ตอนที่ 56 เผด็จศึก

เมื่ออินโทรดังขึ้น และวินาทีที่ชื่อเพลง "ฝนตกไม่หยุด" ปรากฏขึ้นบนจอยักษ์ บรรยากาศในงานก็พุ่งทะยานสู่จุดพีคสูงสุดของค่ำคืนนี้ทันที!

โดยเฉพาะท่วงทำนองท่อนอินโทรของ "ฝนตกไม่หยุด" ในเวลานี้ ที่มีพลังขับเคลื่อนและปลุกเร้าอารมณ์อย่างมหาศาล

สายฝนในตอนนี้ยังคงเทกระหน่ำไม่หยุด ผมของหลินเฟิงเปียกโชกแนบไปกับใบหน้า หยาดน้ำฝนเกาะพราวเต็มหน้าของเขา!

ทว่า!

บรรยายถึงบรรยากาศอันหม่นหมองเมื่อสายฝนโปรยปราย ถ่ายทอดความรู้สึกของคนสองคนใต้ชายคาเดียวกันที่เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างเจ็บปวด

"อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่เธอกลับค่อย ๆ รู้สึกว่าหัวใจเริ่มเปลี่ยนไป"

"เธอรักเขา หรือบางทีอาจแฝงไปด้วยความเกลียดชังกันแน่?"

"ผลาญช่วงเวลาวัยเยาว์ไปเกินครึ่ง ที่แท้ก็แค่คอยอยู่เล่นสนุกเป็นเพื่อนเขา"

"พอคิดจะเดินจากเขาไป เขากลับถือช่อดอกไม้เข้ามา"

"เอ่ยคำพูดไร้สาระไม่เข้าเรื่อง ยิ่งทำให้บรรยากาศน่ากระอักกระอ่วนขึ้นไปอีก"

"เหลือเชื่อเลยใช่ไหม ความฝันพังทลายลงในพริบตา ทำไมตอนนั้นถึงได้โง่งมขนาดนั้น ยังคงปักใจอยากจะแต่งงานกับเขาอยู่อีก?"

"ก็เพราะรักลึกซึ้งถึงได้ตัดพ้อเขา จะตัดใจไม่ลงหรือตัดใจได้ก็ตัดขาดไปเสียเถอะ"

"นั่นคือหน้าผาที่ไม่เคยมีทางให้ถอยกลับมาได้เลย!"

"ก็เพราะรักลึกซึ้งถึงยอมปล่อยเขาไป แม้ใจแหลกสลายก็ต้องปล่อยวางให้ได้"

"หรือลืมไปแล้วว่ารอยแผลจากการรักเขามันมากมายจนนับไม่ถ้วน!"

♪

ฉินเป่าเปามองดูหยาดฝนบนใบหน้าของหลินเฟิง การร้องเพลงที่ดำดิ่งลืมทุกสรรพสิ่ง และน้ำเสียงที่บาดลึกถึงก้นบึ้งหัวใจ วินาทีนี้เธอคลั่งไคล้จนแทบจะเป็นบ้า

"กรี๊ดดด!" เสียงกรีดร้องหลุดออกจากปากเธอ ผู้ชายคนนี้ เธอรัก รักเหลือเกิน รักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว!

ผู้ชมในฮอลล์เวลานี้ต่างคลั่งกันไปหมดแล้ว!

สายฝนที่โปรยปรายไม่เพียงไม่ทำให้ความกระตือรือร้นของคนดูลดลง ตรงกันข้าม กลับยิ่งเข้ากับบรรยากาศและสอดรับกับเพลงนี้อย่างเหมาะเจาะ ผู้ชมในงานจึงยิ่งคลั่งกันสุดเหวี่ยง!

ทุกคนลุกขึ้นยืนกันหมด ราวกับตัวเองเป็นคนขึ้นไปร้องเพลงอยู่บนเวที อินสุดขีด ปลดปล่อยอารมณ์กันเต็มที่!

หลี่จิ้ง จางหลุน กัวเทียนเฉิง หวังเจียงซาน พวกเขาต่างเคยผ่านการจัดคอนเสิร์ตกันมาแล้วทั้งนั้น แต่ในเวลานี้กลับยังคงถูกพลังการแสดงสดบนเวทีของหลินเฟิง และพลังดึงดูดของเพลงนี้สะกดจนอารมณ์พลุ่งพล่านตามไปด้วย

บรรยากาศในวินาทีนี้พุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไร้ขีดจำกัด เสียงโห่ร้องกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์ ทุกคนต่างกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นสะใจ!

