

อุตส่าห์ตั้งอกตั้งใจเตรียมถุงน่องไว้สารพัดแบบ เตรียมสิทธิพิเศษจัดเต็มไว้ให้แท้ ๆ!

หวังหมิ่นโมโหจนแก้มป่องฟึดฟัด!

......

"สวัสดีครับ ประธานกู้..."

"สวัสดีค่ะ ประธานกู้"

"ยินดีต้อนรับกลับครับ ประธานกู้!"

ทันทีที่เห็นกู้เหวินชิงก้าวเข้ามาในโรงแรม พนักงานทุกคนต่างพากันเอ่ยทักทายเจ้านาย!

กู้เหวินชิงเหลือบไปเห็นป้ายชื่อบนอกของหมิงเจวียนที่เขียนว่า [ผู้จัดการแผนกต้อนรับส่วนหน้า]!

พอดีเลย ผู้จัดการใหญ่ของโรงแรมเพิ่งถูกปลดออกจากตำแหน่งไป!

เลื่อนตำแหน่งใครขึ้นมาขัดตาทัพแทนไปก่อนก็ได้ ถ้าความสามารถไม่ถึงค่อยเปลี่ยนคนใหม่ก็ยังไม่สาย!

กู้เหวินชิงแกล้งเอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ "คุณเป็นผู้จัดการแผนกต้อนรับส่วนหน้าของที่นี่เหรอครับ!"

"ใช่ค่ะเจ้านาย ดิฉันชื่อหมิงเจวียนค่ะ!"

"ทำงานมากี่ปีแล้วล่ะครับ?"

"อยู่ที่เรดิสันมาห้าปีแล้วค่ะ" หมิงเจวียนแอบตื่นเต้นดีใจอยู่ในใจ ผู้จัดการใหญ่เพิ่งถูกไล่ออกไป แล้วเจ้านายกลับมาถามเรื่องพวกนี้กับตนในจังหวะแบบนี้ หรือว่าตนจะได้เลื่อนตำแหน่งกันแน่นะ!

กู้เหวินชิงไม่ทำให้เธอต้องผิดหวัง "เอาเถอะ คุณลองรักษาการในตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ไปก่อนก็แล้วกันครับ!"

คำพูดของกู้เหวินชิงฟังดูสบาย ๆ เรียบง่าย แต่หมิงเจวียนก็ฟังความนัยที่ซ่อนอยู่ออกทันที!

ผู้จัดการใหญ่รักษาการ... ก็เทียบเท่ากับตำแหน่งชั่วคราวนั่นแหละ

นี่แสดงว่าเจ้านายอยากดูความสามารถในการทำงานของเธอ เธอจึงคิดในใจว่าจะต้องทำให้ดีกว่าคนก่อนหน้าให้ได้!

..........

กู้เหวินชิงขึ้นลิฟต์มาถึงห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท

เขาเคาะประตูห้อง

ก๊อก ก๊อก!

"ใครน่ะคะ!" หวังหมิ่นส่องตาแมวออกมาดู

ใบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติของกู้เหวินชิงนอกประตูปรากฏสู่สายตาของเธอทันที!

ความผิดหวังของหวังหมิ่นมลายหายไปจนหมดสิ้น เธอเปิดประตูด้วยความดีใจแล้วโผเข้ากอดกู้เหวินชิงแน่นไม่ยอมปล่อย เรือนร่างนุ่มนิ่มแนบชิดติดกับกู้เหวินชิงอย่างแนบแน่น

หวังหมิ่นโถมตัวกอดกู้เหวินชิงไว้ทั้งร่าง พลางส่งเสียงฮึดฮัดออดอ้อน "คนขี้โกหก!"

"สามี ขา เค้าอาบน้ำตัวหอมฟุ้งรอแล้วน้า!"

กู้เหวินชิงโน้มตัวลง ค่อย ๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้ริมหูของหวังหมิ่น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนให้ใจสั่นสะท้านว่า "งั้นผมขอดมดูหน่อยสิครับ!"

เธอซบอิงแอบเรือนร่างอยู่บนตัวของกู้เหวินชิง ท่าทางเหมือนจะปฏิเสธแต่กลับโอนอ่อนผ่อนตามอย่างเย้ายวน

วันนี้หวังหมิ่นสวมชุดเดรสสั้นรัดรูปสีขาว ขาเรียวสวมถุงน่องสีขาวยาวเหนือหัวเข่า

ภายใต้เครื่องสำอางที่แต่งแต้มอย่างประณีต แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันแสนบริสุทธิ์ผุดผ่อง

เสน่ห์อันเย้ายวนใจจากการแต่งกายสุดเซ็กซี่ชุดนี้ บวกกับใบหน้าหวานแหววไร้เดียงสา

การแต่งกายชุดนี้ทำเอาดวงตาของกู้เหวินชิงเป็นประกายขึ้นมาได้จริง ๆ!

