ตอนที่ 075 บารมีพี่หยางของกูนี่มันสุดยอดจริง ๆ

โจวเทาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "เหล่ากู้ อะไรยอมได้ก็ยอมไปเถอะ อีกอย่างพวกเราก็เอาคืนไปแล้ว ไม่ได้เสียเปรียบสักหน่อย!"

"เชี่ย ถ้ารู้ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ไม่น่าชวนมาดื่มเลย เหล่ากู้ ถอยกันเหอะ!" ตอนนี้บนใบหน้าของหวงจื่อเฉิงแทบไม่เหลือแววทะเล้นให้เห็นอีกแล้ว

น้ำเสียงของเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนเต็มไปด้วยความกังวล

จินเย่โดนซ้อมขนาดนี้ยังกล้ากร่าง แสดงว่ากำลังเสริมที่มันเรียกมาคงไม่ธรรมดาแน่...

เลี่ยงไปก่อนตอนนี้น่าจะเป็นทางออกที่ฉลาดที่สุด

แม้ทุกคนจะรู้ว่าบ้านกู้เหวินชิงไม่ขัดสนเรื่องเงิน แต่ถ้าไม่ทำให้เรื่องบานปลายได้ก็ดีที่สุด

ยิ่งจินเย่เอาแต่ป่าวประกาศว่าที่บ้านมีทรัพย์สินหลักร้อยล้าน ก็ยิ่งฟังดูน่ากลัวไม่น้อย...

ได้ยินเช่นนั้น

สีหน้าของกู้เหวินชิงยังคงเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ

ยอมงั้นเหรอ?

ยอมแล้วพอกลับไปคิดทีหลังยิ่งโมโหขึ้นมา จะทำยังไงล่ะ!

ยอมงั้นเหรอ?

ยอมจนต้องกลายเป็นไอ้เต่าหดหัวน่ะสิ?

ในฐานะคนที่มีระบบอยู่ในมือ แถมยังอยู่ในถิ่นตัวเองแท้ๆ ทำไมเขาจะต้องยอมด้วย?

"ไม่เป็นไร มันทำอะไรไม่ได้หรอก" กู้เหวินชิงที่เงียบไปพักใหญ่เอ่ยขึ้นเรียบๆ

พอได้ยินกู้เหวินชิงพูดแบบนี้ พวกหวงจื่อเฉิงทั้งสามคนก็ไม่มีใครยอมถอยไปไหน ได้แต่นั่งกระดกเหล้าย้อมใจอยู่ที่โต๊ะต่อไป

ตอนนั้นเอง เหล่าหนิวที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ ก็หาจนเจอโต๊ะหมายเลข 036 โซน 3

เขามองข้ามการ์ดเข้าไป เห็นใบหน้าบวมปูดของเพื่อนสนิทอย่างจินเย่ โทสะในใจก็พลันปะทุขึ้นมาทันที

"ไอ้เด็กเปรตตัวไหนมันตาบอดวะ? กล้ามาทำร้ายเพื่อนกู?"

เขาเป็นเพื่อนสนิทกับจินเย่ มีหรือจะทนเห็นเพื่อนโดนซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวได้!

อีกอย่าง บ้านของพวกเขาทั้งสามคนต่างมีทรัพย์สินระดับร้อยล้านขึ้นไป พูดได้เต็มปากเลยว่าใน TAXX พวกเขาก็คือลูกค้าระดับท็อป ใครหน้าไหนจะกล้ามาแตะต้องพวกเขากัน?

เหล่าหนิวไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ผลักการ์ดที่ยืนขวางอยู่ออกแล้วปรี่เข้าไปในโต๊ะทันที!

ใบหน้าของเหล่าหนิวเต็มไปด้วยความเดือดดาล

ทว่าพอเห็นกู้เหวินชิงที่นั่งเด่นอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน กำลังคีบบุหรี่ฮวาจื่อพ่นควันอย่างสบายอารมณ์

ใบหน้าอันหล่อเหลานั่น... ทำไมถึงดูคุ้นตาขนาดนี้นะ?

เชี่ยเอ๊ย!

กู้เหวินชิง!

หนิวเทียนชื่อตกใจจนหน้าถอดสี...

จินเย่กล้าไปหาเรื่องกู้เหวินชิงเชียวเหรอ?

สีหน้าที่กำลังโกรธจัดเมื่อวินาทีก่อนของหนิวเทียนชื่อ พลันเปลี่ยนเป็นปั้นยากยิ่งกว่าคนกำลังจะร้องไห้เสียอีก...

นี่เขากำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่ชัดๆ!

การพรวดพราดเข้ามาของหนิวเทียนชื่อ ทำให้พวกหวงจื่อเฉิงทั้งสามคนแอบตกใจอยู่ไม่น้อย

ทายาทเศรษฐีจอมกร่างอย่างจินเย่ ดันรู้จักกับรองประธานสโมสรนักศึกษาด้วยเหรอเนี่ย?

