ตอนที่ 9 เจอคนจะฆ่าตัวตาย

สายด่วนถูกต่อเข้ามา และผู้ฟังทุกคนต่างก็ได้ยินเสียงจากปลายสายอย่างชัดเจน

"สวัสดีค่ะคุณผู้ฟัง มีเรื่องราวอะไรอยากจะมาแบ่งปันกับทุกคนเหรอคะ" ผู้ดำเนินรายการเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ผม... ผมมีแฟนคนหนึ่งครับ!" เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจากปลายสาย

"ดูท่าทางจะโทรมาอวดความหวานแจกอาหารหมาให้พวกเราสินะคะเนี่ย" ผู้ดำเนินรายการหยอกล้ออย่างทะเล้น

ทว่า!

"ไม่ใช่ครับ เธอจะแต่งงานแล้ว!" ชายหนุ่มพลันหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น

"สิ่งที่ผมอยากจะพูดก็คือ จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าชีวิตมันช่างยากเย็นเหลือเกิน"

"ทางบ้านเธอเรียกค่าสินสอดแพงมาก แต่บ้านผมจนมาก ผมพยายามอย่างเต็มที่แล้ว พวกคุณรู้ไหมครับ?"

ทันใดนั้น ปลายสายก็มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังลอดมา

สีหน้าของผู้ดำเนินรายการเปลี่ยนไปทันที สังหรณ์ใจว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ทว่าชายหนุ่มยังคงพูดต่อไป

"เธอจะไปแต่งงานกับคนแก่แล้วครับ พวกเราเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่ากันเอง แต่เธอต้องไปแต่งงานกับคนที่อายุสามสิบปลายๆ เกือบจะสี่สิบแล้ว"

"ก็แค่เพราะว่าหมอนั่นมีเงิน!"

"ผมรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่เป็นคนมันเหนื่อยยากจริงๆ"

"ชีวิตคนเรายังมีความสวยงามอยู่อีกมากมายนะคะ อย่างเช่นลองนึกถึงพ่อแม่ของตัวเอง นึกถึงเพื่อนฝูงของตัวเองดูสิคะ ในชีวิตไม่ได้มีแค่ความรักอย่างเดียวสักหน่อยนะ" ผู้ดำเนินรายการพยายามพูดเกลี้ยกล่อม

"ไม่ ผมต้องการแค่เธอ ถ้าไม่มีเธอแล้ว ชีวิตผมจะยังมีความหมายอะไรอีกล่ะ?"

"พูดตามตรงนะ นี่จะเป็นสายสุดท้ายของผมในโลกใบนี้แล้ว คุยโทรศัพท์เสร็จเมื่อไหร่ ผมก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไปจากโลกใบนี้" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้ดำเนินรายการทั้งสองคนต่างรู้สึกหนังศีรษะชาดิกขึ้นมาทันที

นี่คิดจะฆ่าตัวตายงั้นเหรอ?

ในเวลานี้ บรรดาผู้ฟังที่กำลังรับฟังรายการวิทยุอยู่ต่างก็ตาสว่าง หูผึ่งขึ้นมาในพริบตา

จางตงที่อยู่นอกห้องควบคุมถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปแล้ว ให้ตายสิวะ ดันมารับสายด่วนของคนที่จะฆ่าตัวตายเข้าเนี่ยนะ

เรื่องนี้ถ้าจัดการได้ไม่ดี รายการ "เรื่องเล่าดึกสงัด" ของพวกเขาอาจถูกสั่งระงับการออกอากาศทันที หรือกระทั่งพวกเขาทั้งหมดอาจต้องตกงาน

เพราะนี่ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุในการออกอากาศธรรมดาๆ แต่มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายที่มีชีวิตคนเป็นเดิมพัน

เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมออกมาท่วมร่างของจางตงทันที

สิ่งแรกที่เขาทำคือรีบโทรศัพท์แจ้งตำรวจ จากนั้นก็รีบเขียนกระดาษโน้ตแล้วส่งเข้าไปข้างในห้องจัดรายการ

