ตอนที่ 64 ฉันรวยมาก

วันนี้ฉินเป่าเปายังคงเปิดดูคอนเสิร์ตเมื่อคืนของหลินเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอแอบอยู่ในห้องคนเดียว ดวงตาเป็นประกายวิบวับอยู่บ่อยครั้ง

ในอากาศดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและความชอบพอลึกซึ้ง

แต่ในตอนนั้นเอง เธอก็ได้รับสายจากหยางจื้อ ผู้กำกับใหญ่ของรายการ "ชิงเกอไซ่"

ช่วงนี้ "ชิงเกอไซ่" ต้องเลื่อนเวลาออกไปก่อน แม้แต่รอบชิงชนะเลิศก็ยังต้องเลื่อน เพราะเมื่อคืนนี้รายการ "โยวเซิงอิน" จัดออกมาได้ประสบความสำเร็จถล่มทลายเกินไป

ตราบใดที่กระแสนี้ยังไม่ซา "ชิงเกอไซ่" ก็ไม่กล้าเอาหัวชนฝา

ดังนั้นตอนที่หยางจื้อโทรหาฉินเป่าเปา เธอจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง หยางจื้อมีธุระอะไรกับเธอกันแน่?

"คุณฉิน สะดวกออกมาดื่มกาแฟสักแก้วไหมครับ" หยางจื้อเอ่ยปากชวน

ข้างกายเขายังมีคนอีกสองคน คนหนึ่งคือเฉินซ่วย ส่วนอีกคนก็คือจางเจียเจีย

"ส่งที่อยู่มาค่ะ" ฉินเป่าเปาไม่ได้ปฏิเสธ เพราะหยางจื้อมาหาเธอ ก็น่าจะเป็นเรื่องงานนั่นแหละ

พอวางสาย เฉินซ่วยก็มองหยางจื้อแล้วถามขึ้น

"นัดได้ไหมครับ"

"ยอมออกมาแล้ว ผมช่วยคุณได้เท่านี้แหละนะ" หยางจื้อพูด เขาพอจะมีความสนิทสนมกับพ่อของเฉินซ่วยซึ่งเป็นผู้บริหารของค่ายเทียนอวี๋อยู่บ้าง หรือพูดอีกอย่างคือในอดีตอีกฝ่ายเคยมีบุญคุณกับหยางจื้อ

วันนี้หยางจื้อถือว่าได้ตอบแทนบุญคุณแล้ว แต่ก็ช่วยได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น

"ขอบคุณมากนะคะ!" จางเจียเจียพูดด้วยความตื่นเต้น

ไม่นานนัก ประตูห้องส่วนตัวในร้านกาแฟแห่งหนึ่งก็ถูกผลักเปิดออก

ฉินเป่าเปาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู

วินาทีที่ฉินเป่าเปาปรากฏตัว เฉินซ่วยถึงกับอึ้งไป เพราะฉินเป่าเปาสวยสะกดตามาก ดึงดูดสายตาของเฉินซ่วยไปได้ในทันที

แม้แต่จางเจียเจียเองก็ยังตกตะลึง ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทว่าฉินเป่าเปาไม่ว่าจะเป็นออร่าหรือหน้าตาก็ทิ้งห่างเธอไม่เห็นฝุ่น ราวกับไก่ป่าเทียบกับหงส์ฟ้าอย่างไรอย่างนั้น

แม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่าฉินเป่าเปาในทีวีนั้นงดงามจับใจ แต่ตัวจริงกลับดูสวยยิ่งกว่าในจอเสียอีก

"ขอโทษด้วยนะเป่าเปา เพื่อนสองคนนี้ของผมอยากรบกวนให้คุณช่วยอะไรสักหน่อยน่ะ" หยางจื้อเอ่ยปาก พลางช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้ฉินเป่าเปา

"มีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ" ฉินเป่าเปานั่งลง วางตัวเรียบนิ่งอย่างสุภาพ ทว่าออกจะเย็นชาอยู่บ้าง

"ได้ยินชื่อเสียงของคุณฉินมานานแล้ว วันนี้..."

