ตอนที่ 36 คุณควรนั่งเก้าอี้กรรมการ

ขณะที่หลินเฟิงขับร้อง ข้อความบนคอมเมนต์สดก็พลันเงียบหายไปชั่วขณะอีกครั้ง!

จากนั้นก็ระเบิดความคลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

"เพราะมาก เพราะมาก เพราะมาก เพราะสุด ๆ..." ตัวหนังสือคำว่าเพราะมากอัดแน่นเต็มหน้าจอ

ที่จริงตั้งแต่ตอนบันทึกเทป เหล่ากรรมการก็ตกตะลึงจนแทบช็อกกันไปแล้ว

ทุกคนต่างคิดว่าหลินเฟิงแค่ประชดประชัน ตัวเขาเองคงแร็ปไม่เป็นสับปะรดแน่ ๆ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่ประเด็นแล้วว่าเขาทำได้หรือไม่ ประเด็นคือคนในวงการแร็ปจะรับมือไหวหรือเปล่าต่างหาก!

ยิ่งไปกว่านั้น เพลงนี้ไม่ได้มีดีแค่การแร็ป ไม่ว่าจะเป็นการเรียบเรียงดนตรี เนื้อร้อง จังหวะ หรือกรูฟ มันอยู่คนละชั้นคนละระดับกับเพลง "หมาเห่า" ของโจวผิ่นเมื่อครู่อย่างเทียบไม่ติด

หลี่จิ้งอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ไม่ใช่แค่หลี่จิ้ง แม้แต่จางหลุนก็เต็มไปด้วยความฉงนและตื่นตะลึง

กัวเทียนเฉิงถึงกับลุกขึ้นยืนในทันที สีหน้าท่าทางควบคุมไม่อยู่โดยสิ้นเชิง

ในคอมเมนต์สดนอกจากคำว่าเพราะมากแล้ว ก็มีแต่คำว่าสุดยอด สุดยอด เจ๋งสัส ลอยผ่านไปรัว ๆ!

"เชี่ยเอ๊ย กูแอนตี้มันไม่ลงแล้ว แม่งโคตรเพราะเลย"

"หรือว่านี่ถึงจะเรียกว่าแร็ปวะ?"

"นี่สิถึงจะเรียกว่าแร็ปโว้ย!"

"เมื่อกี้ที่โจวผิ่นร้องไปนั่นท่องอาขยานชัด ๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

"เพลงราตรี" ชัดเจนว่าลงมาเพื่อลดมิติถล่มราบคาบ

ไม่ต้องพูดถึงในโลกนี้หรอก แม้แต่บนดาวสีน้ำเงิน "เพลงราตรี" ก็เป็นผลงานระดับขึ้นหิ้งบูชาไปแล้ว!

แล้วนับประสาอะไรกับโลกใบนี้ล่ะ?

ท่วงทำนองฮิปฮอปผสานกลิ่นอายคลาสสิกอันหม่นหมองและสง่างาม ถ่ายทอดความอาลัยอันแสนเศร้า บรรเลงเพลงราตรีของโชแปงเพื่อไว้อาลัยให้แก่ความรักที่ดับสูญ

♪

"ผมใช้คำสัมผัสอันไพเราะ พรรณนาถึงความรักที่ถูกช่วงชิงไปจนหมดสิ้น!"

หลินเฟิงร้องจบแล้ว!

ภายในฮอลล์เงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังกึกก้องประดุจคลื่นซัดสาดถล่มทลาย

"นี่สิถึงจะเรียกว่าแร็ป ไอ้หนุ่มที่ร้องก่อนหน้าเสี่ยวหลินนั่นแน่ใจนะว่าไม่ได้สวดมนต์?" ฉินว่างชวนเอ่ยถามฉินเป่าเปา

ส่วนฉินเป่าเปาในเวลานี้รู้สึกเหมือนตัวเองตกหลุมรักหลินเฟิงจนคลั่งหัวปักหัวปำเข้าให้แล้วจริง ๆ

สุดยอด!

โคตรสุดยอดเลย!

