ตอนที่ 10 หากยามเยาว์ประสบความสำเร็จ

เด็กหนุ่มในสายเงียบเสียงลง หรือจะพูดให้ถูกคือเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้!

ผู้ฟังทุกคนต่างก็เงียบกริบลงเช่นกัน

ตั้งแต่ท่อนแรก จนถึงท่อนสุดท้าย!

ตลอดทั้งช่วงเวลานั้นเงียบสงัด ทุกคนต่างตั้งใจฟังเพลง เรื่องน้ำเสียงร้องจะเป็นอย่างไรเอาไว้ก่อน

แต่ละท่อนของเนื้อเพลงกลับพุ่งตรงเข้าเสียดแทงจิตใจ ประหนึ่งเข็มเหล็กแหลมคมที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจของทุกคน

และทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเด็กหนุ่มคนนั้นทีละคำ ทีละประโยค!

เนื้อเพลงเหล่านี้ได้พังทลายกำแพงป้องกันในใจของเขาลงจนหมดสิ้น!

ช่วงชีวิตวัยยี่สิบกว่าปีของผู้หญิง คือช่วงเวลาที่งดงามและเบ่งบานที่สุด!

ทว่าผู้ชายในวัยยี่สิบกว่าปี กลับมักจะเป็นช่วงที่ยากจนที่สุด และไม่ประสีประสาที่สุด!

บางทีนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่ผู้ชายไร้กำลังวังชาที่สุด แต่กลับต้องมาพบคนที่อยากจะปกป้องดูแลไปชั่วชีวิต!

สุดท้าย จึงทำได้เพียงยืนมองอีกฝ่ายเดินจากไปตาปริบๆ!

ทิ้งไว้เพียงความเสียใจไปตลอดชีวิต!

ไม่ใช่ไม่อยากเหนี่ยวรั้งไว้ แต่ไร้ความสามารถที่จะทำได้!

ไม่ใช่ว่าไม่รัก แต่เพราะยังไม่ประสีประสาพอ!

เสียงเพลงยังคงดังก้องต่อไป!

เสียงร้องที่ถ่ายทอดถึงความฝันอันเรียบง่ายในอดีต ยามที่คนสองคนเคยวาดหวังเพียงแค่มีที่ซุกหัวนอนและได้กินข้าวด้วยกัน

"แต่จะทนอยู่ต่อไปได้อย่างไร วันคืนสับสนกลับตาลปัตร แม้แต่เงินดาวน์ยังเก็บไม่พอ!"

นั่นสินะ!

ซื้อรถ ซื้อบ้าน ความกดดันเหล่านี้ สำหรับผู้ชายวัยยี่สิบกว่าปีที่ทางบ้านไม่ได้มีฐานะ จะมีสักกี่คนที่สร้างมันขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง?

แม้แต่เงินดาวน์ยังแทบหามาจ่ายไม่ไหว!

ส่วนผู้หญิงเพื่อคอยสนับสนุนผู้ชาย แม้แต่โจ๊กชามเดียวยังยอมแบ่งให้อีกฝ่ายไปเกินครึ่ง

แต่สุดท้ายแล้ว...

การประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อย เป็นชีวิตของคนเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้น!

ส่วนคนทั่วไปในความเป็นจริงอย่างเรา ทำได้เพียงหอบเอาคำอวยพรที่ซีดเซียวไร้น้ำหนักที่สุด ไปมอบให้ในงานแต่งงานของเธอ!

ท่อนฮุกอันเปี่ยมด้วยความเจ็บปวดและความเสียดาย คร่ำครวญถึงความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าหากในวัยเยาว์ตนเองประสบความสำเร็จและไม่รู้สึกด้อยค่า ทุกสิ่งคงไม่ลงเอยเช่นนี้

♪

"หากยามเยาว์ฉันประสบความสำเร็จและรู้จักผ่อนปรน!"

