ตอนที่ 093 ความตกตะลึงของพวกเซี่ยงเหมย

สัมผัสได้ถึงสายตาเยาะเย้ยถากถางจากคนกลุ่มใหญ่!

โดยเฉพาะผู้บริหารระดับสูงบางคน ที่เมื่อก่อนเป็นแค่มดปลวกให้เขาคอยกดขี่ข่มเหงและมองข้ามหัวมาตลอด!

มดปลวกที่เมื่อก่อนเขาจะบดขยี้เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ตอนนี้กลับกล้ามาหัวเราะเยาะคนอย่างเขา ตู้อี้เซิง!

ตู้อี้เซิงหน้าแดงก่ำ ไม่อยากให้ใครเห็นสภาพอันน่าเวทนาของตนเอง จึงรีบร้อนจะขึ้นรถหนีไป!

เมื่อเห็นงานที่กำลังจะได้หลุดลอยไป เซี่ยงเหมยก็ร้อนใจขึ้นมาทันที!

เธอรีบสะกิดแฟนหนุ่ม และเขาก็เข้าใจความหมายได้ในทันที!

"พ่อครับ แล้วเรื่องงานของเสี่ยวเหมยกับเพื่อนๆ..."

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังฉาดใหญ่!

ตู้อี้เซิงโกรธจนกัดฟันกรอด "ตำแหน่งรองประธานของพ่อมึงยังโดนมึงทำพังไปแล้ว มึงยังมีหน้ามาพูดเรื่องงานของพวกมันอีกเหรอ!"

ตูม!

คำพูดของตู้อี้เซิงราวกับสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงใส่ชายหนุ่มและพวกของเซี่ยงเหมยเข้าอย่างจัง!

สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ...

อะไรนะ?

เมื่อกี้พวกเขาได้ยินผิดไปหรือเปล่า?

ตู้ยี่เซิงผู้เป็นถึงรองประธานเครือหวาเฟิงผู้ทรงเกียรติเนี่ยนะถูกไล่ออกแล้ว?

เป็นไปไม่ได้น่า?

ใครกันจะมีอำนาจบารมีล้นฟ้าได้ถึงขนาดนั้น?

คนที่จะปลดรองประธานได้ มีแค่ประธานกรรมการบริษัทคนเดียวเท่านั้นไม่ใช่หรือไง...

ในตอนนั้นเอง เซี่ยงเหมยพลันนึกถึงรปภ. คนนั้นขึ้นมาได้ทันที "ต้องเป็นแกแน่ๆ แกไปฟ้องเจ้านายใช่ไหม! แกใส่สีตีไข่แต่งเรื่องโกหกไปตั้งเท่าไหร่กันฮะ!"

สิ้นเสียงกรีดร้อง!

ชายหนุ่มข้างกายเซี่ยงเหมยตาแดงก่ำด้วยความเดือดดาล...

ในฐานะคนเกาะพ่อแม่กิน ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาล้วนต้องพึ่งพารายได้มหาศาลจากตู้อี้เซิงผู้เป็นพ่อทั้งสิ้น!

แต่ตอนนี้ พ่อที่เป็นถึงรองประธานเครือบริษัทกลับต้องตกงาน นั่นหมายความว่าแหล่งรายได้ของทั้งครอบครัวถูกตัดขาดลงแล้ว... ชายหนุ่มที่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยมาตลอด จะไม่ให้คุ้มคลั่งได้อย่างไรกัน???

อีกอย่าง!

เรื่องขี้ปะติ๋วที่เพิ่งเกิดขึ้นหน้าประตูใหญ่เมื่อครู่นี้ ไม่มีทางร้ายแรงพอจะทำให้รองประธานอย่างตู้อี้เซิงต้องถูกปลดออกจากตำแหน่งได้เลยสักนิด...

ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องเป็นเพราะเจ้ารปภ. กระจอกนี่กุเรื่องเหลวไหลปั้นน้ำเป็นตัวไปฟ้องเจ้านายแน่ๆ ถึงทำให้พ่อของเขาโดนไล่ออก...

ไม่อย่างนั้น พ่อของเขาทำงานอยู่ดีๆ จะโดนไล่ออกกะทันหันแบบนี้ได้ยังไง แถมเมื่อกี้คนที่พวกเขามีเรื่องด้วยก็มีแค่ไอ้รปภ. คนนี้คนเดียวเท่านั้น...

คิดได้ดังนั้น เขาก็พุ่งตรงเข้าไปหารปภ. หวังจะเค้นคอถามให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่???

สามสาวรวมถึงเซี่ยงเหมยที่เพิ่งชวดงานในเครือหวาเฟิงไป ต่างก็พากันปรี่เข้าไปรุมล้อมรปภ. ด้วยความเกรี้ยวกราดเช่นกัน...