ดูท่าแล้ว ยัยหนูคนนี้คงจะทุ่มเทความคิดและใส่ใจในการแต่งตัวไม่น้อยเลยทีเดียว!

ผ่านไปครู่ใหญ่

กู้เหวินชิงจึงเอ่ยขึ้นว่า "คราวหน้าไม่อนุญาตให้ใส่ชุดสั้นเหมือนที่ไปเที่ยวผับอีกนะ!"

ถึงเขาจะชอบมองชุดแบบนี้ แต่ก็ไม่มีรสนิยมชอบให้คนอื่นมามองผู้หญิงของตัวเองแต่งตัวแบบนั้นหรอกนะ!

"อ๊ะ! นั่นมันตอนที่ฉันอกหักนี่คะ ต่อไปนี้ไม่ใส่แล้วล่ะค่ะ!" หวังหมิ่นย่นจมูกเล็ก ๆ อันน่ารักพลางเอ่ยขึ้น

ใบหน้าของกู้เหวินชิงเผยรอยยิ้มออกมาบางเบา "เปล่า เธอต้องใส่อยู่!"

หวังหมิ่นยิ้มหวานหยดย้อย "ได้ค่ะ ใส่ให้คุณดูคนเดียวเท่านั้นแหละ!"

กู้เหวินชิงดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง แล้วเหลือบไปเห็นรองเท้าบูตยาวทรงสูงสีดำสำหรับผู้หญิง

เขาเอ่ยถาม "ถึงใส่บูตแบบนี้แล้วจะดูสวยก็เถอะ แต่หน้าร้อนใส่แบบนี้เท้าไม่เหม็นจริง ๆ เหรอครับ?"

"ล้างทำความสะอาดทุกวัน เท้าจะเหม็นได้ยังไงกันเล่าคะ..." หวังหมิ่นทำท่าเหมือนแมวน้อยที่กำลังพองขนขู่ฟ่อ

"คืนที่ไปดื่มเหล้าด้วยกันคุณก็เคยเห็นแล้วนี่นา เหม็นหรือไม่เหม็นกันแน่ล่ะคะ!"

"เหม็นครับ!"

หวังหมิ่นยู่ปากขึ้นทันที "ตีปากเลยนะ ไม่เห็นจะเหม็นสักนิด..."

เธอเงื้อมือเล็ก ๆ ทุบเบา ๆ ไปที่แผงอกของใครบางคน!

กู้เหวินชิงคว้าจับมือน้อย ๆ เอาไว้ได้ทันควัน ดวงตาลุกโชนด้วยไฟปรารถนา พลางพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาแผ่วเบา

"ผมไม่เชื่อหรอกครับ"

ผ่านไปเนิ่นนาน…

หวังหมิ่นก็ผล็อยหลับไปในทันที!

ในเวลานั้นเอง หยางโม่ก็ส่งข้อความทางวีแชตเข้ามา!

หยางโม่: น้องกู้ทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ? (น่ารัก)

กู้เหวินชิง: ราตรีนี้ช่างยาวนานจนข่มตานอนไม่หลับ กำลังคิดถึงพี่อยู่ครับ! (ยิ้มเจ้าเล่ห์)

หยางโม่แกล้งถามทั้งที่รู้: คิดถึงพี่ทำไมกันล่ะจ๊ะ? (เครื่องหมายคำถาม)

กู้เหวินชิงเล่นคำสองแง่สองง่าม: คิดเอาพี่ไงครับ!

ชั่วครู่ใหญ่หยางโม่จึงตอบกลับมา: เจ้าหมาป่าลามกตัวน้อย (เขินอาย)

กู้เหวินชิง: ติดจูบผมไว้ครั้งหนึ่งนะ... ดูสิว่าจะชดใช้ให้เมื่อไหร่ดี?

หยางโม่: ไว้เจอกันครั้งหน้านะคะ... (คาดหวัง)

กู้เหวินชิง: ถ้าคิดดอกเบี้ยทบต้นล่ะก็ คงไม่จบลงแค่จูบง่าย ๆ แบบนี้หรอกนะครับ! (ยิ้มเจ้าเล่ห์)

………………………………