ตอนที่ 47 เวทีพังไม่เป็นท่า

จางจื่ออั๋งก้าวขึ้นสู่เวที เมื่อกวาดสายตามองผู้ชมด้านล่างก็ทำให้เขาประหม่าขึ้นมาจริง ๆ คนเยอะมาก แถมเวทียังกว้างใหญ่ ที่นั่งรอบทิศทางอัดแน่นไปด้วยผู้ชม ถ้าบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงโกหกทั้งเพ

แต่ในเวลานี้ดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้นแล้ว จางจื่ออั๋งกำไมโครโฟนไว้แน่น ก่อนจะอ้าปากร้อง

ท่อนเปิดเพลงที่แผดเสียงร้องคำรามอย่างดุดันและบ้าคลั่งตามสไตล์เพลงร็อก

นี่คือท่อนสครีมแผดเสียงคำราม!

มันเป็นเพลงใหม่ในวงการเพลงร็อกที่เพิ่งปล่อยออกมา แถมยังติดหนึ่งในสิบอันดับเพลงฮิตอีกด้วย

ทว่าพอเปล่งเสียงร้องออกมา แม้จางจื่ออั๋งจะไม่ทันรู้ตัว แต่ผู้ชมในงานกลับเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาแล้ว

"ทำไมเขาร้องพังขนาดนี้ล่ะ"

"ร้องพังไม่เป็นท่าเลยไม่ใช่เหรอ"

"ตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่าเนี่ย ร้องจนเสียงสั่นเป็นแกะไปหมดแล้ว เสียงสั่นรัวเชียว!"

ท่อนเพลงที่พรรณนาถึงความรักซึ่งมาถึงทางตันจนไม่มีทางให้ถอยกลับ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง จางจื่ออั๋งเริ่มร้องขึ้นมาแล้ว

ท่อนนี้ขับร้องถึงช่วงเวลาที่ทุกคนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ถึงเพิ่งได้ตระหนักและค้นพบความจริง ถ่ายทอดอารมณ์สะท้อนใจและตัดพ้อออกมาได้อย่างลึกซึ้ง

แต่คอมเมนต์บนหน้าจอกลับเริ่มเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว!

หรือพูดให้ถูกคือระเบิดตู้มไปเรียบร้อยแล้ว!

"เชี่ย ไม่จริงน่า โจวผิ่นก็พัง ถีเก๋อไม่เมื่อกี้ก็พัง แล้วตอนนี้จางจื่ออั๋งที่พลังเสียงดีที่สุดก็ยังพังอีกเหรอวะ"

"ร้องบ้าอะไรของมันวะเนี่ย!"

"นี่มันระดับการร้องของฉันเวลาไปเกะชัด ๆ เลยไม่ใช่เรอะ"

"นี่มันถ่ายทอดสดนะ แถมยังเป็นเวทีใหญ่ระดับคอนเสิร์ต ระบบรับเสียงไม่ดีมันก็เรื่องปกติหรือเปล่า"

"เมนต์บนอย่ามามั่วเลย นี่มันชัดเจนว่าตอนอัดเทปปกติใช้การดึงเสียงช่วยต่างหากล่ะ พอมาถ่ายทอดสดแบบนี้แก้เสียงไม่ได้ ก็เลยเผยธาตุแท้ออกมาไง!"

"เชี่ยเอ๊ย "โยวเซิงอิน" นี่มันสมกับเป็นรายการแต่งเสียงชัด ๆ เลย!"

ตอนที่ดูเวอร์ชันบันทึกเทปออกอากาศทางโทรทัศน์ เสียงของจางจื่ออั๋งทั้งทุ้มกังวาน ทรงพลัง อิ่มหนา และมีเสียงสูงที่ใสก้อง

ทว่าในตอนนี้กลับให้ความรู้สึกลีบแบนพิกล แถมเนื้อเสียงยังบางเฉียบเป็นอย่างยิ่ง!

ฟังยังไงก็ไม่รื่นหูเลยสักนิด!

"เชี่ยเอ๊ย แม่งเหมือนปีก่อนเป๊ะ หายนะวินาศสันตรโรชัด ๆ!"

"เฮ้อ พอมารอบชิงชนะเลิศทีไร ถึงได้รู้กันว่าผู้เข้าแข่งขันเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่!"

