ตอนที่ 19 แย่งคนกันจริงจัง

"เขาเพิ่งมาถึงตอนนี้เนี่ยนะ" จางเหิงไม่ได้สังเกตเห็นเมื่อครู่ เพิ่งจะมาเห็นเอาตอนนี้

ถึงกับยืนอึ้งไปชั่วขณะ

ใจกล้าเบอร์นี้เชียว?

หรือว่านี่คือความมั่นใจกันแน่?

ส่วนหลินเฟิงวิ่งมาถึงทางเข้าหลังเวทีของสตูดิโออัดรายการ จากนั้นก็หันไปมองพิธีกร

พิธีกรเองก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ผู้เข้าแข่งขันคนนี้ทำไมถึงได้ทำตัวตามอำเภอใจขนาดนี้นะ?

แต่ก็ยังคงเริ่มพูดแนะนำตัว

อันที่จริงในเวลานี้คนดูเริ่มนั่งไม่ติดที่กันแล้ว ต่างคนต่างหมดความอดทนกันไปนานแล้ว พอถึงตอนแนะนำตัวจึงเริ่มมีเสียงพึมพำและความวุ่นวายดังขึ้น

เพราะผู้เข้าแข่งขันที่มีแววที่สุดอย่างลู่อวิ๋น จางจื่ออั๋ง และคนอื่น ๆ ต่างก็ขึ้นเวทีไปหมดแล้ว

คนสุดท้ายที่มาปิดท้ายนี้ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย จึงไม่มีอะไรให้น่าคาดหวังจริง ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะติดอัดรายการอยู่ เกรงว่าคงลุกเดินออกจากสตูดิโอกันไปตั้งนานแล้ว

"ทุกคน ดึงสติแล้วตื่นตัวกันหน่อย!" จู่ ๆ ผู้กำกับก็ตะโกนสั่งการผ่านช่องสื่อสารของทีมงาน ช่วยปลุกให้ทีมงานหลายคนสะดุ้งตื่นตัวขึ้นมาทันที

"ลำดับต่อไป ผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้าย จะนำบทเพลงที่แต่งขึ้นเองมาฝากทุกคนครับ!"

หลินเฟิงค่อย ๆ เดินก้าวขึ้นเวที ทว่าข้างล่างเวทีกลับส่งเสียงปรบมือเปะปะกะปลกกะเปลี้ย ไม่มีความกระตือรือร้นแม้แต่น้อย ผู้ชมเหนื่อยล้ากันเต็มทนแล้วจริง ๆ อีกทั้งในสายตาพวกเขา ลู่อวิ๋นกับจางจื่ออั๋ง รวมถึงผู้เข้าแข่งขันก่อนหน้านี้อีกหลายคนก็ร้องได้ดีมากแล้ว

ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นกรรมการหรือผู้ชม ต่างก็ไม่ได้ตั้งความหวังอะไรกับหลินเฟิง คิดแค่ว่าให้ร้องผ่าน ๆ ไปตามคิวก็พอ

ทว่าจางจื่ออั๋ง ลู่อวิ๋น รวมถึงผู้เข้าแข่งขันทั้งคนที่ผ่านเข้ารอบและตกรอบต่างพากันจับจ้องหลินเฟิงบนเวที

แต่ละคนต่างแสยะยิ้มเย้ยหยัน โดยเฉพาะจางจื่ออั๋งกับลู่อวิ๋นที่อยากจะรู้นักว่า คนแบบไหนกันถึงได้มาแย่งตำแหน่งโชว์ปิดท้ายของพวกเขาไปได้

แต่พอได้ยินเสียงปรบมือโหรงเหรงกระจัดกระจายจากข้างล่างเวทีก็รู้ได้ทันทีว่า คงแป้กไม่เป็นท่าแน่

ในเวลานี้แม้กระทั่งซาวด์เอนจิเนียร์ยังหาวหวอด รวมไปถึงทีมนักดนตรีเองก็เริ่มอ่อนล้ากันแล้ว

แต่เมื่อโน้ตเพลงถูกส่งขึ้นมา ถังเซียวผู้อำนวยการฝ่ายดนตรีกลับแอบย่องเข้าไปในวงดนตรี แล้วลงมือกำกับด้วยตัวเอง

ไฟในสตูดิโอหรี่มืดลง รอบด้านพลันเงียบสงัด

จากนั้นเสียงดนตรีท่อนอินโทรก็ดังขึ้น

วินาทีที่อินโทรบรรเลงขึ้นมา แม้แต่นักดนตรีเองยังต้องตกใจ นี่มันเพลงอะไรกัน อินโทรเข้าท่าไม่เบาเลยนี่?

