ตอนที่ 48 การแสดงสดสะเทือนเวที

คืนนี้ถือเป็นศึกชี้ชะตาครั้งสำคัญของหลินเฟิง ไม่เพียงแต่จะส่งผลต่อผลงานของเขาในรายการ "โยวเซิงอิน" เท่านั้น แต่ยังเกี่ยวพันไปถึงการกวาดล้างชาร์ตในภายหลังอีกด้วย

ทว่าคนที่ตื่นเต้นกลับไม่ใช่หลินเฟิง ในเวลานี้จางเหิงต่างหากที่ดันเครียดขึ้นมาเสียเอง

เพราะผู้เข้าแข่งขันหลายคนก่อนหน้านี้ร้องได้แย่เกินเยียวยา แม้แต่จางจื่ออั๋งที่เขาฝากความหวังไว้สูงลิ่วก็ยังเกิดปัญหา

ถ้าหลินเฟิงยังเกิดเรื่องขึ้นอีก ซีซั่นหน้าของรายการ "โยวเซิงอิน" ก็คงไม่ต้องจัดต่อแล้ว ชื่อเสียงคงพังพินาศยับเยินไปตรงนี้เลย!

ดังนั้นจางเหิงที่อยู่หลังเวทีจึงจ้องหน้าจอเขม็งด้วยความกังวลจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ

ส่วนหลินเฟิง หลังจากก้าวขึ้นมาบนเวที เขาก็เดินไปหยุดอยู่หน้าไมโครโฟนแบบขาตั้ง จากนั้นก็ยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น

ผู้ชมด้านล่างเวทียังคงวุ่นวาย เสียงพูดคุยจอแจเซ็งแซ่ไปหมด

แต่แล้วหลินเฟิงก็ยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์บอกให้เงียบ!

นี่เป็นสิ่งที่ไม่มีผู้เข้าแข่งขันคนไหนกล้าทำมาก่อนเมื่อขึ้นมาบนเวทีนี้ แต่หลินเฟิงกลับทำ

และที่น่าประหลาดใจคือเหล่าผู้ชมกลับให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี บรรยากาศเงียบสงบลงจริง ๆ

ทั่วทั้งฮอลล์แทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

"แค่ช็อตนี้พี่เฟิงของฉันก็ชนะไปครึ่งตัวแล้ว ฮ่าๆๆ เด็กใหม่แท้ๆ แต่กล้าคุมเวทีขนาดนี้!" เมื่อเห็นว่าในงานเงียบกริบ คอมเมนต์ในสตรีมก็กลับมาคึกคักขึ้นทันที

"เก๊กเท่สำเร็จอีกแล้วนะพ่อคุณ!" ในวินาทีนั้น ข้อความพูดคุยเกี่ยวกับหลินเฟิงก็ลอยผ่านหน้าจอไปอย่างไม่ขาดสาย!

แม้กระทั่งกรรมการทั้งสี่คนยังพากันพยักหน้าเงียบ ๆ สิ่งนี้ไม่เหมือนการกระทำของเด็กใหม่เลยสักนิด แต่เหมือนพฤติกรรมของนักร้องรุ่นเก๋าเจนเวทีที่ผ่านคอนเสิร์ตมานับครั้งไม่ถ้วนเสียมากกว่า

กรรมการทั้งสี่คนอดไม่ได้ที่จะแอบยกนิ้วโป้งให้หลินเฟิงในใจ

สภาพจิตใจและความนิ่งทิ้งห่างผู้เข้าแข่งขันคนอื่นแบบไม่เห็นฝุ่นทันที

หลังจากในฮอลล์เงียบลงแล้ว

หลินเฟิงก็จับขาไมค์ด้วยมือข้างเดียว ก่อนที่เสียงดนตรีจะเริ่มบรรเลงขึ้นในที่สุด!

เริ่มจากท่วงทำนองทุ้มต่ำ ก่อนจะพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างฉับพลันตามจังหวะกลองที่กระหน่ำเข้ามา!

หน้าจอโทรทัศน์ แพลตฟอร์มวิดีโอ รวมถึงจอยักษ์ในงาน ต่างก็ปรากฏข้อมูลของบทเพลงขึ้นมา!

