ตอนที่ 7 จงใจหาเรื่องหลินเฟิง

หลินเฟิงก้าวขึ้นไปบนเวที

อันที่จริงในบรรดากรรมการทั้งสามคน นอกจากหลี่เสี่ยงแล้ว อีกสองคนต่างก็รู้เรื่องที่ค่ายเทียนอวี๋สั่งแบนหลินเฟิงอยู่ก่อนแล้ว

เดิมทีพวกเขายังไม่แน่ใจว่าหลินเฟิงคนนี้จะใช่หลินเฟิงที่ค่ายเทียนอวี๋ต้องการแบนหรือเปล่า แต่ทว่าถังอ้วนดันตะโกนแหกปากเชียร์อยู่ใต้เวที

เรื่องนี้เลยทำให้กรรมการทั้งสองมั่นใจทันทีว่า หลินเฟิงคนนี้ก็คือคนที่ค่ายเทียนอวี๋ต้องการแบนไม่ผิดแน่

ในบรรดากรรมการทั้งสองคน คนหนึ่งชื่อเจียวยวี่ นับเป็นรุ่นใหญ่ในวงการคนหนึ่ง เคยปล่อยเพลงดี ๆ ออกมาหลายเพลง ทว่าตอนนี้ตกยุคไปแล้ว

ส่วนอีกคนชื่อจางซิ่วอิง แม้จะไม่ถึงกับตกยุค แต่ชื่อเสียงความโด่งดังเดิมทีก็ไม่ได้สูงอะไรอยู่แล้ว

"สวัสดีครับกรรมการทั้งสามท่าน" หลินเฟิงเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาทก่อน

"แนะนำตัวเองหน่อยสิครับ" หลี่เสี่ยงที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น

เขามีความประทับใจแรกต่อเด็กหนุ่มตรงหน้าค่อนข้างดี เพราะผู้เข้าแข่งขันที่ขึ้นเวทีก่อนหน้านี้ ถึงอย่างไรก็เป็นหน้าใหม่ จึงมีอาการประหม่าเวทีอยู่บ้าง

บางคนถึงกับตื่นเต้นจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาพวกเขา แต่หลินเฟิงกลับกล้ามองตรงเข้ามาในดวงตาของพวกเขา

"ผมชื่อหลินเฟิงครับ" หลินเฟิงบอกชื่อตัวเองสั้น ๆ ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ จางซิ่วอิงก็เอ่ยตัดบทขึ้นมาทันที

"เริ่มเลยเถอะ"

"วันนี้เตรียมเพลงอะไรมาร้องให้พวกเราฟังครับ" หลี่เสี่ยงเอ่ยถาม

"เพลงที่ผมแต่งเองครับ" หลินเฟิงหยิบกีตาร์ออกมาตัวหนึ่ง นี่คือกีตาร์ที่ถังอ้วนเพิ่งซื้อให้เขาเมื่อกี้นี้

"เพลงแต่งเองเหรอครับ" แววตาของหลี่เสี่ยงเป็นประกายขึ้นมาทันที การประกวดชิงเกอไซ่ของพวกเขาตอนนี้ไม่ได้ขาดแคลนคนเสียงดี แต่รอบคัดเลือกใกล้จะจบลงแล้ว พวกเขากลับแทบไม่เจอนักร้องสายแต่งเพลงเองเลยสักคน

"ดีเลยครับ งั้นผมจะรอดูนะ!" หลี่เสี่ยงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

"เริ่มได้เลยครับ!" ในใจของหลี่เสี่ยงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ทว่าในตอนนั้นเอง เจียวยวี่กลับขมวดคิ้วมุ่น

"เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เธอบอกว่าเพลงแต่งเองเหรอ"

หลินเฟิงพยักหน้า

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ" หลี่เสี่ยงไม่รู้เลยว่าเจียวยวี่กับจางซิ่วอิงแอบมีแผนอะไรอยู่ในใจ

"เพลงแต่งเองแนวป็อปหรือเพลงตลาดพวกเรามีเยอะจนไม่ขาดแล้ว ถ้าเธอจะร้องเพลงที่ตัวเองแต่ง งั้นก็ร้องเพลงพื้นบ้านที่เธอแต่งเองแล้วกัน!" จางซิ่วอิงเอ่ยขึ้นมาอย่างรำคาญใจ

พอคำนี้หลุดออกมา หลี่เสี่ยงถึงกับอึ้งไป

ผู้ชมใต้เวทีเองก็อึ้งไปตาม ๆ กัน

ตามปกติแล้ว ผู้เข้าแข่งขันจะเตรียมเพลงมาล่วงหน้าแค่หนึ่งหรือสองเพลง แต่นี่ไม่ใช่การประกวดเพลงพื้นบ้านเสียหน่อย!

ใครจะไปบ้าเตรียมเพลงพื้นบ้านมากันล่ะ?

