ตอนที่ 077 ไม่ได้เห็นตะวันของวันพรุ่งนี้

"อะ... อะไรนะ พ่อไม่ได้เป็นผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิงแล้วเหรอครับ? หา... มีคนขอซื้อราคาสูงกว่าตลาดไปแล้ว..."

"ให้ผมกลับไปช่วยนับเลขศูนย์ในบัตรธนาคารว่ามีกี่ตัวงั้นเหรอ? ได้ครับ เดี๋ยวผมรีบกลับไป!"

พอกดวางสาย หลิวหยางเหว่ยก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังละเมออยู่...

เชี่ยเอ๊ย หุ้นเปลี่ยนเป็นเงินสด แถมยังขายได้ราคาสูงกว่าตลาดอีกต่างหาก!

พอรู้ข่าว เขากลับไม่ได้รู้สึกเสียดายเลยสักนิด ตรงกันข้าม ในใจกลับยิ่งลิงโลดขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ!

มูลค่าประเมินบริษัทก็แค่ภาพลวงตาทั้งนั้น มีเพียงเงินสดที่กำไว้ในมือนี่แหละถึงจะจับต้องได้จริง!

แบบนี้ก็เท่ากับว่าที่บ้านเขามีเงินสดนอนนิ่งอยู่นับพันล้านเลยไม่ใช่หรือไง!?

พอนึกถึงตรงนี้ ในใจเขาก็เริ่มลำพองขึ้นมาบ้างแล้ว!

รอยยิ้มเผลอผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วสายตาก็ดันไปสบเข้ากับกู้เหวินชิงพอดี!

เขาตกใจกลัวจนต้องหดคอหนี รีบก้มหน้ามองพื้นทันควัน...

ถึงบ้านเขาจะมีเงินตั้งหลายพันล้านแล้วจะทำไม ในเมื่อคุณชายกู้เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ที่ทุ่มเงินสดสามหมื่นล้านกวาดเอาที่ดินแปลงทองคำของโมตูไปครองเชียวนะ...

ตัวเขาจะเอาอะไรไปเทียบกับคุณชายกู้ แสงหิ่งห้อยหรือจะบังอาจไปประชันแสงกับดวงจันทรา...

จากนั้น เสียงโทรศัพท์ของจินเย่และหนิวเทียนชื่อก็แผดดังขึ้นไล่เลี่ยกัน!

ทั้งสองต่างชำเลืองมองกู้เหวินชิงด้วยสีหน้าน่าเวทนาเช่นเดียวกัน เมื่อเห็นว่าคุณชายกู้ไม่ได้แสดงท่าทีขุ่นเคืองอันใด!

จินเย่จึงกดรับสาย!

"ไอ้จินเย่ ไอ้ระยำเอ๊ย แกไปล่วงเกินคุณชายหลิวมาใช่ไหม? เมื่อกี้เครือหวาเฟิงสั่งระงับงานทั้งหมดของบ้านเราไปหมดแล้วเนี่ย??? กูบอกมึงกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้ประจบคุณชายหลิวไว้ให้ดี รีบไสหัวไปกราบขอโทษคุณชายหลิวเดี๋ยวนี้เลยนะ...:"

"แกสร้างเรื่องเดือดร้อนมหาศาลให้ที่บ้านแล้ว ถ้าพวกเราสูญเสียความร่วมมือกับเครือหวาเฟิงไป บริษัทบ้านเราก็จบเห่กันพอดี..."

ทางด้านมือถือของหนิวเทียนชื่อ ปลายสายก็ตะคอกคาดคั้นเสียงดังลั่นไม่ต่างกัน ถามว่าเขาไปทำตัวให้คุณชายหลิวไม่สบอารมณ์มาใช่ไหม???

ความร่วมมือระหว่างตระกูลหนิว ตระกูลจิน กับทางเครือหวาเฟิงราบรื่นชื่นมื่นมาตลอด อยู่ๆ เครือหวาเฟิงนึกจะตัดก็สั่งระงับงานไปดื้อๆ คนของทั้งสองตระกูลจึงปักใจเชื่อทันทีว่าต้องเป็นลูกชายตัวดีที่ไปก่อเรื่องล่วงเกินลูกชายของหลิวกั๋วเหลียงเข้าให้แล้วแน่ๆ...

พอคุยโทรศัพท์เสร็จ!

ทั้งคู่แทบวิญญาณหลุดลอย แค่จะไปประจบหลิวหยางเหว่ยยังไม่ทัน แล้วจะกล้าไปล่วงเกินได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้หลิวหยางเหว่ยก็กำลังยืนก้มหัวขอขมาคุณชายกู้อยู่เหมือนๆ กับพวกเขานี่แหละ...

พวกเขาไม่ได้โง่ พอเอาเรื่องทางโทรศัพท์ของทั้งสามคนมาปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน ไม่นานทุกอย่างก็กระจ่างแจ้ง...

ใช่แล้ว!

เป็น... เป็นประธานกู้...