แต่ก็นั่นแหละ บ้านของทั้งสองคนต่างมีเงินเป็นร้อยล้าน นิสัยก็ระยำพอกัน จะรู้จักกันก็ไม่แปลก

มุมปากของกู้เหวินชิงยกยิ้มขึ้นบางๆ "มาได้จังหวะพอดี จะได้รวบยอดเก็บให้หมดในคราวเดียว..."

ได้ยินคำพูดของกู้เหวินชิง หนิวเทียนชื่อแทบจะทรุดตัวคุกเข่าลงตรงนั้นทันที!

ทั้งเรื่องเส้นสายและอำนาจเงินของกู้เหวินชิง หนิวเทียนชื่อรู้ซึ้งดีว่ามันน่ากลัวขนาดไหน...

นั่นไม่ใช่คนที่เขาจะกล้าไปตอแยด้วยสักนิด!

"คุณชายกู้ เป็นผมที่วู่วามไปเองครับ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ... เดี๋ยวผมจะให้เพื่อนของผมขอขมาคุณชายกู้เดี๋ยวนี้เลยครับ" หนิวเทียนชื่อยอมศิโรราบทันที...

จากนั้นเขาก็รีบเดินไปหาจินเย่ พลางกระซิบด้วยความหวาดกลัวว่า "เชี่ยเอ๊ย มึงไปหาเรื่องคุณชายกู้ทำไมวะ แค่เขาอ้าปากพูดคำเดียวก็จัดการพวกเราจนจมดินได้แล้ว..."

จินเย่กลับทำหน้าไม่สบอารมณ์ "อย่าปอดแหกสิวะ นี่ไม่เห็นเหมือนนิสัยเดิมของมึงเลย..."

"กูเรียกพี่หยางมาแล้ว วันนี้กูต้องเอาคืนให้สาสม..."

"พี่หยาง? หลิวหยางเหว่ยเหรอ?"

"เออดิ!"

พอได้ยินคำตอบของจินเย่ หนิวเทียนชื่อก็โกรธจนแทบกระอักเลือด!

ไอ้ตัวซวยเอ๊ย! ตัวเองพังคนเดียวยังไม่หนำใจ ยังจะลากเขากับหลิวหยางเหว่ยลงนรกไปด้วยอีก...

หนิวเทียนชื่อพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มึงรู้ไหมว่าคุณชายกู้คือใคร?"

"คุณชายกู้นี่ขนาดพี่หยางยังต้องแหงนหน้ามองเลยนะเว้ย มึงแม่งกำลังจะพาพวกกูกับพี่หยางไปตายกันหมดแล้ว..."

พอได้ยินแบบนั้น!

จินเย่ก็ถึงกับแข้งขาอ่อนเปลี้ยจนแทบยืนไม่อยู่!

นี่เขาเพิ่งได้ยินอะไรเข้าไป?

ผู้ชายตรงหน้านี้ ถึงขนาดเป็นคนที่พี่หยางยังต้องให้ความเคารพเชียวเหรอ?

มันจะเป็นไปได้ยังไง?

บ้านของหลิวหยางเหว่ยเป็นถึงผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิง มีทรัพย์สินในครอบครองตั้งสี่พันกว่าล้าน!

มีเงินมากกว่าบ้านของจินเย่ตั้งสิบเท่า... ปกติแล้วทั้งหนิวเทียนชื่อและจินเย่ต่างก็เป็นแค่ลูกน้องของหลิวหยางเหว่ย...

คอยฟังคำสั่งของหลิวหยางเหว่ยแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น!

สำหรับจินเย่แล้ว หลิวหยางเหว่ยก็ถือเป็นผู้มีอิทธิพลเบอร์ใหญ่มากแล้ว!

แต่ไอ้หนุ่มที่ตบเขาตรงหน้านี้ ดันเก่งกาจและทรงอิทธิพลยิ่งกว่าพี่หยางไปอีกงั้นเหรอ?

เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง!

"อะไรนะ?"

เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าจินเย่ เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน "มะ... มึงพูดจริงเหรอ? มึงอย่ามาล้อกูเล่นนะ..."

"กูจะโกหกหาเหี้ยอะไรล่ะ..."

หนิวเทียนชื่อในตอนนี้ อารมณ์ดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวไปนานแล้ว!

เป็นครั้งที่สองแล้ว!

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขามาล่วงเกินคุณชายกู้เข้า ได้แต่หวังว่าคราวนี้คุณชายกู้จะยอมยกโทษปล่อยผ่านไปอีกครั้ง...

ในเวลานั้นเอง คนกลุ่มใหญ่ราวยี่สิบกว่าคนก็ยกพวกมาถึงโต๊ะ 036 โซน A3 ที่กู้เหวินชิงนั่งอยู่อย่างเอิกเกริก!

"หลบไป!"

หลิวหยางเหว่ยที่เป็นหัวโจกตะคอกเสียงกร้าว!

แต่การ์ดทุกคนที่ยืนคุมโต๊ะอยู่กลับยังคงนิ่งเฉยไม่ขยับ!

ตอนนี้ การปะทะที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ได้ดึงดูดสายตาของทุกคนใน TAXX ให้หันมามอง!