ไม่เพียงแค่ฉินเป่าเปา ทั้งเฉินซิงและคนในวงการแร็ปต่างก็อึ้งกิมกี่ไปตาม ๆ กัน

พวกเขาจำต้องยอมรับว่า เพลงนี้ของหลินเฟิงแม่งโคตรเจ๋งและโคตรสุดจริง ๆ!

ผู้คนจำนวนมากในวงการเพลงเวลานี้ก็ตาค้างเช่นกัน นักร้องและศิลปินดังมากมายต่างจ้องมองหน้าจอตาไม่กะพริบ

ตัดเรื่องความบาดหมางส่วนตัวทิ้งไป เพลงนี้พร้อมจะตบคว่ำทุกอย่างในวงการจริง ๆ!

"คุณพระช่วย นี่แม่ง... นี่คือฝีมือของหลินเฟิงจริง ๆ เหรอวะ?"

"นี่คือเหตุผลที่มันกล้าหยิ่งผยองสินะ?"

"พระเจ้าช่วยกล้วยทอด นี่มันผู้ชายระดับเทพชัด ๆ เพลงก็ระดับเทพสร้าง!"

"ขึ้นหิ้งเป็นเทพไปเลยตรงนี้!"

"จริงด้วย ขึ้นหิ้งบูชาไปเลย!"

"หลินเฟิงขยะเปียก!"

"พวกมึงจะด่าหลินเฟิงก็ด่าไป แต่ถ้าใครกล้าบอกว่าเพลงนี้ไม่ดี กูจะถือมีดยาวแปดสิบเมตรไปดักฟันหน้าบ้านมึงแน่!"

"เพลงนี้... เชี่ยเอ๊ย กูก็เพิ่งรู้วันนี้แหละว่าแร็ปคืออะไร ให้ตายสิ เข่ากูทรุดกราบจนแหลกไปหมดแล้ว!"

"ถ้ากูมีฝีมือระดับนี้ กูจะกร่างกว่ามันอีก!"

"มันไม่ได้ขี้โม้จริง ๆ ด้วย พอเพลงนี้ออกมา ไม่มีใครสู้มันได้สักคนเลยโว้ย!"

"กูขอกลับไปวนฟังรอบสองละ!"

"กูจะฟังรอบที่สาม!"

กระแสในคอมเมนต์สดเปลี่ยนทิศทางทันตาเห็น

ชาวเน็ตพูดถูก จะด่าหลินเฟิงน่ะได้ แต่ด่าเพลงนี้ไม่ได้จริง ๆ

เพลงนี้มันร้ายกาจเกินไปแล้ว

"เธอนี่... มีพรสวรรค์จริง ๆ ไม่คิดเลยว่าจะรอบด้านขนาดนี้!" หลี่จิ้งยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างให้หลินเฟิง

"ท่านเทพ ผมขอกราบคารวะเลยครับ!" จางหลุนค้อมตัวลงทำท่าเคารพบูชา

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่รักษามาดกรรมการ แต่เพราะเพลงนี้มันสุดยอดเกินไปจริง ๆ

มันจะต้องสั่นสะเทือนวงการเพลงทั้งวงการอย่างแน่นอน

ขณะนั้นเอง หยางจื้อผู้กำกับรายการ "ชิงเกอไซ่" ก็กำหมัดแน่น

"ทำไมเขาถึงไม่ได้อยู่ในรายการ "ชิงเกอไซ่" ของเรานะ?"

"ทำไมเขาถึงไม่อยู่ใน "ชิงเกอไซ่" วะเนี่ย โธ่โว้ย เสียดายชะมัด!" หยางจื้อแหงนหน้าทอดถอนใจ!

"แค่เพลงนี้เพลงเดียว ก็เพียงพอจะทำให้เขาดังเป็นพลุแตกชั่วข้ามคืนแล้ว!"

ทุกคนในสตูดิโอ "โยวเซิงอิน" เวลานี้ต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า ทั้งเหล่ากรรมการรวมไปถึงจางเหิงที่อยู่หลังเวที

โดยเฉพาะจางเหิงกับถังเซียวที่อยู่หลังเวที

"พวกเราเหมือนกำลังเป็นพยานการกำเนิดของซูเปอร์สตาร์คนใหม่เลยนะ"

"อาศัยแค่เพลงนี้เพลงเดียว ฉันกล้าพูดเลยว่าค่ายเทียนอวี๋ไม่มีทางกดเขาลงได้หรอก!"