และภาพเหตุการณ์นี้ก็ส่งผ่านอารมณ์ไปถึงคนที่ไม่ได้อยู่ในฮอลล์เช่นกัน ทั้งคนที่อยู่หน้าจอโทรทัศน์ และคนที่ดูผ่านแพลตฟอร์มวิดีโอ หลังจากได้รับการปูอารมณ์มาจากเพลงก่อนหน้าของหลินเฟิง พอมาถึงวินาทีนี้พร้อมกับเพลงนี้ ทั้งบรรยากาศและความรู้สึกก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดพร้อมกัน!

หลินเฟิงเหยียบย่ำบนผืนน้ำ อ้าแขนกว้าง แหงนหน้าขึ้นปล่อยให้สายฝนตกกระทบใบหน้า ทว่าในเวลานี้กลับเปี่ยมไปด้วยความเท่ ความสง่างาม และเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างบอกไม่ถูก!

คุมเวทีอยู่หมัด เอาอยู่ทุกเม็ดอย่างแท้จริง!

"เจ๋ง เจ๋งโคตร เชี่ยเอ๊ย นี่สิวะถึงจะเรียกว่าคอนเสิร์ต มันส์หยดสะใจชะมัด!"

"เชี่ยเอ๊ย เทพชัด ๆ แมตช์ขึ้นหิ้งระดับตำนาน ต่อไปต้องกลายเป็นฉากประวัติศาสตร์แน่ ๆ!"

"พี่เฟิงกูเวลาองค์ลงแล้วหล่อชิบหาย โคตรจะเท่เลย!" ข้อความบนหน้าจอก็พลุ่งพล่านจนถึงขีดสุดในวินาทีนี้เช่นกัน

บทเพลงบาดลึกถึงความรักที่ท่วมท้นจนแปรเปลี่ยนเป็นความช้ำใจ เมื่อถึงคราวต้องตัดใจปล่อยวาง น้ำเสียงของหลินเฟิงเปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์อันดำดิ่ง

ผู้ชมด้านล่างเวทีเริ่มร้องคลอตามไปด้วยในวินาทีนี้ เพราะเพลงนี้ฟังเพียงรอบเดียวก็สามารถฮัมตามได้แล้ว

บรรยายถึงท่อนร้องที่เปรียบความรักเสมือนหน้าผาสูงชันอันไร้ซึ่งหนทางถอย

"ก็เพราะรักลึกซึ้งถึงยอมปล่อยเขาไป แม้ใจแหลกสลายก็ต้องปล่อยวางให้ได้!"

♪ ทั่วทั้งฮอลล์ต่างร่วมใจกันร้องประสานเสียงดังกึกก้อง!

คลื่นเสียงดังกึกก้องระลอกแล้วระลอกเล่า ซัดสาดสูงขึ้นเรื่อย ๆ!

"สะใจโว้ย!"

"มันส์หยด สะใจชิบหาย!" ถังเซียวอยู่หลังเวที แกล้งทำท่าเหมือนกำลังสะพายกีตาร์แล้วดีดอย่างเมามันไร้สติ!

เวลานี้ ทีมงานหลังเวทีต่างลืมสิ้นเรื่องงาน ต่างพากันแหกปากร้องตามไปด้วยกันทั้งหมด

"นี่แหละเสน่ห์ของดนตรี นี่แหละเสน่ห์ของหลินเฟิง!" จางเหิงกำหมัดแน่น ตื่นเต้นฮึกเหิมเป็นล้นพ้น!

ลู่อวิ๋น ลู่ว่านหว่าน และคนอื่น ๆ ต่างยืนอึ้งตาค้างไปเรียบร้อยแล้ว

ส่วนเฉินเทียนเสียงในเวลานี้อ้าปากค้าง ตาเบิกโพลง ใจหนึ่งก็เพราะดนตรีมันทรงพลังเกินไปจนเท้ากระดิกตามจังหวะไปเองโดยไม่รู้ตัว

แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็รู้สึกอับอายขายหน้าเหลือเกิน!

ก็ในเมื่อเขากับหลินเฟิงเป็นคู่แค้นตัวฉกาจกัน เขาจะยอมถูกเสียงร้องของหลินเฟิงสยบลงได้ยังไง?