แค่ประธานกู้ต่อสายโทรศัพท์สั่งยกเลิกความร่วมมือเพียงสายเดียว!

หุ้นของเครือหวาเฟิงในมือบ้านหลิวหยางเหว่ยก็ถูกกว้านซื้อไปในราคาสูงกว่าตลาดทันที!

จากนั้น สายโทรศัพท์ของตระกูลจินและตระกูลหนิว ก็ยิ่งตอกย้ำชัดเจนว่า งานทั้งหมดของที่บ้านกับเครือหวาเฟิงถูกตัดขาดแต่เพียงฝ่ายเดียวไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว...

และต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ก็เป็นเพราะพวกเขาไปหาเรื่องล่วงเกินคนหนุ่มตรงหน้านี้นี่เอง...

พอนึกถึงตรงนี้!

ทางด้านหลิวหยางเหว่ยที่บ้านไม่มีเรื่องอะไรร้ายแรงยังถือว่าพอทำเนา แต่จินเย่กับหนิวเทียนชื่อนั้นกลัวจนแทบจะฉี่ราดอยู่รอมร่อแล้ว...!

ตุบ!

ตุบ…

เสียงทึบหนักสองครั้งดังขึ้น เป็นเสียงหัวเข่าที่ฟาดกระทบลงบนพื้นอย่างจัง!

จินเย่กับหนิวเทียนชื่อทรุดคุกเข่าลงทันที พลางละล่ำละลักวิงวอนขอความเมตตาให้อภัยจากคุณชายกู้!!!!

และคนที่หวาดกลัวที่สุดก็คือจินเย่... มาถึงตอนนี้เขากระจ่างแจ้งถึงพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของกู้เหวินชิงแล้ว!

มิน่าเล่า ทั้งหนิวเทียนชื่อและหลิวหยางเหว่ยพอเห็นหน้ากู้เหวินชิงปุ๊บก็กลัวจนตัวสั่นเป็นลูกนก...

ที่แท้เบื้องหลังและเส้นสายของกู้เหวินชิงมันลึกล้ำหนักแน่นถึงเพียงนี้เชียวหรือเนี่ย!?

ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกลนลาน... พังหมดแล้ว... จบสิ้นกันหมดแล้ว...

ตัวเขาตาบอดแท้ๆ ที่ดันไปรนหาที่กับบอสใหญ่ระดับพระกาฬเช่นนี้...

ในวินาทีนี้ ภายในใจของเขามีแต่ความนึกเสียใจภายหลัง... รู้อย่างนี้ละก็...

เพียะ!

เพียะ เพียะ!

เพียะ เพียะ เพียะ!

หนิวเทียนชื่อคุกเข่าอยู่ พลางเงื้อกระหน่ำตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ไม่ยั้ง หวังเพียงให้คุณชายกู้ยอมผ่อนปรนให้สักครั้ง...

จินเย่พอเห็นเข้าก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน สองมือผลัดกันซ้ายขวา ฟาดหน้าตัวเองฉาดๆๆ อย่างบ้าคลั่ง...

ชั่วพริบตานั้น เสียงตบเนื้ออันคมชัดก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งโซน A3!

ทั้งสองคนราวกับกำลังประชันใน "ศึกดวลตบหน้า" ถ้านายตบสามวินาทีต่อครั้ง ฉันต้องเร็วกว่า ขอตบสองวินาทีต่อครั้งไปเลย...

พวกหวังเยวี่ยเยวี่ยทั้งสามคนรวมถึงพวกซูโม่ตรงโต๊ะโซฟาต่างพากันตกตะลึงจนตาค้าง...

บารมีของไอดอล (เจ้านาย) ทรงพลังถึงเพียงนี้เชียวหรือ? แค่โทรศัพท์สายเดียว ก็เปลี่ยนจินเย่ที่เคยวางก้ามอวดเบ่ง ให้กลายสภาพเป็นหมาจนตรอกได้ในพริบตา...

พวกหวงจื่อเฉิงทั้งสามคนก็ยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเช่นกัน!

"คุณชายกู้ ถือเสียว่าผมเป็นตดแล้วปล่อยผมไปสักคนเถอะครับ!"

"คุณชายกู้ เรื่องนี้ไม่ควรลามไปถึงครอบครัวนะครับ คุณจะจัดการผมยังไงก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่เหลือทางรอดให้บ้านเราสักทางเถอะ..."

หนิวเทียนชื่อกับจินเย่ร้องไห้น้ำตานองหน้าพลางเอ่ยปากวิงวอน แต่มือทั้งสองก็ยังคงกระหน่ำตบหน้าตัวเองไม่หยุด...

ที่พวกเขาร้องไห้ไม่ได้เป็นเพราะเจ็บปวด!

แต่เป็นเพราะกิจการของที่บ้านกำลังจะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ธุรกิจของทั้งสองบ้านแทบจะหมุนรอบและพึ่งพาเครือหวาเฟิงเป็นหลัก

พอเครือหวาเฟิงเขี่ยพวกเขาทิ้ง กิจการบริษัทของที่บ้านก็คงดิ่งลงเหว... อีกไม่นานก็คงต้องล้มละลายอย่างแน่นอน...