♪

"ไขว่คว้ามาได้แล้ว แต่กลับอยากคืนมันกลับไปเหลือเกิน"

"หากยามเยาว์ฉันประสบความสำเร็จและรู้จักผ่อนปรน"

"คงไม่ต้องปล่อยให้เธอต้องมาทนลำบากแทนฉัน!"

♪

♪

"คงได้แค่ดื่มให้หมดแก้วในงานแต่งงานของเธอ!"

♪

เสียงเพลงจบลงแล้ว!

ในสายโฟนอิน เด็กหนุ่มคนนั้นร้องไห้จนพูดแทบไม่เป็นคำ

"ร้องออกมาเถอะ ร้องออกมาแล้วจะดีขึ้นเอง" หลินเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

พิธีกรหญิงและพิธีกรชายไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คราบน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้าของทั้งสอง

ภายในห้องแห่งหนึ่ง หญิงวัยกลางคนปิดประตูขังตัวเองพลางสะอึกสะอื้นไม่หยุด

เธอนึกถึงเด็กหนุ่มที่เคยรักเธอเมื่อสิบกว่าปีก่อน

สุดท้ายพวกเขาก็ไม่ได้ลงเอยด้วยกัน

ในตอนนั้น เขาเองก็เคยวาดฝันว่าตัวเองจะประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อยบ้างหรือเปล่านะ?

หากในตอนนั้นเขาประสบความสำเร็จ มีชีวิตชีวาเปี่ยมพลัง และไม่รู้สึกต่ำต้อยด้อยค่า รถเจ้าสาวที่มารับเธอในวันนั้น จะเป็นคนที่เธอรักสุดหัวใจคนนั้นหรือเปล่า!

คนขับแท็กซี่ที่ตอนแรกยังก่นด่าหลินเฟิงอยู่ บัดนี้กลับใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาของตัวเอง

ใครบ้างไม่เคยผ่านช่วงวัยหนุ่มสาว?

และใครบ้างไม่เคยผ่านช่วงเวลาอันไร้กำลังเช่นนั้น?

รวมถึงบรรดาผู้ที่ประสบความสำเร็จแล้วในวันนี้

อายุมากขึ้น ประสบความสำเร็จแล้ว มีเงินทองแล้ว!

แต่ทว่า เธอคนนั้น... เด็กสาวที่ยอมทนเบียดเสียดในห้องเช่าแคบๆ เคียงข้างคุณ หญิงสาวที่ยอมร่วมกินโจ๊กหม้อเดียวกันกับคุณ บัดนี้ไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว!

มีรถ มีบ้าน หรือกระทั่งมีทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก แต่กลับไม่มีเธอคนนั้นอยู่อีกต่อไป!

โชเฟอร์หลายต่อหลายคนต่างพากันหลั่งน้ำตาเงียบๆ

"ผมไม่คิดสั้นฆ่าตัวตายแล้วครับ ขอบคุณนะ ขอบคุณที่คุณเข้าใจผม" หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน เด็กหนุ่มจึงเอ่ยประโยคนี้ออกมา

สิ่งที่เขาต้องการคือการระบายความรู้สึกและความเข้าใจ

และเพลงนี้ ได้มอบสิ่งนั้นให้แก่เขา!

เพลงนี้เข้าใจเขา... หากเขาประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุน้อย ทุกอย่างก็คงไม่ลงเอยแบบนี้

แต่เพลงนี้ ในค่ำคืนนี้ ได้ทำให้ผู้คนมากมายต้องหลั่งน้ำตาเงียบๆ อย่างแท้จริง

บนรถโรลส์-รอยซ์คันหรู ประธานบริษัทผู้ประสบความสำเร็จคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกับคนขับอย่างกะทันหัน

"ขับวนไปแถวฮุ่ยหงเยวี่ยนหน่อย" ท่านประธานสั่ง ที่นั่นเป็นย่านสลัม ทั้งสกปรก วุ่นวาย และทรุดโทรม!

