ตอนที่ 35 การโจมตีลดมิติจาก เพลงราตรี

ในรายการ "โยวเซิงอิน" พิธีกรมองไปทางโจวผิ่น แม้ทุกคนจะรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าในอีพีนี้โจวผิ่นต้องท้าชิงกับหลินเฟิงอย่างแน่นอน

เพราะตอนนี้มันไม่ใช่แค่การท้าชิงส่วนตัวของโจวผิ่นแล้ว แต่เขาแทบจะกลายเป็นตัวแทนของวงการแร็ปที่ก้าวออกมาท้าชนหลินเฟิง

คืนนี้คือคืนที่วงการแร็ปตั้งใจจะเหยียบหลินเฟิงให้จมดิน

กระทั่งตัวพ่อวงการเพลงแร็ปอย่างเฉินซิงยังไปดึงบรรดาเทพแห่งวงการแร็ปมาช่วยกันแต่งเพลงหลายคน ก็เพื่อจะเหยียบหลินเฟิงโดยเฉพาะ

ดังนั้นการ PK ในค่ำคืนนี้จึงมีความหมายไม่ธรรมดาและน่าจับตามองอย่างยิ่ง

แต่พิธีกรก็ยังคงถามขึ้นตามธรรมเนียม!

"ขอถามหน่อยครับว่าในอีพีนี้ คุณต้องการจะท้าชิงกับใครครับ"

"หลินเฟิงครับ!" โจวผิ่นเอ่ย มือที่ถือไมโครโฟนเต็มไปด้วยแหวน ที่คอสวมสร้อยทองเส้นโต แถมยังสวมหมวกแก๊ป!

ท่าทางดูเป็นฮิปฮอปและแร็ปเปอร์เต็มขั้น

"เอาละครับ ถ้าอย่างนั้นขอเชิญหลินเฟิงขึ้นมาบนเวทีได้เลยครับ!" พิธีกรประกาศ

หลินเฟิงสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูสะอาดสะอ้านหมดจด ก้าวขึ้นสู่เวทีด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ส่วนโจวผิ่นถึงกับทำท่าทางยั่วยุใส่หลินเฟิง ทำให้บรรยากาศบนเวทีคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินปืนขึ้นมาทันที

ทว่าหลินเฟิงกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองโจวผิ่นเลยสักนิด

"เขาโคตรหยิ่งเลยว่ะ ไม่แม้แต่จะมองคู่แข่งสักแวบเนี่ยนะ" คอมเมนต์หนึ่งที่หาได้ยากยิ่งลอยเด่นขึ้นมาท่ามกลางกระแสด่าทอหลินเฟิง

"ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญพบกับการแสดงในค่ำคืนนี้ของโจวผิ่นได้เลยครับ!" พิธีกรกล่าวจบก็ถอยลงจากเวทีไป

ส่งมอบเวทีให้เป็นของโจวผิ่น!

"หมาเห่า" ผู้ขับร้อง: โจวผิ่น

คำร้อง: เฉินซิง

เรียบเรียง: เฉินซิง, ลิ่วจื่อ, แร็ปยุคใหม่...

เมื่อผู้ชมเห็นเพลงนี้ ก็มั่นใจได้ทันทีว่านี่คือเพลงที่เฉินซิงยกพวกคนในวงการแร็ปมาร่วมกันดิสและ PK กับหลินเฟิง

ท่อนเปิดเล่าเรื่องตื่นนอนตอนเช้าแล้วแม่เรียกไปกินข้าว ด้วยท่วงทำนองแร็ปเคอะเขินไร้แก่นสาร

"แต่พอเช้าวันนี้ ผมกลับได้ยินเสียงหมาในสวนเห่าใส่ผม โย่ว โย่ว โย่ว!"

พอเนื้อเพลงท่อนนี้ดังขึ้นมา ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการด่ากระทบเปรียบเปรยอย่างจงใจ!

"5555 นี่มันด่าหลินเฟิงออกอากาศชัด ๆ"

"สมควรแล้ว ทำตัวกร่างเกินไปเอง"

"ด่าได้สะใจมาก กล้าพูดจาโอหังว่าจะทำให้นักร้องทั้งวงการตกงานดีนัก!"

คอมเมนต์บนหน้าจอก็ระเบิดความคึกคักขึ้นมาในพริบตา

แต่ตัวเพลงจริง ๆ กลับทำให้คนฟังต้องขมวดคิ้วมุ่น

"ไหนว่ามาร้องเพลงไง ทำไมเหมือนกำลังสวดมนต์อยู่เลยล่ะ" ฉินว่างชวนมองฉินเป่าเปาด้วยความสงสัย

"เอ่อ... นี่คือเพลงแร็ปค่ะ" ฉินเป่าเปาอธิบาย แต่พูดกันตามตรง ฝีมือระดับนี้ไม่ได้เรื่องเลย ตัวเพลงฟังไม่เข้าท่าเอามาก ๆ ทั้งจังหวะทั้งกรูฟล้วนฟังขัดหูไปหมด ยิ่งโจวผิ่นร้องเหมือนกำลังท่องบทกวี ผลลัพธ์ที่ได้จึงแย่สิ้นดี