"คืนนี้เขาจะได้ขึ้นแท่นเป็นระดับเทพแล้ว!"

"วงการเพลงคงต้องยอมสยบแทบเท้าเขาจริง ๆ แล้วล่ะ" ถังเซียวยิ้มเจื่อน

"ไอ้หมอนี่ทำให้ฉันประหลาดใจได้ไม่หยุดหย่อนจริง ๆ"

"ตอนแรกพวกเรายังกังวลอยู่เลยว่าเขาจะแร็ปไม่รอด เขาก็เคยเปรยๆ อยู่เหมือนกันว่าการแร็ปของเขาก็แค่ธรรมดาๆ ทั่วไปเท่านั้น"

"นี่เรียกว่าธรรมดาเหรอเนี่ย?"

"คนที่โหวตทางนั้น ให้เขาตัดสินใจเองเถอะ" จางเหิงพูดผ่านหูฟัง

ในที่สุดเขาก็เลิกสั่งให้คนโหวตคนนั้นแกล้งทำเป็นไม่กดโหวตเสียที

บนเวทีรายการในตอนนี้ กัวเทียนเฉิงเดินขึ้นไปแล้ว ก่อนจะเอ่ยปากอย่างสุภาพนอบน้อม

"ท่านเทพ ผมว่าคุณไม่ควรอยู่ตรงนี้ คุณควรไปอยู่ตรงนั้นมากกว่า!" กัวเทียนเฉิงพูดพลางชี้ไปยังที่นั่งของเหล่าเมนเทอร์

นี่ไม่ใช่ว่ากัวเทียนเฉิงจงใจอวยหลินเฟิง

แต่วินาทีที่เพลงนี้ของหลินเฟิงถูกปล่อยออกมา วงการเพลงต้องสั่นสะเทือนฟ้าถล่มดินทลายจริงๆ!

อีกทั้งหลินเฟิงไม่ได้มีแค่เพลงนี้เพลงเดียว ก่อนหน้านี้ทั้ง "เซเรเนดยามดึก", "หนานซานหนาน" และเพลงอื่นๆ ก็พิสูจน์ฝีมือของเขาไปแล้ว ยิ่งเพลงนี้ด้วยแล้ว ยิ่งส่งให้เขาขึ้นแท่นระดับเทพแบบไร้ข้อกังขา

และกัวเทียนเฉิงเองก็เลื่อมใสในพรสวรรค์ของหลินเฟิงจากใจจริง

"เชี่ยเอ๊ย ราชาเพลงกัว คุณช่วยสงวนท่าทีหน่อยได้ไหมเนี่ย!"

"คุณเป็นถึงราชาเพลงเลยนะ" ในคอมเมนต์วิ่งระเบิดขึ้นอีกระลอก ยิ่งตอนเห็นกัวเทียนเฉิงเชื้อเชิญให้หลินเฟิงไปนั่งเก้าอี้เมนเทอร์ กระดานคอมเมนต์ก็แทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

"เชี่ย แค่นี้เขาก็กร่างจะแย่อยู่แล้ว ราชาเพลงกัวทำแบบนี้ เขาไม่ยิ่งได้ใจไปใหญ่เหรอวะ?"

"แต่เขาก็มีฝีมือจริงๆ นี่หว่า ถ้าฉันเป็นเขานะ ตอนนี้คงพูดไปแล้วว่า คนที่นั่งอยู่ตรงนี้รวมถึงคนที่ดูอยู่ข้างนอก นับตัวมาให้หมดเลย มีใครเจ๋งกว่าพี่บ้าง?"

"เวรเอ๊ย ตอนแรกกะจะมาด่าแท้ๆ แต่โดนเพลงเดียวของเขาสยบซะอยู่หมัดเลย!"

"กูก็ไม่ไหวแล้วโว้ย ไม่ด่าแม่งแล้ว เพลงเพราะบรรลัยขนาดนี้ ถ้าไปด่าจนเขาดับขึ้นมา มโนธรรมในใจกูคงรับไม่ไหวว่ะ!"