ที่สำคัญคือ ตอนนี้เขาสมองตื้อไปหมดแล้วจริง ๆ

ที่แท้ ฝนตกกลางคอนเสิร์ต มันยังเล่นท่ายากแบบนี้ได้ด้วย!

ที่แท้ ยังมีลูกเล่นขั้นเทพแบบนี้อยู่อีกเหรอวะ?

กลุ่มวีแชตในโทรศัพท์ของเขาก็พากันเหวอไปตาม ๆ กัน นักร้องกว่าสองร้อยชีวิตต่างถูกลูกเล่นแพรวพราวขั้นเซียนของหลินเฟิงเล่นงานจนมึนงงไปหมดแล้ว

พวกเขาเฝ้ารอให้ฝนตกเพื่อขัดขวางไม่ให้หลินเฟิงร้องเพลงต่อได้ ทว่าผลลัพธ์คือหลินเฟิงกลับใช้สายฝนกระหน่ำส่งให้บทเพลงพุ่งทะยานสู่จุดพีคที่สุดของค่ำคืน!

"เชี่ยเอ๊ย แม่งเอ๊ย!" เฉินซ่วยเตะโต๊ะน้ำชาตรงหน้าจนล้มคว่ำ เขาก็จ้องดูผ่านมือถือมาตลอด ตอนที่ฝนเริ่มตก เขาก็คิดเหมือนคนอื่น ๆ ว่าสวรรค์กำลังลงทัณฑ์หลินเฟิงแล้ว!

แต่ว่า!

ตอนนี้ล่ะ?

หลินเฟิงกลับอาศัยสายฝนปลุกเร้าบรรยากาศจนเดือดพล่านถึงขีดสุด!

เชือดสนิท!

เป็นการเผด็จศึกอย่างหมดจดที่แท้จริง!

ท่อนสุดท้ายตอกย้ำถึงบาดแผลที่กรีดลึกจนพรุนไปทั้งใจ ถ่ายทอดความเจ็บปวดอันไร้ทางออกอย่างถึงที่สุด

เสียงเพลงจบลงแล้ว

"วู้วววว กรี๊ดดดดด!" ทั่วทั้งลานจัดงานระเบิดเสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์กึกก้องปานฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย

อารมณ์ของผู้ชมพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด และยังไม่มีใครยอมลุกออกจากที่นั่งไปไหน!

ในที่สุดหลินเฟิงก็ยกไมโครโฟนขึ้นพูด

"เอาละครับ วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ขืนตากฝนกันต่อไป เดี๋ยวจะไม่สบายกันจริง ๆ เอานะครับ!" หลินเฟิงเอ่ยขึ้น

"คราวหน้าอย่าลืมมาจ่ายค่าบัตรเพิ่มด้วยล่ะ คอนเสิร์ตของผมไม่ใช่ราคานี้นะครับ!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ..." ผู้ชมต่างพากันหัวเราะร่าด้วยความขบขัน!

"เอาละ ขอบคุณทุกคนครับ!" หลินเฟิงตะโกนบอกเสียงดัง ก่อนจะโค้งคำนับแล้วเดินลงจากเวทีไป

ลำดับถัดมา พิธีกรก็เชิญหลินเฟิงกลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้งเพื่อประกาศผลการแข่งขันในค่ำคืนนี้

ทางฝั่งผู้ชมรอจนกระทั่งประกาศผลเสร็จสิ้น และปรบมือให้อย่างยาวนานถึงสามนาทีเต็ม จึงยอมทยอยแยกย้ายจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ตอนที่ประกาศผล จางจื่ออั๋งรวมถึงผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ต่างชาชินไปหมดแล้ว

คนที่ได้อันดับสองคือจางจื่ออั๋ง ทว่าเขากลับก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกด้อยค่า เพราะเขารู้สึกว่าอันดับสองนี้ไม่มีความหมายอะไรเลยจริง ๆ

ช่องว่างระหว่างเขากับอันดับหนึ่งนั้นห่างไกลกันราวกับอยู่คนละโลก

"เชี่ยเอ๊ย รีบกลับเหอะ ตัวเปียกโชกไปหมดแล้ว เพลงของไอ้หนุ่มหลินเฟิงนี่พลังดึงดูดโคตรแรง ขนาดตากฝนอยู่แท้ ๆ ยังทำใจลุกไปไหนไม่ลงเลย"

"รีบกลับไปฟังซ้ำอีกรอบดีกว่า นอกจากเพลง "ฝนตกไม่หยุด" แล้ว ฉันยังชอบเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" นั่นอีกด้วย"

"ผู้ชายคนนี้เก่งเกินไปแล้ว!" แฟนคลับของลู่อวิ๋นโยนป้ายไฟที่มีชื่อลู่อวิ๋นทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี

เพลงสิบเพลง!

