ตอนที่ 26 ชนซึ่งหน้า

ที่จริงการที่หวังเจียงซานแวะมาทักทายนั้นเป็นแค่ข้ออ้าง จุดประสงค์ที่แท้จริงคือมาดูหลินเฟิงเพื่อหยั่งเชิงต่างหาก

เพราะเขาก็อยากรู้เหลือเกินว่า รอบนี้หลินเฟิงจะร้องเพลงอะไร

"กลัวว่าคืนนี้จะอัดรายการจนดึกน่ะครับ ต้องอัดรวดเดียวสองเทปนี่นะ ป่านนี้เขายังนอนชดเชยอยู่ที่โรงแรมอยู่เลย" กัวเทียนเฉิงยักไหล่อย่างจนใจ

"นั่นลูกทีมคุณนะ คุณจะไม่คุมหน่อยเหรอครับ"

"ผมได้ฟังเพลงนั้นของเขาแล้ว รู้สึกว่าตัวเองคงไม่มีคุณสมบัติพอจะไปชี้แนะเขาหรอกครับ คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้แตะงานเพลงมาตั้งหลายปีแล้ว" กัวเทียนเฉิงพูดอย่างซื่อตรงทีเดียว

ช่วงหลังเขาหันไปโฟกัสงานแสดงเป็นหลัก เรื่องดนตรีจึงห่างเหินไปมากจริง ๆ

"แล้วคุณยังจะแย่งตัวหลินเฟิงไปอีก ยกให้ผมเสียยังจะดีต่ออนาคตของเขามากกว่า" หวังเจียงซานเอ่ยขึ้น เพราะอย่างไรเขาก็ทำงานสายดนตรีมาโดยตลอด

"แต่ผมดังกว่านี่ครับ!" คำพูดเดียวของกัวเทียนเฉิงทำเอาหวังเจียงซานถึงกับเถียงไม่ออก

หวังเจียงซานถอนหายใจ รายการ "โยวเซิงอิน" จัดมาตั้งหลายซีซัน เพิ่งเคยเจอผู้เข้าแข่งขันที่หยิ่งยโสขนาดนี้เป็นครั้งแรก ถึงขั้นไม่เตรียมตัวอะไรเลยสักนิด!

ก่อนเริ่มอัดรายการเพียงสิบนาที หลินเฟิงถึงเพิ่งเอ้อระเหยมาถึง จากนั้นก็แต่งหน้าแบบลวก ๆ แล้วนั่งรออยู่ในห้องพัก

ผู้กำกับเองก็ปล่อยหลินเฟิงตามสบายโดยสิ้นเชิง หากเป็นผู้เข้าแข่งขันคนอื่นทำตัวแบบนี้ คงหมดอนาคตในวงการไปแล้ว ทว่าผู้กำกับจางเหิงกลับเอาอกเอาใจหลินเฟิงจนถึงที่สุด

ดังนั้นต่อให้หลินเฟิงจะมาสายก็ช่างปะไร ขอแค่ไม่กระทบการอัดรายการตามปกติก็พอแล้ว

ส่วนอีกด้านหนึ่ง การประชันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

อันที่จริง ในการแสดงสด เพลงร็อกมีพลังดึงดูดอารมณ์มากกว่าเพลงบัลลาดซึ้ง ๆ ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะมีจังหวะที่เร้าใจเป็นจุดขาย

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้ชมทางบ้านบางคนถึงรู้สึกว่าเพลงร็อกฟังผ่านทีวีแล้วไม่ค่อยเพราะ แต่ทำไมผู้ชมในสตูดิโอถึงได้อินและตื่นเต้นกันเบอร์นั้น

การแข่งขันรอบแบ่งกลุ่มในเทปนี้ เป็นการปะทะกันระหว่างทีมของกัวเทียนเฉิงที่มีหลินเฟิงอยู่ กับทีมของหวังเจียงซาน

และในมือของกัวเทียนเฉิงนอกจากหลินเฟิงแล้ว ก็มีลูกทีมเหลืออยู่อีกเพียงสองคนเท่านั้น

จำนวนคนจึงค่อนข้างเสียเปรียบ ทว่านี่ก็เป็นผลลัพธ์ที่ทุกคนรู้อยู่ก่อนแล้ว

นั่นหมายความว่า อาจมีผู้เข้าแข่งขันบางคนที่ต้องลงประชันเป็นรอบที่สอง

แน่นอนว่าถ้าแพ้ ก็จะตกรอบทันที

แต่ถ้าชนะ ก็แค่รับคำท้าต่อไปเรื่อย ๆ

ในยกแรก กัวเทียนเฉิงส่งลูกทีมคนหนึ่งของตนขึ้นเวที ร้องเพลงช้าแนวซึ้งกินใจที่มีจังหวะขยับได้เล็กน้อย

ทว่าทางฝั่งหวังเจียงซาน เปิดฉากมาก็ซัดด้วยเพลงร็อกทันที เมื่อผลโหวตออกมา ฝั่งกัวเทียนเฉิงจึงพ่ายแพ้ไปตั้งแต่แมตช์แรก

"ผมนึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะเปิดฉากด้วยเพลงร็อกตั้งแต่แรก?" กัวเทียนเฉิงคาดไม่ถึงจริง ๆ

เพราะฝั่งหวังเจียงซานมีเพลงร็อกเป็นส่วนใหญ่ คงไม่น่ารีบปล่อยเพลงร็อกออกมาตั้งแต่เปิดหัวแท้ ๆ

แต่ผลกลับเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

"นี่เขาเรียกว่าการศึกไม่หน่ายกลอุบายค่ะ!" หลี่จิ้งเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"รอดูคะแนนความนิยมรอบหลังนะ พยายามลุ้นรอบคืนชีพให้ได้ล่ะ" กัวเทียนเฉิงสวมกอดผู้เข้าแข่งขันที่ตกรอบ

"การประชันรอบที่สอง เป็นของผู้เข้าแข่งขันจางจื่ออั๋ง จากทีมโค้ชหวังครับ!"

"ขอเชิญจางจื่ออั๋งครับ!" พิธีกรแนะนำตัว จากนั้นจางจื่ออั๋งก็สะพายกีตาร์ไฟฟ้าก้าวขึ้นสู่เวที

"ไม่ทราบว่าคุณอยากท้าประชันกับลูกทีมคนไหนของราชาเพลงกัวครับ"

"หลินเฟิงครับ!" จางจื่ออั๋งตอบ

เป็นหลินเฟิงจริง ๆ ด้วย!

เวลานี้ คณะกรรมการมหาชนต่างพากันมองไปยังหลินเฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เขาเสียเปรียบอยู่นะ เพราะเขาร้องเพลงป๊อปบัลลาด พอมาปะทะกับเพลงร็อก ยังไงก็เสียเปรียบ"

"ผมได้ยินมาว่าครั้งนี้คุณจะร้องเพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" ของเฉินเทียนเสียง ซูเปอร์สตาร์สายร็อกของเราใช่ไหมครับ" พิธีกรโยนระเบิดลูกใหญ่ลงมาอีกครั้ง

"ใช่ครับ!"

"ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญพบกับจางจื่ออั๋ง ในบทเพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" ได้เลยครับ!"

ตอนนี้หวังเจียงซานส่งสายตาขอโทษขอโพยไปทางกัวเทียนเฉิง

เพราะเพลงร็อกไม่มีวันตายถือเป็นไม้ตายเด็ดจริง ๆ แม้จะนำออกมาใช้เร็วไปหน่อย แต่ถ้าเขี่ยหลินเฟิงตกรอบไปได้ตั้งแต่เริ่ม การแข่งขันหลังจากนี้ก็คงจะง่ายขึ้นมาก

เวลานี้กัวเทียนเฉิงเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาลึก ๆ เพราะดนตรีร็อกสามารถปลุกเร้าอารมณ์การแสดงสดได้ดีมากจริง ๆ จุดติดความคลั่งไคล้ในฮอลล์ได้ง่ายดาย ซึ่งเสียเปรียบต่อเพลงซึ้งกินใจอย่างไม่ต้องสงสัย!

ทว่าหลินเฟิงที่ยืนอยู่บนเวที กลับดูไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น ประกอบกับแสงสีบนเวที ก็ปลุกเร้าอารมณ์ของผู้ชมให้พลุ่งพล่านขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา

จางจื่ออั๋งสะพายกีตาร์แล้วเริ่มสาดพลังเสียงใส่ไมค์อย่างบ้าคลั่งในทันที

เสียงร้องคำรามเปิดฉากถึงความงดงามในค่ำคืนนั้นด้วยพลังร็อกอันหนักหน่วงและดุดัน

♪

♪

หลินเฟิงมองจางจื่ออั๋งบนเวทีอย่างอึ้ง ๆ ก่อนจะเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

แค่นี้เนี่ยนะ?

ไอ้ที่เรียกว่าไม้ตายก้นหีบมีระดับแค่นี้เองเหรอ?

วงการเพลงของโลกนี้ย่ำแย่ถึงขั้นนี้แล้วหรือไง?

นี่มันรสนิยมทางดนตรีแบบไหนกัน?

เพลงนี้ธรรมดามากจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้รับการยกย่องให้เป็นเพลงระดับตำนานไปได้?

หลินเฟิงคิดไม่ถึงจริง ๆ

อย่างน้อยหลินเฟิงก็รู้สึกว่า แค่สุ่มหยิบเพลงร็อกบนดาวสีน้ำเงินมาสักสองเพลง ก็ยังดีกว่านี้เป็นไหน ๆ!

เมื่อเพลงจบลง จากคะแนนโหวตทั้งหมดห้าร้อยเสียง จางจื่ออั๋งก็ได้อานิสงส์จากเพลงนี้จนกวาดไปได้ถึงสามร้อยแปดสิบกว่าคะแนน

ผลงานระดับนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว ดีไม่ดีอาจจะกลายเป็นอันดับหนึ่งของค่ำคืนนี้เลยก็ได้

จางจื่ออั๋งจึงพกพาความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมและลำพองใจเป็นที่สุด!

