ตอนที่ 83
ตอนที่ 083 รุ่นพี่สาว รุ่นน้อง ทำไมนายถึงไม่สนใจฉันล่ะ
minibunny · 6,142 ตัวอักษร
พอถูกใครบางคนจับจ้อง อวิ๋นเวยเวยก็หน้าแดงก่ำ รีบก้มหน้าก้มตาตักข้าวเข้าปากยกใหญ่ จนแก้มทั้งสองข้างป่องตุ่ยเหมือนหนูแฮมสเตอร์ไม่มีผิด!
กู้เหวินชิงหัวเราะพลางเอ่ยขึ้นว่า "...อวิ๋นเวยเวย เธอมีความแค้นอะไรกับข้าวหรือไงเนี่ย!"
"เอ๊ะ!"
อวิ๋นเวยเวยชะงักกึก สีหน้าฉายแววงุนงงสับสน...
กู้เหวินชิงคิดในใจว่า ในเมื่อเธออยากหางานพาร์ตไทม์ ตัวเขาควรจะช่วยจัดแจงหาให้เธอเลยดีไหมนะ?
ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารตะวันตก โรงภาพยนตร์ หรือโรงแรมระดับห้าดาว ขอแค่อวิ๋นเวยเวยชอบ อยากจะไปทำงานที่ไหนก็เลือกได้ทั้งนั้น...
แต่สุดท้ายกู้เหวินชิงก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป!
เด็กผู้หญิงที่ดื้อรั้นเข้ากระดูกดำ แถมยังปิดกั้นหัวใจแบบนี้ ค่อยเป็นค่อยไปคงจะดีที่สุดแล้ว!
อีกอย่างอวิ๋นเวยเวยเองก็มีความคิดเป็นของตัวเอง!
........................
หลังจากกินข้าวเสร็จ กู้เหวินชิงก็อารมณ์ดีไม่น้อย!
พอเตรียมจะเดินออกไป ก็เห็นรูมเมตทั้งสามคนเพิ่งจะตักข้าวเสร็จ สายตาที่มองมายังเขาแฝงความน้อยอกน้อยใจอยู่นิดๆ...
อุตส่าห์เดินเข้าโรงอาหารมาพร้อมกันแท้ ๆ เหล่ากู้กินเสร็จแล้ว พวกเขากลับเพิ่งจะได้ข้าวเนี่ยนะ!
นี่แหละนะคือความเหลื่อมล้ำ...
กู้เหวินชิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารไป…
ช่วงพักเที่ยงในมหาวิทยาลัยโมตูมีคนเยอะมาก สาว ๆ จำนวนไม่น้อยสวมกางเกงขาสั้นกระโปรงสั้น อวดเรียวขายาวสวยพากันเดินอยู่บนทางเดิน นับเป็นทัศนียภาพอันงดงามที่ช่วยคลายความร้อนอบอ้าวได้ดีทีเดียว!
กู้เหวินชิงกลับมาถึงห้องพัก กะว่าจะงีบพักเที่ยงสักหน่อย แล้วค่อยไปตรวจงานที่เครือหวาเฟิง!
ครืด ครืด ครืด! ครืด ครืด ครืด…
โทรศัพท์มือถือสั่นเตือนขึ้นมา!
กู้เหวินชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นข้อความวีแชตที่รุ่นพี่สาวส่งมา
หวังเยียนหราน: รุ่นน้องทำอะไรอยู่เหรอ? (เขินอาย) คิดถึงรุ่นพี่บ้างไหมเนี่ย
เชี่ย!
ยัยปีศาจจิ้งจอกตัวนี้...
..................
มาไม้นี้อีกแล้ว กู้เหวินชิงขี้เกียจจะสนใจเธอ... ดัดนิสัยปล่อยเบลอไปก่อนแล้วกัน!
พักนี้ชักจะซุกซนเกินไปแล้ว ถ้าไม่โดนตีสักสามวัน คงได้ใจจนปีนหลังคาไปรื้อกระเบื้องเล่นแน่!
นอกจากข้อความของหวังเยียนหรานแล้ว...
หลินอิ๋งอิ๋งสาวผมแดงก็ส่งวีแชตมาเหมือนกัน!
หลินอิ๋งอิ๋ง: กู้เหวินชิง ช่วงบ่ายนายว่างไหม? ฉันนัดเพื่อนสนิทไปเดินเล่นชอปปิงกัน แต่ละคนมีคู่ควงกันหมดเลย!
ฉันอยู่คนเดียวเหงาจะตาย นายพอจะมาเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม? (น่าสงสาร) (น่าสงสาร) (น่าสงสาร)
กู้เหวินชิงนึกขึ้นได้ว่ารถของหลินอิ๋งอิ๋งยังอยู่ที่ตน ถือโอกาสเจอกันเอารถเบนท์ลีย์ไปคืนเธอเลยก็แล้วกัน กู้เหวินชิงพิมพ์ตอบ:
"ช่วงบ่ายกี่โมงล่ะ?"