บนกระดาษโน้ตเขียนไว้ว่า ให้หลอกถามที่อยู่ของอีกฝ่ายออกมา แล้วพยายามยื้อเวลาเอาไว้ให้ได้นานที่สุด

ถังอ้วนเองก็ยืนอึ้งกิมกี่ไปเหมือนกัน

นี่มันจะซวยบัดซบเกินไปแล้วมั้ง เพิ่งเคยมาออกรายการวิทยุเพื่อร้องเพลงเป็นครั้งแรกแท้ๆ ยังไม่ทันได้เริ่มร้องเลย ก็ดันมาเจอคนจะฆ่าตัวตายเข้าเนี่ยนะ?

"พ่อหนุ่ม นี่อาจจะเป็นบททดสอบของช่วงวัยรุ่นก็ได้นะ พวกเราเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาก่อน มีเรื่องอะไรที่คิดไม่ตกกันเหรอ?" ผู้ดำเนินรายการยังคงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะปลอบประโลมและเกลี้ยกล่อม!

"ไม่ พวกคุณไม่มีทางเข้าใจหรอก พวกคุณไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด!" ชายหนุ่มคนนั้นหัวเราะเยาะตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด!

ขณะเดียวกัน จำนวนผู้รับฟังรายการวิทยุคลื่นนี้ก็กำลังพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

"เร็วเข้า รายการ "เรื่องเล่าดึกสงัด" มีคนจะฆ่าตัวตายว่ะ"

"รีบเปิดฟังคลื่นนั้นเร็ว!"

ปากต่อปากเล่าลือกันไปอย่างรวดเร็ว ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วกลุ่มคนขับรถแท็กซี่

กระทั่งรถยนต์ส่วนตัวบางคันในเวลานี้ก็ยังหมุนคลื่นวิทยุมาที่ช่องนี้เช่นกัน

ส่วนอีกด้านหนึ่ง บริเวณด้านล่างของอาคารหรูหรา ทีมงานคนหนึ่งกำลังช่วยเรียกแท็กซี่ให้กับชายวัยกลางคน

"ผู้กำกับครับ คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ"

"คุณอดหลับอดนอนมาตั้งยี่สิบชั่วโมงแล้วนะ"

"เฮ้อ ปีนี้การจะจัดรายการ "โยวเซิงอิน" มันยากจริงๆ นะ คนที่ร้องเพลงเพราะเราไม่ได้ขาดแคลนหรอก แต่เราขาดคนที่สามารถแต่งเพลงออริจินัลที่ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงได้ต่างหากล่ะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เราจะเอาอะไรไปสู้กับรายการ "ชิงเกอไซ่" ของฝั่งนั้นได้กัน?" ผู้กำกับมีสีหน้าเหนื่อยล้าเต็มที

ทว่าเขาไม่สามารถหานักร้องนักแต่งเพลงแนวนี้เจอเลยสักคน

ผู้กำกับพูดพลางก้าวขึ้นไปนั่งในรถแท็กซี่ทันที

"ไปหมู่บ้านหลานเทียนฮวาหยวนครับ" ผู้กำกับเอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนเพลีย

"ชู่ว... รายการ "เรื่องเล่าดึกสงัด" กำลังมีคนจะฆ่าตัวตายอยู่น่ะ คุณรอก่อนนะ" โชเฟอร์แท็กซี่กำลังตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ จึงโบกมือบอกให้ผู้กำกับเงียบเสียงลง

"มีคนจะฆ่าตัวตายเหรอ?" ผู้กำกับขมวดคิ้วแน่น แต่ก็ยอมเงียบเสียงลงแต่โดยดี

ทางด้านสถานีวิทยุกระจายเสียง เมื่อมองดูเรตติ้งผู้ฟังที่กำลังพุ่งทะลุเพดาน ใบหน้าของจางตงก็แทบจะซีดขาวไร้สีเลือด

หากเป็นช่วงเวลาปกติแล้วมีคนฟังคลื่นนี้เยอะขนาดนี้ เขาคงดีใจจนเนื้อเต้นไปแล้ว!

