ตอนที่ 51 ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว ถล่มเรียบ

พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อ "หลินเฟิง! หลินเฟิง!" ที่ดังกึกก้องถล่มทลาย

หลินเฟิงก้าวขึ้นมาบนเวที เขายังคงไม่มีความประหม่าแม้แต่น้อย

เขาเดินขึ้นมาหยุดยืนอยู่บนเวที กวาดสายตามองผู้ชมห้าหมื่นคน พลางฟังเสียงโห่ร้องกู่ก้องเหล่านั้น

จากนั้นหลินเฟิงก็ยืนอยู่หน้าไมโครโฟน ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นแล้วกดลงช้า ๆ!

ในวินาทีนั้น ทั่วทั้งฮอลล์พลันเงียบกริบลงทันตา!

"เชี่ย ให้มันได้เก๊กอีกแล้ว!"

"น่าเจ็บใจชะมัด หล่อกระแทกหน้าเต็ม ๆ บัดซบเอ๊ย ฉันเป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่ยังคิดว่าโคตรเท่เลย!"

"นี่เล่นเอาเวทีประกวดเป็นคอนเสิร์ตตัวเองไปแล้วจริง ๆ!" ราชินีเพลงจางหัวเราะพลางเอ่ยขึ้นที่ด้านล่างเวที

เธอจัดคอนเสิร์ตมานับครั้งไม่ถ้วน ย่อมรู้ดีว่าวิธีคุมเวทีแบบนี้ จะได้ผลก็ต่อเมื่ออยู่ในคอนเสิร์ตของตัวเองและอยู่ต่อหน้าแฟนคลับของตัวเองเท่านั้น

ทว่าตอนนี้หลินเฟิงกลับคุมเวทีได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

ประเด็นคือเขาเป็นแค่เด็กใหม่ เป็นแค่นักร้องหน้าใหม่ไร้สังกัดคนหนึ่งแท้ ๆ!

แต่ออร่าที่เปล่งประกายออกมาในตอนนี้ กลับเป็นรัศมีระดับราชาเพลงอย่างแท้จริง!

"เมื่อกี้เขาเพิ่งปล่อยท่าไม้ตายไปฟรี ๆ ฉันอยากจะดูนักว่าเขายังมีเพลงอะไรอีก?"

"ชู่ เงียบก่อนพวกนาย พี่เฟิงของฉันจะร้องเพลงแล้ว!"

"พ่อหนุ่มขุมทรัพย์กำลังจะงัดของดีออกมาแล้ว!"

"ยังมีเพลงไหนจะเทียบชั้นกับ "โอเวอร์" เมื่อกี้ได้อีกเหรอ?"

ไม่เพียงแต่ผู้คนในช่องคอมเมนต์ที่ตั้งตารอ ผู้ชมในฮอลล์ก็คาดหวังไม่แพ้กัน!

รวมถึงกรรมการทั้งสี่คน ต่างก็อยากรู้เหลือเกินว่าหลินเฟิงจะร้องเพลงอะไรอีก

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นจะร้องเพลงอะไรพวกเขารู้หมด หรือพูดให้ถูกก็คือเป็นเพลงที่พวกเขาเลือกให้เอง

แต่เพลงของหลินเฟิง ตั้งแต่เขาขึ้นเวทีบันทึกเทปรายการโยวเซิงอินอีพีสองเป็นต้นมา ก็ไม่มีใครรู้เลยสักคนเดียว

กระทั่งผู้กำกับใหญ่อย่างจางเหิงบางครั้งยังไม่รู้ กว่าจะรู้ก็ตอนที่จวนเจียนจะขึ้นเวทีแล้ว

ทว่าสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ เพลงของหลินเฟิงมักจะสร้างความประหลาดใจให้คุณได้เสมอ!

ด้านเหล่านักร้องในวงการเพลงต่างก็เฝ้ารอและจับตาดูเช่นกัน เพราะนี่คือเพลงที่หลินเฟิงลั่นวาจาไว้ว่าคืนนี้จะเริ่มกวาดเรียบทุกชาร์ต!