"โอเวอร์" ผู้ขับร้อง: หลินเฟิง

เนื้อร้อง: หลินเฟิง

ทำนอง: หลินเฟิง

เสียงร้องเริ่มต้นด้วยการตัดพ้อถึงความเปล่าเปลี่ยวที่ไร้คนเหลียวแล เฝ้ารอจนกลายเป็นความอัดอั้นและสิ้นหวัง

ท่วงทำนองท่อนนี้ถ่ายทอดความอัดอั้นตันใจของคนที่ถูกมองข้าม โหยหาการมีตัวตนจนต้องทำเรื่องสุดโต่ง เรียกร้องความสนใจและตั้งคำถามอย่างเจ็บปวดว่าหากอยู่นิ่งเฉยเหมือนท่อนไม้ก้อนหิน จะมีใครหันมามองบ้างไหม ให้อารมณ์ประชดประชันและเจ็บแค้นลึก ๆ

"ความรู้สึกของผมเหมือนฝาขวดที่เฝ้ารอวันถูกเปิดออก"

♪

"ยิ่งอยู่ในฝูงชนแล้วทำตัวเงียบขรึม ก็ยิ่งถูกมองข้ามจนไม่มีใครสนใจ ตัวเราถึงต้องก่อเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมาเอง!"

"ราวกับจู่ ๆ ก็เปล่งเสียงร้องเพลงก้องกังวาน ไม่ว่าที่ไหนก็กลายเป็นเวทีสี่ด้านได้ทั้งนั้น"

"สวมใส่เสื้อผ้าที่วิบวับเปล่งประกายที่สุด แสร้งทำเป็นซาบซึ้งจนเปี่ยมล้น พอมีคนมาถ่ายรูปก็ต้องจำไว้ว่าให้ล้วงกระเป๋าเท่ ๆ!"

เสียงร้องระเบิดอารมณ์เข้าสู่ท่อนฮุก กรีดร้องตั้งคำถามถึงความโอเวอร์ที่ทำไปเพียงเพราะหวาดกลัวการถูกมองข้าม

♪

"ถ้าทำตัวทื่อเหมือนท่อนไม้ก้อนหิน จะมีใครหันมาสนใจงั้นเหรอ?"

...

คอมเมนต์ในสตรีม ณ วินาทีนี้ระเบิดจนแทบค้าง!

"เชี่ย นิ่งโคตรๆ เชี่ยเอ๊ย เมื่อกี้ใครบอกว่าเป็นปัญหาเรื่องระบบเสียงของงานวะ?"

"ทำไมคนอื่นร้องได้ห่วยแตกสารพัด แต่หลินเฟิงกลับร้องสดได้เป๊ะเหมือนเปิดเทปอัดล่ะเนี่ย?" คอมเมนต์พรั่งพรูขึ้นมาพร้อมกัน

"มิน่าล่ะตอนอัดเทป ผู้ชมในฮอลล์ถึงโหวตให้เขาตั้งห้าร้อยคะแนน พอย้อนไปฟังเสียงร้องผีบ้าของพวกก่อนหน้านี้ ถ้าฉันอยู่ในงาน ฉันก็โหวตให้หลินเฟิงเหมือนกัน!"

"หลินเฟิง ฉันขอโทษ ตอนนั้นเข้าใจนายผิดไปจริงๆ ตอนอัดเทปฉันนึกว่าคนอื่นก็ร้องดีเหมือนกัน ทำไมนายถึงได้คะแนนสูงขนาดนั้น ตอนนี้กระจ่างแล้วเว้ย แม่งคนละชั้นกันโดยสิ้นเชิง!"

ไม่เทียบก็ไม่รู้ พอเทียบดูถึงได้สะดุ้งสุดตัว!

นิ่งเกินไปแล้ว การร้องสดของหลินเฟิงไม่มีความต่างจากเวอร์ชันสตูดิโอเลยสักนิด ดีไม่ดีเหมือนเปิดแผ่นซีดีร้องเสียด้วยซ้ำ!

