ตอนที่ 67
ตอนที่ 067 ฉินมู่นานเอาผลไม้มาให้ผู้ชายคนไหน
minibunny · 6,912 ตัวอักษร
ตอนฝึกทหาร เฉินอวิ้นเสวี่ยเอาน้ำอัดลมผสมโซดามาให้กู้เหวินชิงตลอด!
ต่อให้เป็นการขอบคุณที่กู้เหวินชิงยื่นมือเข้าช่วยอย่างกล้าหาญ ก็ไม่เห็นต้องเอามาให้ทุกวันขนาดนี้เลย!
ในใจของดาวโรงเรียนเฉินต้องมีกู้เหวินชิงอยู่แน่ๆ!
ส่วนแสงจันทร์ขาวฉินมู่นานอีกคน ก็ไม่รู้ทำไมถึงได้มาพัวพันกับกู้เหวินชิงได้!
ตอนฝึกทหารก็เป็นฝ่ายมาขอวีแชตของกู้เหวินชิงไปเองแท้ๆ............
จะว่าไปแล้ว ชะตาเรื่องผู้หญิงของเหล่ากู้นี่มันล้นทะลักจริง ๆ......
พอคิดถึงตรงนี้ ทั้งหวงจื่อเฉิง โจวเทา และเจิ้งเสี่ยวหง ต่างก็อิจฉากู้เหวินชิงจนแทบกระอักเลือดอยู่ในใจ....
ครืด! ครืด!
ระหว่างที่กำลังคุยโม้อยู่กับเพื่อนร่วมห้อง โทรศัพท์ของกู้เหวินชิงก็สั่นขึ้นมา!
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาจริง ๆ!
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที!
เป็นข้อความที่แสงจันทร์ขาวฉินมู่นานส่งมา!
ฉินมู่นาน: ฉันอยู่ใต้หอพักนายนะ! ช่วงนี้ฝึกทหารเหนื่อยมาก ฉันเลยซื้อผลไม้มาให้นายค่ะ!
ฉินมู่นาน: รีบลงมารับเร็วเข้า!
บริเวณหน้าหอพักชาย ไม่ไกลออกไปนัก!
ท่อนบนของฉินมู่นานสวมเสื้อเอวลอยสีขาวรัดรูป เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียนกับเอวคอดกิ่วท้าทายสายลม ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขากระบอกสีฟ้า ชายขากางเกงทั้งสองข้างผ่าสูง แอบเผยให้เห็นเรียวขายาวที่สวมทับด้วยถุงน่องดำอยู่รำไร.....
ใบหน้าอันงดงามและทรวดทรงอันเซ็กซี่เร่าร้อนของเธอ ทำให้พวกผู้ชายที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเสือป่าบางคนยังจ้องมองถุงน่องดำที่ผลุบๆ โผล่ๆ ด้วยสายตาเร่าร้อนแทบจะกลืนกินฉินมู่นานเข้าไปทั้งตัว!
ภายในหอพักชายมีคนตะโกนลั่นขึ้นมาว่า "แสงจันทร์ขาวอยู่ใต้หอพักโว้ย"!
ทำเอาพวกผู้ชายทั้งตึกส่งเสียงฮือฮาด้วยความตื่นเต้น ข่าวแพร่สะพัดปากต่อปากไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นาน บรรดาหนุ่มๆ ก็พากันมายืนเกาะระเบียง ชะโงกหน้ามองแสงจันทร์ขาวที่อยู่ด้านล่าง…
แสงจันทร์ขาวฉินมู่นานช่างงดงามเหลือเกินจริง ๆ
พอเปลี่ยนจากชุดฝึกทหารที่ดูซ้ำซากจำเจ แสงจันทร์ขาวในวันนี้ก็ยิ่งดูสวยสะดุดตามากขึ้นไปอีก
ผู้ชายหลายคนถึงกับมองจนตาค้างไปชั่วขณะ!
