ตอนที่ 8 กดไม่อยู่

เจียวยวี่กับจางซิ่วอิงถึงกับอึ้งจนตัวชา ได้แต่มองหลินเฟิงบนเวทีตาค้าง

พวกเขานึกว่าหลินเฟิงอาจจะร้องเพลง "สิบปี" การจงใจตั้งแง่กลั่นแกล้งเช่นนี้ก็เพื่อไม่ให้เขาร้องเพลง "สิบปี" และบีบให้เขาตกรอบไปในทันที

พวกเขาคิดว่าถ้าโยนโจทย์เพลงพื้นบ้านให้ มีหรือจะยังร้องออกมาได้ดีอีก?

ในเมื่อไม่ได้เตรียมตัวมาล่วงหน้าเลยสักนิด!

แต่หลินเฟิงกลับร้องผลงานระดับสะกดสายตาออกมาเสียอย่างนั้น

เพลง "สรวงสวรรค์"!

หากว่ากันที่ตัวเพลง ทั้งเจียวยวี่และจางซิ่วอิงต่างรู้แก่ใจดีว่า นี่มันผลงานระดับเทพชัด ๆ!

ตอนนี้ทั้งสองคนลำบากใจอย่างยิ่งแล้วจริง ๆ

พวกเขาไม่อาจล่วงเกินค่ายเทียนอวี๋ได้ แต่ดูจากปฏิกิริยาของผู้ชมด้านล่างเวที รวมถึงความยอดเยี่ยมระดับมืออาชีพของบทเพลงนี้แล้ว อย่าว่าแต่เขตการแข่งขันของพวกเขาเลย เกรงว่าต่อให้พลิกหาทั้งรอบคัดเลือกระดับประเทศของการประกวดร้องเพลงเยาวชน ก็คงหาเพลงแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว!

"ไม่ผ่าน!" หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว เจียวยวี่กับจางซิ่วอิงก็ยังคงตัดสินใจให้ไม่ผ่านอยู่ดี

เพราะแม้เพลงของหลินเฟิงจะดีและความสามารถในการแต่งเพลงจะเก่งกาจ แต่ค่ายเทียนอวี๋คือยักษ์ใหญ่ที่ทรงอิทธิพล หากเทียบหลินเฟิงกับค่ายเทียนอวี๋ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทางค่ายได้ออกคำสั่งแบนภายในออกมาแล้ว หลินเฟิงก็แทบไม่มีโอกาสได้ผุดได้เกิดอีก

ดังนั้น ท้ายที่สุดพวกเขาก็ยังเลือกที่จะเล่นตุกติกอยู่ดี!

"พวกคุณแม่งหูหนวกกันรึไงวะ!" เดิมทีหลี่เสี่ยงเป็นคนสุภาพใจดีแท้ ๆ

ไม่ผ่านงั้นเหรอ?

การบีบให้คนอารมณ์เย็นแบบหลี่เสี่ยงถึงขั้นหลุดสบถคำหยาบออกมาได้ แสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้น่าโมโหขนาดไหน

พอเขาอ้าปากด่า อีกฝ่ายก็รีบตัดไมค์เขาทันที

ทว่าหลี่เสี่ยงโกรธจนแทบบ้าไปแล้วจริง ๆ

"บอกผมมาสิว่าเขาไม่ดียังไง?"

"พวกคุณเองก็เป็นรุ่นพี่ในวงการเพลง ผลงานดีขนาดนี้กลับไม่ให้ผ่านเนี่ยนะ?"

"ถ้าอย่างนั้นคนอื่นยังมีสิทธิ์ผ่านอีกเหรอ!" หลี่เสี่ยงลุกพรวดเดินตรงไปหน้าเจียวยวี่กับจางซิ่วอิงแล้วชี้นิ้วด่าทั้งสองคน

ขณะนั้นทีมงานก็รีบวิ่งขึ้นไปบนเวที

"อาจารย์หลี่ครับ ใจเย็นก่อนครับ ใจเย็นก่อน!"