ที่สำคัญคือเขาจะร้องเพลงที่ตัวเองแต่งด้วยนะ!

นี่มันจงใจหาเรื่องแกล้งหลินเฟิงชัด ๆ

ให้หลินเฟิงร้องเพลงพื้นบ้านที่แต่งเองสด ๆ ตรงนี้เนี่ยนะ ล้อเล่นกันหรือไง?

"อาจารย์จาง คุณล้อเล่นหรือเปล่าครับเนี่ย" หลี่เสี่ยงเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึง

อันที่จริงเขาแจ้งเกิดมาจากการเป็นนักร้องเพลงพื้นบ้าน มีความเชี่ยวชาญด้านนี้เป็นอย่างดี จึงรู้ว่าเพลงที่มีกลิ่นอายพื้นบ้านนั้นแต่งยากมากขนาดไหน

"นี่มันจงใจแกล้งหนุ่มหล่อคนนี้ชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ" ผู้ชมใต้เวทีตอนนี้เริ่มมีคนได้สติขึ้นมาแล้ว

คนเขามาแข่งรายการประกวดร้องเพลงป็อปกระแสนิยมแท้ ๆ แต่ดันสั่งให้เขาร้องเพลงพื้นบ้านเนี่ยนะ?

แถมยังเสือกสั่งให้เป็นเพลงแต่งเองอีกเหรอวะ?

แบบนี้มันหาเรื่องไร้สาระชัด ๆ!

ผู้ชมใต้เวทีต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก

"จบเห่ หมดสิทธิ์ชัวร์ พี่ชายคนนี้ไปทำอะไรให้กรรมการสองคนนั้นขัดหูขัดตามาหรือเปล่าเนี่ย"

"พี่ชายคนนี้โคตรซวยเลย เมื่อกี้ยังรู้สึกว่ากรรมการเรื่องมากอยู่เลย พอมาเทียบกับสิ่งที่หมอนี่เจอแล้ว ตอนนั้นถือว่าปรานีสุด ๆ แล้วเหอะ"

ทว่าเจียวยวี่กับจางซิ่วอิงกลับไม่สนใจเสียงวิจารณ์เหล่านั้น ทั้งยังเอ่ยถามซ้ำด้วยความหงุดหงิด

"ร้องได้ไหม"

"ถ้าร้องไม่ได้ก็ลงไปซะ"

แต่ในฐานะกรรมการ พวกเขาย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าธีมของการประกวดชิงเกอไซ่นี้คือเพลงป็อปกระแสนิยม ไม่มีเรื่องเพลงพื้นบ้านเลยสักนิด การจงใจเปลี่ยนธีมกะทันหันแบบนี้ ก็เพื่อจะเขี่ยหลินเฟิงตกรอบเท่านั้น

เพราะคนที่ร้องเพลงสายป็อปจะไปร้องเพลงพื้นบ้านได้ดีก็บ้าแล้ว ยิ่งมาบีบว่าต้องเป็นเพลงที่แต่งเองอีก

เจียวยวี่มองหลินเฟิงพลางคิดในใจ เจ้าเด็กนี่ป่านนี้คงยืนเอ๋อไปแล้วล่ะสิ?

"ทำไมจะร้องไม่ได้ล่ะครับ" หลินเฟิงเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เดิมทีหลี่เสี่ยงกำลังจะช่วยพูดแก้ต่างให้หลินเฟิงอยู่แล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลินเฟิงจะยอมรับคำท้าไปหน้าตาเฉย

"งั้นก็ร้องสิ" จางซิ่วอิงเหยียดยิ้มเยาะ

หลินเฟิงเดินไปตรงมุมหนึ่งของเวที เมื่อเห็นซอหัวม้าตัวหนึ่งวางอยู่ เขาก็หยิบมันขึ้นมาถือไว้ จากนั้นก็เตรียมตัวเริ่มบรรเลง

"เฮ้ย เอาจริงดิ พี่แกจะร้องเพลงแนวพื้นบ้านได้จริงเหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก คงรู้ตัวว่าโดนแกล้งเลยทำประชดไปงั้นแหละ!"

แม้แต่หลี่เสี่ยงก็ยังขมวดคิ้ว คนหนุ่มคนนี้ไม่ควรตอบรับเลย ถ้าเมื่อกี้ให้โอกาสเขาได้พูด เขายังพอจะช่วยพูดเข้าข้างหลินเฟิงได้บ้าง

ทว่าในวินาทีที่เสียงซอหัวม้าดังขึ้นมา ทันทีที่ท่วงทำนองอินโทรอันไพเราะก้องกังวาน หลี่เสี่ยงก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวดทันที

หมอนี่เนี่ยนะ?!

หมอนี่เล่นเป็นจริง ๆ เหรอ?

