ตอนที่ 27 กดหัวฟาดพื้น

ลู่อวิ๋นที่อยู่ในห้องพักนักแสดงยืนตะลึงตาค้างอยู่ตรงนั้น!

"เชี่ยเอ๊ย!"

บรรยากาศในสตูดิโอเดือดพล่านถึงขีดสุด

ส่วนเพลงนี้ ทำเอาหวังเจียงซานถึงกับเอ๋อไปชั่วขณะ

เพลงร็อกเพลงนี้ไม่ว่าจะทำนองหรือเนื้อร้อง ตอนนี้ฟังแล้วเข้าถึงอารมณ์สุด ๆ หรือจะพูดว่าเพราะกว่า "ร็อกไม่มีวันตาย" เสียอีก

หวังเจียงซานทำเพลงร็อกมานานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้อย่างแท้จริงว่าอะไรคือร็อก

เมื่อเพลงจบลง ผู้ชมข้างล่างเวทีแทบจะคลั่งตาย!

"หลินเฟิง! หลินเฟิง!"

แม้แต่พิธีกรเองก็ยังยืนอึ้ง

และการเปิดโหวตในสตูดิโอก็เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

จางจื่ออั๋งที่เมื่อครู่ยังมั่นอกมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม บัดนี้กลับเริ่มลนลานเสียแล้ว

เพราะเมื่อเทียบกับเพลงของหลินเฟิง เพลงที่เขาร้องไปเมื่อกี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเพลงเด็กอนุบาลเลยสักนิด!

แม่งจะไปสู้ได้ยังไงวะ?

แล้วผลคะแนนโหวตก็ปรากฏออกมา

สี่ร้อยเก้าสิบเก้าคะแนน!

คะแนนสุดท้ายนั้นเป็นคนที่ผู้กำกับจัดฉากไว้ให้จงใจไม่โหวตให้หลินเฟิง

ไม่อย่างนั้นรายการคงดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว

"เขากดหัวจางจื่ออั๋งกับเพลงร็อกฟาดลงกับพื้นชัด ๆ"

"ดูเหมือนว่าผลจะชัดเจนมากแล้วนะครับ" พิธีกรมองคะแนนสี่ร้อยเก้าสิบเก้าเสียง

ถ้าไม่ติดว่าเขารู้ว่านี่คือเรื่องจริง เขาคงสงสัยไปแล้วว่าคนดูข้างล่างทั้งหมดคือแฟนคลับของหลินเฟิง

"การประชันรอบที่สอง ผู้ชนะคือหลินเฟิงครับ!"

เมื่อได้ยินเสียงประกาศของพิธีกร จางจื่ออั๋งถึงกับตัวสั่นสะท้าน เขาแพ้แล้วเหรอ?

แพ้จริง ๆ น่ะเหรอ?

"ถ้าอย่างนั้นขอถามหลินเฟิง รอบต่อไปคุณอยากจะท้าชิงกับใครในทีมของโค้ชหวังครับ?" พิธีกรเอ่ยถาม

"คนนี้แล้วกันครับ" หลินเฟิงตอบ

หลินเฟิงสุ่มเลือกมาคนหนึ่ง ผู้เข้าแข่งขันคนนั้นชื่อว่าหวังจิ่วจิ่ว!

ตอนนี้อีกฝ่ายตีหน้าตายไร้อารมณ์ แต่ในใจกลับยิ้มกริ่ม

เพราะเขาไม่ได้ร้องเพลงร็อก แต่เขาร้องเพลงโฟล์ก!

เสน่ห์ของเพลงโฟล์กนั้นทรงพลังมาก หรือจะบอกว่าเนื้อร้องเรียบง่ายกับกีตาร์โปร่งตัวเดียวก็มักจะถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกออกมาได้อย่างหมดจด

ยิ่งไปกว่านั้นเพลงโฟล์กยังมีแฟนเพลงคอยปกป้องอยู่แล้ว เขากล้าฟันธงเลยว่าในบรรดาผู้ชมข้างล่างเวที อย่างน้อยหนึ่งในห้าจะต้องเทคะแนนให้เขาอย่างไม่ลังเลเพราะเขาเป็นสายโฟล์กแน่นอน

"แล้วหลินเฟิงล่ะครับ เพลงต่อไปที่คุณจะร้องคือแนวไหน?"

