ตอนที่ 064 ใช่ ฉันซื้อโรงแรมเรดิสันแล้ว

ณ โรงแรมเรดิสัน!

"คุณชายกู้ พวกผมไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกิน ได้โปรดอย่าถือสาเลยนะครับ!" หัวหน้าทีม รปภ. เอ่ยอย่างร้อนรนกระวนกระวาย!

รปภ. อีกหลายคนที่ตามมาต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง!

ในใจของพวกเขาทั้งหวาดกลัวทั้งกระสับกระส่าย แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือก่นด่าโจวสงหังอยู่ในใจไม่หยุด!

บัดซบเอ๊ย ไอ้นรกนั่นดันไปล่วงเกินมหาเศรษฐีระดับหมื่นล้านเข้าให้!

พลอยทำให้พวกตนต้องมารับเคราะห์กรรมไปด้วยแท้ ๆ!

กู้เหวินชิงกระตุกยิ้มเย็นที่มุมปาก เคราะห์กรรมอย่างนั้นเหรอ? เขาไม่ได้คิดเช่นนั้นสักนิด!

อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องทำงานของผู้จัดการโรงแรมระดับห้าดาวเรดิสัน จู่ ๆ เขาก็ได้รับสายโทรศัพท์จากเจ้านาย!

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้านายพูดสาย ผู้จัดการก็ถึงกับมึนงงไปในทันที!

เจ้านายบอกว่า โรงแรมระดับห้าดาวเรดิสันถูกเขาขายทิ้งไปแล้ว นับแต่นี้เป็นต้นไป เขาไม่ใช่เจ้าของโรงแรมเรดิสันอีกต่อไป!

"ครับ เข้าใจแล้วครับ!"

หลังจากวางสาย ผู้จัดการยังคงตั้งสติไม่ได้ไปชั่วขณะ!

กิจการของโรงแรมระดับห้าดาวเรดิสันรุ่งเรืองเฟื่องฟูมาโดยตลอด เจ้านายจะขายทิ้งไปทำไมกัน? การทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการทุบหม้อข้าวตัวเองชัด ๆ!

ติ๊งต่อง!

อีเมลฉบับหนึ่งถูกส่งเข้ามายังกล่องข้อความของผู้จัดการ เป็นข้อมูลที่อดีตเจ้านายส่งมาให้!

สิ่งที่ปรากฏอยู่ด้านในคือข้อมูลของเจ้าของคนใหม่แห่งโรงแรมระดับห้าดาวเรดิสัน!

"ให้ตายเถอะ!"

เมื่อได้เห็นข้อมูลของเจ้าของคนใหม่!

ผู้จัดการถึงกับอึ้งตาค้างไปเลย...

เพิ่งจะ...เพิ่งจะอายุ 18 ปีเองเนี่ยนะ?

อายุน้อยแค่นี้แต่กลับสามารถซื้อกิจการโรงแรมเรดิสันได้ ดูท่าแล้วฐานะทางการเงินของตระกูลเจ้าของคนใหม่นี้คงจะมหาศาลจนน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!

ในเวลานั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น!

"เข้ามาได้!"

บานประตูห้องทำงานเปิดออก หมิงเจวียน ผู้จัดการแผนกต้อนรับส่วนหน้าก็เดินเข้ามาด้านใน!

"ผู้จัดการคะ ปัญหารถติดตรงทางเข้าลานจอดรถจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ!" หมิงเจวียนรายงาน

ผู้จัดการขมวดคิ้วมุ่น "เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ใช้เวลาจัดการตั้งครึ่งชั่วโมง รปภ. พวกนั้นกินข้าวเปล่ากันหรือไง?"

จากนั้นผู้จัดการก็ส่งต่ออีเมลไปให้ผู้จัดการแผนกต้อนรับส่วนหน้า พลางเอ่ยว่า "โรงแรมเรดิสันเปลี่ยนเจ้าของแล้ว เธอทำความเข้าใจข้อมูลของเจ้าของคนใหม่เอาไว้หน่อยนะ...ฉันส่งเข้าอีเมลเธอแล้ว"

"อ้อ ค่ะ!"

ในใจของหมิงเจวียน ผู้จัดการแผนกต้อนรับส่วนหน้าเองก็ตื่นตระหนกตกใจอย่างยิ่งเช่นกัน!

โรงแรมระดับห้าดาวมูลค่าห้าพันล้าน คิดจะซื้อก็ซื้อเลยเนี่ยนะ? เจ้านายคนใหม่นี่ช่างอู้ฟู่และเด็ดขาดเกินไปแล้ว!

ขณะที่คิด เธอก็คลิกเปิดดูข้อมูลทันที!

พอเห็นรูปถ่าย ดวงตาของเธอแทบจะถลนออกมานอกเบ้า...

"น...นี่ไม่ใช่คนที่กำลังมีเรื่องอยู่ตรงลานจอดรถหรอกเหรอคะ!"

เมื่อครู่นี้เธอยืนดูสถานการณ์อยู่ไม่ไกล แม้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะสวมหน้ากากอนามัย แต่ทรงผมและแววตากลับเหมือนกับในรูปถ่ายเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน!