ทุกคนต่างพากันยืนมุงดูเรื่องสนุก!

เรื่องวิวาทแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในผับอยู่แล้ว และการ์ดของ TAXX ก็มักจะเข้ามาระงับเหตุได้ทันท่วงทีเสมอ ผู้คนจึงไม่มีใครกลัวเลยสักนิด!

"พวกพี่น้องข้างหลังกูอารมณ์ไม่ค่อยจะดีกันเท่าไหร่ กูจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย หลีกทางให้กูเดี๋ยวนี้!" หลิวหยางเหว่ยตะโกนเสียงดังด้วยท่าทางกร่างสุดขีด...

เมื่อรับรู้ว่าสายตาทุกคู่กำลังจับจ้องมาที่ตัวเอง ในใจของหลิวหยางเหว่ยก็พองโตด้วยความลำพอง เขาชอบเรื่องเอิกเกริกแบบนี้ที่สุด และหลงใหลการเป็นเป้าสายตาของทุกคนแบบนี้แหละ...

หลิวหยางเหว่ยกำลังดื่มด่ำกับมัน พลางคิดในใจว่าตอนนี้ตัวเองคงเท่ระเบิดเถิดเทิงแน่ ๆ!

แล้วมันก็เป็นจริงอย่างที่เขาคิด ตอนนี้ในผับมีบางคนที่มองหลิวหยางเหว่ยที่เป็นผู้นำกลุ่ม คนที่ไม่รู้จักเขาจึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ:

"คนนี้เป็นใครกัน? กล้ามาก่อเรื่องใน TAXX เชียวเหรอ?"

มีคนเอ่ยตอบ "พี่ชาย นายตกข่าวแล้ว! บ้านของพี่หยางเป็นถึงผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิง แถมได้ยินว่าเขายังรู้จักกับเจ้าของ TAXX ด้วยนะ!"

"พี่หยางเป็นขาประจำของที่นี่ ภูมิหลังทางบ้านแน่นปึ้ก!"

"ทรัพย์สินที่บ้านเขาน่ะมีตั้งหลายพันล้านเชียวนะเว้ย!"

คนที่พอจะรู้เรื่องพูดขึ้นด้วยความอิจฉา...

พอได้ยินดังนั้น บางคนก็เริ่มรู้สึกหวั่นเกรงหลิวหยางเหว่ยขึ้นมาในใจ...

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพวกสาว ๆ หลายคนส่งสายตายั่วยวนให้หลิวหยางเหว่ยอีกด้วย...

เมื่อสัมผัสได้ถึงความยำเกรงจากผู้คนรอบข้างและสายตาหวานเยิ้มจากสาวงาม หลิวหยางเหว่ยก็ฟินจนแทบจะตัวลอย!

คิดในใจว่า นี่สิถึงจะเป็นบารมีที่ยอดบุรุษตัวจริงควรจะมี!

ในจังหวะนั้นเอง น้ำเสียงที่หลิวหยางเหว่ยคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังแว่วเข้ามา:

"หยางเหว่ยเอ๊ย! มึงยังจำได้ไหมว่าคราวก่อนกูพูดอะไรกับมึงไว้?"

"กูบอกไว้ว่า ถ้าคราวหน้ามึงยังกล้าออกมาทำตัวกร่างข้างนอกแบบนี้อีก กูจะตบมึงให้ตายแทนพ่อมึงเองเลยไงล่ะ!"

คือ....

คุณชายกู้!

หลิวหยางเหว่ยที่กำลังฮึกเหิมลำพองใจ กลับต้องมาตกม้าตายตั้งแต่ศึกยังไม่ทันได้เริ่ม......

หลิวหยางเหว่ยรีบค้อมตัวลง เดินก้มหัวเข้าไปหากู้เหวินชิง พลางฉีกยิ้มประจบสอพลอแล้วเอ่ยขึ้นว่า "คุณชายกู้ เป็นคุณเองหรอกหรือครับเนี่ย!"

หลิวหยางเหว่ยที่ยกพวกมาอย่างเอิกเกริกเกรียงไกร พอเปิดตัวกลับยอมค้อมหัวกราบกราน แถมยังปั้นหน้าประจบเรียกเด็กหนุ่มคนหนึ่งว่า "คุณชายกู้" เนี่ยนะ?

ตูม!

ในหัวของทุกคนราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้าอย่างจัง! ตกตะลึงจนถึงขีดสุด!!!

นี่พวกเขากำลังเห็นอะไรกันอยู่เนี่ย?

นายน้อยผู้สูงศักดิ์อย่างหลิวหยางเหว่ย ถึงกับมีช่วงเวลาที่ต่ำต้อยถึงเพียงนี้ด้วยงั้นหรือ?

ที่บ้านเขามีทรัพย์สินตั้งหลายพันล้าน แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใครกันแน่ ถึงทำให้เขาหวาดเกรงได้ถึงขนาดนี้?

ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างอ้าปากตาค้างไปตามๆ กัน..........

..........