"ใจเย็นไม่ได้! ร้องขนาดนี้ยังไม่ให้ผ่านอีกเหรอวะ?"

ผู้ชมใต้เวทีตอนนั้นก็เดือดเป็นไฟขึ้นมาเหมือนกัน

"ขนาดนี้ยังไม่ให้ผ่านอีกเหรอ?"

"ล็อกผลนี่หว่า โกงกันหน้าด้าน ๆ!"

"เล่นตุกติก!" ผู้ชมด้านล่างตะโกนพร้อมเพรียงกันจนเกิดความวุ่นวายโกลาหลขึ้นมาทันที!

ถึงขั้นมีคนปาขวดน้ำแร่ขึ้นไปบนเวทีเลยด้วยซ้ำ

ดีขนาดนี้ยังไม่ให้ผ่านเนี่ยนะ?

"รายการห่วยแตกสิ้นดี อีกไม่นานก็เจ๊ง!"

สถานการณ์ในงานวุ่นวายไปหมด ส่วนหลินเฟิงนั้นเดินลงจากเวทีมาแล้ว

"พี่เฟิง แม่งล็อกผลแน่นอน!" ถังอ้วนโมโหจนแทบอยากจะพุ่งขึ้นไปซัดคนบนเวที

"น่าจะเป็นฝีมือค่ายเทียนอวี๋นั่นแหละ ไม่เป็นไรหรอก" หลินเฟิงกลับไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

หลังจากผ่านไปสิบนาที ความวุ่นวายสงบลง ผลการตัดสินสุดท้ายก็ยังคงไม่ผ่านอยู่ดี เพียงแต่บนเวทีตอนนี้ไม่มีเงาของหลี่เสี่ยงอยู่อีกแล้ว

เห็นได้ชัดว่าหลี่เสี่ยงโมโหจนไม่ยอมทำหน้าที่ต่อแล้ว!

และในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของหลินเฟิงก็ดังขึ้น

หลินเฟิงกดรับสาย ปรากฏว่าเป็นเฉินซ่วยที่โทรเข้ามา

"ไงล่ะ จุกไปเลยล่ะสิ?"

"ต่อให้นายจะมีความสามารถแค่ไหน แต่ฉันก็ทำให้นายไม่มีวันได้เหยียบเข้าวงการบันเทิงตลอดไปได้อยู่ดี!"

"ฉันจะกดหัวแกไว้ทั้งชาติ!" เฉินซ่วยหัวเราะเยาะ

"งั้นก็รอดูกัน!" หลินเฟิงกดตัดสายทิ้งทันที

"แต่ถ้าค่ายเทียนอวี๋กดดันแบบนี้ตลอด มันก็ไม่ใช่เรื่องดีนะ" ถังอ้วนเอ่ยขึ้น

เป็นแบบนี้ หลินเฟิงแม้แต่เวทีประกวดก็ยังเข้าร่วมไม่ได้ แล้วจะไปปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนได้ยังไง?

"จะกดได้ยังไงกัน?" หลินเฟิงยิ้มเยาะ ไม่ต้องพูดถึงฐานะยอดฝีมือรอบด้านของเขาเลย แค่ขุมทรัพย์ทางวัฒนธรรมหลายพันปีของดาวสีน้ำเงินอย่างเดียว

ก็ลองถามทั่วทุกพิภพดูสิว่า ใครหน้าไหนจะกดได้?

ในโลกของผู้ข้ามมิติเป็นหมื่นเป็นแสนแห่ง มีที่ไหนบ้างที่ดาวสีน้ำเงินไม่ใช่ที่หนึ่งที่เจ๋งที่สุด?