"ใช่ๆ คนทำเพลงเก่งขนาดนี้ ถ้าเขาไม่อยู่ในวงการขึ้นมา พวกเรายังต้องทนฟังเพลงขยะอย่าง "หมาเห่า" ต่อไปงั้นเหรอ?" คอมเมนต์ก่นด่าหลินเฟิงเริ่มลดน้อยลงไปเรื่อยๆ

"ฉันเป็นเพื่อนบ้านเขาเอง เขาฉลาดมาตั้งแต่เด็กแล้ว!"

"จริงจังนะเว้ย เพลงนี้รีบปล่อยเวอร์ชันเพลงล้วนออกมาให้กูเดี๋ยวนี้เลย!"

"พวกแกดูดิ ตอนนี้โจวผิ่นยืนเด๋ออยู่ตรงนั้นอย่างกะคนโง่!"

"โหวตแล้ว โหวตแล้ว!" มีคนพิมพ์คอมเมนต์เตือนขึ้นมา

พิธีกรมองไปยังจอภาพขนาดใหญ่ ก่อนจะเห็นตัวเลขหยุดอยู่ที่ตัวเลขห้าร้อยพอดิบพอดี!

คณะกรรมการตัดสินจากผู้ชมในสตูดิโอทั้งห้าร้อยคน ในที่สุดครั้งนี้ก็ไม่ใช่สี่ร้อยเก้าสิบเก้าอีกต่อไป

"ไอ้คนที่กั๊กไม่ยอมโหวตมาตลอด คราวนี้ยังกดโหวตเลย!"

"หูเขารักษาหายดีแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

โจวผิ่นที่ยืนอยู่ตรงนั้นพบว่าตัวเองดูเหมือนคนโง่เง่าไม่มีผิด

ตอนแรกเขายังมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น เพราะมีทั้งเทพแห่งวงการแร็ปอย่างเฉินซิงมาแต่งเพลงให้ แถมยังมีแร็ปเปอร์ในวงการอีกตั้งกี่คนที่ช่วยกันแต่ง แบบนี้จะไม่กวาดเรียบทุกอย่างได้ยังไง?

ทว่า คนที่โดนตบเละเทะกลับกลายเป็นตัวเขาเอง!

"ฮ่าๆๆ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเพลง "หมาเห่า" มันเข้ากับสถานการณ์เป๊ะเลยว่ะ เพราะถ้าเอาเพลงนี้ไปเทียบกับ "เพลงราตรี" ของหลินเฟิงแล้ว มันก็เหมือนเสียงหมาเห่าจริงๆ นั่นแหละ!"

"จะไม่ใช่ได้ยังไง เพลงของโจวผิ่นมันน่าขำเหมือนเสียงหมาเห่าจริงๆ"

"ฉันกล้าพูดเลยว่าคืนนี้เพลงนี้ต้องเริ่มล้างชาร์ตแน่!"

ส่วนทางหลังเวที เรื่องผลแพ้ชนะอะไรนั่น จางเหิงไม่สนใจมันอีกต่อไปแล้ว

"เร็วเข้า รีบไปปล่อยเวอร์ชันเพลงล้วนออกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" จางเหิงสั่งการ

ทันทีที่ "เพลงราตรี" เวอร์ชันเพลงล้วนถูกปล่อยออกมา เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ยอดคลิกเข้าชมก็พุ่งทะลุหลักล้านทันที!

จากนั้นภายในเวลาสั้นๆ เพียงครึ่งชั่วโมง มันก็ติดชาร์ตเพลงฮิตของทุกแพลตฟอร์มดนตรีชั้นนำเป็นที่เรียบร้อย

"ขึ้นท็อปห้าสิบแล้ว!"

"เชี่ย กูเพิ่งกดรีเฟรชไปทีเดียว พุ่งเข้าท็อปสามสิบไปแล้ว!"

"คุณพระ ท็อปสิบแล้ว!"

"นี่มันกะจะพุ่งชนอันดับหนึ่งเลยหรือไงเนี่ย!"