"เหนื่อยใจจนหมดรักเลย ฝีมือระดับนี้ไม่ไหวจริง ๆ สู้เหล่าจางคนเลี้ยงวัวข้างบ้านฉันยังไม่ได้เลยมั้ง!"

"ระบบรับเสียงในงานมันไม่ดีต่างหาก ไม่ใช่ความผิดของจื่ออั๋งบ้านฉันสักหน่อย!"

บรรดาคอมเมนต์ต่างเดือดพล่านกันไปหมด

แต่การถ่ายทอดสดกับการบันทึกเทปมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงจริง ๆ

เสียงสูงของจางจื่ออั๋งก่อนหน้านี้เคยไพเราะน่าฟังเป็นอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังตะเบ็งเสียงร้องอย่างแห้งแล้ง

และในตอนนี้ เฉินเทียนเสียงร็อกเกอร์รุ่นใหญ่และวงฉือซานเจียของเขาก็เริ่มเปล่งเสียงร้องขึ้นมาเช่นกัน

ท่อนเพลงที่หวนรำลึกถึงมิตรภาพเก่าก่อนและหนทางที่เคยร่วมฟันฝ่า ซึ่งบัดนี้กลายเป็นเพียงความทรงจำ เคล้าไปกับเสียงแผดร้องอันทรงพลัง

ผลลัพธ์ออกมาดูดีกว่าจางจื่ออั๋งอยู่บ้าง ทว่าก็ยังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์แบบนัก

ยังคงมีความแตกต่างจากสิ่งที่ทุกคนได้ยินทางโทรทัศน์อยู่ไม่น้อยทีเดียว!

"ขนาดเฉินเทียนเสียงยังเป็นแบบนี้เลย เขาเป็นถึงรุ่นใหญ่ของวงการเพลงแท้ ๆ แต่เสียงยังดร็อปลงไปขนาดนี้ นี่มันยังไม่พอจะพิสูจน์อีกเหรอว่าเป็นปัญหาที่ระบบรับเสียงของงาน"

"เฉินเทียนเสียงอายุมากแล้วนะ เส้นเสียงก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว ร้องได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว!"

"ฉันบอกแล้วว่าอุปกรณ์มันห่วย ทุกคนก็ทน ๆ ฟังไปเถอะ ยังไงก็ไม่มีทางเพราะเท่าเวอร์ชันบันทึกเทปอยู่แล้ว!"

บนหน้าจอเต็มไปด้วยคอมเมนต์วิพากษ์วิจารณ์และข้อกังขาต่าง ๆ นานา

ทว่าก็ยังมีคนที่ไม่ได้ตั้งมาตรฐานไว้สูงนักพิมพ์คอมเมนต์ชื่นชมว่า เพราะดี เพราะจัง ออกมาเรื่อย ๆ

บรรยากาศภายในงานยังถือว่าดีอยู่ ผู้ชมจำนวนไม่น้อยยังคงให้ความร่วมมือด้วยการโบกแท่งไฟในมือตามจังหวะ

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนทำป้ายไฟชื่อจางจื่ออั๋งมาด้วย ซึ่งคนเหล่านั้นก็คือแฟนคลับของจางจื่ออั๋งนั่นเอง

จางจื่ออั๋งพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะร้องเพลงนี้ให้ออกมาดีที่สุด แต่เขาก็ยังคงตื่นเต้นอยู่บ้าง ทั้งยังขาดประสบการณ์บนเวทีใหญ่อีกด้วย

ส่วนเฉินเทียนเสียงนั้นยิ่งร้องก็ยิ่งมัน จนลืมไปสนิทแล้วว่าตัวเองมาในฐานะแขกรับเชิญช่วยร้อง

เขาเป็นคนกระหายชัยชนะมากเกินไป ประกอบกับการที่ร้องสดได้ไม่ดีนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพราะการควบคุมช่องเสียงก้องกังวานยังทำได้ไม่ดีพอ ซึ่งในจุดนี้จางจื่ออั๋งย่อมเทียบชั้นกับเฉินเทียนเสียงไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด

ดังนั้นเมื่อถึงท่อนฮุกสุดท้าย เสียงของจางจื่ออั๋งจึงถูกกลบจนมิดอย่างสิ้นเชิง

ไม่ว่าจะเป็นผู้ชมในฮอลล์หรือคนที่อยู่หน้าจอโทรทัศน์ สิ่งที่ได้ยินมีเพียงเสียงของเฉินเทียนเสียงเท่านั้น ส่วนจางจื่ออั๋งดูราวกับเป็นแค่คนร้องคอรัสไปเสียอย่างนั้น

