ตอนที่ 082 กับข้าวที่อวิ๋นเวยเวยยกมาให้

หลังจบคลาสวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาค

ดาวโรงเรียนเฉินยังมีเรียนต่อ จึงต้องแยกย้ายไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

พอเลิกเรียน

กู้เหวินชิงก็โทรสั่งเลขาฯ ให้นัดประชุมผู้บริหารระดับสูงของเครือหวาเฟิงทุกคนตอนห้าโมงเย็น

ถึงเวลาเดินหน้าโครงการที่ดินผืนใหญ่ริมแม่น้ำสวีโจวมูลค่าสามหมื่นล้านแล้ว!

แม้กู้เหวินชิงจะไม่มีประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการ แต่เครือหวาเฟิงมีระบบการดำเนินงานที่สมบูรณ์แบบอยู่แล้ว ความยากในการบริหารจึงแทบไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

เช้าตรู่วันนี้

วงการอสังหาริมทรัพย์แห่งโมตูเกิดความแตกตื่นยกใหญ่

เมื่อเครือหวาเฟิงถูกบุคคลลึกลับเข้าซื้อกิจการไปเสียอย่างนั้น...

ผู้ถือหุ้นของเครือหวาเฟิงเปิดเผยว่า ผู้ซื้อยื่นข้อเสนอด้วยราคาที่พวกเขาไม่อาจปฏิเสธได้เลยแม้แต่น้อย...

ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไป ก็สร้างแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่ในชั่วพริบตา...

เครือหวาเฟิงมีมูลค่าประเมินสูงถึงเก้าหมื่นกว่าล้าน หากซื้อหุ้นแบบบวกราคาพรีเมียมเข้าไปด้วย อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เงินไปถึงพันกว่าเป้าหมายย่อยเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย?!

พวกคนรวยนี่นะ!

ช่างทำอะไรตามใจชอบจริง ๆ!

บรรดาบิ๊กบอสในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ต่างพากันอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับผู้ซื้อลึกลับของหวาเฟิง!

เจ้าพ่อหลายคนดูเหมือนจะมีทรัพย์สินหลักร้อยหลักพันล้าน แต่ทั้งหมดล้วนอยู่ในรูปของหุ้น อสังหาริมทรัพย์ และอื่น ๆ เงินทุนหมุนเวียนจริง ๆ ไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น...

การที่มีคนใจถึงยอมควักเงินสดออกมาได้อย่างน้อยพันกว่าล้าน จึงทำให้บิ๊กบอสเหล่านี้อิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว...

กู้เหวินชิงไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้นัก เขาตั้งใจจะแวะไปปรากฏตัวสักหน่อย และถือโอกาสให้ทุกคนลองหารือแบบแปลนที่ดินเบื้องต้นออกมาก่อน

ทางด้านตระกูลหนิวกับตระกูลจิน

ต่างก็ได้รับรู้ข่าวนี้เช่นกัน!

แถมยังได้ยินจากปากลูกชายที่หน้าบวมเป่งราวกับหัวหมูว่า การถูกยกเลิกความร่วมมือนั้น เป็นเพราะโทรศัพท์สายเดียวจากประธานกู้จริง ๆ งั้นหรือ?!

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง

การเข้าซื้อกิจการในครั้งนี้ ประธานกู้มีบทบาทอะไรอยู่เบื้องหลังกันแน่?

แต่สิ่งที่แน่ใจได้ก็คือ ขอเพียงประสานรอยร้าวกับประธานกู้ได้ บริษัทของพวกเขาก็จะรอดพ้นวิกฤตกลับมามีชีวิตอีกครั้ง...

ผู้นำตระกูลหนิวและตระกูลจินจึงออกคำสั่งเด็ดขาดกับลูกชายว่า ไม่ว่าจะใช้วิธีการใดก็ตาม จะต้องไปประจบประแจงและสมานรอยร้าวกับประธานกู้ให้ได้ ต่อให้ต้องยอมแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่างก็ตาม...

พอนิวเทียนชื่อกับจินเย่ได้ยินเข้า สภาพจิตใจก็พังทลายจนปล่อยโฮออกมาตรงนั้นทันที...

พวกเขาจะต้องไปเผชิญหน้ากับปีศาจตนนั้นอีกงั้นหรือ... แค่คิดก็กลัวจนตัวสั่นเทิ้มแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไปประจบเอาใจต่อหน้าเลย เผลอ ๆ มีหวังได้ตายจริง ๆ แน่!

...............

โจวเทาเอ่ยแซวด้วยความอิจฉา "เหล่ากู้ นั่งโต๊ะเดียวกับดาวโรงเรียนเฉินรู้สึกยังไงบ้างวะ?"

"ฮ่าๆๆ ฉันเห็นสายตาพวกผู้ชายในห้องนี่แทบอยากจะกลืนนายลงท้องไปทั้งตัวเลยนะเว้ย!"

"จริง ๆ แล้วฉันว่าเหล่ากู้กับดาวโรงเรียนเฉินเนี่ยดูเหมาะสมกันดีออก!"