ทีมนักดนตรีไม่ได้ซ้อมเพลงนี้มาก่อนล่วงหน้า นี่จึงเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้บรรเลงมัน

อินโทรดังขึ้นได้ไม่นาน

หลินเฟิงก็ยกไมโครโฟนขึ้นจดริมฝีปาก!

บทเพลงเปิดฉากด้วยการรำพึงถึงค่ำคืนอันนอนไม่หลับ ถ่ายทอดความเหงาเปล่าเปลี่ยวออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าลึกจับใจ

หือ?

ภาษากวางตุ้งเหรอ?

เพลงนี้มัน?

ซาวด์เอนจิเนียร์ตาสว่างขึ้นมาทันที ความเหนื่อยล้าและความหงุดหงิดรำคาญใจของผู้ชมในสตูดิโอ พลันมลายหายไปจนตื่นตัวเต็มตาในเสี้ยววินาทีที่ท่อนแรกดังขึ้น!

ตึ้ง!

กัวเทียนเฉิงกดปุ่มลงไปอย่างแรง เด็ดขาดฉับไว ไม่มีลังเลแม้แต่นิดเดียว!

คนทั้งสตูดิโอต่างตกตะลึง!

ร้องแค่ท่อนแรก ก็กดแล้ว หันเก้าอี้กลับมาแล้วเหรอ?

กัวเทียนเฉิงผู้เข้มงวดที่สุด ราชาเพลงกัวถึงกับกดเลือกตั้งแต่ท่อนแรกเลยเนี่ยนะ?

เสียงร้องแหงนมองดวงดาวบนฟากฟ้า เล่าถึงเสียงไวโอลินที่กรีดก้องคร่ำครวญบาดลึกใต้เสี้ยวจันทร์ในค่ำคืนที่ไร้คำลา ก่อนระเบิดพลังเสียงสูงถึงคำสัญญาจอมปลอมและการเลิกราที่คาดไม่ถึง

♪

♪

♪

♪

♪

เสียงร้องถ่ายทอดถึงคำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปที่แท้จริงเป็นเพียงข้ออ้างอันหลอกลวง และความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึงเมื่อต้องเลิกรา ถ่ายทอดความรู้สึกเศร้าสะเทือนใจและแตกสลายอย่างลึกซึ้ง

ท่อนนี้ขับขานถึงความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว ที่ไม่เคยคาดคิดหรือเตรียมใจมาก่อนเลยว่าจะต้องถึงคราวเลิกรา

เสียงสูงพุ่งทะยานออกมาแล้ว!

สิ่งที่หลินเฟิงร้องคือ "บทเพลงรักยามค่ำคืน" ในเวอร์ชันของเฉินเล่อจี

ตอนนั้นเวอร์ชันของเฉินเล่อจีสร้างความตื่นตะลึงอย่างยิ่ง ทั้งที่ตอนนั้น "บทเพลงรักยามค่ำคืน" เป็นเพลงเก่าที่ทุกคนคุ้นหูกันเป็นอย่างดีอยู่แล้ว

แต่สำหรับที่นี่ เพลงนี้เพิ่งเปิดตัวเป็นครั้งแรก การปรากฏขึ้นเป็นหนแรกก็สะกดผู้คนได้มากพออยู่แล้ว ยิ่งบวกกับพลังการร้องอันน่าตื่นตะลึงในเวอร์ชันของเฉินเล่อจีเข้าไปอีก!

ดังนั้น!

จินตนาการได้เลยว่าจะสะกดอารมณ์ผู้คนให้ตกตะลึงได้ถึงเพียงไหน!