"เธอว่าอะไรนะ?" ผู้จัดการรีบถามละล่ำละลักทันควัน "แน่ใจเหรอ?"

หมิงเจวียนพยักหน้าหงึก ๆ!

เมื่อเห็นหมิงเจวียนพยักหน้า ผู้จัดการก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวด ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยสักนิด

ในใจของเขารู้สึกเย็นเยียบจนชาวูบไปหมดแล้ว!

เจ้าของคนใหม่เพิ่งจะเข้าซื้อกิจการโรงแรมได้วันแรก ตัวเองก็ดันไปโชว์พาวข่มขู่ จัดฉากต้อนรับขับสู้จนล่วงเกินเจ้านายคนใหม่เข้าอย่างจังเสียแล้ว!

นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ เลย...

ไม่ได้การ ต้องรีบแก้ไขสถานการณ์เดี๋ยวนี้!

ผู้จัดการเอ่ยด้วยความลนลานร้อนรน "เร็วเข้า รีบแจ้งเจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารทุกคน ให้ไปต้อนรับประธานกู้ที่ลานจอดรถด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย!"

"ได้ค่ะ!" หมิงเจวียนพูดจบ ก็รีบไปกระจายคำสั่งแจ้งเรื่องทันที!

บริเวณทางเข้าลานจอดรถ!

ลานจอดรถกลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยแล้ว รถขนเงินคันแล้วคันเล่าแล่นเข้ามา ขนเงินสดหนึ่งร้อยล้านหยวนขึ้นรถแล้วขับออกไป!

แม้พวก รปภ. จะพูดจาล่วงเกินกู้เหวินชิงไปแล้ว แต่ถึงตอนนี้พวกเขาก็ทำตัวเป็นหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน ในเมื่อกู้เหวินชิงไม่ยอมรับคำขอโทษ ก็ช่างมันปะไร...

ที่บ้านมีเงินแล้วจะทำไม มีทรัพย์สินเป็นหมื่นล้านแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเขากันเล่า ยังไงพวกเขาก็รับเงินเดือนแค่เดือนละ 4,000-5,000 หยวนอยู่ดีไม่ใช่หรือไง!

"คุณชายกู้ งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ!"

แต่หัวหน้าทีม รปภ. ยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบหลายคู่ก็ดังขึ้นกะทันหัน!

เพียงครู่เดียว ผู้จัดการโรงแรมใหญ่เรดิสันก็นำคณะผู้บริหารกลุ่มใหญ่เดินปรี่ตรงเข้ามา…

"เจ้านาย ท่านมาถึงแล้วหรือครับ!"

ผู้จัดการเอ่ยทักทายกู้เหวินชิงด้วยความนอบน้อมอย่างยิ่ง!

บรรดาผู้บริหารด้านหลังต่างก้มศีรษะทักทายด้วยความเคารพยำเกรงเช่นกัน:

"ยินดีต้อนรับเจ้านายกลับบ้านครับ/ค่ะ!"

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างยืนอึ้งตะลึงงัน!

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?

ทั้งผู้จัดการโรงแรมเรดิสันและคณะผู้บริหารทั้งหมดต่างยกโขยงออกมารอต้อนรับเนี่ยนะ?

พวกเขาถึงกับเรียกกู้เหวินชิงว่า "เจ้านาย" เลยด้วยซ้ำ!

หยางโม่ตกตะลึงจนแทบพูดไม่ออก…

ส่วนพวก รปภ. ต่างก็หวาดผวาจนขนหัวลุกเกรียวไปหมดแล้ว....

เรื่องมันกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง? พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา

พวกเขาแค่ปกป้องสิทธิพิเศษของสมาชิกระดับแพลตินัมตามปกติแท้ ๆ แต่กลับไปล่วงเกินเจ้าของคนใหม่เข้าเนี่ยนะ?

น่าขบขันสิ้นดีที่ก่อนหน้านี้ยังกังขาว่ากู้เหวินชิงไม่มีปัญญาเติมเงิน 1,000,000 หยวน และไม่มีปัญญาทำบัตรสมาชิกแพลตินัมของโรงแรม....

แต่ที่ไหนได้ เทพบุตรมหาเศรษฐีท่านนี้กลับทุ่มเงินซื้อกิจการโรงแรมระดับห้าดาวมูลค่า 5,000 ล้านหยวนไปตรง ๆ เลยเนี่ยนะ...

ตอนนี้คิดจะยอมรับผิด ยังจะทันอยู่ไหมเนี่ย???

พวก รปภ. รีบค้อมตัวลงกล่าวขอโทษทันควัน: "เจ้านายครับ....พวกผมขอโทษครับ!"

กู้เหวินชิงสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ เขายกนิ้วชี้ไปทางผู้จัดการโรงแรม: "แก...แล้วก็พวกแกที่เป็น รปภ. ทั้งหมด ถูกไล่ออกแล้ว!"