ระหว่างทางเดินไปโรงอาหาร เพื่อนร่วมห้องทั้งสามต่างผลัดกันพูดคนละประโยค

เจิ้งเสี่ยวหงมองกู้เหวินชิงด้วยความอิจฉา "เหล่ากู้ นายเจ๋งขนาดนี้! ช่วยสอนท่าเด็ดให้ฉันสักสองกระบวนท่า ให้ฉันสละโสดบ้างสิ..."

"ฉันเลี้ยงข้าวนายหนึ่งเดือนเลยเอ้า!"

หวงจื่อเฉิงเบะปากอย่างดูถูก "ถุย เหล่ากู้รวยขนาดนี้ จะไปขาดแคลนเศษเงินแค่นี้ของนายเรอะ? อีกอย่าง กินข้าวโรงอาหารนาน ๆ ทีก็พอไหว ขืนกินติดต่อกันเป็นเดือนมีหวังเอียนตายชัก..."

จากนั้น หวงจื่อเฉิงก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "เอาแบบนี้ ซักถุงเท้าให้ฉันหนึ่งเดือน แล้วฉันจะสอนท่าเด็ดให้นายสักสองกระบวนท่า รับรองว่านายได้สละโสดแน่นอน..."

พอได้ยินคำพูดของหวงจื่อเฉิง เจิ้งเสี่ยวหงก็ทำหน้าพิลึก "ต่อให้นายมาซักถุงเท้าให้ฉันหนึ่งเดือน ฉันก็ไม่เรียนกับนายหรอกเว้ย! แม้แต่มือสาวนายยังไม่กล้าจับเลย แล้วยังมีหน้าจะมารับลูกศิษย์อีกเหรอ?"

โจวเทาฉีกยิ้มกว้าง "ฉันว่าไอ้หวงมันไม่เจียมกะลาหัว ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ระดับไหนกันแน่!"

หวงจื่อเฉิงแหกปากประท้วง "โว้ย กูแค่ไม่อยากแตะต้องหวังหยาต่างหาก พอคิดถึงหลี่เหวินฮวนขึ้นมา ในใจกูก็ผ่านจุดนั้นไปไม่ได้สักที!"

"กูไม่ได้หว่านเสน่ห์ไปทั่วเหมือนเหล่ากู้สักหน่อย..."

กู้เหวินชิงพูดไม่ออก "อย่ามาแหกปากมั่วซั่วสิวะ เสื่อมเสียชื่อเสียงฉันหมด!..."

โจวเทาพูดอย่างดูแคลน "ไอ้หวง ฉันยอมนายจริง ๆ วันไหนไม่ได้ขี้โม้นี่ในใจมันคงอึดอัดจนทนไม่ไหวใช่ไหมล่ะ?"

"เหล่ากู้น่ะเขาขั้นเทพ ถ้าฉันรวยแบบเขาบ้าง ฉันก็พร้อมจะหาสาวสวยมาอยู่ข้างกายหลาย ๆ คนเหมือนกันแหละ..."

"ส่วนนาย ผอมกะหร่องอย่างกับพวกผู้ลี้ภัย วัน ๆ เอาแต่คุยโม้โอ้อวดไปเรื่อย!"

"เชี่ย เกี่ยวไรกะมึงด้วยวะ แล้วอย่ามาเรียกกูว่าไอ้หวง ฟังดูเหมือน 'กระดาษเหลือง' ที่เอาไว้เผาตอนเช็งเม้งเลย... โคตรอุบาทว์หูชิบหาย!"

"ได้เลย ไอ้หวง!"

หวงจื่อเฉิง ".........."

....................

ทั้งสี่คนเดินมาถึงโรงอาหาร

ช่วงนี้เป็นเวลาพักกินข้าวพอดี ด้านในจึงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

หน้าร้านแต่ละช่องมีแถวยาวเหยียดเป็นหางมังกร

ทั้งสี่คนจึงได้แต่เลือกช่องที่คนน้อยหน่อยแล้วเข้าไปต่อแถว

ชั้นสองเป็นอาหารปรุงสดทีละจาน กลิ่นหอมกว่าอาหารปรุงหม้อใหญ่ของชั้นหนึ่งมาก และราคาก็ค่อนข้างแพงกว่า ปกติจึงมีแค่อาจารย์และบุคลากรมาใช้บริการเป็นส่วนใหญ่

ตั้งแต่เปิดเทอมมากู้เหวินชิงเพิ่งจะเคยมากินที่ชั้นหนึ่งเป็นครั้งแรก เขาอยากลองชิมรสชาติดู จึงไม่ได้ขึ้นไปที่ 'ช่องอาหารผัดสูตรพิเศษ' บนชั้นสอง

เมื่อเห็นแถวด้านหน้าขยับช้าเป็นเต่าคลาน

หวงจื่อเฉิงก็บ่นอุบ "ให้ตายเถอะพวกนี้ ตอนเรียนไม่เห็นจะกระตือรือร้น ทีเรื่องกินละวิ่งเร็วกว่าใครเพื่อนเลย…"

โจวเทารูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ตอนนี้หิวจนไส้จะขาดจึงโวยวายขึ้นมา "เวรเอ๊ย ยังต้องต่ออีกตั้งนาน หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"

หวงจื่อเฉิงพยักหน้าเห็นพ้องทันที

ตรงหัวแถว นักศึกษาหญิงคนหนึ่งที่กำลังรอรับข้าวสังเกตเห็นกู้เหวินชิงในกลุ่มพวกเขาทั้งสี่คน…

ครู่ต่อมา เธอก็ถือถาดอาหารสองถาดใหญ่เดินตรงมาหากู้เหวินชิงอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฉันซื้อข้าวมาให้คุณแล้วค่ะ!"