ตึ้ง!

ตึ้ง!

ตึ้ง!

หวังเจียงซาน หลี่จิ้ง และจางหลุน ต่างกดปุ่มลงไปทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยในวินาทีที่ท่อนเสียงสูงคำว่าเลิกราดังขึ้น!

ทว่าหลินเฟิงไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่แม้แต่จะเหลือบมองด้วยซ้ำ

"คาริสม่าบนเวทีของเขาสุดยอดมาก!" หลี่จิ้งโพล่งขึ้นมา

เพราะในตอนนี้ หลินเฟิงกลับมองหากล้องเจอได้ด้วยตัวเอง

กัวเทียนเฉิงยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากส่งสัญญาณให้หลี่จิ้งเงียบเสียง!

หลี่จิ้งถึงเพิ่งได้สติ

ส่วนหลินเฟิงยังคงร้องเพลงต่อไปอย่างดำดิ่งลึกซึ้ง!

ท่อนร้องตอกย้ำถึงคำสัญญาชั่วฟ้าดินสลายที่แท้จริงเป็นเพียงข้ออ้าง หลั่งรินความเจ็บปวดอันไร้ทางออก

♪

วินาทีที่ประโยค "แต่หัวใจของผม ทุกนาทีทุกคราว!" ถูกเปล่งออกมา

ผู้ชมในห้องส่งก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป พากันลุกขึ้นยืนพรึบพร้อมกันทันที

เรนจ์เสียงสูงที่พุ่งทะยานอย่างหมดจด อิมแพกต์ทางอารมณ์กระแทกใจถึงขีดสุด!

พลังระเบิดของเสียงสูงในพริบตานั้น จุดไฟให้บรรยากาศทั่วทั้งเวทีลุกโชนขึ้นมาในทันใด

จางเหิงจ้องมองเวทีและหน้าจอมอนิเตอร์ตาไม่กะพริบ ทั้งร่างจมดิ่งลึกซึ้งไปกับห้วงอารมณ์ตัดพ้อที่คล้ายกำลังสะอื้นไห้

ลู่หยุนกับพวกถึงกับอึ้งกิมกี่ไปอย่างสิ้นเชิง

เพราะการแสดงสดรอบนี้ช่างเปี่ยมไปด้วยพลังสะกดใจคน ที่สำคัญคือไม่ต้องพึ่งการจูนเสียงแม้แต่น้อย

ซาวด์เอ็นจิเนียร์ฝ่ายจูนเสียงในตอนนี้ถึงกับเผยรอยยิ้มกว้างออกมาด้วยความโล่งอก!

โดยเฉพาะท่อนเสียงสูงตอนบอกลา มันช่างสะกดแก้วหูอย่างเหลือเชื่อ!

ประเด็นสำคัญคือนี่คือฝีมือของจริง ไร้ความจำเป็นต้องปรับจูน ไร้ความจำเป็นต้องซ่อมเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น

ท่อนร้องทิ้งท้ายถึงความผูกพันและปรารถนาอันยาวนานตราบชั่วชีวิต เคล้าคลอด้วยความอาลัยอาวรณ์ลึกซึ้ง

หลินเฟิงร้องท่อนจบของเพลงนี้ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลัง!

ทว่าผู้ชมในห้องส่งกลับระเบิดเสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นมาทันที

"แม่เจ้า เพราะสุด ๆ เพราะเกินไปแล้ว!"

"ขนฉันลุกซู่ไปทั้งตัวแล้วเนี่ย"

"นี่มันไม่ต้องพึ่งการจูนเสียงเลยด้วยซ้ำ!"

"อยากฟังอีกรอบจังเลย!"

บรรยากาศในฮอลล์เปลี่ยนไปจากความเงียบเหงาซบเซาก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง และเดือดพล่านขึ้นมาอีกระลอกในพริบตา

ทั้งทีมนักดนตรี ทีมงาน รวมไปถึงเหล่าเมนเทอร์ต่างตาสว่างกันถ้วนหน้า

ส่วนกัวเทียนเฉิงถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นไปแล้ว

"เพราะมาก!" หลี่จิ้งส่งเสียงตะโกนร้องออกมาสุดเสียง!