ของที่วางอยู่บนพื้นข้างกายแสงจันทร์ขาวนั่นคือผลไม้อย่างนั้นเหรอ?
เธอเอาผลไม้มาให้คนอื่น....
เมื่อมองดูฉินมู่นาน ในใจพวกเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง!
"ฉินมู่นานเอาผลไม้มาให้ผู้ชายคนไหนกันน่ะ?"
"เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง! สงสัยแตงโมจะหนักเกินไป เธอเลยยืนพักอยู่ตรงนั้นมากกว่า!"
"ถุย ทางไปหอพักหญิงไม่ได้ผ่านตรงนี้สักหน่อย...."
"ยังไงฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าแสงจันทร์ขาวจะเอาของมาให้ผู้ชาย!"
".........."
พวกผู้ชายต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่!
ตอนนั้นเอง มีผู้ชายใจกล้าคนหนึ่งข้างล่างเดินเข้าไปถาม "คนสวยครับ ถือมาเหนื่อยหรือเปล่า? คุณจะไปที่ไหนเดี๋ยวผมช่วยถือผลไม้ให้ครับ!"
"ฉันกำลังรอคนอยู่ค่ะ!" ฉินมู่นานพูดจบก็ส่ายหน้าปฏิเสธไปตรง ๆ!
ชายคนนั้นเดินคอตกอย่างชอกช้ำกลับไปทางหอพักชาย เพื่อนอีกคนจึงตบไหล่แล้วถามว่าแสงจันทร์ขาวพูดว่าอะไร!
"แสงจันทร์ขาวบอกว่าเธอกำลังรอคนอยู่!"
อะไรนะ?
พอคำพูดนี้หลุดออกมา บรรดาหนุ่ม ๆ ต่างพากันตกตะลึงจนหน้าถอดสี!
แสงจันทร์ขาวมารอคนจริง ๆ เหรอเนี่ย?
เป็นไปได้ยังไงกัน?
สมัยนี้พวกเทพธิดาเขาฮิตเอาของมาให้ผู้ชายกันแล้วเหรอ?
ก่อนหน้านี้ก็มีดาวโรงเรียนเฉินที่เอาน้ำอัดลมผสมโซดามาให้ทุกวัน วันนี้แสงจันทร์ขาวก็ซื้อผลไม้เตรียมจะเอามาให้ผู้ชายอีก......
ในใจของพวกเขาทั้งแปลกใจและไม่อยากจะเชื่ออย่างที่สุด!
ผู้ชายคนนั้นจะต้องยอดเยี่ยมขนาดไหนกัน ถึงคู่ควรให้แสงจันทร์ขาวมายืนรอแบบนี้!
พวกผู้ชายที่ได้เห็นภาพนี้ ต่างรู้สึกอิจฉาตาร้อนจนอกแทบไหม้!
พวกเขาอิจฉาตาร้อนจนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว...
เทพธิดาที่มีเพียงสองคนของเด็กปีหนึ่ง คนหนึ่งอย่างเฉินอวิ้นเสวี่ยก็หลงกู้เหวินชิงจนถอนตัวไม่ขึ้น ส่วนอีกคนอย่างฉินมู่นานก็ดูเหมือนจะมีคนที่ชอบแล้วเหมือนกัน...
พวกผู้ชายต่างพากันคอตกอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทำไมตัวเองถึงไม่มีวาสนาให้เทพธิดามาชอบบ้างนะ...
ภายในห้องพักของพวกกู้เหวินชิง ทันทีที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย หวงจื่อเฉิงก็เป็นคนแรกที่วิ่งโร่ไปชะเง้อดูตรงระเบียง ด้วยความเป็นแฟนคลับตัวยงของแสงจันทร์ขาว เมื่อครู่เขายังเพิ่งเปิดศึกด่ากราดกับแฟนคลับของดาวโรงเรียนเฉินในเว็บบอร์ดเรื่องฉินมู่นานอยู่หยกๆ...