แม้แต่เฉินเทียนเสียงเองก็กอดอกรอ เขาอยากจะดูนักว่าเจ้าหลินเฟิงนี่จะเอาอะไรมากวาดชาร์ต?

ผู้ชมเงียบลงแล้ว หลินเฟิงยืนอยู่ตรงนั้น แต่ดนตรียังไม่ได้ดังขึ้น

ทว่าผู้ชมก็ยังคงรอคอยและคาดหวัง

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที!

"เชี่ย พี่เฟิงคุมเวทีอยู่หมัดจริง ๆ ว่ะ นี่ปาไปเจ็ดวินาทีแล้วนะ ผู้ชมยอมยืนรอเขาตั้งเจ็ดวินาทีเต็ม ๆ ยังไม่เริ่มอีกเหรอ?"

"ให้ตายสิ โคตรเจ๋ง!"

"ผู้ชมให้เกียรติเขาขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

เวลานี้ลู่อวิ๋นกำหมัดแน่น แค่หลินเฟิงยืนอยู่บนเวทีโดยไม่ทำอะไรเลย ก็ทำให้ผู้ชมสงบลงได้แล้ว

แม้แต่กรรมการทั้งสี่คนยังอึ้งไปตาม ๆ กัน!

นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม?

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผู้ชมให้ความร่วมมือขนาดนี้?

"ยอมใจเลย ช็อตนี้เก๊กได้เนียนกริบ ข้าน้อยขอคารวะ!" ช่องคอมเมนต์ระเบิดความฮือฮา

"นี่คือพลังของหลินเฟิงเหรอเนี่ย?"

ยี่สิบวินาที!

สามสิบวินาที!

จนกระทั่งเงียบไปร่วมครึ่งนาทีเต็ม หลินเฟิงจึงยกมือขึ้น ดนตรีถึงเริ่มบรรเลง!

จางเหิงถึงกับเหวอไปเลย!

เพราะก่อนขึ้นเวที หลินเฟิงได้ตกลงกับเขาไว้แล้วว่า ให้รอสัญญาณมือจากหลินเฟิงก่อนค่อยเปิดดนตรีประกอบ หากไม่มีสัญญาณมือก็ห้ามเปิดดนตรีขึ้นมาเด็ดขาด

แต่หลินเฟิงกลับยืนนิ่งอยู่บนเวที ปล่อยให้ผู้ชมรออย่างเงียบสงบถึงสามสิบวินาที!

เขาทำได้ยังไงกัน?

"นี่เขาเป็นแค่นักร้องหน้าใหม่จริง ๆ เหรอเนี่ย?"

"ผู้ชมห้าหมื่นคน แถมยังเป็นการถ่ายทอดสด เขากลับคุมเวทีได้ถึงระดับนี้เชียวเหรอ?" จางเหิงเมื่อครู่ตกใจแทบแย่ นึกว่าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นเสียอีก!

ทว่าในวินาทีที่เสียงดนตรีดังขึ้น ผู้ชมก็ระเบิดเสียงเฮลั่นขึ้นมาอีกระลอกทันที!

อินโทรเริ่มบรรเลง พร้อมกับข้อมูลของบทเพลงที่ปรากฏขึ้นบนจอขนาดยักษ์!

"ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ผู้ขับร้อง: หลินเฟิง

……

"เพลงใหม่เหรอ?"

"เพลงใหม่อีกแล้วเหรอ?!" ช่องคอมเมนต์ระเบิดความเดือดขึ้นมาอีกครั้ง!

"นี่คือเพลงที่จะเอามากวาดชาร์ตนะ อย่าทำพังเชียวนะเว้ย!"

"ชื่อเพลงนี่หมายถึงตัวเองหรือเปล่านะ?"

"เจ้าเฟิงเอ๊ย จะดังเปรี้ยงปร้างหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับเพลงนี้แล้วนะ อย่าทำให้ลุงเสียหน้าล่ะ!"