รปภ. ถึงกับยืนทำอะไรไม่ถูก...

มุมปากของกู้เหวินชิงยกยิ้มเย็นชาขึ้นมาทันที ยังกล้าเหิมเกริมอยู่อีกงั้นหรือ???

กู้เหวินชิงโบกมือเบาๆ พลางสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "โยนออกไปให้หมด!"

"รับทราบครับท่านประธาน!" รปภ. อีกหลายคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบขานรับทันที...

ท่านประธาน???

เปรี้ยง!

คำพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ กลับดังกึกก้องในหูของพวกเซี่ยงเหมยราวกับเสียงอัสนีบาตฟาดผ่า...

ชายหนุ่มเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด...

ประธานของหวาเฟิงจะยังหนุ่มแน่นขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

ดูจากท่าทางแล้ว อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ...

อายุยังไม่ทันถึงยี่สิบ ก็ได้ก้าวขึ้นมาเป็นประธานกรรมการของเครือหวาเฟิงแล้วเนี่ยนะ???

และคนที่สั่งปลดพ่อของเขาก็คือประธานหนุ่มคนนี้นี่เองอย่างไม่ต้องสงสัย...

ที่น่าตลกสิ้นดีก็คือ!

เมื่อครู่นี้เขายังพูดจาข่มขู่ถามกู้เหวินชิงอยู่เลยว่า ไม่อยากทำงานที่หวาเฟิงต่อไปแล้วใช่ไหม...

แถมยังเยาะเย้ยอีกฝ่ายว่าเด็กเกินไปจนไม่ประสีประสา...

ช่างน่าขันสิ้นดี! กล้าไปข่มขู่แม้กระทั่งประธานของเครือบริษัท คนที่ไร้เดียงสาและโง่เง่าเต่าตุ่นแท้จริงแล้วคือตัวเขาเองต่างหาก...

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เรื่องตำแหน่งของพ่อยังพอมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้บ้าง แต่หลังจากที่เขามาอาละวาดแบบนี้ ทุกอย่างก็ถูกตอกฝาโลงสนิทแล้ว...

จบเห่ พังทลายหมดแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง!!!

ยิ่งคิด ชายหนุ่มก็ยิ่งสติแตก สองขาพลันอ่อนยวบ ทรุดลงไปนั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่กับพื้น...

ด้านเซี่ยงเหมยกับเพื่อนสาวอีกสองคนต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้างเช่นกัน!?

ทะ...ท่านประธานงั้นเหรอ?!

จริงหรือเนี่ย?

เด็กหนุ่มตรงหน้าดูแล้วอายุน้อยกว่าพวกเธอเสียอีก จะเป็นประธานของเครืออสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไงกัน...

เมื่อมองกู้เหวินชิงผู้มีหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น ทั้งสามคนต่างยืนนิ่งอึ้งดั่งหุ่นไม้...

ไม่ว่าพวกเธอจะพยายามหลีกหนีความจริงแค่ไหน แต่ลึกๆ แล้วในใจกลับรู้คำตอบดี!

เด็กหนุ่มคนนั้นยืนตระหง่านอยู่ตรงกลางอย่างสง่างาม โดยมีเหล่าผู้บริหารระดับสูงของหวาเฟิงยืนห้อมล้อมอยู่ด้านหลัง!

ไหนจะท่าทีเงียบกริบไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงของตู้อี้เซิงอีก...

พวกเธอรู้ซึ้งแก่ใจแล้วว่า เด็กหนุ่มตรงหน้านี่แหละคือประธานกรรมการของเครือหวาเฟิงตัวจริงเสียงจริง...

ชั่วพริบตานั้น ใบหน้าของพวกเธอพลันซีดเผือดไร้สีเลือด...

หากไม่มีคำสั่งของท่านประธาน ต่อให้รองประธานตู้อี้เซิงจะถูกปลดไปแล้ว พวกเขาก็ยังไม่กล้าเข้าไปยุ่งอยู่ดี เพราะอย่างไรเสียอูฐผอมโซก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า...

แต่ในเมื่อประธานกู้ออกคำสั่งมาเอง บรรดารปภ. จึงลงมือลากตัวชายหนึ่งหญิงสามออกไปพ้นประตูตึกใหญ่ทันที...

เมื่อทุกคนได้เห็นอดีตรองประธานอย่างตู้อี้เซิงต้องเผ่นหนีออกไปอย่างทุลักทุเล... ในใจของใครหลายคนพลันรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก!

โดยเฉพาะพนักงานที่เคยถูกตู้อี้เซิงข่มเหงกดขี่มาก่อน ตอนนี้แทบอยากจะจุดประทัดฉลองกันเลยทีเดียว!