นี่ขนาดผ่านการมิกซ์ปรับแต่งเสียงในห้องตัดต่อมาแล้ว ถ้าเป็นตอนอัดสดในสตูดิโอ คนฟังคงอึดอัดจนแทบจะเอาเท้าจิกพื้นสร้างบ้านได้เป็นหลัง ๆ แน่

ซึ่งก็เป็นเช่นนั้นจริง พอตากล้องแพนกล้องผ่านใบหน้าของผู้ชม ก็เห็นผู้ชมในห้องส่งจำนวนมากกำลังขมวดคิ้วฟังอยู่

"เด็กคนนี้น่าจะไปหัดออกเสียงภาษาให้ชัดก่อนค่อยมาท่องกลอนนะ!" ฉินว่างชวนไม่เข้าใจเรื่องดนตรี แต่ก็รู้สึกได้ชัดเจนว่ามันห่วย

อีกอย่าง ดนตรีมันต้องฟังแล้วเพราะถึงจะเรียกว่าดนตรีไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างนั้นมันก็คือมลพิษทางเสียง นี่เป็นมาตรฐานขั้นพื้นฐานที่สุดของเพลงและดนตรีแท้ ๆ

แต่นักร้องจำนวนมากในโลกคู่ขนานใบนี้ พอทำเพลงห่วย ๆ ออกมา กลับมักจะอ้างว่า เพลงของฉันมันมีระดับ คนที่ฟังว่าไม่เพราะน่ะคือพวกไม่มีรสนิยม!

ทว่าพวกเขากลับละเลยประเด็นสำคัญที่เป็นแก่นแท้ไปว่า หากเพลงฟังไม่เพราะ มันก็ไม่คู่ควรจะเรียกว่าดนตรีตั้งแต่แรก

"เขาร้องให้มันเร็วขึ้นหน่อยไม่ได้เหรอ ฟังแล้วทรมานหูจริง ๆ" ฉินว่างชวนขมวดคิ้วบ่น

ที่จริงไม่ใช่แค่ฉินว่างชวนเท่านั้น แต่ผู้ชมหน้าจอทีวีอีกมากมายต่างก็รู้สึกว่าเพลงแบบนี้มันไม่น่าฟังเอาเสียเลย

"โย่ว โย่ว เฮ้ เฮ้ ผู้ชมทุกคนลุกขึ้นมามันไปด้วยกันหน่อยเร็ว!" โจวผิ่นกลับคึกคักอยู่คนเดียว

ทว่าพอตะโกนจบ ผู้ชมในห้องส่งกลับไม่มีใครมีปฏิกิริยาตอบรับเลยแม้แต่คนเดียว

เพลงแร็ปถ้าทำออกมาดีมันก็เพราะจริงอยู่ แต่ถ้าทำได้แย่ มันก็อุบาทว์หูจริง ๆ

เฉินซิงนั่งมองจอทีวีอยู่ในเวลานี้ เขายังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ในที่สุดโจวผิ่นก็ร้องจนจบ อาจเป็นเพราะทุกคนชินชากับเพลงแร็ประดับนี้ของโลกนี้ไปแล้ว ไม่ว่าเพลงนี้จะเรียกว่าน่าทึ่งได้หรือไม่ แต่พอถึงช่วงลงคะแนนโหวต

โจวผิ่นก็ยังคงคว้าคะแนนไปได้ถึงสามร้อยหกสิบคะแนน

"กรี๊ดดด เพราะมาก หลินเฟิงต้องยืนอึ้งตาค้างไปแล้วแน่ ๆ!"

"เพลงนี้ตัวพ่อวงการเพลงแร็ปถึงกับชวนหัวแถวของวงการแร็ปมาช่วยกันแต่งตั้งหลายคน จะไม่เจ๋งได้ยังไงกัน" บนแพลตฟอร์มวิดีโอมีคอมเมนต์วิ่งผ่านจอมาเพียบ แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนรุ่นใหม่

เมื่อเทียบกับพวกฉินว่างชวนแล้ว คนรุ่นใหม่ย่อมเปิดรับได้มากกว่า จึงรู้สึกว่าเพลงนี้ก็ทำออกมาได้ไม่เลวทีเดียว

"ลำดับต่อไป ขอเชิญหลินเฟิงครับ!" พิธีกรประกาศขึ้น

"หลินเฟิงแร็ปเป็นจริงเหรอ"

"ต่อให้เป็น ก็คงครึ่ง ๆ กลาง ๆ แค่นั้นแหละมั้ง"

"เขาไม่มีทางสู้โจวผิ่นได้หรอก โจวผิ่นเป็นสายแร็ปมืออาชีพ แล้วเฉินซิงก็เป็นมืออาชีพด้านแต่งเพลงแร็ปด้วย!"

"ฉันอยากเห็นหลินเฟิงโดนตบหน้าจะแย่ อยากรู้นักว่าหลังจากนี้เขายังจะหยิ่งผยองได้อีกไหม!"