แต่ทว่าในยามนี้ ยิ่งมีคนให้ความสนใจเรื่องนี้มากเท่าไหร่ สนใจเรื่องการฆ่าตัวตายนี้มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งส่งผลร้ายมากเท่านั้น

หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา ช่วยชีวิตคนคนนั้นไว้ไม่ทัน พวกเขาคงได้ติดเทรนด์ฮิตของวันพรุ่งนี้เพราะเรื่องนี้แน่ๆ

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเลยสักนิด

จางตงเริ่มสติแตกแล้ว เขาสติแตกจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ!

ภายในห้องจัดรายการ หลินเฟิงมองออกว่าผู้ดำเนินรายการทั้งสองคนต่างก็ตึงเครียดมาก ถึงขั้นที่พิธีกรหญิงในตอนนี้มือไม้เริ่มสั่นเทาไปหมดแล้ว

สีหน้าของพิธีกรชายก็ซีดเผือดเช่นกัน เพราะการต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ ต่อให้จิตใจจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ยากที่จะรับมือได้ไหว!

"น้องชาย ฟังพี่พูดก่อนนะ พี่เองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน พี่คิดว่า แฟนของเธออาจจะยังรักเธออยู่นะคะ" พิธีกรหญิงเอ่ยขึ้น

ทว่าคำพูดนี้ของเธอนอกจากจะไม่ช่วยให้อารมณ์ของเด็กหนุ่มสงบลงแล้ว กลับยิ่งกระตุ้นให้อีกฝ่ายควบคุมอารมณ์ไม่อยู่หนักกว่าเดิม

"ใช่ครับ เธอรักผม แต่แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ!"

"พรุ่งนี้เธอก็ต้องแต่งงานกับคนอื่นแล้ว!" ชายหนุ่มตวาดเสียงดังลั่นขึ้นมาทันที

"ผมเกลียดโลกใบนี้ ผมเกลียดตัวเอง"

"ช่างมันเถอะครับ ผมคงต้องไปแล้ว ขอบคุณพวกคุณมากนะที่ยอมรับฟังผมพูดเป็นครั้งสุดท้าย!" เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มกำลังจะลงมือฆ่าตัวตายแล้ว

ในวินาทีนี้ ไม่ใช่แค่ผู้ฟังเท่านั้น แม้แต่หัวใจของจางตงและผู้ดำเนินรายการทั้งคู่ต่างก็เต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

"เร็วเข้าสิ เร็วเข้า!"

"พูดอะไรสักอย่างสิโว้ย!"

"นี่มันเด็กหนุ่มอายุเพิ่งจะยี่สิบกว่าๆ เองนะ!"

"ถ้าคิดสั้นฆ่าตัวตายไปแบบนี้ มันน่าเสียดายชีวิตแย่เลย"

"พิธีกรโง่เง่าสองคนนั้นทำอะไรไม่เป็นเลยหรือไงกัน!" ไม่ว่าจะเป็นคนขับรถแท็กซี่ หรือบรรดาผู้ฟังจากที่อื่น ๆ ต่างก็ร้อนรนใจแทบบ้า

"เดี๋ยวก่อนครับ!" จู่ ๆ หลินเฟิงก็เอ่ยปากขัดขึ้น

"ไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อมผมหรอก พวกคุณไม่มีทางเข้าใจผมหรอกครับ" ชายหนุ่มตอบกลับมา

"ผมไม่ได้คิดจะมาเกลี้ยกล่อมคุณ และผมก็จะไม่บอกให้คุณนึกถึงพ่อแม่หรือใครทั้งนั้น ชีวิตคนเรามันยากลำบากพออยู่แล้ว ผมไม่อยากให้แม้แต่วินาทีที่คุณจะจากไป ยังต้องแบกรับความกดดันและภาระอะไรพวกนั้นไปด้วย!"