ผู้ชมด้านล่างเวทีต่างเริ่มปรบมือและส่งเสียงโห่ร้องเชียร์

จางจื่ออั๋งส่งสายตายั่วยุไปทางหลินเฟิง

"แย่แล้ว แบบนี้จะไปสู้ยังไงล่ะ?" ในใจของกัวเทียนเฉิงกระตุกวูบ

ตอนนี้บรรยากาศในฮอลล์ทำเอาหลายคนเริ่มคึกและเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว ขืนร้องเพลงช้าซึ้งกินใจคงเอาไม่อยู่แน่

ส่วนหลินเฟิงเพิ่งจะให้ถังอ้วนนำดนตรีที่ตนทำไว้ไปส่งให้ทีมงานดนตรีในตอนนี้เอง

"หลินเฟิง วันนี้คุณจะนำเพลงอะไรมารับคำท้าของจื่ออั๋งครับ?"

"ผมก็จะร้องเพลงร็อกเหมือนกันครับ!"

"อะไรนะ?" กัวเทียนเฉิงอึ้งไป หวังเจียงซานก็อึ้งไปเช่นกัน

แม้แต่จางจื่ออั๋งเองก็ยังชะงักค้าง

พิธีกรเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความกระอักกระอ่วน

"คุณต้องรู้นะครับว่า แทบไม่มีเพลงไหนเอาชนะเพลงนี้ได้เลย คุณแน่ใจจริง ๆ เหรอครับว่าจะยังร้องเพลงร็อกอยู่อีก?"

"แน่ใจครับ!"

"ไอ้โง่เอ๊ย รนหาที่ตายชัด ๆ!" ลู่อวิ๋นสบถออกมาในห้องพัก

จางจื่ออั๋งเพิ่งจะร้องเพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" ที่โด่งดังพลุแตกมาหลายปีไป ในเวลานี้จะมีเพลงไหนเทียบชั้นกับเพลงนี้ได้อีกล่ะ?

แม้แต่จางเหิงก็ยังชะงักไป เมื่อครู่เขานี่แหละที่เป็นคนสั่งให้พิธีกรเอ่ยถามหลินเฟิง

ทว่าผลลัพธ์คือหลินเฟิงยังคงยืนกรานจะร้องเพลงร็อก

นี่มันกะจะชนตรง ๆ แบบตาต่อตาฟันต่อฟันชัด ๆ!

"เริ่มได้หรือยังครับ?" หลินเฟิงเอ่ยถาม

"ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นก็ขอเชิญเริ่มได้เลยครับ!"

ตึง ตึง! เสียงดนตรีดังกระหึ่มขึ้น พริบตานั้นก็แผ่กลิ่นอายและจิตวิญญาณแห่งร็อกออกมาจนสัมผัสได้ทันที

หวังเจียงซานสะดุ้งชะงักไป จางจื่ออั๋งเองก็พลอยสะดุ้งอึ้งไปด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ทำนองนี้ดูเหมือนจะน่าฟังยิ่งกว่าเพลง "ร็อกไม่มีวันตาย" เสียอีก

ที่สำคัญคือท่วงทำนองนี้พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน นั่นหมายความว่า... นี่คือเพลงใหม่อย่างนั้นเหรอ?

และในจังหวะนั้นเอง หลินเฟิงก็เริ่มเปล่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับเสียงคำรามทุ้มต่ำ

เสียงร้องแหบเสน่ห์คำรามเปิดฉากด้วยท่วงทำนองร็อกอันเย้ายวนดุดัน ขับขานถึงแก้วไวน์แดงที่สั่นไหวและริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนดั่งหยาดเลือด สะกดผู้ฟังด้วยความงดงามอันตรายและค่ำคืนที่ชวนให้ลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น

"ความงดงามที่ไม่ธรรมดานั้น ช่างเป็นบาปที่ยากจะให้อภัย!"

♪

♪

"ค่ำคืนนี้ช่างงดงามเหลือเกิน แม้จะอันตรายสักเพียงไหน!"

"ก็ยังมีคนยอมอดหลับอดนอนจนขอบตาดำคล้ำ!"

"ความรักช่างงดงามเหลือเกิน แม้จะอันตรายสักเพียงไหน!"

มันช่างเร้าใจและเดือดพล่านเหลือเกิน!

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ อารมณ์ของผู้ชมถูกเพลงก่อนหน้านี้ปลุกเร้าขึ้นมาอยู่แล้ว พอได้เพลง "พระชายา" ของหลินเฟิงเข้าไป จึงระเบิดบรรยากาศให้พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในทันที

วินาทีนี้ผู้ชมทุกคนต่างลุกขึ้นยืน แล้วเริ่มโยกตัวไปตามจังหวะพร้อมเพรียงกัน

แม้แต่หวังเจียงซานก็ยังพลอยโยกตัวตามไปด้วย

หลี่จิ้งถึงกับลุกขึ้นยืนแล้วกระโดดเต้นตามไปอีกคน

นาทีนี้ จางจื่ออั๋งถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปโดยสมบูรณ์...