ตอนที่ 068 อวี๋อันอันขอยืมเงิน

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ฉินมู่นานที่เป็นถึงแสงจันทร์ขาวของมหาวิทยาลัยเนี่ยนะ จะเป็นฝ่ายเอาผลไม้มาให้กู้เหวินชิงก่อน?

นี่เธอไม่รู้หรือไงว่าทั้งรุ่นพี่หวังเยียนหรานกับดาวโรงเรียนเฉินต่างก็ชอบกู้เหวินชิงกันทั้งคู่?

ฉินมู่นานใจร้อนเกินไปแล้ว! กู้เหวินชิงออกลายเจ้าชู้ชัดเจนขนาดนี้ เธอยังจะเอาตัวเข้าไปหาอีก...

พวกผู้ชายอิจฉาตาร้อนกันจนแทบคลั่ง อิจฉาจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดแล้ว...

นาทีนี้กู้เหวินชิงกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของเด็กปีหนึ่งไปโดยปริยาย!

สองเทพธิดาแห่งชั้นปีหนึ่งดันมาชอบกู้เหวินชิงทั้งคู่เนี่ยนะ...

บัดซบ นี่มันจะเหลวไหลเกินไปแล้ว...

ทำไมเรื่องดี ๆ ต้องตกเป็นของกู้เหวินชิงคนเดียวด้วย...

พวกผู้ชายต่างหน้าเขียวคล้ำ ในอกปวดร้าวเหลือเกิน!

แทบอยากจะพุ่งลงไปทุบหัวกู้เหวินชิงให้แตกเละเป็นแตงโมเสียเดี๋ยวนี้...

พลันมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ดังขึ้นจากฝูงชน

"ไอ้ระยำกู้เหวินชิง จีบสาวที่สวยที่สุดไปได้ถึงสองคน!"

"กู้เหวินชิงนี่โคตรสุดยอด เทพธิดาของมหาวิทยาลัยสนใจเขาตั้งสามคน นี่มันระดับปรมาจารย์ชัด ๆ! อยากจะกราบเขาเป็นอาจารย์เรียนรู้วิชาจีบสาวจริง ๆ!"

"นายจะไปเรียนอะไรได้? กู้เหวินชิงทั้งหล่อ ทั้งรวย ตัวก็สูง ถ้านายมีโปรไฟล์แบบเขา นายก็ไม่ขาดผู้หญิงหรอกเว้ย..."

"น่าแค้นใจชะมัด ก็แค่หน้าตาหล่อกว่าหน่อย... ตัวสูงกว่านิด... มีเงินมากกว่าหน่อยเท่านั้นแหละ..."

"อิจฉากู้เหวินชิงจริง ๆ เว้ย!"

พวกผู้ชายต่างพากันถกเถียงไม่หยุดหย่อน…

ในใจพวกเขาริษยาจนแทบคลั่ง แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง!

จะโทษใครได้ล่ะ ก็พวกเขากับกู้เหวินชิงมันต่างกันราวฟ้ากับเหว!

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แค่คิดจะเทียบกับกู้เหวินชิง ในใจก็พาลรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าขึ้นมาแล้ว...

ทางด้านห้องพักของกู้เหวินชิง!

ตรงระเบียง หวงจื่อเฉิงยืนหน้าเจื่อนสนิท...

วินาทีก่อนยังพูดอยู่หยก ๆ ว่าฉินมู่นานไม่มีทางชอบกู้เหวินชิงเด็ดขาด แต่วินาทีถัดมากลับถูกสองคนข้างล่างตบหน้าฉาดใหญ่อย่างจัง!

เขามองลงไปข้างล่างอย่างงุนงง กู้เหวินชิงกับฉินมู่นานกำลังนั่งกินแตงโมอยู่ตรงขอบแปลงดอกไม้ พลางนึกสงสัยในใจว่าสองคนนี้แอบไปคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?!!

โจวเทาตบไหล่หวงจื่อเฉิงเบา ๆ แล้วพูดขึ้นว่า "อย่าไปอิจฉาเลย เหล่ากู้คือตัวตนที่นายอิจฉาไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก..."

หวงจื่อเฉิง "......."

...........

กู้เหวินชิงไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองเลยสักนิด เขากัดกินแตงโมคำโตอย่างเอร็ดอร่อย!

ฉินมู่นานรู้สึกราวกับว่าทั้งสองคนได้ย้อนเวลากลับไปในวัยเด็ก ตอนที่อายุเพิ่งจะสิบเอ็ดสิบสองปี ในตอนนั้นเธอยังใช้ชื่อว่าหยางมู่อยู่เลย...

เธอกำลังลังเลอยู่ในใจว่าจะบอกเสี่ยวกู้ดีไหม!

ตอนนี้เสี่ยวกู้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแท้จริงแล้วเธอคือหยางมู่!