"เก็บข้าวของ แล้วไปรับเงินเดือนที่ฝ่ายการเงินซะ"

หัวหน้าไม่ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี เอะอะก็ให้สิทธิพิเศษมั่วซั่วไปหมด ผู้จัดการแบบนี้ต้องเฉดหัวทิ้งสถานเดียว!

คำพูดของกู้เหวินชิงราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางกบาล ระเบิดก้องอยู่ในหัวของพวกเขา...

พวก...พวกเขาตกงานแล้ว!

โดยเฉพาะผู้จัดการพุงพลุ้ยที่ช็อกจนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น เขาต้องสูญเสียงานที่ทำรายได้ปีละหลักล้านไปแล้ว....จนแทบอยากจะปล่อยโฮออกมา....

......

หยางโม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: "น้องกู้ เธอซื้อโรงแรมใหญ่เรดิสันจริง ๆ เหรอเนี่ย?"

กู้เหวินชิงตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด: "ใช่ครับ พอเห็นพี่สาวต้องมาทนน้อยเนื้อต่ำใจ คนเป็นน้องชายจะทนดูได้ยังไง ก็เลยซื้อโรงแรมมันซะเลย จะได้ไล่สวะพวกนั้นออกไปให้พ้นหูพ้นตาไงครับ!"

ได้ยินเช่นนั้น…

บรรดาเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัยของหยางโม่ต่างก็อ้าปากตาค้างไปตาม ๆ กัน..........

เมื่อกี้พวกเขาได้ยินอะไรกันน่ะ?

แค่จะไล่ รปภ. ไม่กี่คนออก ถึงกับทุ่มเงินซื้อกิจการโรงแรมระดับห้าดาวเรดิสันเนี่ยนะ?

เชี่ยเอ๊ย…

นี่มันจะโคตรเจ๋งเกินไปแล้วเว้ย!

แค่จะไล่ รปภ. ไม่กี่คน ถึงกับต้องทุ่มเงินมหาศาลซื้อโรงแรมห้าดาวมูลค่า 5,000 ล้านหยวนเลยเหรอเนี่ย…

ช่างรวยล้นฟ้า (สมกับเป็นเทพบุตรมหาเศรษฐีจริง ๆ ฮ่า ๆ) ใช้เงินไม่กะพริบตาเลยจริง ๆ!

ซื้อกิจการโรงแรมระดับห้าดาวมูลค่าห้าพันล้าน สบาย ๆ เหมือนเดินไปซื้อผักกาดขาวในตลาดสดไม่มีผิด…

ใช้ชีวิตได้ตามใจตัวเองขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่รู้สึกอิจฉา?

ส่วนพวกผู้หญิงไม่กี่คนที่เคยพูดจานินทากู้เหวินชิง พอเห็นธนาคารขนเงินสดหนึ่งร้อยล้านหยวนมาส่งให้จริง ๆ ต่างก็ยอมสยบให้แก่กู้เหวินชิงไปจนหมดสิ้นแล้ว…

พวกเธอจบออกมาใช้ชีวิตในสังคมได้สองปีแล้ว หลังจากผ่านการเคี่ยวกรำจากสังคมจนมองโลกตามความเป็นจริง ระหว่างความรักกับขนมปัง พวกเธอเลือกขนมปังอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย!

สายตาของพวกเธอต่างจับจ้องไปที่กู้เหวินชิงตาแทบไม่กะพริบ!

ทั้งรวย ทั้งหล่อเหลา!

ถอนเงินสดหนึ่งร้อยล้านหยวนได้อย่างสบาย ๆ พูดไม่เข้าหูก็กว้านซื้อโรงแรมห้าดาวทิ้งซะเลย ในบัตรธนาคารยังมีเงินฝากอยู่เป็นหมื่นล้านอีก....

โดยเฉพาะการเดือดดาลเพื่อหญิงงาม ถึงขั้นซื้อโรงแรมเพื่อไล่ รปภ. ออก การกระทำแบบนี้ช่างดูทรงพลังและเผด็จการจนเท่ระเบิดไปเลย!

พวกผู้หญิงต่างรู้สึกว่าเขาช่างดูอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยเหลือเกิน!

แต่น่าเสียดายที่เมื่อครู่พวกเธอดันไปบอกว่ากู้เหวินชิงพึ่งพาไม่ได้ แถมยังเยาะเย้ยถากถางเขาอย่างไม่ไว้หน้าอีก...

พอนึกถึงตรงนี้จิตใจของพวกเธอก็แทบพังทลาย!

รู้สึกราวกับว่าตัวเองได้สูญเสียโอกาสที่จะได้เข้าใกล้คุณชายสูงศักดิ์อย่างกู้เหวินชิงไปเสียแล้ว...

สายตาของกู้เหวินชิงกวาดมองพวกเธอ ช่างเป็นพวกหน้าตาอัปลักษณ์ที่ชอบทำตัวเรียกร้องความสนใจ...

เขาไม่ได้หยุดสายตามองพวกเธอเลยแม้แต่น้อย แต่เลื่อนตรงไปหยุดอยู่ที่เรือนร่างอันอวบอิ่มเย้ายวนของหยางโม่แทน!