ทว่าในตอนนั้นเอง ฉินเป่าเปาสาวสวยที่ผ่านเข้ารอบคัดเลือกไปก่อนหน้านี้ ก็วิ่งตรงเข้ามาหาหลินเฟิง

"เพลงของคุณเพราะมากจริง ๆ ค่ะ ฉันชอบมากเลย เสียดายผลการตัดสินจัง" ฉินเป่าเปาวิ่งเข้ามาปลอบใจหลินเฟิง

ทำเอาถังอ้วนตาค้างไปทันที เพราะฉินเป่าเปานั้นเป็นสาวสวยระดับนางฟ้าจริง ๆ

ถ้าเทียบกับจางเจียเจียแล้ว ช่างแตกต่างราวกับหงส์ฟ้ากับไก่ป่า!

"ฉันเชื่อในตัวคุณนะคะ ในอนาคตคุณจะต้องได้เป็นซูเปอร์สตาร์แน่ ๆ ค่ะ ต้องได้เป็นแน่นอน!" ฉินเป่าเปายิ้มบาง ๆ

"คุณเองก็ไม่เลวเหมือนกัน ทักษะการร้องดีทีเดียวครับ" หลินเฟิงตอบกลับ

"ฉันคิดว่าตัวเองคงไปได้แค่รอบเดียวแล้วก็ตกรอบนั่นแหละค่ะ คนที่ร้องเก่งกว่าฉันมีเยอะแยะไปหมด" ฉินเป่าเปากล่าว

หลินเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถาม

"คุณอยากได้แชมป์ไหมล่ะ?"

"อยากสิคะ แต่ฉันรู้ตัวดีว่าไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น!" ฉินเป่าเปาถอนหายใจ แม้เธอจะหน้าตาสะสวย แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะใช้หน้าตาหากิน

และถ้าพูดถึงเรื่องฝีมือ เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้

"ผมช่วยคุณเอง ผมจะแต่งเพลงให้คุณ รับรองว่าคุณต้องคว้าแชมป์ได้แน่!" หลินเฟิงเอ่ย

"จริงเหรอคะ?" ฉินเป่าเปาตกตะลึงไปในทันที

"ระดับเทพอย่างคุณ เต็มใจจะแต่งเพลงให้ฉันจริง ๆ เหรอคะ?" ฉินเป่าเปาถามด้วยความประหลาดใจระคนไม่อยากเชื่อ

ความสามารถในการแต่งเพลงของหลินเฟิง เมื่อครู่นี้ทุกคนก็ได้ประจักษ์แก่สายตาแล้ว

แต่งเพลงอย่าง "สวรรค์" ออกมาได้ ยังต้องสงสัยอะไรอีกหรือ?

เรื่องนี้ทำเอาฉินเป่าเปาดีใจจนเนื้อเต้น!

ดังนั้นฉินเป่าเปาจึงเป็นฝ่ายขอแลกคอนแทกต์กับหลินเฟิงก่อน แถมยังบอกอีกว่าจะเลี้ยงข้าวเขาด้วย

ภาพนั้นทำเอาถังอ้วนอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

แต่เขาก็ดีใจแทนหลินเฟิง เพราะฉินเป่าเปามองมุมไหนก็เหนือกว่าจางเจียเจียทั้งนั้น ถ้าหลินเฟิงจีบฉินเป่าเปาติดขึ้นมา นี่มันไม่ใช่การตบหน้าจางเจียเจียฉาดใหญ่หรอกเหรอ?

"ยัยผู้หญิงคนนั้นต้องเสียใจแน่!" ถังอ้วนโพล่งขึ้นมา

อย่างไรก็ตกรอบไปแล้ว ทั้งสองคนจึงเดินออกไปข้างนอก แต่ในตอนนั้นเองก็มีคนเข้ามาขวางทางไว้

"สวัสดีครับ ผมมาจากสถานีวิทยุ เป็นผู้รับผิดชอบรายการเรื่องเล่าดึกดื่น ชื่อจางตงครับ!" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยทักทายพร้อมกับแนะนำตัวเอง

"วิทยุดึกดื่นเหรอ?" หลินเฟิงพอจะคุ้นหูอยู่บ้าง เพราะบางครั้งเขาก็เปิดฟังเรื่องเล่าทางวิทยุตอนดึก ๆ เหมือนกัน