แค่เพลงแรกก็สยบเธอจนอยู่หมัดแล้ว!

คอมเมนต์บนหน้าจอยิ่งทวีความบ้าคลั่งขึ้นไปอีก

"สิบเพลง แล้วทุกเพลงคือที่สุด โคตรคลาสสิกทั้งนั้น!"

"เขาจะเทพเกินไปแล้วมั้ง?"

"เชี่ยเอ๊ย คืนนี้โคตรสะใจ โคตรฟินเลย นี่สิวะถึงจะเรียกว่าคอนเสิร์ต แม่งต้องแบบนี้!"

"ที่เคยดูมาเมื่อก่อนคือขี้หมาไปเลย!"

"ไม่มีใครเทียบติดสักคน เพลงของคืนนี้สุ่มหยิบมาสักเพลง ให้ทั้งวงการเพลงเข้ามาพร้อมกันเลย มีใครสู้ได้บ้าง?"

"พี่หลินไร้พ่ายออกโรงทีไร ฟ้าถล่มดินทลาย พลิกฝ่ามือบดบังฟ้าดินชัด ๆ!" คำสรรเสริญเยินยอหลากหลายผุดขึ้นมาไม่ขาดสายในคอมเมนต์

"เงินพวกจ้างแอนตี้นี่หาโคตรยากเลย แม่งเอ๊ย จะให้แซะยังไงไหว ให้พิมพ์ว่า 'หลินเฟิง ไอ้กาก' ขนาดกูพิมพ์เองยังไม่เชื่อตัวเองเลย!"

"หลินเฟิง: แชมป์คืออะไรเหรอ? ผมไม่เคยแคร์!"

"ฉันมีลางสังหรณ์ว่า ขืนเขาเล่นแบบนี้ต่อไป วงการเพลงคงมีคนตกงานกันเป็นแถบแน่!"

"สิบเพลงนี้ปล่อยออกมา คืนนี้คนในวงการเพลงคงต้องแห่กันซื้อตั๋วหนีออกนอกประเทศกันหมดแล้วมั้ง!"

รายการ "โยวเซิงอิน" ซีซันนี้ปิดฉากลงแล้ว รอบชิงชนะเลิศมีไฮไลต์ชวนตื่นตาตื่นใจมากมายเหลือเกิน

บทเพลงทั้งสิบเพลงของหลินเฟิงในรอบชิงฯ แต่ละเพลงล้วนทรงพลังพอที่จะพลิกคว่ำวงการเพลงยุคปัจจุบันได้ทั้งสิ้น

พอนึกภาพออกเลยว่า นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป หลินเฟิงจะต้องดังเป็นพลุแตกชั่วข้ามคืนแน่นอน!

ทว่าแม้ "โยวเซิงอิน" จะรูดม่านปิดฉากลงไปแล้ว แต่ศึกสงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

หลินเฟิงกลับมาที่หลังเวที เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่แห้งสะอาด เขายังต้องอัดเพลงเพิ่มอีกสองเพลง

เดิมทีสองเพลงสุดท้ายที่หลินเฟิงเตรียมมาร้องไม่ใช่เพลง "ฝนน้ำแข็ง" กับเพลง "ฝนตกไม่หยุด"

แต่เพราะฝนตกลงมา หลินเฟิงจึงเปลี่ยนแผนกะทันหัน ส่วนเพลงอื่น ๆ นั้นเขาได้บันทึกเสียงเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่ "โยวเซิงอิน" จบลง หลินเฟิงก็จะปล่อยเพลงทั้งหมดออกมาทันที

เพราะค่ำคืนนี้ เขาจะเริ่มถล่มกวาดล้างทุกชาร์ตเพลง!

"เชี่ยเอ๊ย หลินเฟิงปล่อยเพลงแล้ว!"