"ทำไมมีแต่เสียงของเฉินเทียนเสียงล่ะ"

"เขาแย่งซีนจนเด่นกว่าเจ้าตัวไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย"

"ให้ตายสิ ทำตัวอย่างกับว่าเขาเป็นคนมาแข่งเอง ร้องเองคนเดียวอย่างนั้นแหละ" คอมเมนต์ระเบิดขึ้นมาอย่างดุเดือดอีกครั้ง!

จางเหิงในห้องควบคุมอยากจะเตือนเฉินเทียนเสียงผ่านอินเอียร์มอนิเตอร์อยู่ตลอดเวลา ทว่าสถานการณ์หน้างานตอนนี้นั้นเกิดเรื่องไม่เว้นแต่ละวินาที เขาจึงไม่กล้าเปิดปากพูดออกไปส่งเดช

เพราะพูดตามตรงว่าสองคนก่อนหน้านี้ร้องได้พังพินาศจริง ๆ ไม่รู้ว่าตื่นเต้นหรือฝีมือไม่ถึงกันแน่

ดังนั้นในเมื่อตอนนี้อุตส่าห์มีโชว์สดที่ค่อนข้างนิ่งแล้ว จางเหิงจึงไม่กล้าเข้าไปทำลายมันเด็ดขาด

"อ๊ากกก อู้ววว!"

ท่อนสุดท้ายยังคงเป็นการร้องประสาน ทว่าเห็นได้ชัดว่าเฉินเทียนเสียงเสียงหลงไปแล้ว!

เพลงร็อกเพลงนี้จึงจบลงท่ามกลางเสียงแผดคำรามของเฉินเทียนเสียง

"เชี่ย เสียงหลงเหรอวะเนี่ย"

"นี่มันอะไรกันเนี่ย"

"มีเหรอ ฉันฟังไม่ออกเลยนะ!" ข้อความบนคอมเมนต์วิ่งชนกันพรึ่บพั่บ

"ฮ่า ๆๆ บอกแล้วไงว่าเวทีสดมันคือกระจกส่องปีศาจ!"

"คนดูในฮอลล์ต้องรู้สึกแน่ ๆ ว่าค่าตั๋วไม่คุ้มเลย!"

"พูดตามตรง โคตรเสียแรงที่ตั้งตารอ ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ไม่ได้เพราะอะไรเลย แถมสดยังร้องไม่ค่อยจะดีอีก"

"พอกันที เลิกดู ผิดหวังชะมัด"

"น่าเบื่อไปหน่อย พวกเธอไม่คิดว่าท่อนแรก ๆ มันน่าเบื่อเหรอ ดนตรีมั่วซั่วไปหมด หนวกหูก็ดัง!"

แต่อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่มีเฉินเทียนเสียงกับวงของเขาช่วยคุมเวทีไว้ แม้ว่ารัศมีของจางจื่ออั๋งจะถูกกลบจนมิดและเสียงก็ถูกกลบไปหมด

แต่ผลคะแนนโหวตก็ออกมาแล้ว ตอนนี้คะแนนของจางจื่ออั๋งอยู่ที่สามล้านเจ็ดแสนคะแนน ขึ้นนำเป็นอันดับหนึ่งชั่วคราว!

"ขอบคุณครับ ขอขอบคุณอาจารย์เฉินเทียนเสียงและวงฉือซานเจียเป็นอย่างสูง โปรดจำไว้ว่า ร็อกไม่มีวันตาย และชีวิตไม่มีวันสิ้นสุด!" พิธีกรยังคงพูดจาไพเราะน่าฟังตามเคย

ผู้ชมในฮอลล์ส่งเสียงปรบมือดังสนั่น!

"ลำดับต่อไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับผู้เข้าแข่งขันที่ชาวเน็ตขนานนามว่าหยิ่งผยองที่สุดในประวัติศาสตร์ รุกกี้สุดแกร่งผู้ทะยานสู่อันดับหนึ่งของชาร์ตได้ด้วยบทเพลงเพียงเพลงเดียว... หลินเฟิงครับ!"