ทันทีที่คำพูดนี้ของหลินเฟิงหลุดออกมา ทั้งผู้ดำเนินรายการต่างก็พากันอึ้งงันไปหมด

"ก่อนที่คุณจะจากไป ช่วยฟังเพลงของผมสักเพลงได้ไหมครับ" หลินเฟิงเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ

สีหน้าของผู้ดำเนินรายการแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัดทันควัน

จางตงเองก็เหวอจนทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

"นี่มันตัวบัดซบอะไรของมันวะเนี่ย"

"คนเขากำลังจะตาย จะฆ่าตัวตายอยู่รอมร่อ ดันจะมาร้องเพลงเวลานี้เนี่ยนะ อยากดังจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!"

"ยังมีศีลธรรมความเป็นคนอยู่บ้างไหม!"

"เวลานี้ไม่รีบช่วยกันเกลี้ยกล่อม ยังจะมาร้องพลงร้องเพลงอะไรอีก!" คนฟังเริ่มเปิดฉากก่นด่ากันอย่างดุเดือด

"ผมไม่อยากฟังเพลง!" ชายหนุ่มเอ่ยปฏิเสธเสียงแข็ง

"ในเมื่อคุณตัดสินใจจะจากไปแล้ว ทำไมไม่จากไปด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายลงสักนิดล่ะครับ ให้ผมร้องเพลงให้คุณฟังหนึ่งเพลง ถือเสียว่าเป็นของขวัญส่งท้ายที่คุณจะนำติดตัวไป พอจะได้ไหมครับ" หลินเฟิงเอ่ยถามอย่างนุ่มนวล

ชายหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง

"ขอบคุณครับ... งั้นคุณก็ร้องเถอะ" ชายหนุ่มตอบกลับมา

"ได้ครับ!"

หลินเฟิงหยิบกีตาร์โปร่งที่เตรียมเอาไว้ตั้งแต่แรกลุกขึ้นมาตั้งสาย จากนั้นจึงเอ่ยปาก

"เพลง "หากยามเยาว์ประสบความสำเร็จ" ขอมอบให้คุณครับ!"

เสียงกีตาร์ค่อย ๆ กังวานแว่วขึ้นอย่างเชื่องช้า

ท่วงทำนองกีตาร์โปร่งผสานเสียงร้องทุ้มต่ำ เล่าถึงความทรงจำอันขื่นขมในห้องเช่าซอมซ่อ ความรักที่พังทลายลงเพราะความยากจนและความไร้เดียงสา ถ่ายทอดความรู้สึกผิดและความเสียดายที่ไม่อาจย้อนคืนได้อย่างสะเทือนอารมณ์

"แม้แต่ช่องทางติดต่อก็ยังไม่เคยลบไป"

"เธอดีต่อฉันขนาดนั้น แต่ฉันกลับพลั้งมือทำลายมันไปด้วยตัวเอง"

"เราเคยร่วมฝัน อยากมีที่สักแห่งไว้นอนหลับกินข้าวด้วยกัน"

"แต่จะทนใช้ชีวิตอดหลับอดนอนสลับวันคืนแบบนี้ต่อไปได้อย่างไร"

♪

"ผนังห้องที่ฉันเคยชกจนพัง ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ซ่อมเลยสักนิด!"

"โจ๊กร้อนๆ หนึ่งชาม เธอกลัวฉันจะไม่อิ่ม ยังอุตส่าห์แบ่งเก็บไว้ครึ่งหนึ่งก่อนไป!"

"ยามที่ฉันวาดฝันถึงอนาคตอันงดงามให้ฟัง เธอมักจะน้ำตาคลอรื้นขึ้นมาเสมอ!"

"ที่แท้เธอห่วงใยและสงสารฉัน แต่ในตอนนั้นฉันกลับไม่เคยเข้าใจ"

"หากตอนนั้นฉันประสบความสำเร็จ ไม่รู้สึกต่ำต้อยด้อยค่า!"

♪

"ความฝันอันงดงามเหล่านั้นที่ไม่อาจมอบให้เธอได้ ทำให้ฉันต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต!"

"หากตอนนั้นฉันประสบความสำเร็จและรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา!"

"ก็คงไม่ต้องปล่อยให้เธอต้องมารับกรรมทนทุกข์ทรมานแทนฉันแบบนี้!"

♪

♪