หลินอิ๋งอิ๋ง: ฉันนัดกับแก๊งเพื่อนสาวไว้ตอนบ่ายสามโมงน่ะ! (ตั้งตารอ)
การประชุมระดับผู้บริหารของเครือหวาเฟิงมีตอนห้าโมงเย็น เวลาไม่ชนกันพอดี!
กู้เหวินชิงจึงตอบกลับไปทันที:
"ได้สิ ส่งพิกัดมาเลย เดี๋ยวฉันขับไปรับเอง!"
โมตู!
ภายในวิลล่าแห่งหนึ่ง!
หลินอิ๋งอิ๋งที่ได้รับข้อความตอบกลับจากกู้เหวินชิงถึงกับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ!
ในใจภาวนาอยากให้เวลาเดินเร็วขึ้นอีกนิด ทางที่ดีให้ถึงบ่ายสามโมงเดี๋ยวนี้เลย...
ในวีแชตยังมีข้อความอื่น ๆ ส่งมาอีก เป็นของมั่วลั่ว!
กู้เหวินชิงไม่ได้สนใจ กดล็อกหน้าจอมือถือลงทันที!
เขานอนเอามือทั้งสองข้างหนุนศีรษะอยู่บนเตียงนุ่มนิ่ม กู้เหวินชิงแหงนมองเพดานพลางขบคิดถึงทรัพย์สินที่ตนเองครอบครองอยู่!
นอกจากเงินสดหนึ่งหมื่นหกพันล้านที่นอนนิ่งอยู่ในบัตรธนาคารแล้ว!
ก็ยังมีสารพัดทรัพย์สินที่ระบบมอบให้ ซึ่งล้วนเป็นกิจการภายใต้ชื่อของกู้เหวินชิง:
[ร้านอาหารตะวันตกเต๋อปัง]
[โรงภาพยนตร์ระดับท็อปสองแห่งในโมตู]
[เครือหวาเฟิง]
[สตูดิโอเกมโมตู]
[อาคารพาณิชย์สิบห้องบนถนนหัวซี]
[โรงแรมระดับห้าดาวเรดิสัน]
[ผับ TAXX]
ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าในชื่อของกู้เหวินชิงจะครอบครองทรัพย์สินมากมายขนาดนี้แล้ว!
แค่หยิบอันไหนออกมาสักอย่าง ก็ล้วนเป็นทรัพย์สินชั้นเลิศที่ใครต่อใครต่างใฝ่ฝัน และทำให้คนธรรมดามีชีวิตสุขสบายไปได้ทั้งชาติแบบสบาย ๆ!
แต่กู้เหวินชิงกลับครอบครองไว้ทั้งหมด!
โดยเฉพาะ [สตูดิโอเกมโมตู]!
กู้เหวินชิงแทบจะลืมตัวประกอบไร้ตัวตนนี้ไปเสียสนิท.......
วันนี้พอนึกขึ้นได้ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเอาแต่พูดว่าจะไปตรวจดู [สตูดิโอเกมโมตู] แต่กลับมีแต่คำพูด ไม่เคยลงมือไปจริง ๆ เสียที!
กู้เหวินชิงส่ายหัวพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ…
เฮ้อ!
คงต้องโทษว่าช่วงนี้เรื่องมันเยอะเกินไปจริง ๆ!
มัวแต่วุ่นอยู่กับการไปอยู่เป็นเพื่อนพวกสาว ๆ ทั้งวัน.......
...............
ตอนนั้นเอง!
โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ตรงหัวเตียงก็สั่นครืด ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง!
กู้เหวินชิงมองดู รุ่นพี่สาวเล่นส่งข้อความรัวมาจนแทบจะถล่มหน้าจออยู่แล้ว!
เหอะ! ผู้หญิงหนอผู้หญิง!
หวังเยียนหราน: รุ่นน้อง ทำไมนายไม่สนใจฉันแล้วล่ะ…… (ร้องไห้โฮ)
หวังเยียนหราน: นายไปชอบคนอื่นแล้วใช่ไหมเนี่ย???
กู้เหวินชิงเบะปาก ใครใช้ให้เธอเอาแต่ยั่วให้อยากแล้วจากไปอยู่เรื่อยล่ะ
ของก่อนหน้านี้น่ะ อย่างมากก็เป็นได้แค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้นแหละ!
แต่น่าเสียดาย อาหารจานหลักจานนี้ยังคงถูกปิดฝาอบไว้ในหม้อ ไม่ยอมยกขึ้นโต๊ะสักที!