ได้ยินว่ารายการวิทยุดึกดื่นนี้โด่งดังไปทั่วประเทศ โดยเฉพาะในหมู่คนทำงานกะดึก อย่างเช่นคนขับแท็กซี่และคนทั่วไป

"เมื่อกี้ผมได้ฟังเพลง "สวรรค์" ของคุณแล้ว แถมผมยังรู้อีกว่าคุณคือคนที่ร้องเพลง "สิบปี" เพลงนั้น"

"ผมอยากเชิญคุณมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษที่สถานีวิทยุของเราคืนนี้ มาร้องเพลงให้ฟังหน่อยน่ะครับ!"

"แน่นอนว่ามีค่าตัวให้นะครับ!" จางตงรีบบอก

เดิมทีหลินเฟิงคิดจะปฏิเสธ ทว่าถังอ้วนกลับคว้ามือของจางตงหมับแล้วพูดขึ้นทันที

"ไปครับ ไป! เรามาคุยเรื่องค่าตัวกันดีกว่า ผมเป็นผู้จัดการของเขา มีอะไรดีลกับผมได้เลย!" พอได้ยินว่ามีเงิน ถังอ้วนก็ดีใจจนหูผึ่ง

เรื่องสถานีวิทยุถูกถังอ้วนตกลงรับคำไปเสร็จสรรพ ตามคำพูดของถังอ้วน ถึงเนื้อยุงจะน้อยนิดแต่ก็ยังเป็นเนื้อ มีเงินให้หาทำไมจะไม่ไปล่ะ?

หลินเฟิงไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน เพราะอย่างไรถังอ้วนก็ทำเพื่ออยากให้เขาหาเงินได้มากขึ้น

จริง ๆ แล้วรายการเรื่องเล่าดึกดื่นเริ่มตอนสี่ทุ่ม แต่พอสามทุ่มกว่า ๆ ถังอ้วนก็ลากหลินเฟิงมาถึงสถานีวิทยุแล้ว

"พี่เฟิง ใช้เสียงร้องของนายสะกดพวกมันให้เคลิ้มไปเลย! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าค่ายเทียนอวี๋จะปิดทางเดินของนายได้ทุกทาง!" เห็นได้ชัดว่าถังอ้วนยังคงปล่อยวางเรื่องของวันนี้ไม่ได้

ไม่นานนัก รายการเรื่องเล่าดึกดื่นก็ใกล้จะเริ่มออกอากาศ ผู้ดำเนินรายการมีสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

ทั้งสองคนซักซ้อมคิวกับหลินเฟิงเล็กน้อย จากนั้นก็เตรียมตัวเริ่มรายการ

ช่วงครึ่งชั่วโมงแรกจะเป็นการเล่าเรื่องราวต่าง ๆ จากนั้นถึงจะถึงคิวหลินเฟิงออกโรง

"คุณผู้ฟังทุกท่านครับ ท้องถนนที่ยังคงขวักไขว่ในยามค่ำคืน มักจะทำให้ผมหวนนึกถึงและขบคิดเรื่องราวในชีวิตมากมาย วันนี้เราได้เชิญแขกรับเชิญพิเศษท่านหนึ่งมา เสียงร้องของเขาทั้งไพเราะและจับใจยิ่งนัก!"

"ขอต้อนรับคุณหลินเฟิงครับ!"

"สวัสดีครับทุกคน ผมหลินเฟิงครับ" หลินเฟิงทักทายคุณผู้ฟัง

"ก่อนจะไปฟังเพลง เรามารับสายจากทางบ้านกันสักสองสามสาย เพื่อรับฟังเรื่องราวและบทเพลงที่คุณผู้ฟังอยากฟังกันก่อนนะครับ" ผู้ดำเนินรายการต่อสายสดเข้ามา

ทว่า สายแรกของค่ำคืนนี้ก็เกิดเรื่องขึ้นเสียแล้ว!