ทว่าในใจของท่านประธาน ช่วงเวลาที่งดงามที่สุดในชีวิตของเขากลับอยู่ที่นั่น!

"ตอนที่ฉันเพิ่งมาเมืองนี้ใหม่ๆ ฉันอาศัยอยู่กับเธอในห้องเช่าซอมซ่อแห่งนั้น พอผ่านไปหลายปี ฉันก็ยังไม่มีอะไรสักอย่าง จนจนแทบไม่มีข้าวกิน!"

"ต่อมาเธอไปแต่งงาน แล้วหลังจากนั้นฉันก็เริ่มมีเงิน แต่ผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว ฉันก็ยังคิดถึงช่วงเวลานั้นจริงๆ!"

"ถ้าหากตอนที่ฉันยังหนุ่มแน่นประสบความสำเร็จและไม่รู้สึกต่ำต้อย ถ้าหากตอนนั้นฉันมีความกล้าพอที่จะรั้งเธอไว้... คนที่นั่งอยู่ข้างฉันตอนนี้ จะเป็นเธอหรือเปล่านะ" ท่านประธานคนนั้นพูดคล้ายกำลังบอกคนขับรถ แต่ก็เหมือนกำลังพึมพำกับตัวเอง

ทว่าบนใบหน้าของเขากลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาตั้งนานแล้ว!

"ฉันไม่โทษที่เธอจากไปเลย ฉันโทษแค่ตัวเองเท่านั้น ทำไมตอนนั้นถึงไม่ประสบความสำเร็จตั้งแต่ยังหนุ่มแน่น!"

"รู้ไหม ตอนนั้นแม้แต่ของขวัญวันเกิดราคาไม่กี่ร้อยหยวน ฉันยังไม่มีปัญญาซื้อให้เธอเลย"

"ตอนนี้ฉันอยากซื้อกระเป๋า ซื้อเครื่องประดับให้เธอ ทุกอย่างที่เธอต้องการฉันซื้อให้ได้หมดแล้ว แต่ว่า..." น้ำตาของท่านประธานวัยกลางคนร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย!

……

"พี่คนขับ รู้ไหมว่าสถานีวิทยุนี้อยู่ที่ไหน" ผู้กำกับรายการ"ยอดคนพลังเสียง"ปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าพลางเอ่ยถาม

"รู้สิ เดี๋ยวผมพาไป ไอ้หมอนี่มันร้องเพลงเก่งฉิบหาย ทำเอาผมร้องไห้ตามไปด้วยเลยเนี่ย!" โชเฟอร์สบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะดึงกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดน้ำตาและน้ำมูก

"เธอส่งข้อความมาหาผมแล้วครับ! เธอบอกว่าได้ฟังเพลงของพี่แล้ว เธอบอกว่าจะรอผม เธอบอกว่าจะไม่แต่งงานแล้ว!" ปลายสายด่วน หนุ่มคนนั้นส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างดีใจสุดขีด

"งั้นนายต้องสู้ ๆ นะ ดูแลเธอให้ดีล่ะ เพราะเธอฝากช่วงเวลาวัยเยาว์ที่ดีที่สุดในชีวิตไว้กับนาย อย่าทำให้เธอผิดหวังเด็ดขาด!" หลินเฟิงเอ่ยยิ้ม ๆ

"เอาละครับ สำหรับช่วงเรื่องเล่ารอบดึกในค่ำคืนนี้คงต้องขอจบลงเพียงเท่านี้ก่อน พรุ่งนี้ค่ำมารอรับฟังกันใหม่นะครับ!" ในที่สุดผู้ดำเนินรายการก็แทรกขึ้นมาได้เสียที

เมื่อผลักประตูออกไป ด้านนอกก็เนืองแน่นไปด้วยบุคลากรของสถานีวิทยุและทีมงานที่มายืนออจนแทบไม่มีที่ว่าง

"แปะ แปะ แปะ..." เสียงปรบมือดังกึกก้องขึ้นทันที

"ผมแค่อยากบอกคุณว่า สุดยอดจริง ๆ!" จางตงยกนิ้วโป้งให้หลินเฟิงด้วยความชื่นชม!