……

และในที่สุดหลินเฟิงก็เริ่มเปล่งเสียงร้อง

เสียงร้องทุ้มต่ำหนักแน่นขับขานถึงบาดแผล ความกล้าหาญ และความไม่สมบูรณ์แบบที่ซ่อนเร้นไว้ ถ่ายทอดอารมณ์ปลอบประโลมและท้าทายกรอบเกณฑ์ของผู้คน เพื่อยกย่องผู้ที่ต่อสู้อย่างเดียวดาย

"ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนสิ่งใด ทั้งตุ๊กตาเก่าซอมซ่อ หน้ากาก และตัวตนของคุณ!"

"พวกเขาบอกว่าจะต้องเปล่งประกายแสงสว่าง เพื่อสยบสัตว์ร้ายทุกตัว"

"พวกเขาบอกว่าจะต้องเย็บปิดบาดแผลให้มิดชิด เพราะไม่มีใครรักตัวตลกหรอก!"

"ไฉนความโดดเดี่ยวจึงไม่อาจสมเกียรติ มนุษย์เรามีเพียงความไม่สมบูรณ์แบบเท่านั้นหรือที่คู่ควรแก่การสรรเสริญ!"

เสียงร้องทรงพลังระเบิดคำถามท้าทายว่าใครกันที่ตัดสินว่าผู้ที่เปรอะเปื้อนโคลนตมไม่ใช่วีรบุรุษ หลินเฟิงดึงไมโครโฟนออกมาแล้วก้าวเดินตรงไปยังริมเวที!

"♪" หลินเฟิงยกมือขึ้น ชี้ไปยังเหล่าผู้ชมที่นั่งล้อมรอบอยู่ทีละคน!

"รักที่คุณเคยประจันหน้ากับความสิ้นหวัง โดยไม่ยอมหลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว!"

"รักเสื้อผ้าขาดวิ่นของคุณ แต่กลับกล้าเอาตัวเข้าขวางปากกระบอกปืนแห่งโชคชะตา!"

"รักที่คุณช่างคล้ายกับผม รอยแหว่งวิ่นในใจล้วนไม่ต่างกัน!"

"♪" หลินเฟิงถือไมโครโฟนแล้วเงยหน้าขึ้นอย่างแรง!

"จะสู้ไหม สู้สิ ด้วยความฝันอันต่ำต้อยที่สุด!"

"แด่เสียงสะอื้นไห้และเสียงคำรามกู่ร้องในค่ำคืนอันมืดมิด!"

"♪" ในวินาทีนั้น แสงไฟดับพรึบลงทันที บนเวทีพลันตกอยู่ในความมืดมิด!

ทว่าในวินาทีนี้ ผู้ชมกลับระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาในพริบตา

ความกระตือรือร้นและอารมณ์ร่วมถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด ผู้ชมบางคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื่นเต้นตื้นตัน

หลายครอบครัวกำลังเปิดดูรายการนี้อยู่ที่บ้าน ทว่าเด็ก ๆ ในบ้านย่อมไม่ชอบฟังเพลงพวกนี้ จึงยังคงเล่นซนกันอยู่ตามปกติ

ในตอนนั้นเอง เด็กคนหนึ่งที่กำลังเล่นเกมอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเพลงนี้เข้า จึงหันขวับกลับมามองทันที!

"เชี่ยเอ๊ย โคตรสุดยอด!"

ในช่องคอมเมนต์วิ่งยิ่งบ้าคลั่งหนักกว่าเดิม!

"โคตรเดือดเลย คุณพระช่วย! ทำไมเขาถึงเก่งขนาดนี้นะ นี่ปล่อยเพลงไม้ตายออกมาอีกเพลงแล้วเหรอ?!"

"ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นจะเอาอะไรไปสู้ฟะ นี่มันระดับเทพที่กดใช้อัลติเมตเป็นท่าโจมตีธรรมดาชัด ๆ!"

"จะเอาอะไรไปเทียบ เทียบยังไงไหว?!"

"พวกคนในวงการเพลง มาดูเป็นตัวอย่างกันหน่อยได้ไหม นี่สิถึงเรียกว่าการร้องเพลง นี่สิถึงเรียกว่าบทเพลง!"