จากนั้น น้ำเสียงอันไพเราะจับใจก็ค่อย ๆ ขับขานออกมา

เสียงร้องอันนุ่มนวลทว่าก้องกังวานพรรณนาถึงผืนฟ้าสีคราม ทะเลสาบใสกระจ่าง และทุ่งหญ้าเขียวขจีอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา บ่งบอกถึงความรักและผูกพันต่อบ้านเกิดเมืองนอนที่เปรียบดั่งแดนสวรรค์

♪

♪

♪

♪

♪

♪

♪

♪

♪

แค่ท่อนแรกเปล่งออกมา หลี่เสี่ยงก็อึ้งกิมกี่ไปโดยสมบูรณ์!

ท่อนที่สอง ท่อนที่สาม โดยเฉพาะพอเข้าสู่ท่อนฮุก ผู้ชมข้างล่างเวทีทั้งหมดก็ระเบิดเสียงฮือฮาดังลั่น!

"ขนลุกไปทั้งตัวแล้วเนี่ย!"

"คุณพระช่วย นี่มันเพลงเทพมาจากไหนกัน?"

"แค่ท่อนแรกก็ดึงฉันไปอยู่กลางทุ่งหญ้าแล้ว!"

"เพลงพื้นบ้านมันเพราะได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

"สุดยอด พี่เฟิงของฉัน นายมันอัจฉริยะตัวจริง!" ถังอ้วนตื่นเต้นที่สุด ถึงกับกระโดดโลดเต้นจนมือไม้ปัดป่าย!

เดิมทีถังอ้วนก็นึกว่าจบเห่แล้ว ใครจะไปคิดว่าหลินเฟิงจะตลบหลังด้วยการฟาดคริติคอลดอกใหญ่ลงมาเต็มเหนี่ยว!

หลี่เสี่ยงตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เขายืนค้างอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนในช่วงต้น ไปจนถึงเสียงสูงกังวานใสในช่วงท้าย แม้หลี่เสี่ยงจะเป็นถึงรุ่นใหญ่ลายครามในวงการ

แต่ในเวลานี้เขากลับมีความคิดเพียงอย่างเดียว นั่นคือเขาอยากจะคุกเข่ากราบเพลงนี้จริง ๆ!

มันยอดเยี่ยมไร้ที่ติ กลิ่นอายพื้นบ้านอันเข้มข้น บทเพลงที่ทั้งยิ่งใหญ่อลังการและพลิ้วไหวก้องกังวานเช่นนี้

ขณะที่ทุกคนยังคงจมดิ่งอยู่ในความตื่นเต้นและเสียงร้องอันทรงพลังของหลินเฟิง บนเวทีหลินเฟิงก็ใกล้จะร้องจบแล้ว

"อู้ว..." เสียงเอื้อนนั้นราวกับจะพาผู้คนล่องลอยสู่สรวงสวรรค์ ดั่งพาไปยังทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดสายตา

เจียวยวี่กับจางซิ่วอิงในตอนนี้ถึงกับชาวาบไปทั้งตัว

ก่อนหน้านี้พวกเขาจงใจหาเรื่องกลั่นแกล้งหลินเฟิงแท้ ๆ แต่พอหลินเฟิงร้องจบเพลงไปแบบนี้ จะเอาอะไรมาจับผิดได้อีกล่ะ?

ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างพร้อมใจกันปรบมือดังกึกก้อง แม้กระทั่งผู้เข้าแข่งขันบางคนในตอนนี้ก็ยังอดปรบมือให้ไม่ได้!

ท่ามกลางเสียงปรบมืออันกึกก้อง หลี่เสี่ยงนิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

"ดี ยอดเยี่ยมมาก!" หลี่เสี่ยงปรบมือพลางเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

"เพลงนี้ชื่อเพลงอะไรครับ?"

""แดนสวรรค์" ครับ" หลินเฟิงยืนอยู่บนเวทีแล้วเอ่ยตอบ

"ผ่าน ผ่านแน่นอน! ยอดเยี่ยมเหลือเกิน ผมอยู่ในวงการเพลงมาสามสิบปี ไม่เคยมีเพลงพื้นบ้านเพลงไหนกินใจผมได้ขนาดนี้มาก่อน!"

"ผมไม่สามารถวิจารณ์เพลงนี้ได้หรอกครับ เพราะผมไม่คู่ควร!" หลี่เสี่ยงแทบจะยกย่องให้เป็นการประเมินขั้นสูงสุดแล้ว!

คำวิจารณ์แบบนี้ออกมาจากปากของรุ่นใหญ่ระดับตำนานในวงการเพลง แถมยังเป็นนักร้องที่เชี่ยวชาญแนวเพลงพื้นบ้านที่สุดอีกด้วย!

"อาจารย์ทั้งสองท่าน ยังรออะไรกันอยู่ล่ะครับ?" หลี่เสี่ยงหันไปมองเจียวยวี่กับจางซิ่วอิงที่กำลังยืนตาค้างอ้าปากหวอ!