ตอนที่ 49 คนทั้งฮอลล์ตะโกนเรียกนายให้ออกมา

ทั่วทั้งฮอลล์ต่างพากันส่งเสียงตะโกนกู่ร้องชื่อของหลินเฟิง!

เสียงนั้นดังกึกก้องประดุจคลื่นยักษ์โถมซัด!

หลินเฟิงเปล่งเสียงใส่ไมค์อย่างหนักแน่นอีกครั้ง!

"ขอบคุณครับ!"

เขาค้อมตัวคำนับหนึ่งทีก่อนจะก้าวลงจากเวที ทว่าผู้ชมด้านล่างกลับยังคงค้างคาอารมณ์ รู้สึกเหมือนยังฟังสรรพสำเนียงนั้นไม่จุใจ

"หลินเฟิง! หลินเฟิง! หลินเฟิง!" เสียงตะโกนกลับยิ่งดังกระหึ่มขึ้นกว่าเดิม!

"เจ้าหมอนี่เปลี่ยนรายการสดให้กลายเป็นคอนเสิร์ตเดี่ยวไปแล้วเหรอเนี่ย" ราชินีเพลงจางน่าเคยจัดคอนเสิร์ตใหญ่มาแล้ว เธอจึงรู้ดีว่าบรรยากาศแบบนี้หมายถึงอะไร

"เชี่ยเอ๊ย โคตรเจ๋งเลยว่ะ!"

ไม่จำเป็นต้องดูคะแนนโหวตของหลินเฟิงแล้ว เพราะยังไงคนดูก็ไม่ได้หูหนวก

แค่เริ่มต้น คะแนนก็พุ่งไปกว่าห้าล้านเสียงแล้ว สูงกว่าจางจื่ออั๋งก่อนหน้านี้ตั้งล้านกว่าคะแนน แถมตอนนี้ตัวเลขยังคงพุ่งทะยานไม่หยุด!

เพลงนี้ ในใจของโค้ชทั้งสี่คนต่างกระจ่างแจ้งดี มันจะต้องเป็นอีกหนึ่งบทเพลงที่ดังระเบิดระเบ้อไปทั่วทั้งแผ่นดินอย่างแน่นอน!

"เอาละครับ เอาละ ขอขอบคุณหลินเฟิงที่นำเพลง "คนโอ้อวด" มามอบให้พวกเรานะครับ ลำดับต่อไป ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันกลุ่มสุดท้าย ลู่อวิ๋นและแขกรับเชิญช่วยร้องของเขา ลู่ว่านหว่านครับ!" พิธีกรกล่าวขึ้น

ความจริงแล้วในเวลานี้ลู่อวิ๋นเริ่มจะรู้สึกเสียใจและเหวอไปแล้ว

เพราะเพลงเดียวของหลินเฟิงจุดบรรยากาศทั่วทั้งฮอลล์จนเดือดพล่านถึงขีดสุด ลู่อวิ๋นเริ่มคิดอยากจะถอยทัพขึ้นมาในใจ เขาจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ไหวหรือ

ในเวลานี้ขาของเขาสั่นพั่บๆ เครียดเกร็งจนถึงขีดสุด ใบหน้าซีดเผือด

แม้กระทั่งลู่ว่านหว่านที่ผ่านเวทีมานับครั้งไม่ถ้วน ตอนนี้ก็พลอยประหม่าตามไปด้วย เพราะครั้งนี้ไม่ใช่คนดูแค่ไม่กี่พันคน แต่เป็นผู้ชมถึงห้าหมื่นคนเต็มๆ

ลู่ว่านหว่านกับลู่อวิ๋นก้าวขึ้นสู่เวที

ทว่าผู้ชมด้านล่างกลับไม่ได้สงบลงเลยแม้แต่น้อย หลายคนยังคงตะโกนชื่อหลินเฟิงไม่หยุด!

เสียงดนตรีดังขึ้น ลู่อวิ๋นเริ่มเปล่งเสียงร้อง

บทเพลงพรรณนาถึงความคะนึงหาในห้วงเวลาแห่งความหลัง ยามเฝ้ามองแผ่นหลังของคนรักที่ห่างไกลออกไป

"หลินเฟิง! หลินเฟิง!"

เสียงร้องขับขานถึงความรักที่จำต้องปล่อยให้ล่องลอยปลิวสลายไปกับสายลม

"หลินเฟิง! หลินเฟิง!"

ตอนนี้จางเหิงหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบดูไม่ได้แล้ว

เพราะคนดูข้างล่างยังมีอีกจำนวนมากที่ตะโกนเรียกหลินเฟิงอยู่

สิ่งนี้ทำให้ลู่อวิ๋นที่กำลังร้องเพลงอยู่บนเวทีไม่เพียงแต่อับอาย แต่ยิ่งประหม่าและกระอักกระอ่วนใจหนักกว่าเดิม

ลู่ว่านหว่านร้องรับต่อ

ทว่าบนหน้าจอคอมเมนต์สดก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมา

แรกๆ ยังมีคนพิมพ์เชียร์ลู่อวิ๋น มีคนพิมพ์ให้กำลังใจลู่ว่านหว่านอยู่บ้าง

ทว่าพอร้องไปได้ไม่กี่ประโยค

"เชี่ยเอ๊ย จะอ้วก ร้องห่าอะไรวะเนี่ย?"

"นี่มันร้องแย่ยิ่งกว่าจางจื่ออั๋งซะอีก!"

"ไม่ต้องไปเทียบกับหลินเฟิงหรอก คนละชั้นกันเลย"

"ถึงกูจะรับเงินมาปั่นกระแสด่าหลินเฟิงก็เถอะ แต่ขอพูดอย่างเป็นธรรมเลยนะ อันนี้เทียบกับหลินเฟิงไม่ได้จริงๆ ว่ะ ทำไมมันถึงได้ห่วยแตกพังยับเยินเหมือนรอบก่อนหน้าอีกแล้วเนี่ย?"

"ลู่ว่านหว่านนั่นกลับไปเดินพรมแดงสวยๆ เถอะ เคยเรียนร้องเพลงมารึเปล่า ทำไมใช้แต่เสียงสดแบนๆ ไม่มีเรโซแนนซ์อะไรเลย ร้องบ้าอะไรวะ!"

"คุณพระช่วย กลุ่มนี้คือพังพินาศที่สุดของคืนนี้แล้ว!"

"พี่เฟิงของกูร้องเพราะกว่าเยอะเลยพวกมึง กูอยากฟังหลินเฟิงร้อง!"

เพลงของลู่อวิ๋นร้องผ่านไปได้ครึ่งเพลงแล้ว แต่เสียงคนดูที่ตะโกนเรียกหลินเฟิงกลับยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

"หลินเฟิง!"

"หลินเฟิง! หลินเฟิง! หลินเฟิง!"

"ห่วยแตก! ทุเรศหู! ลงไป! ลงไปเลย!" มีคนดูทนไม่ไหว เริ่มส่งเสียงโห่ไล่กันระงม

เวลานี้ ความจริงแล้วทำได้เพียงกัดฟันตั้งสติร้องเพลงให้จบไปก่อน

แต่สภาพจิตใจของลู่อวิ๋นไม่แกร่งพอจริงๆ พอได้ยินเสียงโห่พวกนี้ก็ยิ่งลนลาน ไม่เพียงแต่เข้าจังหวะผิด คีย์ยังเพี้ยนกระจาย

ที่สำคัญคือตอนนี้เขาหมดความมั่นใจไปแล้ว ยิ่งร้องเสียงก็ยิ่งเบาลงเรื่อยๆ ส่งผลให้เสียงที่ทุกคนตะโกนเรียกหลินเฟิงยิ่งดังกลบขึ้นไปอีก!

"ฮ่าๆๆๆๆ คราวนี้ลู่อวิ๋นเหวอแดกของจริง ตัวเองร้องอยู่ข้างบน แต่ข้างล่างพร้อมใจกันตะโกนเรียกหลินเฟิง"

"ขายหน้าชะมัด ขายขี้หน้าครั้งใหญ่เลย"

"เชี่ยเอ๊ย ต้องพี่เฟิงกูสิวะ เวทีที่พี่เฟิงเพิ่งระเบิดไปเนี่ยนะยังกล้าขึ้นมารับช่วงต่อ?"

"เขาเพิ่งทิ้งไพ่ระเบิดตองคิงไป ถามจริงเหอะ พวกมึงรับไหวเหรอ?"

ลู่ว่านหว่านกับลู่อวิ๋นหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ได้แต่ฝืนร้องเพลงอย่างกระอักกระอ่วน พลางภาวนาให้นาทีเศษๆ นี้ผ่านพ้นไปเสียที

เพราะการยืนอยู่บนเวทีในตอนนี้ พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับตัวตลก ทั้งอับอาย ทั้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก!

"ถ้าคนดูส่งเสียงดังกว่านี้อีกนิด มันจะกลายเป็นอุบัติเหตุการออกอากาศสดแล้วนะครับ" ทีมงานคนหนึ่งวิ่งโร่มาหลังเวที รีบพูดกับจางเหิงอย่างร้อนรน

ทว่าจางเหิงกลับระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที!

"แล้วกูจะไปทำอะไรได้วะ?!"

"จะให้กูไปเอาอะไรอุดปากคนดูไว้รึไง?!"

"สองพี่น้องคู่นี้มั่นหน้าจะขอปิดท้ายโชว์ให้ได้เองแท้ๆ ไม่ดูน้ำหน้าตัวเองเลยว่ามีปัญญาแค่ไหน เวทีของหลินเฟิงน่ะ พวกมันมีปัญญารับมือไหวเรอะ?!"

"อะไรของพวกมันวะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุการออกอากาศสดขึ้นมาจริง ๆ ความรับผิดชอบตกอยู่ที่พวกมันทั้งหมด!"

แต่ถึงอย่างนั้น จางเหิงก็ยังคงตะโกนผ่านอินเอียร์มอนิเตอร์เข้าไปในหูของลู่อวิ๋นกับลู่ว่านหว่าน

"ร้องสิโว้ย! ดังกว่านี้หน่อย! เสียงของพวกเธอหายไปไหนหมด?!"

ส่วนอีกด้านหนึ่ง กรรมการทั้งสี่คนต่างก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ลู่อวิ๋นไม่ควรเลือกขึ้นปิดท้ายโชว์เลย ไปรับช่วงต่อจากเวทีของหลินเฟิงเนี่ย ต่อให้พวกเราสี่คนขึ้นไปเอง ก็ใช่ว่าจะเอาเวทีนี้อยู่!"

"ฝีมือมันห่างชั้นกันเกินไป ตอนนี้พวกนั้นมาปิดท้าย ตอนแรกกะจะใช้หลินเฟิงมาเป็นตัวขับให้ตัวเองดูเด่น แต่กลายเป็นว่ามาช่วยส่งให้หลินเฟิงเด่นขึ้นไปอีก!"

มันช่างน่าอับอายขายหน้าสิ้นดี ลู่อวิ๋นหน้าซีดเผือด ส่วนลู่ว่านหว่านถึงกับร้องไห้ออกมาแล้ว

ขายหน้าที่สุด ผ่านวันนี้ไป เรื่องนี้ต้องติดเทรนด์แน่นอน ชื่อเสียงของเธอคงพังป่นปี้แน่

นักร้องตั้งมากมาย คนตั้งเยอะแยะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เจอเสียงโห่ไล่ จะโห่ให้พวกเขาลงจากเวทีไปให้ได้!

เหลือเวลาแค่นาทีเศษ ๆ ซึ่งตามจริงแล้วแป๊บเดียวก็จบ แต่สำหรับคนดูแล้ว ในใจกลับคิดแค่ว่า ทำไมสองคนนี้ยังร้องไม่จบอีกวะ?

เมื่อไหร่จะไสหัวลงไปสักที?

ฝั่งลู่อวิ๋นเองก็รู้สึกว่า ทำไมเพลงนี้มันถึงได้ยาวขนาดนี้ ยังไม่จบอีกเรอะ?

ในที่สุด เสียงดนตรีก็จบลง ความจริงช่วงครึ่งหลังเหมือนเปิดแค่ดนตรีบรรเลงเฉย ๆ แทบไม่ได้ยินเสียงร้องของลู่อวิ๋นกับลู่ว่านหว่านเลย

ข้อความวิ่งบนหน้าจอระเบิดลงตูมใหญ่ทันที!

"นี่มันเกิดอุบัติเหตุการออกอากาศแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

"เชี่ย ช่วงครึ่งหลังพวกมันทำบ้าอะไรกันวะ?"

"ไม่ได้ร้องเลยเหรอ?"

"สภาพจิตใจเปราะบางขนาดนี้เลยเหรอ?"

"คุณพระ ถึงขั้นสุดท้ายไม่กล้าร้องเลยเนี่ยนะ?"

หากพูดกันตามตรง นี่นับเป็นอุบัติเหตุการออกอากาศสดไปแล้ว!