เวลานี้ หลินเฟิงถือไมโครโฟนก้าวขึ้นมาบนเวทีแล้ว

"เพลงราตรี" ขับร้อง: หลินเฟิง

...

...

"เพลงใหม่อีกแล้วเหรอ"

"หลินเฟิงจะร้องแร็ปจริงดิ"

"ขยะชัด ๆ ฟังไม่เข้าหูแน่นอน!"

"ถ้าเขาแร็ปเป็นแล้วร้องเพราะล่ะก็ ฉันยอมตัดหัวให้เลย"

คอมเมนต์วิ่งเริ่มก่นด่าหลินเฟิงกันอีกระลอก

ที่จริงไม่ใช่แค่ผู้ชมเท่านั้น แต่ในเวลานี้พวกเฉินซิงกับคนในวงการแร็ป รวมถึงนักร้องจำนวนมากในวงการเพลงต่างก็กำลังจับตาดูรายการอยู่เช่นกัน

พวกเขาต่างอยากเห็นเพลงของเฉินซิงกดหลินเฟิงลงไปขยี้กับพื้นใจแทบขาด

แสงไฟบนเวทีค่อย ๆ หรี่มืดลง

จากนั้น อินโทรของ "เพลงราตรี" ก็ดังขึ้น!

เสียงอินโทรดังขึ้นเพียงห้าวินาที ทุกคนต่างก็ชะงักไป

พออินโทรบรรเลงไปถึงสิบห้าวินาที ก็มีคนส่งคอมเมนต์วิ่งขึ้นมาทันที

"เชี่ย เพราะว่ะ อินโทรนี้โคตรสุด!"

"รักษาจุดยืนหน่อย นายมาทำอะไรที่นี่กันแน่" มีคนพิมพ์เตือนในคอมเมนต์วิ่ง

"ขอโทษที ฉันผิดไปแล้ว หลินเฟิง ไอ้ขยะเอ๊ย!"

"แต่ยังไงฉันก็ต้องบอกอยู่ดีว่า เพราะจริง!"

ในที่สุดหลินเฟิงก็เริ่มเอ่ยปากร้อง

ท่วงทำนองแร็ปเปิดฉากขึ้นอย่างเยือกเย็นและดำดิ่ง พรรณนาถึงความรักที่ถูกช่วงชิงและความโดดเดี่ยวอันมืดมนผ่านสัมผัสคำอันสละสลวย

"ผมไร้ความรู้สึก เฝ้ามองทิวทัศน์อันเดียวดาย"

"สูญเสียเธอไป ความรักพลันชัดเจนขึ้นมาอีกครา"

"สูญเสียเธอไปแล้ว ยังมีสิ่งใดให้ต้องใส่ใจอีก"

"นกพิราบตัวนั้นมิได้เป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพอีกต่อไป ในที่สุดผมก็ถูกเตือนให้รู้ตัว"

"สองมือถูกพันธนาการ ยามนี้ผมไม่ต่างจากทาส"

"ผมร้อยเรียงสัมผัสอันงดงาม เพื่อพรรณนาถึงความรักที่ถูกช่วงชิงไปจนหมดสิ้น"

ผู้คนที่อยู่หน้าจอทีวีต่างพากันอึ้งงัน

เฉินซิงและเหล่าตัวพ่อในวงการแร็ปต่างอ้าปากค้างตาค้างในทันที

ผู้ชมบนแพลตฟอร์มวิดีโอในเวลานี้ก็สตั๊นไปตาม ๆ กัน

แม้กระทั่งตอนที่กล้องในสตูดิโอแพนไปยังกรรมการทั้งสี่คน สีหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ทว่าหลินเฟิงยังคงร้องต่อไป

ท่วงทำนองทวีอารมณ์ความโศกศัลย์ บรรยายถึงภาพสุสานยามค่ำคืนและบทเพลงราตรีของโชแปงที่บรรเลงไว้อาลัยแด่ความรักที่มอดดับ

"ราตรีอันมัวหมอง คืนเสียงสะท้อนตลอดคืนให้แก่เธอ โบยบินไปทั่วเวิ้งฟ้า"

"กุหลาบขาวที่มอบให้เธอ เหี่ยวเฉาโรยราอยู่ริมหน้าต่าง"

"ยามเที่ยงคืนบนกิ่งไม้ ช่างเงียบสงัดอย่างวังเวง"

"ได้โปรดสดับฟังเสียงเสื้อโค้ตสีดำของผม ดั่งเช่นเธอที่เป็นของผม"

♪

"ก้าวผ่านและคลาดแคล้วจากชีวิต อ่า ม่านหมอกแผ่กระจายไปทั่วสารทิศ"

"อ่า ผมยืนอยู่ท่ามกลางสุสานอันเวิ้งว้าง"

♪

"บรรเลง "เพลงราตรี" ของโชแปงให้แก่เธอ!"

"เพื่อรำลึกถึงความรักของผมที่ล่วงลับไป"

...