นี่คือสถานการณ์วิกฤตที่มีชีวิตคนเป็นเดิมพัน แต่หลินเฟิงกลับคลี่คลายมันลงได้ด้วยเพลงเพียงเพลงเดียว

"น้องชาย พี่ทำงานสถานีวิทยุมาหลายปี บอกตรง ๆ เลยว่านายคือคนแรกที่ทำให้พี่นับถือจากใจจริง!"

"นายไม่รู้หรอก เมื่อกี้แม้แต่ท่านผู้อำนวยการสถานียังโทรมาด้วยตัวเอง พวกเราแทบจะหัวใจวายตายอยู่แล้ว!"

"ยังดีที่นายช่วยพวกเราแก้ปัญหาไว้ได้!"

"พี่เฟิง โคตรเจ๋งเลย!" ถังอ้วนโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้นเช่นกัน

"น้องหลินเฟิง พี่ได้ยินจากหลี่เสี่ยงมาว่าทางค่ายเทียนอวี๋จงใจบีบนาย ถ้ามีเรื่องอะไรบอกพี่ได้เลยนะ ถึงพี่จะอยู่แค่วงการวิทยุ แต่เส้นสายก็พอมีอยู่บ้าง!" จางตงจับมือหลินเฟิงอีกครั้งพลางเอ่ยขึ้น

คนพวกนี้น่ะ เบื้องหลังล้วนมีเส้นสายระดับสูงหนุนหลังอยู่ทั้งนั้น

วันนี้หลินเฟิงช่วยกอบกู้วิกฤตครั้งใหญ่ไว้ให้ ย่อมต้องหาทางตอบแทนอย่างแน่นอน!

"ได้ครับ ขอบคุณมากครับ" หลินเฟิงตอบอย่างสงบเรียบเฉย

"น้องชาย เพลงของนายเนี่ย บอกตรง ๆ เลยนะ ทำเอาพี่ร้องไห้แทบตาย!" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเบียดตัวเข้ามาพูด

"มันร้องแทงใจดำเข้าไปข้างในจริง ๆ!"

"พี่ยังได้ยินมาอีกว่า วันนี้นายไปแข่งรอบคัดเลือกเวทีชิงเกอไซ่แล้วร้องเพลง "แดนสวรรค์" มาด้วยใช่ไหม!"

"นายมีความสามารถมากจริง ๆ พี่เชื่อมั่นในตัวนายนะ ในอนาคตนายต้องได้เป็นซูเปอร์สตาร์แน่!"

"พี่ต้องขอลายเซ็นนายไว้ก่อนเลย!" ชายวัยกลางคนคนนั้นหยิบปฏิทินที่เตรียมไว้แล้วออกมาทันที!

"เซ็นให้ผมด้วยคนสิครับ"

"ผมยังไม่ได้เป็นดาราดังขนาดนั้นสักหน่อยครับ" หลินเฟิงหัวเราะ

"นายต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน พี่เชื่อมั่นในตัวนาย!"

วุ่นวายอยู่พักใหญ่ กว่าหลินเฟิงจะปลีกตัวออกมาจากตึกสถานีได้ แต่พอเดินมาถึงหน้าประตูกลับถูกคนขวางไว้เสียก่อน!

ชายวัยกลางคนผู้นั้นยืนดักรออยู่ตรงนั้นตลอดเวลา

"สวัสดีครับ คุณคือหลินเฟิงใช่ไหมครับ"

"ผมคือจางเหิง ผู้กำกับรายการ"ยอดคนพลังเสียง"ครับ!"