ช่วงนี้กู้เหวินชิงเองก็ไม่ได้ทรมานขนาดนั้นแล้ว..........
เพราะมีสาวงามคอยอยู่เคียงข้างแล้วนี่นา
........................
.......................
เวลาเล่นเกม ตำแหน่ง AD อย่างกู้เหวินชิงก็ทำดาเมจได้โคตรดุเดือดเลือดพล่าน...................
รุ่นพี่สาวยื้อเวลามานานขนาดนี้ กู้เหวินชิงซึ่งไม่ได้ไร้เดียงสาเรื่องพรรค์นั้นอีกต่อไปจึงไม่ได้รู้สึกกระวนกระวายใจขนาดนั้นแล้ว!
อย่างไรเสีย หวังหมิ่นที่มีความงามแบบคลาสสิก กับซูโม่ที่แสนหวานหยดย้อย เมื่อเทียบกับหวังเยียนหรานแล้วคะแนนโดยรวมก็แทบไม่ต่างกันเลย ต่างก็เป็นสาวงามที่หาตัวจับยาก เพียงแค่ทั้งสามคนเดินออกไปข้างนอก ก็ดึงดูดสายตาของพวกหื่นกามได้เป็นพรวน.... กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนอยู่แล้ว!
.................
รุ่นพี่เอ๋ย! ไม่ใช่ว่าฉันกู้เหวินชิงไม่อยากจะสนใจเธอนะ!
แต่เป็นเพราะเธอเอาแต่ยั่วความอยากของฉันกู้คนนี้อยู่ได้.... จนตอนนี้ฉันถูกคนอื่นปรนเปรอจนลิ้นสูงขึ้นมาแล้วต่างหาก............
วันนี้ฉันกู้เหวินชิงไม่อยากจะสนใจเธอขึ้นมาจริง ๆ แล้วล่ะ!
หวังเยียนหราน: รุ่นน้อง ชุดนี้สวยไหม? [รูปภาพ]
[รูปภาพ]
[รูปภาพ]
[รูปภาพ]
............
ภาพถ่ายสิบกว่าใบในอิริยาบถต่าง ๆ สวมใส่ชุดและอุปกรณ์ที่ไม่ซ้ำแบบ มีเพียงสิ่งเดียวที่เหมือนกันคือเรียวขาที่สวมถุงน่องยาวลวดลายต่าง ๆ
สมกับเป็นเด็กเอกเต้นจริง ๆ!
ขาเรียวยาวคู่นั้นชวนให้ใจเต้นระรัว ทั้งตรงสวยและกลมกลึงได้สัดส่วนพอดิบพอดี แต่ละภาพที่ส่งมาล้วนเปลี่ยนชุดไปเรื่อย ๆ
กู้เหวินชิงจ้องมองตาไม่กะพริบ แต่ท่าทียังคงนิ่งเฉยไร้อารมณ์!
กู้เหวินชิงแกล้งทำปากเก่งพิมพ์ตอบไปว่า: แค่นี้เนี่ยนะ? (เหยียดหยาม)
ผ่านไปครู่ใหญ่!
หวังเยียนหรานทางฝั่งโน้นดูเหมือนจะกำลังเขินอาย หรือไม่ก็คงกำลังลังเลอยู่...............
หวังเยียนหราน: ถ้างั้นรุ่นน้องช่วยดูชุดนี้ให้ฉันหน่อยสิว่าเป็นยังไงบ้าง? อุตส่าห์ซื้อมาเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะ! [รูปภาพ] [รูปภาพ] [รูปภาพ]
กู้เหวินชิงเบะปากแล้วกดเปิดเข้าไปดู!
พอรูปถูกขยายใหญ่ขึ้นมา!
...............
เอวคอดกิ่วในภาพ กับเรียวขายาวสุดเซ็กซี่คู่นั้น.........
ยอมเลย! รุ่นพี่นี่คือที่สุดตลอดกาลจริง ๆ!
กู้เหวินชิง: ขอพิกัดมา! เดี๋ยวฉันรีบไปหาเดี๋ยวนี้เลย!
หวังเยียนหราน: [พิกัด] ยังเรียนอยู่น่ะสิ ถ้านายชอบแบบสุดท้ายขนาดนี้ ฉันจะเก็บไว้ให้นายแน่นอน รอเธออยู่นะ......
ถ้างั้นจะมาคุยกับเธอหาพระแสงอะไรเนี่ย!
กู้เหวินชิง: คอยดูเถอะ สักวันฉันจะทำให้เธอร้องไห้อยู่ใต้ร่างให้ได้! (โกรธ)
หวังเยียนหราน: ฉันจะรอนะคะ! (เขินอาย)
กู้เหวินชิง: ...............
...................
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น