ผลคะแนนโหวตของลู่อวิ๋นปรากฏขึ้นมา มีแค่สามแสนกว่าคะแนนเท่านั้น นี่ขนาดยังได้อานิสงส์จากแฟนคลับเดนตายของลู่ว่านหว่านกับลู่อวิ๋นช่วยโหวตแล้วนะ

ลู่ว่านหว่านประเมินอิทธิพลของตัวเองสูงเกินไป แม้เธอจะมีชื่อเสียงโด่งดัง ดูเหมือนได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม แต่นั่นก็มาจากการปั่นกระแสทั้งนั้น อีกอย่างนี่ไม่ใช่การเดินพรมแดงและไม่ใช่การแสดงละคร แต่นี่คือการร้องเพลง คนดูย่อมต้องให้ความสำคัญกับบทเพลงเป็นอันดับแรก

อีกประการหนึ่ง พวกเขายังทำพังจนเกิดอุบัติเหตุการออกอากาศ คะแนนระดับนี้ถือว่าช่วยดันกันสุดชีวิตแล้วจริง ๆ!

พอดนตรีเงียบลง พวกเขาก็ไม่ได้แม้แต่จะโค้งคำนับ รีบวิ่งหนีเตลิดลงจากเวทีไปอย่างลนลาน

และทันทีที่ก้าวลงจากเวที จางเหิงก็ยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความเดือดดาลรออยู่แล้ว

"พวกเธอทำบ้าอะไรกัน?!"

"ช่วงครึ่งหลังเสียงของพวกเธอหายไปไหนหมด?!"

"ไมโครโฟนพังรึไง?!"

"ร้องแรกแหกกระเชอจะปิดท้ายโชว์ให้ได้ แล้วนี่น่ะเหรอการปิดท้ายโชว์ของพวกเธอ?!"

"ทำจนเกิดอุบัติเหตุการออกอากาศเนี่ยนะ?!"

"หลังจากเรื่องนี้ เตรียมรอรับจดหมายเตือนจากทนายของพวกเราได้เลย!" จางเหิงด่ากราดชุดใหญ่!

"แล้วก็นี่ ลู่ว่านหว่าน เธอก็เป็นถึงดาราดังแท้ ๆ แค่ทักษะการคุมเวทีกับวุฒิภาวะทางอารมณ์แค่นี้ก็ยังไม่มีเลยเรอะ?!"

ลู่อวิ๋นกับลู่ว่านหว่านรู้ตัวดีว่าเป็นความผิดของตน ในเวลานี้จึงไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว ได้แต่ก้มหน้าก้มตานิ่งเงียบ!

ลู่อวิ๋นเดินกลับไปหลังเวทีด้วยใบหน้าซีดเผือด

พังแล้ว พังหมดแล้ว ทุกอย่างพังทลายไปหมด ฝันอยากเป็นดาราของเขาพังยับเยิน เกิดอุบัติเหตุการออกอากาศขนาดนี้ ต่อไปใครจะกล้าจ้างเขาร้องเพลงอีก?

ที่สำคัญคือมันไม่เหมือนกับการอัดเทปรายการ ถ้าเป็นการอัดเทปยังพอสั่งเทกใหม่ได้ แต่นี่เป็นการถ่ายทอดสด มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

ประเด็นสำคัญคือคนดูข้างล่างตอนนี้เริ่มไม่พอใจแล้วเช่นกัน เพราะพอถึงช่วงครึ่งหลัง ทุกคนได้ยินแต่เสียงดนตรีบรรเลงล้วน ๆ!

ในเวลานี้ หลังจากลู่ว่านหว่านกับน้องชายร้องจบ พิธีกรก็รีบก้าวขึ้นเวทีทันที ตอนนี้ต้องรีบควบคุมสถานการณ์ตรงหน้าไว้ก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากัน!

ทว่าคนดูข้างล่างต่างรู้สึกอึดอัดทรมานใจเป็นที่สุด ทนฟังเพลงไม่เข้าท่ามาตั้งนานสองนาน พอได้ยินเพลงของหลินเฟิงที่จุดประกายความเร่าร้อนในใจจนลุกโชนขึ้นมาได้แล้วแท้ ๆ กลับถูกพวกลู่ว่านหว่านสาดน้ำเย็นรดใส่เข้าโครมใหญ่

ด้วยเหตุนี้ ครั้งนี้คนดูจึงเริ่มตะโกนชื่อหลินเฟิงขึ้นมาอีกครั้ง!

"หลินเฟิง! หลินเฟิง!" ผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ต่างตะโกนกู่ร้องออกมาพร้อมกันเสียงดังกึกก้อง!

ราวกับกลุ่มคนคลั่งที่เปี่ยมล้นไปด้วยความบ้าคลั่ง

"หลินเฟิง! หลินเฟิง! หลินเฟิง...!"