ถ้าบอกตอนนี้ก็รู้สึกแปลก ๆ ชอบกล... รอให้เสี่ยวกู้ชอบเธอก่อนแล้วค่อยบอกดีกว่า ถือเสียว่าสร้างความประหลาดใจให้เขาแล้วกัน…

ฉินมู่นานเอ่ยปากบอกให้ค่อย ๆ กินด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นก็หยิบทิชชู่ออกมาช่วยเช็ดคราบน้ำแตงโมบนหน้าของกู้เหวินชิงด้วยตัวเอง...

"คุณฉินมู่นาน"

ทันใดนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง นักศึกษาชายคนหนึ่งกำลังก้าวยาว ๆ ตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว!

ฉินมู่นานเอ่ยทักทายตามมารยาท "สวัสดีค่ะรุ่นพี่หวัง!"

หวังหงเลี่ยงปรายตามองกู้เหวินชิงที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินแตงโม ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า "เขาเป็นแฟนของเธอเหรอ?"

พอได้ยินแบบนั้น ฉินมู่นานก็ขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกรำคาญเขาไม่น้อย แต่ก็ยังตอบกลับไปตามมารยาทว่า "ตอนนี้ยังไม่ใช่ค่ะ!"

ในใจของเธอแอบต่อประโยคเงียบ ๆ ว่า 'แต่อนาคตใช่แน่นอน!'

หวังหงเลี่ยงเริ่มรู้สึกระแวดระวังขึ้นมา เขากวาดสายตามองกู้เหวินชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางสบถด่าในใจ ไอ้บ้าเอ๊ย นี่มันกู้เหวินชิงที่อยู่ในเว็บบอร์ดไม่ใช่เหรอวะ? หมอนี่ไปคว้าตัวฉินมู่นานมาได้ยังไงอีกเนี่ย?

หวังหงเลี่ยงเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สอง เขารู้สึกประทับใจในตัวฉินมู่นาน เดิมทีตั้งใจจะค่อย ๆ เดินหน้าจีบเธอ แต่พอได้เห็นกู้เหวินชิงในวันนี้ เขาก็รู้ตัวทันทีว่าต้องรีบลงมืออย่างเด็ดขาดแล้ว ไม่อย่างนั้นคงสายเกินไป...

หวังหงเลี่ยงเอ่ยปากเตือน "ฉินมู่นาน เธออย่าโดนเขาหลอกเชียวนะ ผู้หญิงรอบตัวกู้เหวินชิงน่ะมีน้อยซะที่ไหน!"

กู้เหวินชิงไม่ได้ปริปากพูดอะไร แค่เห็นท่าทางกระแนะกระแหนของหวังหงเลี่ยงก็รู้แล้วว่าเป็นพวกชอบแซะ การต้องมาเสวนากับคนพรรค์นี้ กู้เหวินชิงรู้สึกว่ามีแต่จะลดระดับตัวเองลงเปล่า ๆ!

"แค่กินแตงโม ก็ยังมีหมามายืนเห่าอีก ไปเถอะ ไปนั่งคุยกันในรถดีกว่า"

กู้เหวินชิงกดปลดล็อกรถเฟอร์รารี่ที่จอดอยู่ด้านล่าง เปิดแอร์ แล้วทั้งคู่ก็เข้าไปนั่งข้างใน…

หวังหงเลี่ยงกำหมัดแน่น ให้ตายสิวะ รวยแล้วมันวิเศษนักหรือไง!

ฉันจะต้องเปิดโปงธาตุแท้ของผู้ชายสารเลวอย่างแกให้ได้ จะทำให้ฉินมู่นานตาสว่างเห็นสันดานแกให้ดู!

กู้เหวินชิงนั่งคุยกับเธอในรถอยู่พักหนึ่ง จากนั้นต่างฝ่ายก็แยกย้ายกันกลับ

ระหว่างทางเดินกลับ ฉินมู่นานอดแปลกใจไม่ได้ ไม่ได้เจอกันตั้งเจ็ดแปดปี บ้านของกู้เหวินชิงจะรวยขนาดนี้ไปได้ยังไงกันเนี่ย!

..........

พอกลับมาถึงห้องพัก!

หวงจื่อเฉิงก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที "เหล่ากู้ นายกับฉินมู่นานเป็นอะไรกันแน่เนี่ย?"

กู้เหวินชิงตอบตามตรง "เพื่อนธรรมดา"

เพราะเขากับฉินมู่นานไม่ได้มีอะไรกันจริง ๆ อีกอย่างตั้งแต่แอดวีแชตกัน ทั้งคู่ก็แทบไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ!

โจวเทายิ้มกรุ้มกริ่ม "ฉันไม่เชื่อหรอก เหล่ากู้ นายไม่ยอมพูดความจริงนี่หว่า!"