เมื่อก่อนตอนอัดเทปมีการจูนเสียงในขั้นตอนหลังการผลิต จึงสะท้อนฝีมือที่แท้จริงของหลินเฟิงออกมาไม่ได้ แต่เวทีสดในตอนนี้ ได้สะท้อนระยะห่างระหว่างฝีมือของหลินเฟิงกับคนอื่นออกมาให้เห็นในพริบตาทันที

ตอนนี้หลายคนเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า ทำไมหลินเฟิงถึงคว้าอันดับหนึ่งในรายการ "โยวเซิงอิน" ได้ทุกสัปดาห์ตลอดหลายอีพีที่ผ่านมา

ฝีมือระดับนี้ ได้แค่อันดับหนึ่งยังถือว่าน้อยไปสำหรับหลินเฟิงด้วยซ้ำ!

ไม่ต้องพูดถึงตัวบทเพลงเลย ลำพังแค่ทักษะการร้องสดนี้ ก็เพียงพอจะกวาดล้างทุกคนเรียบวุธแล้ว เพราะขนาดนักร้องรุ่นเก๋าอย่างเฉินเทียนเสียง วันนี้ยังเรือล่มคว่ำไม่เป็นท่า!

"นี่กินแผ่นซีดีเข้าไปกี่แผ่นถึงได้ร้องสดนิ่งและทรงพลังเบอร์นี้วะเนี่ย?"

"นี่ร้องสดจริงแน่เหรอ?"

"ฉันชักสงสัยแล้วนะว่าลิปซิงก์เปิดซีดีเอาหรือเปล่า!"

"โดนใจว่ะ ที่แท้ก็มีแค่หลินเฟิงคนเดียวนี่แหละที่มีฝีมือแท้จริง ไม่ต้องพึ่งการจูนเสียง นักร้องคนอื่นเมื่อก่อนพึ่งแต่การจูนเสียงกันทั้งนั้นเลยสิเนี่ย!"

"แบบนี้จะแข่งไปทำบ้าอะไรวะเนี่ย ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นไม่กระดากอายบ้างเหรอ?"

ในวินาทีนี้ เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันไพเราะน่าฟังและทักษะการร้องอันนิ่งสนิทของหลินเฟิง ผู้ชมในสตูดิโอคือกลุ่มที่สัมผัสได้ลึกซึ้งที่สุด เมื่อเทียบกับไม่กี่คนก่อนหน้านี้ มันคือความแตกต่างระหว่างมืออาชีพกับมือสมัครเล่นอย่างแท้จริง

พอหลินเฟิงเปล่งเสียงร้อง หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของจางเหิงก็พลอยโล่งอกลงได้เสียที

ขณะนี้ท่อนเวิร์สและท่อนฮุกแรกของหลินเฟิงจบลงไปแล้ว

และกำลังเริ่มรอบที่สอง

ท่อนร้องเล่าถึงความทรงจำในวัยสิบแปดปีที่ยืนอยู่อย่างไร้ตัวตนในงานเต้นรำโรงเรียนเก่า จนเกิดเป็นคำสาบานทั้งน้ำตาว่าสักวันทุกคนจะต้องมองเห็นเขา สื่อถึงความอัดอั้นของคนธรรมดาที่ถูกมองข้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนศักดิ์ศรีร่วงหล่น

ท่อนนี้ทวีความเข้มข้นทางอารมณ์ ร้องถึงความเจ็บปวดจากการถูกเมินเฉยทั้งเรื่องรักและเรื่องงานจนศักดิ์ศรีพังทลาย ก่อนจะกลั่นเป็นคำสาบานทั้งน้ำตาของคนธรรมดาว่าจะต้องทำให้ทุกคนหันมามองให้ได้ ให้อารมณ์ดุดันและเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานอันเด็ดเดี่ยว

"บนโลกใบนี้มีเส้นทางธรรมดาสามัญมากมายเหลือเกิน แล้วแฟลตที่คุณอยู่น่ะคือตึกไหนกันล่ะ?"

"ทั้งในความรักและหน้าที่การงาน ล้วนเคยถูกละเลยมองข้ามมานับครั้งไม่ถ้วน!"

"ศักดิ์ศรีร่วงดิ่งลงไปจนแทบไม่เหลือชิ้นดี!"

♪

คอมเมนต์บนหน้าจอระเบิดขึ้นอีกระลอก เพราะผู้ชมในสตูดิโอต่างพร้อมใจกันยกมือขึ้นโบกสะบัดไปตามจังหวะเพลงอย่างไม่อาจหักห้ามใจ

"เชี่ย โคตรเพราะ เพราะเกินไปแล้ว หลินเฟิงร้องเพลงนี้เล่าเรื่องตัวเองอยู่เหรอวะ?"

"ฉันเป็นคนมีปมด้อย ถูกมองข้ามและไม่เคยได้รับความสำคัญมาตั้งแต่เด็ก แต่เขากลับร้องเสียงกรีดร้องและความไม่ยอมจำนนในใจของคนธรรมดาที่แสนต่ำต้อยออกมาได้ หลินเฟิง ฉันเข้าใจนายแล้ว!"

"คุณพระช่วย ร้องสดแบบนี้ บทเพลงแบบนี้ มันเพราะเกินไปแล้วจริงๆ!"

"พวกคนในวงการเพลงตอนนี้รีบไปซื้อตั๋วรถไฟหนียังทันไหมเนี่ย?"

ด้านเฉินซิง เฉินเทียนเสียง และคนอื่นๆ ในฐานะนักร้องมืออาชีพ ต่างก็อึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

เพราะเพลงนี้ถ้าจะร้องให้ออกมาไพเราะขนาดนี้ ความยากมันไม่ได้มีแค่นิดๆ หน่อยๆ เลย คนนอกฟังเอาสนุก แต่วงในฟังเอาฝีมือ

"เพลงยากขนาดนี้ เขากลับคุมอยู่ได้เนี่ยนะ?"

"คอไอ้หมอนี่มันเป็นเครื่องเล่นซีดีจริงๆ หรือไงวะ?" แม้แต่เฉินเทียนเสียงเองก็ยังตื่นตระหนกจนตาค้าง

เมื่อครู่ที่พวกเขาขึ้นไป ร้องออกมาเป็นสภาพผีบ้าอะไรพวกเขาย่อมรู้แก่ใจดี แต่หลินเฟิงพอขึ้นเวทีปุ๊บ กลับร้องได้ไม่ต่างจากเวอร์ชันห้องอัดเลยแม้แต่นิดเดียว

ทักษะการร้องนี่มันแม่งจะเหนือชั้นเกินเบอร์ไปแล้ว สภาพแบบนี้ยังเปล่งเสียงร้องที่ชวนเคลิบเคลิ้มออกมาได้อีก!

แล้วนี่จะเอาอะไรไปสู้?

"เพลงนี้ยากมากจริงๆ!" ราชินีเพลงจางที่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีฮัมตามอยู่สองสามท่อน ก็พลันตกตะลึงสะท้าน เพลงระดับนี้แม้แต่เธอก็ใช่ว่าจะร้องรอดได้!

"เพราะมาก เพราะสุดๆ ฉันไม่สนอะไรแล้ว ฉันจะสนับสนุนหลินเฟิง หลินเฟิงฉันรักคุณ!" ทิศทางของคอมเมนต์บนหน้าจอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"พวกคุณจะกังขาในนิสัยของพี่เฟิงก็ได้ แต่พวกคุณไม่มีวันกังขาในฝีมือและบทเพลงของพี่เฟิงได้หรอกโว้ย!"

"อ๊ากกก พี่น้องทั้งหลาย ฉันหลงรักเพลงนี้จนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว!"

"ตอนนี้นักร้องคนอื่นในวงการเพลงคงกำลังไปนั่งกอดเข่าตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้องแล้วล่ะมั้ง"

……

จุดไคลแมกซ์ของบทเพลงถาโถมซัดเข้ามาในจังหวะนี้เอง

ท่อนฮุกระเบิดอารมณ์บ้าคลั่งออกมาสุดขีด ตะโกนก้องถึงความปรารถนาเดียวที่อยากเห็นทุกคนตกตะลึง ร้องขอให้หันมาจับจ้องที่เขาแทนที่จะมองเพดานอย่างเย็นชา แม้จะไม่ใช่คนที่ถูกใจ แต่ก็อย่าได้หลงลืมคนที่ยอมเปล่งเสียงร้องจนคอแตกแห้งผากเพื่อทุกคน

♪

ท่อนไคลแมกซ์สุดท้ายระเบิดอารมณ์บ้าคลั่ง อ้อนวอนแกมตะโกนสั่งให้ทุกคนจ้องมองมาที่เขา แม้จะไม่ใช่คนที่ถูกใจก็ขอให้เสพผลงานนี้ และอย่าลืมว่ามีคนที่กำลังร้องเพลงให้ฟังจนเส้นเสียงแทบแหลกสลาย ให้อารมณ์สะเทือนขวัญ ทรงพลัง และบีบคั้นหัวใจถึงขีดสุด

"แม้ผมจะไม่ใช่ชาถ้วยโปรดของคุณ แต่ก็ดื่มด่ำให้เต็มที่ไปเลยสิ"

"แต่อย่าลืมนะว่ามีใครคนหนึ่งกำลังร้องเพลงเพื่อคุณจนเสียงแหบแห้ง!"

♪

น้ำเสียงในท่อนนี้คาบเกี่ยวอยู่ระหว่างเสียงแตกพร่ากับการประคองเสียงเอาไว้ให้อยู่ ซึ่งคุมได้ยากเย็นแสนเข็ญเป็นที่สุด ทว่าหลินเฟิงกลับถ่ายทอดมันออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"โคตรเทพ เชี่ยเอ๊ย ทั้งเสียงหลบ เสียงสูง แล้วยังเทคนิคการร้องนั่นอีก เชี่ยเอ๊ย โคตรเทพ!"

บรรยากาศในสตูดิโอระเบิดลั่น!

ผู้ชมจำนวนมากในตอนนี้พากันลุกขึ้นยืน เพราะใครที่เคยไปดูคอนเสิร์ตย่อมรู้ดีว่า นักร้องที่ร้องสดบนเวทีบวกกับพลังเสียงของลำโพงที่สั่นสะเทือน ผลลัพธ์ของมันไม่ใช่สิ่งที่ได้ยินผ่านหน้าจอโทรทัศน์อย่างแน่นอน

พลังในการสะกดอารมณ์จะถูกขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด!

ผู้ชมในสตูดิโอต่างพากันลุกขึ้นยืนส่งเสียงโห่ร้องเชียร์อย่างไม่ขาดสาย พวกเขาไม่ใช่คนหูหนวก ย่อมฟังออกว่าเพราะหรือไม่เพราะ

ทักษะการร้องสดของหลินเฟิงมันโคตรเจ๋งจริงๆ เมื่อเทียบกับผู้เข้าแข่งขันคนก่อนๆ หน้าแล้ว มันอยู่คนละชั้นกันอย่างสิ้นเชิง!

ทางฝั่งหน้าจอโทรทัศน์และแพลตฟอร์มวิดีโอก็เดือดพล่านไม่แพ้กัน

เพลง "โอเวอร์" เพลงนี้มันเพราะจับใจเหลือเกิน!

โลกใบนี้ไม่เคยมีเพลงแบบนี้ปรากฏขึ้นมาก่อนเลย!

"ไพ่ตาย พี่เฟิงกูเปิดฉากมาก็ฟาดไพ่ตายใส่เลย!"

"นี่มันไพ่ตายชัดๆ เปิดมาก็แตะเพดานขั้นสุดของระดับนี้แล้ว!"

"แน่ใจเหรอว่าหลินเฟิงอยู่ระดับนี้น่ะ?" อิโมจิเหยียดหยามลอยผ่านหน้าจอ

"เพลงนี้น่ะ อย่าว่าแต่นักร้องพวกนี้เลย ต่อให้นักร้องเบอร์ต้นที่กำลังดังคนอื่นมาเจอก็ต้องคุกเข่ายอมสยบ!"

"พี่น้องทั้งหลาย จัดคำว่า 'โคตรเจ๋ง' ไปคนละเมนต์เร็ว!"

"โคตรเจ๋ง โคตรเจ๋ง..." มีแต่คำว่า 'โคตรเจ๋ง' ลอยแน่นเอี้ยดเต็มหน้าจอ!

ทว่าหลินเฟิงบนเวที อาศัยจังหวะที่ไมโครโฟนยังไม่ทันถูกปิดลง จู่ๆ ก็แผดเสียงตะโกนลั่นขึ้นมา

"บอกผมมา ผมคือใคร!"

"หลินเฟิง!" ผู้ชมทุกคนพร้อมใจกันตะโกนตอบเป็นเสียงเดียว

บรรยากาศของผู้ชมในห้องส่งถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ!

"หลินเฟิง! หลินเฟิง! หลินเฟิง..."