การเคยชินกับการใช้ชีวิตสุขสบายอย่างคุณชายผู้มั่งคั่ง หากต้องสูญเสียแหล่งเงินก้อนโตไป ย่อมทำให้จินเย่และหนิวเทียนชื่อทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น!

"หึ!"

กู้เหวินชิงแค่นหัวเราะเย็นชา พลางมองทั้งสองคนที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด "ดื่มด่ำกับชีวิตคุณชายช่วงสุดท้ายให้ดีๆ เถอะ ต่อไปพวกแกคงได้คิดถึงมันแน่!"

พลันนั้นน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป แววตาของกู้เหวินชิงแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบขาดดุดัน:

"นี่เห็นแก่หน้าพ่อของพวกแกหรอกนะ ถึงได้ลงโทษพวกแกเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ ไม่อย่างนั้นละก็..."

กู้เหวินชิงขยับเข้าไปใกล้ทั้งสองคน กระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่ได้ยิน:

"ไม่อย่างนั้น พวกแกไม่มีทางได้เห็นตะวันของวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน!"

ตูม!

น้ำเสียงของกู้เหวินชิงดั่งอสนีบาตฟาดลงมาจากเก้าชั้นฟ้า... ซัดจนทั้งสองคนทรุดฮวบหมดเรี่ยวแรงราวกับเป็นอัมพาตไปในทันที...

ในที่สุด ของเหลวสีเหลืองขุ่นก็ไหลนองเปรอะเปื้อนออกมาจนได้...

เด็กสาวหลายคนขมวดคิ้วแน่น ต่างพากันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายแล้วรีบวิ่งหนีออกไป...

ไม่ได้เห็นตะวันของวันพรุ่งนี้...

ตะวันของวันพรุ่งนี้เนี่ยนะ!?

จะไม่ได้เห็นแล้ว...

พวกเขาหวาดผวาถึงขีดสุดและเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ ในสายตาของทั้งสอง กู้เหวินชิงเปรียบประหนึ่งปีศาจจากขุมนรก ที่ทำให้พวกเขาตัวสั่นเทิ้มด้วยความสยดสยอง...

พวกเขาไม่นึกสงสัยในคำพูดของกู้เหวินชิงเลยแม้แต่น้อย...

แม้แต่ตัวอันตรายอย่างหลิวหยางเหว่ย พอเจอคุณชายกู้ยังต้องคุกเข่าร้องขอชีวิต แล้วพวกเศษสวะอย่างพวกเขา หากโดนจับถ่วงแม่น้ำหวงผู่ไปจะมีใครมารับรู้ด้วยงั้นหรือ???

หลิวหยางเหว่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นคนตาไว พอเห็นบุหรี่ฮวาจื่อในมือคุณชายกู้มอดดับลง เขาก็รีบฉีกยิ้มประจบประแจงก้าวเข้ามาข้างหน้า จุดไฟส่งให้กู้เหวินชิงอีกหนึ่งมวนในทันที!!!!

มุมปากของกู้เหวินชิงยกยิ้มขึ้นบางๆ!

คำพูดเมื่อครู่ของเขา ก็แค่ขู่ขวัญจินเย่กับหนิวเทียนชื่อเล่นๆ เท่านั้น!

นึกไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะขวัญอ่อนถึงเพียงนี้ แถมยังหลงเชื่อจนสนิทใจไปเสียได้…

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน กลัวกันจนลนลานขนาดนี้... วันหน้าหากมองเห็นกู้เหวินชิงมาแต่ไกล คงต้องใส่เกียร์หมาโกยแน่บเพื่อเอาชีวิตรอดแล้วกระมัง...

การทำให้คนคนหนึ่งหวาดกลัวอย่างแท้จริง ไม่ใช่การใช้กำลังบีบบังคับให้สยบยอม หากแต่เป็นการสลักความหวาดผวาอันไม่อาจลบเลือนลงในจิตใจของอีกฝ่ายต่างหาก...

เพียงเท่านี้ วันหน้าพวกเขาก็ไม่มีทางกล้ามาเหิมเกริมต่อหน้ากู้เหวินชิงอีกเป็นอันขาด...

ยิ่งไปกว่านั้น!

หลังจากวันพรุ่งนี้พ้นผ่านไป!

จินเย่กับหนิวเทียนชื่อก็จะยิ่งหวาดผวาในตัวเขาหนักขึ้นไปอีก เมื่อข่าวเรื่องกู้เหวินชิงเข้าเทกโอเวอร์เครือหวาเฟิงแพร่สะพัดออกไป...

วงการอสังหาริมทรัพย์ทั่วทั้งโมตูย่อมต้องสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น...

นับประสาอะไรกับแมลงสาบขี้ขลาดตาขาวสองตัวนี้ ที่ไม่มีค่าควรแก่การเอ่ยถึงเลยสักนิดเดียว...