เจิ้งเสี่ยวหงดันแว่นตาขึ้นพลางเสริมว่า "เพื่อนธรรมดาที่ไหนจะซื้อผลไม้มาส่งให้ถึงที่ในวันที่ร้อนตับแลบขนาดนี้กันเล่า"

เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่า กู้เหวินชิงกับฉินมู่นานต้องมีซัมติงกันแน่นอน!

ก็แดดเดือนกันยายนมันร้อนแผดเผาขนาดนี้ ผู้หญิงที่ยอมทนร้อนออกไปซื้อผลไม้มาให้ผู้ชายเนี่ยนะ...

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดาแน่ ๆ...

กู้เหวินชิงส่ายหน้า ไม่ได้เก็บคำพูดของพวกเขามาใส่ใจ

ไม่ว่าจะเป็นเฉินอวิ้นเสวี่ยหรือฉินมู่นาน เขาก็ไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าไปตอแยพวกเธอเลยสักครั้ง

กู้เหวินชิงคิดว่าเรื่องความรู้สึกก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาแล้วกัน!

..........

ณ อพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งในโมตู!

อวี๋อันอันกำลังร้อนใจไม่น้อย ใกล้ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่าห้องแล้ว แต่เธอกลับไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว!

เงินโดเนตที่กู้เหวินชิงเปย์ให้ กว่าจะถอนออกมาได้ก็ต้องรอถึงเดือนหน้า น้ำไกลดับไฟใกล้ไม่ได้เลยจริง ๆ!

เธอพยายามเอ่ยปากยืมเงินเพื่อน ๆ แล้ว แต่เพื่อนรุ่นเดียวกันส่วนใหญ่ยังเรียนหนังสืออยู่ ไม่มีเงินเก็บเยอะขนาดนั้น!

สุดท้ายอวี๋อันอันก็นึกถึงกู้เหวินชิงผู้เป็นไอดอลในดวงใจขึ้นมา!

เขารวยขนาดนั้น ขอยืมเงินมาจ่ายค่าเช่าห้องไปก่อน พอเดือนหน้าเงินค่าของขวัญเข้าบัญชีแล้วค่อยคืนกู้เหวินชิงก็ยังทัน!

พอนึกได้แบบนั้น เธอก็ไม่ลังเลอีกต่อไป รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งไปทันที!

อวี๋อันอัน: "ไอดอล อยู่ไหมคะ?"

กู้เหวินชิงกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่พอดี พอเห็นข้อความของอวี๋อันอัน ในหัวก็ผุดภาพสาวหน้าเด็กหุ่นสะบึมกับหน้าอกคัพ G นุ่มนิ่มขึ้นมาทันที!

เขาตอบกลับไปในเสี้ยววินาทีด้วยคำพูดหยอกเย้า "ว่าไงจ๊ะคนสวย คิดถึงฉันเหรอ?"

อวี๋อันอัน: ฉัน...ฉันอยากจะขอยืมเงินคุณไปจ่ายค่าเช่าห้องหน่อยน่ะค่ะ รอเงินเดือนฉันออกแล้วจะรีบเอามาคืนให้นะคะ! จะได้ไหมคะ?

กู้เหวินชิงกดโอนเงินไปให้ตรง ๆ หนึ่งแสนหยวน…

อวี๋อันอันตกใจจนสะดุ้ง ทำไมพี่ชายถึงโอนมาให้เยอะขนาดนี้เนี่ย...

อวี๋อันอัน: โอนมาเยอะเกินไปแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันโอนคืนให้นะคะ!

กู้เหวินชิง: เธอเอาไปใช้ก่อนเถอะ ฉันไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว… สิ่งที่ฉันขาดคือตัวเธอต่างหากล่ะ (อิโมจิยิ้มเจ้าเล่ห์)

อวี๋อันอันหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย พี่ชายก็ชอบเธอเหมือนกันงั้นเหรอเนี่ย?

อวี๋อันอัน: คนขี้จุ๊ ไม่เห็นจะชวนฉันไปเที่ยวบ้างเลย!

กู้เหวินชิง: ไว้ถ้าฉันว่างเมื่อไหร่ เธอต้องชวนฉันขึ้นไปดื่มน้ำบนห้องด้วยนะ

.....

จังหวะนั้นเอง รุ่นพี่สาวก็ส่งข้อความมาเช่นกัน!

หวังเยียนหราน: รุ่นน้อง อันนี้สวยไหมคะ? [รูปภาพ]

กู้เหวินชิงนึกว่าเป็นภาพเซอร์วิส จึงรีบกดเปิดดูอย่างไว!

ชิบหายแล้ว!

ในภาพคือเบาะข้างคนขับของรถปอร์เช่ แต่สิ่งที่แปลกไปจากรถป้ายแดงคันอื่นคือ ตรงเบาะข้างคนขับมีสติกเกอร์แปะเอาไว้ว่า [ที่นั่งเฉพาะของพี่กู้เหวินชิง]

กู้เหวินชิงเห็นแล้วถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก......