ตอนที่ 076 ควบคุมเครือหวาเฟิงเบ็ดเสร็จ

หือ?!

พี่หยางที่เปิดตัวมาอย่างดุดันน่าเกรงขาม ทำไมถึงได้หงอไปแบบนั้นล่ะ?

เมื่อกี้ยังตะโกนกร่างคับฟ้าอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?

ไหงตอนนี้ถึงได้ก้มหัวค้อมเอว ทั้งควักบุหรี่จุดไฟให้คนคนนั้นไปได้...

โดยเฉพาะรอยยิ้มประจบสอพลอนั่น ดูต่ำต้อยน่าสมเพชชะมัด...

ในใจของทุกคนต่างทั้งตกตะลึงและสงสัย...

พ่อหนุ่มรูปหล่อตรงโต๊ะโซฟา 036 โซน A3 คนนั้นเป็นเทพเซียนมาจากไหนกันแน่?

บรรดาคนที่คุ้นเคยกับหลิวหยางเหว่ยเป็นอย่างดี พอทอดสายตามองตามไป ในใจก็ยิ่งหวาดผวาแทบสิ้นสติ...

ชิบหายแล้ว!

พี่หยางผู้ถือตนเป็นใหญ่ ไม่เกรงฟ้าไม่กลัวดิน กลัวแค่พ่อตัวเองคนเดียวมาตลอด กลับแสดงสีหน้าหวาดกลัวต่อหน้าชายหนุ่มคนหนึ่งเนี่ยนะ...

ให้ตายเถอะ นี่คงไม่ได้ตาฝาดไปหรอกใช่ไหม?

พวกเขาต่างอึ้งค้างจนแข็งทื่อ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง!!!

"พี่หยาง? ทำไมถึงได้หดหัวไปแบบนั้นล่ะ???"

"คนที่แม้แต่พี่หยางยังต้องประจบ จะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนลองคิดดู!"

"ว่ากันตามตรงเลยนะ บอสใหญ่คนนี้เก็บตัวชะมัด ถึงได้มานั่งอยู่ที่โซน A3!"

"ในที่สุดพี่หยางผู้โอหังอวดดีก็มีวันที่โดนสยบจนอยู่หมัดเสียที..."

ผู้คนรอบข้างพากันกระซิบกระซาบวิจารณ์กันเซ็งแซ่!

ขณะเดียวกัน ที่โต๊ะโซฟา 036 โซน A3!

กู้เหวินชิงไม่ได้เอ่ยปากอะไรแม้แต่คำเดียว เอาแต่นั่งพ่นควันบุหรี่เงียบๆ...

บรรยากาศรอบโต๊ะโซฟาตึงเครียดถึงขีดสุด หลิวหยางเหว่ยจ้องเขม็งไปยังจินเย่ด้วยสายตาอาฆาตแค้น ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้หมอนี่มีตาหามีแววไม่แท้ๆ...

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไปทีละนิด!

หลิวหยางเหว่ย หนิวเทียนชื่อ จินเย่ และคนอื่นๆ ต่างเหงื่อท่วมตัวเปียกโชก... ล้วนตกใจกลัวจนเป็นแบบนี้...

ยิ่งบอสใหญ่นิ่งเงียบ ในใจของพวกเขาก็ยิ่งกระวนกระวายจนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว!

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาทรงอำนาจและออร่าอันเฉียบขาดดุดันของกู้เหวินชิง พวกเขาก็หวาดกลัวถึงขีดสุด!

ในใจต่างพะว้าพะวงว่าคุณชายกู้จะจัดการกับพวกเขาอย่างไร...

แขนขาดขาด้วน...~

หรือว่าจะต้องลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงกันแน่???

พวกหลิวหยางเหว่ยยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่านเตลิดเปิดเปิง จนแทบจะกลัวจนเสียสติไปเอง...

นี่ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย!

ในสายตาของหลิวหยางเหว่ย อำนาจบารมีและเส้นสายของกู้เหวินชิงนั้นลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง!

ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งได้ยินจากปากพ่อว่า คุณชายกู้ทุ่มเงินคนเดียวถึงสามหมื่นล้านเพื่อประมูลคว้าที่ดินทำเลทองแห่งโมตูมาครอง...

เงินสดตั้งสามหมื่นล้านเชียวนะ นี่มันอำนาจทางการเงินที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน...

กู้เหวินชิงยังคงไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ!

จิตใจของพวกเขาก็ยิ่งจมดิ่งสู่ความหวาดผวาอย่างถึงที่สุด...

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด!

พวกเขาหวาดกลัวจนลืมเลือนเวลา หรือพูดอีกอย่างก็คือ เบื้องหน้าคุณชายกู้ผู้เปี่ยมบารมีสะกดข่ม ทุกนาทีทุกวินาทีช่างยาวนานทรมานราวกับเป็นปีๆ...

ติ๊ง!

โฮสต์ปลดล็อกฉายาใหม่ [เดชานุภาพเกริกเกียรติ]!

[รางวัลหุ้น 90% ของเครือหวาเฟิง!]

[เงินรางวัลห้าพันล้านโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว!]

[ของรางวัลจากระบบจะถูกส่งมอบถึงมือโฮสต์อย่างสมเหตุสมผลทุกประการ โฮสต์สามารถใช้งานได้อย่างสบายใจ!]

หมายเหตุ: (ตามปกติแล้วบริษัทอสังหาริมทรัพย์ไม่มีทางที่จะมีคนถือหุ้นคนเดียวได้ เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย แต่ในเมื่อระบบที่เป็นสิ่งไร้เหตุผลที่สุดในนิยายปรากฏขึ้นมาแล้ว เรื่องถือหุ้น 100% นี้ ทุกคนก็ช่วยมองว่าสมเหตุสมผลไปก็แล้วกันนะ~ [คนเขียนใส่หัวหมาเอาชีวิตรอด])

เสียงแจ้งเตือนของระบบช่างไพเราะราวกับเสียงสวรรค์!

กู้เหวินชิงยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับเต้นรัวกระชั้นชิด ตื่นเต้นจนถึงขีดสุด!

หุ้น 90% ของเครือหวาเฟิงเชียวนะ!!

หากอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงพัฒนาที่ดินทั้งหมดเสร็จสิ้น มูลค่าประเมินรวมจะสูงถึงราวเก้าหมื่นล้าน!

เมื่อหักลบกับหุ้น 10% ที่เขาครอบครองอยู่แต่เดิมแล้ว!

มูลค่ารวมของหุ้น 90% นี้ก็ปาเข้าไปถึงแปดหมื่นหนึ่งพันล้าน!

ไม่ใช่แปดสิบล้าน ไม่ใช่แปดร้อยล้าน และไม่ใช่แปดพันล้าน... แต่เป็นแปดหมื่นกว่าล้านเต็มๆ...

หุ้น 10% ที่ได้เป็นรางวัลคราวก่อนบวกกับหุ้น 90% ที่ได้เป็นรางวัลในวันนี้ บัดนี้ เครือหวาเฟิงจึงกลายมาเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของกู้เหวินชิงอย่างแท้จริงแล้ว...

เมื่อต้องเผชิญกับรางวัลอันหรูหราอลังการขนาดนี้ ต่อให้กู้เหวินชิงจะมีทรัพย์สินมหาศาลอยู่ก่อนแล้ว ในใจก็ยังยากที่จะสงบลงได้...

มันชวนให้เลือดลมสูบฉีดจนน่าตื่นเต้นเกินไปจริงๆ!

หันมาดูรางวัลถัดไป!

เงินสดห้าพันล้าน?

พอถูๆ ไถๆ ไปได้ มีก็ยังดีกว่าไม่มี...

ในเมื่อมีหยกงามล้ำค่าระดับแปดหมื่นกว่าล้านนำหน้ามาก่อน เงินสดห้าพันล้านจึงไม่ได้ดูมีค่าล้นฟ้าขนาดนั้นอีกต่อไป...

................

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งนาทีก่อนหน้า!

บรรดาผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิงต่างได้รับสายโทรศัพท์ปริศนา!

ยื่นข้อเสนอขอซื้อหุ้นทั้งหมดของผู้ถือหุ้นหวาเฟิงในราคาสูงกว่าท้องตลาด!

ตัวเลขราคาที่เสนอมาทำเอาบรรดาผู้ถือหุ้นไม่อาจปฏิเสธได้ลง ต่างรีบพยักหน้าตอบตกลงในทันที...

ทางด้านหลินหงเทียนผู้ก่อตั้งเครือหวาเฟิง ในตอนแรกนั้นกัดฟันแน่นไม่ยอมตกลงเด็ดขาด จะล้อเล่นอะไรกัน เครือหวาเฟิงที่เขาทุ่มเทสร้างมาทั้งชีวิตได้กลายเป็นเสาหลักทางจิตวิญญาณของเขาไปแล้ว เปรียบเสมือนลูกแท้ๆ ในไส้ แล้วเขาจะตัดใจขายลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทิ้งลงคอได้อย่างไรกัน???

ทว่าภายใต้การจู่โจมด้วยพลังเงินตราอันมหาศาล จิตใจอันดื้อดึงของเขาก็เริ่มโอนอ่อนสั่นคลอนขึ้นมา...

หลินหงเทียนผู้ก่อตั้งเครือหวาเฟิง: "เครือหวาเฟิงเป็นสิ่งที่ฉันประคบประหงมฟูมฟักมากับมือ ก็เหมือนลูกชายในไส้ของฉันนั่นแหละ ไม่ได้เด็ดขาด——ต้องเพิ่มเงิน!"