พอได้เห็นฉินมู่นานสวมชุดไปรเวทเป็นครั้งแรก หวงจื่อเฉิงก็ถึงกับมองตาค้างในความสวยของเธอ...
จากนั้นถึงเพิ่งสังเกตเห็นผลไม้ที่วางอยู่ข้างตัวเธอ!
หวงจื่อเฉิงอุทานด้วยความตกใจ "เชี่ยเอ๊ย… ฉินมู่นานเอาผลไม้มาให้ผู้ชายจริง ๆ ด้วยว่ะ!"
จังหวะนั้นเอง โจวเทากับเจิ้งเสี่ยวหงก็เดินตามออกมาที่ระเบียง โจวเทาเอ่ยด้วยสีหน้าเสียดายว่า
"น่าเสียดายจัง ตอนฝึกทหารฉินมู่นานเป็นฝ่ายขอวีแชตของเหล่ากู้เองแท้ ๆ ฉันยังนึกว่าเธอจะสนใจเหล่ากู้ซะอีก!"
เจิ้งเสี่ยวหงเบะปากพูด "ใครในมหาวิทยาลัยโมตูจะไม่รู้บ้างว่ากู้เหวินชิงมีรุ่นพี่อยู่แล้ว แถมยังมีดาวโรงเรียนเฉินคอยตามเอาอกเอาใจเหล่ากู้ทุกวันอีก ฉินมู่นานไม่ได้โง่นะ!"
ได้ยินแบบนี้ หวงจื่อเฉิงก็รู้สึกว่าเจิ้งเสี่ยวหงพูดมีเหตุผล…
หวงจื่อเฉิงเอ่ยเห็นด้วย "ฉันก็คิดเหมือนกัน ฉินมู่นานไม่มีทางมาหาเหล่ากู้แน่นอน…"
"เหล่ากู้น่ะจมอยู่ในดงดอกไม้ไปแล้ว ดูปราดเดียวก็รู้ว่าฉินมู่นานเป็นผู้หญิงที่รักนวลสงวนตัว เธอไม่มีทางมาชอบเหล่ากู้อีกคนหรอก!"
พูดจบ!
หวงจื่อเฉิงก็ถอนหายใจยาว พลางพึมพำขึ้นมาว่า "ไม่รู้เหมือนกันว่าใครจะโชคดีขนาดนั้น ถึงได้รับความสนใจจากแสงจันทร์ขาวได้"
โจวเทาเหลือบมองหวงจื่อเฉิงที่ผอมกะหร่องเป็นลิงแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขัด "ที่แน่ ๆ ไม่ใช่นายก็แล้วกัน!"
"ไอ้เวรเอ๊ย พูดจาไม่เข้าหูแล้วยังไม่หุบปากอีก……"
หวงจื่อเฉิงคิดว่าฉินมู่นานสวยหยาดเยิ้มจริง ๆ ถ้าหากเขายังไม่มีหลี่เหวินฟางล่ะก็ คงต้องตามจีบฉินมู่นานแน่นอน!
ขณะที่รูมเมตทั้งสามกำลังยืนทอดถอนใจอยู่ตรงระเบียง กู้เหวินชิงที่เปลือยท่อนบนเมื่อครู่ก็สวมเสื้อผ้าเสร็จพอดี แล้วเดินออกจากห้องพักไป!
ครู่ต่อมา!
ทั้งสามคนที่ยืนอยู่ตรงระเบียงห้องพัก ก็มองเห็นเงาร่างอันคุ้นตา!
หวงจื่อเฉิงสงสัย "เหล่ากู้ลงไปทำอะไรข้างล่างวะ?"
เจิ้งเสี่ยวหงก็สงสัยเช่นกัน "คงไม่ใช่ว่าเขาคิดว่าฉินมู่นานมาหาตัวเองหรอกนะ!"
โจวเทาได้สติกลับมาก่อนใคร "เชี่ยแล้ว! คงไม่ใช่ว่ามาหาเหล่ากู้จริง ๆ หรอกนะ!"
หวงจื่อเฉิงเอ่ยเสียงเย็น "ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"
..........
ด้านล่างหอพัก กู้เหวินชิงรู้สึกจนใจอยู่ไม่น้อย!
เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวด้วยการไปพัวพันกับพวกผู้หญิงอีกแล้วจริง ๆ!
ลำพังในมหาวิทยาลัยโมตู มีรุ่นพี่คนหนึ่ง กับเฉินอวิ้นเสวี่ยอีกคน ก็ทำเอาเขาปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว!
ขืนมีฉินมู่นานโผล่มาอีกคน ตัวเขาไม่ใช่ยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกที่ต้องแบ่งเป็นสามก๊กสักหน่อย...... เดี๋ยวรถจะคว่ำเอา...
ทำไมยัยฉินมู่นานคนนี้ถึงต้องพาตัวเองมาเข้าปากเสือด้วยนะ?
ไม่เข้าใจหลักการที่ว่าลูกแกะเดินเข้าปากเสือหรือยังไงกัน!
"เอ้า นี่ผลไม้ที่ฉันตั้งใจซื้อมาให้นายนะ!" ฉินมู่นานยู่ปากพูดขึ้น!
พอเห็นสีหน้าจนปัญญาของกู้เหวินชิง ในใจเธอก็แอบรู้สึกน้อยใจขึ้นมานิดหน่อย!
"ผลไม้ในซูเปอร์มาร์เก็ตของมหาวิทยาลัยมันไม่สด ฉันเลยออกไปเลือกผลไม้สด ๆ มาให้นายจากนอกรั้วมหาวิทยาลัยเลยนะ!"
ระยะทางจากประตูใหญ่มหาวิทยาลัยเดินมาถึงหอพักชายไม่ใช่ใกล้ ๆ เลย ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอต้องหิ้วกล้วยมาทั้งหวีแถมยังมีแตงโมลูกใหญ่อีกหนึ่งลูก เล่นเอาเธอเหนื่อยจนแทบแย่ บนหน้าผากและปลายจมูกรั้นยังคงมีหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึมออกมาเต็มไปหมด!
เมื่อมองดูฉินมู่นานที่กำลังใช้มือคู่เล็ก ๆ โบกพัดคลายความร้อนให้ตัวเองไม่หยุด!
กู้เหวินชิงก็ทำใจปฏิเสธความหวังดีของเธอไม่ลง ยิ่งพอมองเห็นผลไม้พวกนั้นแล้ว!
กู้เหวินชิงก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาชอบกินแตงโมกับกล้วยหอมที่สุด?
อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้มั้ง!
กู้เหวินชิงลองลูบแตงโมดู สงสัยเพราะเพิ่งซื้อมาจากร้านผลไม้ได้ไม่นาน ถึงยังคงมีความเย็นหลงเหลืออยู่บ้าง…
กู้เหวินชิงใช้ฝ่ามือผ่าแตงโมออกเป็นสองซีก จากนั้นก็บิซีกหนึ่งแบ่งออกเป็นสองท่อน แล้วยื่นท่อนหนึ่งให้ฉินมู่นาน "ดูเธอสิ ร้อนจนสภาพเป็นแบบนี้แล้ว รีบกินสักชิ้นเถอะ!"
ฉินมู่นานกินแตงโมที่กู้เหวินชิงบิแบ่งให้อย่างมีความสุข เธอรู้สึกอิ่มเอมใจจนความน้อยใจเล็ก ๆ ในอกมลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว.....
พวกผู้ชายที่ได้เห็นภาพฉากนี้ต่างพากันสติแตกไม่เป็นผู้เป็นคน!
นักศึกษาบางคนเบิกตากว้างจนแทบถลน อ้าปากค้างจนหุบไม่ลง แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองออกมาอย่างชัดเจน!
..........
หนังสือนิยายที่ได้คะแนน 9.9 ขึ้นไปจากทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต เกือบแตะ 10 คะแนนเต็ม
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น