"เพลงโฟล์กครับ!" หลินเฟิงตอบ

ได้ยินแบบนั้น หน้าของหวังจิ่วจิ่วก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำทันควัน เชี่ยเอ๊ย หมอนี่ยังจะร้องโฟล์กเป็นอีกเหรอวะ?

ถึงกับเตรียมเพลงโฟล์กมาด้วยเนี่ยนะ?

ส่วนหวังเจียงซานก็ประหลาดใจยิ่งนัก หลินเฟิงยังมีเพลงโฟล์กอีกหรือนี่ ช่างสมกับคำว่า 'แกถนัดอะไร ฉันก็จะเอาสิ่งนั้นมาตบหน้าแก' จริง ๆ

ใบหน้าของพิธีกรก็ถอดสีตามไปด้วย

ใคร ๆ ก็รู้ว่าหวังจิ่วจิ่วร้องเพลงโฟล์ก แต่หลินเฟิงกลับจะร้องโฟล์กมาประชันงั้นเหรอ?

นี่มันจงใจเจาะจงเล่นงานกันชัด ๆ

ตอนนี้หลังเวที จางเหิงเองก็มึนตึบ คนกลุ่มนี้ไปล่วงเกินหลินเฟิงอีท่าไหนกัน?

ถึงได้ตามจิกกัดขนาดนี้?

"คุณแน่ใจนะครับว่าจะร้องเพลงโฟล์ก?" พิธีกรรีบถามย้ำอีกรอบ

"แน่ใจครับ!" หลินเฟิงตอบอย่างมั่นใจ

อันที่จริงการเปลี่ยนแนวดนตรีข้ามสายขนาดนี้มันกว้างเกินไป นักร้องทุกคนต่างมีแนวเพลงที่ตัวเองถนัด

ทุกคนนึกว่าหลินเฟิงร้องเพลงป็อปกับเพลงบัลลาด แต่ผลคือเพลงร็อกก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย!

แล้วตอนนี้หลินเฟิงยังจะมาร้องเพลงโฟล์กอีกเหรอ?

จะมีความสามารถรอบด้านเกินไปแล้วมั้ง?

หวังจิ่วจิ่วกลับลอบหัวเราะร่าอยู่ในใจ คิดจะมาแข่งเพลงโฟล์กกับเขา นี่มันหาที่ตายชัด ๆ

แม้แต่ผู้ชมข้างล่างก็เริ่มส่งเสียงกระซิบกระซาบ

"เขาจะร้องเพลงโฟล์กจริงเหรอ?"

"ดูยังไงเขาก็ไม่น่าจะร้องโฟล์กเป็นนี่นา!"

"เพลงโฟล์กไม่ได้ร้องง่ายขนาดนั้นนะ ถ้าไม่มีความรู้สึกเรียบง่ายบริสุทธิ์จากก้นบึ้งหัวใจ ก็ไม่มีทางร้องให้เข้าถึงอารมณ์ได้หรอก!"

"เอาละครับ ในเมื่อคุณยืนยันแล้ว ถ้าเช่นนั้นขอเชิญคุณมอบบทเพลงของคุณให้กับพวกเราได้เลยครับ" พิธีกรกล่าว

"เพลงที่คุณจะนำมาร้องคือเพลงอะไรครับ?"

""หนานซานหนาน" ครับ" หลินเฟิงเอ่ยอย่างเรียบเฉย จากนั้นเขาก็กอดกีตาร์โปร่งตัวหนึ่งไว้ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้อย่างเงียบสงบ

ปลายนิ้วสะบัดกรีดสายกีตาร์แผ่วเบา!