"ฉันว่าแล้วเชียว ที่แท้ทีมงานรายการก็แอบซ่อนไม้ตายเด็ดเอาไว้ให้พวกเรานี่เอง!"

"บอกความฝันของคุณมาเลยครับ!" หวังเจียงซานปรบมือไปพลางเอ่ยขึ้นมาไปพลาง

"เป็นก๊อดฟาเธอร์แห่งวงการบันเทิงครับ!"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนในที่นั้นก็เปลี่ยนไปทันควัน

กระทั่งสีหน้าของกัวเทียนเฉิงยังเปลี่ยนไปเช่นกัน

"อ๋อ ไม่สิ ผมพูดผิดครับ!" หลินเฟิงเอ่ยขึ้น

ทุกคนเพิ่งจะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ทว่าวินาทีถัดมาหลินเฟิงกลับโพล่งต่อว่า

"ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเป้าหมายครับ!"

คำพูดนี้ทำเอาเมนเทอร์ทั้งสี่คนถึงกับไม่กล้ารับมุกต่อเลยทีเดียว ใครมันจะไปรับไหวกันล่ะเนี่ย?

"แม่งเอ๊ย หมอนี่กล้าพูดฉิบหายเลยว่ะ!" ลู่หยุนอุทานอย่างตกตะลึง

"ฮ่า ๆ ๆ ดูเหมือนผู้เข้าแข่งขันของเราจะมีความมั่นใจในตัวเองสูงมากเลยนะครับ!" ยังดีที่พิธีกรรีบช่วยรับมุกเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศในห้องส่ง

"แบบนี้ต้องเลือกผมแน่นอนอยู่แล้ว!" กัวเทียนเฉิงไม่สนสายตาใครทั้งนั้น เขาลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินตรงรี่เข้าไปหาหลินเฟิงทันที

"คุณใจร้อนเกินไปแล้ว ให้เขามีเวลาเลือกหน่อยสิครับ!" หวังเจียงซานเอ่ยท้วงขึ้นมาทันควัน

"โทษทีครับ ตื่นเต้นไปหน่อย!" กัวเทียนเฉิงหัวเราะพลางพูดขึ้น แล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม

"สนใจจะมาร่วมทีมพี่จิ้งคนนี้ไหมคะ?" หลี่จิ้งเอ่ยขึ้นมากะทันหัน

"พวกคุณลูกทีมเต็มกันหมดแล้วไม่ใช่เหรอครับ?" กัวเทียนเฉิงโพล่งขึ้น

"แต่เขาเก่งกาจขนาดนี้นี่คะ!" หลี่จิ้งตอบกลับ

"เลือกผมดีกว่า ผมเองก็กดหันมาหาคุณเหมือนกันนะ!" จางหลุนเอ่ยขึ้น

"ไม่ได้ครับ เนื้อเสียงระดับเขา เหมาะจะมาอยู่ทีมผมที่สุด!" หวังเจียงซานร่วมวงแย่งด้วยอีกคน

แม้ภายนอกทุกคนจะดูยิ้มแย้มแจ่มใส ทว่าพิธีกรกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายดินปืนที่เริ่มคุกรุ่นขึ้นมาแล้ว

"พวกคุณเต็มโควตากันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ผมเฝ้ารอคนนี้คนเดียวอยู่นะครับเนี่ย!" กัวเทียนเฉิงเริ่มออกอาการร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด

"เหล่าเมนเทอร์ทุกท่านครับ อยากจะลอง..."

"นายน่ะหุบปากไปเลย!" หลี่จิ้งตวาดใส่ทันควัน

เวลานี้เธอไม่สนภาพลักษณ์คนดังอะไรอีกต่อไปแล้ว คนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ไม่ว่าจะพลังเสียงหรือทักษะการแต่งเพลง โดยเฉพาะความสามารถในการประพันธ์เพลง ยังไงเธอก็ต้องแย่งชิงตัวมาให้ได้!