"โฮฮฮฮ เพลงนี้ทำเอาฉันร้องไห้หนักมาก ตื่นเต้นจนตัวสั่น ตอนนี้ฉันกำลังฟาดหมาที่บ้านแก้ตื่นเต้นอยู่เนี่ย!"

"ให้ตายสิ เพลงนี้ฉันชอบจะตายอยู่แล้ว ฟังแล้วตื่นเต้นจนแทบหัวใจวาย"

"โคตรระเบิดอารมณ์ มันปังเกินไปแล้ว!"

"นี่มันเพลงระดับเทพอะไรกันเนี่ย?!"

……

เสียงร้องหนักแน่นเริ่มขับขานท่อนใหม่อีกครั้ง ถึงการถูกสั่งให้ละทิ้งความบ้าคลั่งและตัวตนเหมือนการลบล้างคราบสกปรก แสงไฟสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง หลินเฟิงเดินมาที่ริมเวทีก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง!

"พวกเขาบอกว่าให้ก้าวขึ้นไปตามขั้นบันได โดยมีราคาที่ต้องจ่ายคือการก้มหัว!"

"♪" หลินเฟิงชี้นิ้วตรงไปยังตำแหน่งกล้อง ทำให้ผู้ชมทางบ้านรู้สึกเหมือนเขากำลังชี้นิ้วมาที่ตัวเอง

"ใครบอกกันว่าคนที่ยืนหยัดต่อกรกับความธรรมดาสามัญจะไม่นับเป็นวีรบุรุษ?"

"♪" หลินเฟิงชี้นิ้วไปยังผู้ชมในสตูดิโออีกครั้ง!

"รักที่คุณเคยประจันหน้ากับความสิ้นหวัง โดยไม่ยอมหลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว!"

♪

เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นในร้านแผงลอยโต้รุ่งที่คึกคัก ผู้คนมากมายกำลังร่ำสุรา นั่งดูความบันเทิง และพูดคุยสังสรรค์

ทว่าในยามนี้ เสียงจอแจภายในร้านแผงลอยกลับค่อย ๆ สงบลง

พวกคนงานในตู้คอนเทนเนอร์ไซต์งานก่อสร้างที่เดิมทีกำลังดื่มเหล้า แกล้มถั่วลิสง และเปิดรายการนี้ทิ้งไว้เป็นเสียงประกอบ บัดนี้ต่างก็พร้อมใจกันตั้งอกตั้งใจฟังโดยไม่ได้นัดหมาย!

เหล่าคนทำงานล่วงเวลาที่สวมหูฟังดูผ่านโทรศัพท์มือถือ ก็เริ่มฟังอย่างจดจ่อเช่นกัน

เหล่าคนขับแท็กซี่ แม้ในวิทยุจะไม่มีถ่ายทอดสด แต่คนที่เปิดดูผ่านโทรศัพท์มือถือในเวลานี้ต่างก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมา

คนธรรมดาทุกคนล้วนเป็นวีรบุรุษ รวมถึงคุณและผม แม้ว่าพวกเราจะไม่เคยได้ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสปอตไลต์เลยก็ตาม!

แม้ว่าจะไม่เคยมีใครจับตามอง ไม่เคยได้รับความสนใจจากผู้คนนับหมื่น แต่พวกเราทุกคนล้วนเป็นวีรบุรุษ!

"♪" เสียงร้องของหลินเฟิงยังคงก้องกังวานอย่างต่อเนื่อง!

ผู้ชมในสตูดิโอต่างลุกขึ้นยืนกันหมดแล้ว ทุกคนต่างโบกไม้โบกมือด้วยความตื่นเต้นถึงขีดสุด!

เหล่ากรรมการต่างก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน กระทั่งทีมงานหลังเวทียังอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นตามไปด้วย!

ส่วนบรรดานักร้องและศิลปินในวงการเพลงเวลานี้ ต่างพากันเบิกตาจ้องหน้าจอเขม็งด้วยสีหน้าตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อสายตา!