ท้ายที่สุดหลินหงเทียนก็ได้สิ่งที่ต้องการ เขาก้าวสู่อิสรภาพทางการเงิน ได้ครอบครองทรัพย์สินนับ 'ร้อยล้าน' สมใจอยาก และเริ่มต้นใช้ชีวิตวัยเกษียณล่วงหน้าอย่างเกษมสำราญ!

....................

ต่อหน้าพวกหลิวหยางเหว่ย จินเย่ และหนิวเทียนชื่อ!

กู้เหวินชิงได้รับข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับเครือหวาเฟิงที่ระบบส่งมอบให้อย่างครบถ้วน!

หืม?...

มิน่าล่ะ จินเย่กับหนิวเทียนชื่อถึงได้คอยเอาอกเอาใจและคอยทำตามคำสั่งของหลิวหยางเหว่ยมาตลอด!

ที่แท้ก็เป็นเพราะหลิวกั๋วเหลียงพ่อของหลิวหยางเหว่ย ดูแลรับผิดชอบงานส่วนไซต์ก่อสร้างของอสังหาริมทรัพย์หวาเฟิงอยู่นี่เอง...

ธุรกิจเหล็กกล้าของบ้านจินเย่ และบริษัทรับเหมาก่อสร้างของบ้านหนิวเทียนชื่อ ต่างต้องผ่านความเห็นชอบจากหลิวกั๋วเหลียง ถึงจะมีสิทธิ์เข้าไปรับงานในไซต์ก่อสร้างของเครือหวาเฟิงได้...

ธุรกิจของตระกูลจินและตระกูลหนิวต้องพึ่งพาอาศัยเครือหวาเฟิงอย่างที่สุด ขอเพียงเครือหวาเฟิงตัดขาดธุรกิจกับพวกเขา แล้วไปส่งสัญญาณบอกกล่าวในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ของโมตูสักคำ อีกไม่นาน บริษัทของทั้งสองตระกูลย่อมต้องเจ๊งไม่เป็นท่าอย่างแน่นอน...

ยิ่งไปกว่านั้น บริษัทยักษ์ใหญ่ในวงการอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงระดับประเทศเหล่านั้น ต่างก็มีซัพพลายเออร์ประจำอยู่แล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องมาใช้บริการกุ้งฝอยตัวจ้อยอย่างตระกูลจินและตระกูลหนิวเลยสักนิด...

ส่วนอสังหาริมทรัพย์ระดับล่าง ก็ไม่อาจหล่อเลี้ยงธุรกิจของตระกูลจินและตระกูลหนิวให้อยู่รอดได้!

เรียกได้ว่า ความอยู่รอดของตระกูลจินและตระกูลหนิว ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจเพียงชั่วพริบตาเดียวของกู้เหวินชิงเท่านั้น!!...

....................

ต่อหน้าพวกหลิวหยางเหว่ย จินเย่ และหนิวเทียนชื่อ!

กู้เหวินชิงกดต่อสายโทรศัพท์ออกไป พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย:

"ใช่ ผมกู้เหวินชิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ทางเครือตัดขาดความร่วมมือทั้งหมดกับตระกูลจินและตระกูลหนิว ใส่ชื่อลงแบล็กลิสต์โดยตรง ชาตินี้ไม่ต้องร่วมงานกับพวกเขาอีก!"

สิ้นเสียงนั้น!

จินเย่กับหนิวเทียนชื่อต่างหันขวับไปมองหลิวหยางเหว่ยด้วยสายตางุนงงสงสัย!

ราวกับกำลังจะสื่อว่า คนที่คุมงานไซต์ก่อสร้างของหวาเฟิงคือหลิวกั๋วเหลียงพ่อของนายไม่ใช่หรือไงกัน????

หลิวหยางเหว่ยเองก็มึนงงไปชั่วขณะ ถึงคุณชายกู้จะมีหุ้นอยู่เยอะ แต่เขาก็ไม่มีอำนาจในการบริหารจัดการไซต์ก่อสร้างนี่นา???

การแบ่งหน้าที่ภายในองค์กรล้วนมีความชัดเจน หากไม่ได้รับการพยักหน้ายินยอมจากหลิวกั๋วเหลียงพ่อของเขา คนข้างล่างย่อมไม่มีทางกล้าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเพียงเพราะโทรศัพท์แค่สายเดียวอย่างแน่นอน!

ทันใดนั้นเอง...

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของหลิวหยางเหว่ยก็พลันดังลั่นขึ้น!

เขาเหลือบมองกู้เหวินชิงอย่างหวาดกลัวก่อนเป็นอันดับแรก กระทั่งคุณชายกู้พยักหน้ารับน้อยๆ เขาถึงได้กล้าหยิบโทรศัพท์ออกมา!

เบอร์ที่โทรเข้ามาคือสายจากหลิวกั๋วเหลียง ผู้เป็นพ่อของเขานั่นเอง!

หลิวหยางเหว่ยรีบกดรับสายทันที!

"ฮัลโหล พ่อ!"

....................