สุ้มเสียงแหบทว่าอ่อนโยนพลันดังกังวานขึ้น

บทเพลงเปิดฉากด้วยเรื่องราวความรักและความอ้างว้างที่ขัดแย้งกันของแดนใต้และแดนเหนือ ถ่ายทอดความทรงจำอันเจ็บปวดและความโดดเดี่ยวผ่านท่วงทำนองที่แสนเศร้าและลุ่มลึก

"ฉันอยู่ในค่ำคืนอันหนาวเหน็บของแดนเหนือ ทว่าอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ"

"หากยังทันก่อนที่ฟ้าจะมืดลง ฉันอยากจะลืมดวงตาคู่นั้นของเธอ"

"ทุ่มเทไปทั้งชีวิต ก็ยังไม่อาจฝันให้จบลงสักตื่น"

"เขาไม่เอ่ยถึงเกาะร้างที่เคยพานพบกับใครอีก"

"เพราะในใจนั้นรกร้างไร้ผู้คนมาเนิ่นนานแล้ว"

"หัวใจของเขาไม่อาจรองรับบ้านหลังใดได้อีก"

"กลายเป็นคนใบ้ที่โกหกเพียงตัวเองเท่านั้น"

"เขาบอกว่าความงดงามใดๆ ของเธอที่ผู้คนต่างชื่นชม"

"ล้วนไม่อาจเทียบได้กับคราแรกที่เขาได้พบเธอ"

♪

ร้องเป็นจริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย?

หวังจิ่วจิ่วถึงกับอึ้งไปเลย แถมเนื้อเพลงนี้ยังเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศและอารมณ์ความรู้สึกอันลึกซึ้งอีกด้วย

เหล่าเมนเทอร์ในสตูดิโอก็อึ้งไปตาม ๆ กัน!

เพลงนี้น่ะเหรอ?!!

ท่วงทำนองที่เปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง อารมณ์อันเรียบง่ายบริสุทธิ์ การรำพึงรำพันเล่าเรื่องราวในก้นบึ้งหัวใจออกมา นี่ไม่ใช่จุดเด่นของเพลงโฟล์กหรอกหรือ?

ผู้ชมในห้องส่งก็พากันอึ้งงันไปตาม ๆ กัน เพราะหลินเฟิงไม่เพียงแต่ร้องเพลงโฟล์กเป็นจริง ๆ เท่านั้น แต่มันยังเพราะจับใจอย่างเหลือเชื่อ

ท่อนฮุกดังก้องกังวานด้วยความโศกเศร้า รำพันถึงความพลัดพรากระหว่างแดนใต้และแดนเหนือ เสมือนความทรงจำในอดีตที่กลายเป็นป้ายหลุมศพอันเงียบงัน

♪

♪

♪

พอท่อนนี้ดังขึ้นมา ผู้ชมบางคนก็พลันหวนนึกถึงคนรักที่ต้องพรากจากกัน บ้างต้องแยกย้ายกันไปอยู่คนละฟากฟ้าเพราะความจริงอันโหดร้าย!

บ้างก็เลิกรากันไปด้วยปัญหาความรู้สึกส่วนตัว

และบ้างก็ต้องพลัดพรากจากกันชั่วนิรันดร์ด้วยความตาย!

ดังนั้น พอท่อนฮุกของ "หนานซานหนาน" ดังขึ้น พร้อมกับความรู้สึกอันแสนบริสุทธิ์ใจที่เอ่อล้นออกมา ผู้ชมบางคนจึงกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป!

เธอที่อยู่ห่างไกลในต่างแดน สบายดีไหม?

หลี่จิ้งซับหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า เพลงโฟล์กไม่ได้กระแทกกระทั้นอารมณ์ใส่คนฟังอย่างรุนแรงตั้งแต่แรก

แต่มันเหมือนกับการต้มกบในน้ำอุ่น ที่ค่อย ๆ ถ่ายทอดเรื่องราวและความรู้สึกลึกซึ้งอันประณีตในบทเพลงเข้ามาสู่หัวใจทีละนิด!