ประธานกู้ช่างมีสายตาเฉียบแหลมดั่งตาเหยี่ยวจริงๆ มาถึงบริษัทแค่วันแรก ก็กวาดล้างเนื้อร้ายอย่างตู้อี้เซิงออกจากตระกูลไปจนสิ้นซาก...

พนักงานหลายคนต่างพากันกู่ร้องสรรเสริญอยู่ในใจ:

"ท่านประธานกู้ สุดยอดไปเลย!"

"ท่านประธานกู้ ทำได้ยอดเยี่ยมจริงๆ..."

หลังจากเชือดรองประธานตู้อี้เซิงทิ้งในครั้งนี้ บารมีและความนิยมในตัวกู้เหวินชิงภายในบริษัทก็พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!

..........

รถประจำตำแหน่งของประธานเครือหวาเฟิงมาจอดเทียบรออยู่ที่หน้าประตูใหญ่ของบริษัทล่วงหน้าแล้ว!

บรรดาผู้บริหารต่างพากันยิ้มแย้มแจ่มใส เดินห้อมล้อมตามหลังมาส่งท่านประธานกู้ถึงหน้ารถ!

ยังไม่ทันที่คนขับรถซึ่งสวมถุงมือขาวจะได้เปิดประตู ผู้บริหารคนหนึ่งก็รีบชิงตัดหน้าก้าวเข้าไปเปิดประตูให้ก่อนอย่างรวดเร็ว!

ส่วนผู้บริหารอีกคนก็ประจบสอพลอไม่แพ้กัน พอเห็นประธานกู้กำลังจะก้าวขึ้นรถ ก็รีบยกมือขึ้นป้องขอบหลังคารถทันที เพื่อไม่ให้ศีรษะของท่านประธานชนเข้ากับขอบประตู...

รถประจำตำแหน่งของประธานกรรมการเครือหวาเฟิงคือรถยนต์โรลส์-รอยซ์!

เหล่าผู้บริหารยืนมองรถโรลส์-รอยซ์ที่แล่นลับสายตาไป ในที่สุดลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ด้วยความอึดอัดก็ค่อยๆ ผ่อนระบายออกมาได้เสียที!

รัศมีอำนาจช่างรุนแรงเหลือเกิน!

น่าหวาดเกรงจนขนลุกขนพองอย่างแท้จริง!

ก่อนเริ่มการประชุม ผู้บริหารบางคนในกลุ่มย่อมรู้สึกดูแคลนประธานวัยสิบแปดปีคนนี้อยู่บ้างไม่มากก็น้อย ด้วยอายุเพียงแค่นั้น ประสบการณ์ยังน้อยนิด ย่อมหลอกล่อและควบคุมได้ง่าย...

ใครจะไปคิดล่ะว่า ประธานหนุ่มคนนี้จะลงมือดุดันตั้งแต่เปิดฉาก ทำเอาทุกคนตั้งรับกันไม่ทันเลยทีเดียว!

ที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เล่นเชือดไก่ให้ลิงดูด้วยการเขี่ยตู้อี้เซิงที่เป็นถึงรองประธานเครือบริษัทให้ร่วงจากเก้าอี้ไปต่อหน้าต่อตา...

นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีใครกล้าดูถูกท่านประธานกู้คนนี้อีกเลย... แม้แต่รองประธานเครือบริษัท ยังคิดจะปลดก็ปลดได้ในพริบตา

แล้วมดปลวกที่มีตำแหน่งต่ำต้อยกว่ารองประธานอย่างพวกตน จะไม่ยิ่งไร้ค่าเข้าไปใหญ่หรือไร...

แม้ประธานคนใหม่จะเด็ดขาดเลือดเย็น แต่ในแง่สวัสดิการที่มอบให้พนักงานกลับใจกว้างอย่างยิ่ง...

ทุกคนล้วนเป็นคนเจนโลก ย่อมมองออกว่านี่คือการตบหัวแล้วลูบหลัง...

แต่พวกเขากลับชอบการเดินเกมแบบนี้ที่สุด!

ก็ในเมื่อได้ขึ้นเงินเดือน แถมเงินเข้ากระเป๋าจริงๆ ก็เพิ่มขึ้น... อยากให้ประธานกู้ใช้แผนการแบบนี้บ่อยๆ เสียเหลือเกิน...

คิดมาถึงตรงนี้...

ยามนี้ ทุกคนในเครือบริษัทต่างยอมสยบให้แก่กู้เหวินชิงอย่างหมดหัวใจ...

หลี่เจียฮุ่ย ผู้ช่วยประธานกรรมการ แววตาคู่สวยราวกับดอกท้อของเธอเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนสงสัย...

สงสัยและใคร่รู้ในตัวของท่านประธานกู้วัยสิบแปดปีคนนี้เหลือเกิน...