พิธีกรประกาศก้อง

ผู้ชมในฮอลล์ยังคงปรบมือกันต่อ แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ตั้งใจไม่ยอมปรบมือให้หลินเฟิง

"ฮ่า ๆๆ นึกไม่ถึงว่าหลินเฟิงจะไม่ได้เป็นคนปิดท้ายโชว์!"

"ได้ยินมาว่าเขาไม่มีแขกรับเชิญมาช่วยร้อง อยากจะถามสักคำ หลินเฟิง นายไม่กระดากบ้างเหรอ"

"มีคนมาช่วยร้องแล้วมันดียังไงเหรอ"

"ก็เมื่อกี้จางจื่ออั๋งเพิ่งจะร้องแบบเหมือนไม่มีตัวตนไปหมาด ๆ ไม่ใช่หรือไง!"

"หลินเฟิง หลินเฟิง ฉันรักนาย!"

"คนข้างบนนั่น แน่ใจนะว่าจะรักหลินเฟิงเนี่ย"

"นึกว่าเขาจะได้ปิดท้ายเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะออกมาเป็นคนที่สองนับจากท้าย!"

"รอดูเลยว่าคืนนี้เขาจะร้องเพลงอะไร!"

ทันทีที่หลินเฟิงปรากฏตัว ปริมาณคอมเมนต์บนจอก็ระเบิดตู้มขึ้นมาในพริบตา ตัวอักษรเบียดเสียดกันจนแทบมองไม่เห็นภาพ หากไม่ปิดคอมเมนต์ไว้ ข้อความที่ซ้อนทับกันเต็มหน้าจอก็จะบังจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย

"เชี่ย ถ้าพูดถึงเรื่องความฮิต ต้องยกให้พี่เฟิงของกูจริง ๆ!"

"หลินเฟิง ไสหัวลงไปซะ ไอ้ขยะ!"

"อยากดูนักว่าที่หลินเฟิงขี้โม้ไว้ตั้งเยอะ คืนนี้จะงัดผลงานอะไรออกมาโชว์"

"อย่าให้ถึงขั้นสู้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นใน "โยวเซิงอิน" ไม่ได้เชียวนะ ไม่งั้นอย่าว่าแต่กวาดชาร์ตเลย มีแต่จะขายขี้หน้าเปล่า ๆ!"

"อย่าไปหวังอะไรเลย คนอื่นร้องห่วยอย่างกับขี้ หลินเฟิงที่เป็นนักร้องสายแต่งเพลงเอง ฝีมือการร้องต้องยิ่งห่วยแตกกว่าแน่ ๆ!"

ซึ่งนี่ก็เป็นความจริงที่โลกใบนี้ยอมรับกันโดยทั่วไป เพราะคนที่ทักษะการร้องดีล้วนต้องใช้เวลาฝึกฝนมาอย่างหนัก ส่วนนักแต่งเพลงทั่วไปมักไม่มีเวลามานั่งซ้อมร้องเพลง!

"มาแล้ว ไอ้นี่มันมาแล้ว!" กระดานคอมเมนต์ระเบิดเดือดเป็นไฟ

และจากด้านหลังเวที หลินเฟิงที่สวมชุดโทนขาวดำตัดกันชัดเจนก็ถือไมโครโฟนก้าวขึ้นสู่เวที

"ทำไมเขาดูไม่ตื่นเต้นเลยวะ"

ท่วงท่าการเดินขึ้นเวทีของหลินเฟิงไม่เหมือนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นจริง ๆ ออร่าความมั่นใจแผ่ออกมาเต็มพิกัด

เขาเดินอย่างสบายอารมณ์เป็นธรรมชาติสุด ๆ ไม่มีอาการประหม่าให้เห็นแม้แต่น้อย

"ถ้าพูดถึงเรื่องคาริสมา พี่เฟิงของกูไม่เคยแพ้ใครอยู่แล้ว แต่แน่นอนว่าต้องยกเว้นกูไว้คนหนึ่ง!" คอมเมนต์ยังคงคึกคักไม่หยุด!

หลินเฟิงเดินมาหยุดอยู่ตรงกึ่งกลางเวที!

และในวินาทีนี้ ไม่เพียงแต่ผู้ชมในฮอลล์เท่านั้นที่ตั้งตารอคอย เรตติงผู้ชมทางบ้านก็พุ่งทะยานสูงขึ้นในพริบตาเช่นกัน!