และอารมณ์ความรู้สึกแบบนี้ สำหรับคนที่มีอายุและผ่านโลกมาพอสมควรแล้ว ย่อมยากจะต้านทานไหวจริง ๆ เพราะพวกเขาเข้าใจชีวิตมากกว่า และผ่านเรื่องราวมามากกว่า

เสียงร้องตอกย้ำท่อนสร้อยด้วยความเวิ้งว้าง บาดลึกด้วยความอาลัยและร่องรอยของความสูญเสียที่มิอาจหวนคืน

♪

♪

♪

หลินเฟิงร้องจบแล้ว!

แต่ในสตูดิโอ หลี่จิ้งก้มหน้าซับน้ำตา ส่วนจางหลุนก็มีน้ำตาคลอเบ้า

เพลงโฟล์กเพียงเพลงเดียวกลับทำให้พวกเขาร้องไห้ออกมาได้

กัวเทียนเฉิงมองหลินเฟิงด้วยความตกตะลึง ส่วนหวังเจียงซานถึงกับลืมไปเลยว่ากำลังอัดรายการอยู่

ความเงียบสงัดปกคลุมอยู่นาน เนิ่นนานทีเดียว

"แปะ ๆ ๆ..." เสียงปรบมือกึกก้องถึงได้ดังขึ้น

ท่ามกลางเสียงปรบมืออันล้นหลาม ผู้ชมจำนวนมากต่างหลั่งน้ำตาออกมา!

"ขอเชิญเมนเทอร์ทั้งสี่ท่าน ช่วยประเมินเพลงนี้หน่อยครับ!" พิธีกรเอ่ยถาม

"เพลงนี้ พูดตรง ๆ นะคะ ฉันไม่มีคำจะพูดเลยจริง ๆ บรรยายได้แค่คำเดียวว่า เยี่ยม!" หลี่จิ้งปรับอารมณ์ของตัวเองเล็กน้อย

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืน แถมยังวิ่งขึ้นไปบนเวทีแล้วสวมกอดหลินเฟิงทีหนึ่ง

ก่อนจะเดินกลับไปพร้อมกับปาดน้ำตาไปด้วย

"บทเพลงที่ดีมักสร้างความรู้สึกร่วมให้ผู้คนได้เสมอ สามารถส่งผ่านความรู้สึกอันจริงใจไปสู่คนฟังได้ครับ" พิธีกรรีบพูดขึ้นเพื่อช่วยคลี่คลายบรรยากาศในห้องส่ง

"พวกเราเองก็... เพลงนี้ เฮ้อ พวกเราก็พูดได้แค่คำว่าเยี่ยมเหมือนกันครับ" กัวเทียนเฉิงคิดอยู่นาน ไม่รู้จะหาคำไหนมาเอ่ยชมหลินเฟิงได้จริง ๆ

และต่อไปก็คือการลงคะแนนโหวต!

สี่ร้อยเก้าสิบเก้า!

สี่ร้อยเก้าสิบเก้าอีกแล้ว!

กระทั่งผู้กำกับจางเหิง พอเห็นผลคะแนนนี้ ตัวจางเหิงเองยังต้องอึ้ง

เพราะผลโหวตนี้เขาไม่ได้จัดฉากเลยสักนิด ตอนนี้เขาชักอยากจะจัดฉากขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิ

ก็แหม หลินเฟิงเล่นจะบดขยี้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นให้จมดินเลยนี่นา!

เปิดมานายก็ฟาดไปตั้งสี่ร้อยเก้าสิบเก้าคะแนนแบบนี้ ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเห็นแล้วจะแข่งต่อยังไงไหว?

มันยังจำเป็นต้องแข่งต่ออีกเหรอ?

"อะ เอาล่ะครับ ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันคนต่อไป หวังจิ่วจิ่ว ขึ้นมาร้องเพลงได้เลยครับ!"

เวลานี้หวังจิ่วจิ่วได้แต่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น มองดูผู้ชมที มองดูผลคะแนนโหวตที

แม่งเอ๊ย แล้วจะแข่งต่อยังไงวะเนี่ย?