สองมือประคองถาดไว้แน่นเพราะกลัวจะทำหก อวิ๋นเวยเวยเอ่ยต่อว่า "ไป... ไปกินตรงนู้นกันเถอะค่ะ!"

กู้เหวินชิงพยักหน้า ยื่นมือไปรับถาดอาหารมา ทั้งสองคนจึงพากันเดินออกจากแถวไป

กู้เหวินชิงเดินนำหน้า ส่วนอวิ๋นเวยเวยก็เดินตามติดอยู่ด้านหลังราวกับภรรยาตัวน้อย

หวงจื่อเฉิง โจวเทา และเจิ้งเสี่ยวหงที่ยังยืนต่อแถวอยู่ถึงกับอ้าปากตาค้าง........

ไอ้คนทรยศที่เห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน!

พอมองตามแผ่นหลังของทั้งสองคน พวกเขาก็อิจฉาตาร้อนจนแทบคลั่ง!

คิดว่าพวกเขาทั้งสี่จะมายืนลำบากต่อแถวด้วยกัน ยืนคุยโม้หัวเราะร่าไปด้วยกันแท้ ๆ.....

แต่พอเห็นกู้เหวินชิงถือถาดอาหารพูน ๆ ที่อวิ๋นเวยเวยซื้อให้แล้วเดินจากไป พวกเขาก็หมดอารมณ์จะร่าเริงทันที!

แม่งเอ๊ย… กู้เหวินชิงนี่มันเหลี่ยมจัดจริง ๆ ว่ะ!

แค่จะกินข้าวยังอุตส่าห์มาโชว์เหนือใส่พวกเขาอีก.......

โจวเทาอุทานอย่างทึ่ง ๆ "เหล่ากู้มันไปเหยียบรังเทพธิดามาหรือไงวะเนี่ย? อวิ๋นเวยเวยคนนี้ก็สวยมากเหมือนกันนะเนี่ย!"

สรุปแล้ว ทั้งสามคนต่างอิจฉากู้เหวินชิงที่ได้กินข้าวก่อนจนแทบจะอกแตกตาย.........

ทั้งคู่หาที่นั่งตรงมุมหนึ่งได้ก็นั่งลง

ในถาดของกู้เหวินชิงเต็มไปด้วยกับข้าวประเภทเนื้อและไข่ แถมยังมีผักอีกสองอย่าง

กู้เหวินชิงเหลือบมองอวิ๋นเวยเวยที่มีแค่ผักใบเขียวกับข้าวเปล่า

พอรับรู้ถึงสายตาของกู้เหวินชิง อวิ๋นเวยเวยก็เกร็งไปทั้งตัว ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อพลางเอ่ยเสียงเบา:

"แคะ... แค่อยากขอบคุณน่ะค่ะ!"

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง:

"ฉันไปถามคนอื่นแล้วลองค้นในเน็ตดูแล้ว รถคันนั้นแพงมากจริง ๆ คงไม่ได้ชดใช้แค่หมื่นเดียวหรอกค่ะ.... เงินแสนห้าฉันจะคืนให้นะคะ!"

"เลิกเรียนแล้วฉันจะไปทำงานพิเศษ มีเงินจ่ายแน่นอนค่ะ!"

ภายนอกอวิ๋นเวยเวยอาจดูอ่อนแอ แต่จริง ๆ แล้วกลับเป็นคนดื้อรั้นเอาการทีเดียว!

กู้เหวินชิงสลับกับข้าวของทั้งสองคน แล้วตักผักเข้าปากไปสองสามคำ "ช่วงนี้ขาดวิตามิน ฉันต้องกินผักเยอะหน่อย!"

"ไม่ใช่แสนห้าหรอก นั่นมันหลี่หยวนกุ้ยอ้าปากเรียกร้องเกินจริง มั่วไปเรื่อยต่างหาก!"

"ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าฉันจ่ายไปเท่าไหร่ นั่นเป็นส่วนที่ฉันทุบ ไม่ได้เกี่ยวกับเธอสักนิด รอยเฉี่ยวชนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอชนปอร์เช่คันนั้น แค่หมื่นเดียวก็พอแล้ว......."

พอกู้เหวินชิงพูดจบ ก็มองดูอวิ๋นเวยเวยที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอสวยมากจริง ๆ นั่นแหละ!

"อ๋อ!" อวิ๋นเวยเวยตอบรับอย่างบ้องแบ๊ว