"พวกคุณเข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ" ฉินเป่าเปาขัดขึ้น

คราวนี้บรรยากาศจึงพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที พวกเขาไม่คิดเลยว่าฉินเป่าเปาที่ดูสดใสร่าเริงบนเวที แท้จริงแล้วจะเป็นสาวงามผู้เย็นชาที่เว้นระยะห่างกับคนอื่นขนาดนี้

"ถ้าอย่างนั้นผมขอพูดตรงๆ เลยแล้วกัน ผมชื่อเฉินซ่วย รองประธานค่ายเทียนอวี๋คือแม่ของผม ส่วนนี่คือจางเจียเจีย แฟนของผมครับ" เฉินซ่วยแนะนำตัว

ถ้าเขาไม่บอกว่าตัวเองเป็นใครก็ว่าไปอย่าง พอพูดออกมา ฉินเป่าเปาก็รู้สถานะของทั้งสองคนในทันที

นี่มันจะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยเหรอ

"พวกเราอยากให้คุณช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้หน่อย จะให้ไอดอลของคุณช่วยแต่งเพลงให้พวกเราสักเพลงได้ไหม แฟนผมกำลังจะไปแข่งรายการ "ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" น่ะ" เฉินซ่วยทำท่าทางวางก้ามเต็มที่

เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าเส้นสายตัวเองใหญ่โตมาก เพราะถ้าคิดจะหากินในวงการบันเทิง ก็ห้ามล่วงเกินค่ายเทียนอวี๋เด็ดขาด

"ได้สิคะ" จู่ๆ ฉินเป่าเปาก็เอ่ยปาก

ตอบรับง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ

อย่าว่าแต่เฉินซ่วยกับจางเจียเจียจะเหวอเลย แม้แต่หยางจื้อก็ยังอึ้งกิมกี่ไปด้วย

"ว้าว จริงเหรอคะ"

"เยี่ยมไปเลย!" จางเจียเจียพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ

เพราะหากไอดอลที่อยู่เบื้องหลังฉินเป่าเปายอมช่วยละก็ เพลงนั้นไม่มีทางที่จะไม่ดังเด็ดขาด

แค่ฟังเพลงแต่ละเพลงของฉินเป่าเปาดูก็รู้แล้ว คนคนนั้นต้องเป็นเทพตัวจริงแน่นอน

พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็ดีใจเหลือเกิน เพราะในวงการเพลงเวลานี้ คนที่พอจะงัดข้อกับหลินเฟิงได้ ดูเหมือนจะมีแค่ไอดอลปริศนาที่อยู่เบื้องหลังฉินเป่าเปาเพียงคนเดียวเท่านั้น

"เดี๋ยวฉันโทรหาเขาช่วยถามให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

จากนั้นฉินเป่าเปาก็กดโทรศัพท์ออกไปทันที

"ฮัลโหล ฉันเจอคนอยู่สองคนน่ะ คนหนึ่งชื่อเฉินซ่วย อีกคนชื่อจางเจียเจีย พวกเขาอยากขอให้นายช่วยแต่งเพลงให้สักเพลง" ฉินเป่าเปาพูดสาย

สายนี้โทรหาหลินเฟิงจริงๆ

หลินเฟิงเองก็ชะงักไปเล็กน้อย

"ช่วยตอบกลับพวกเขาไปประโยคหนึ่ง... ช่างเถอะ ตอบกลับไปคำเดียวก็พอ" หลินเฟิงเอ่ย

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว" ฉินเป่าเปาวางสาย

ส่วนเฉินซ่วยกับจางเจียเจียต่างก็มองฉินเป่าเปาด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ในเมื่อเฉินซ่วยเอาเส้นสายของค่ายเทียนอวี๋มาอ้าง มีหรือที่จะจัดการไม่สำเร็จ?

อีกฝ่ายต้องตอบตกลงทันทีแน่นอน!

"เขาฝากคำตอบมาให้พวกคุณ คำเดียวค่ะ!" ฉินเป่าเปามองทั้งสองคน

"ไสหัวไป!"

ภายในห้องส่วนตัวเงียบกริบลงทันที บรรยากาศกระอักกระอ่วนจนถึงขีดสุด

เฉินซ่วยกำหมัดแน่น กำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่จางเจียเจียกลับกัดฟันแล้วดึงตัวเขาไว้ก่อน

"คุณฉินคะ คุณช่วยคุยให้พวกเราอีกรอบได้ไหมคะ พวกเรายินดีจ่ายเงินนะคะ คุณฉิน ช่วยพูดให้พวกเราหน่อยเถอะค่ะ"

"ในนี้มีห้าแสน ห้าแสนนี้เป็นของคุณเลยค่ะ" จางเจียเจียหยิบบัตรใบหนึ่งออกมา วางท่าทางเหมือนตัวเองร่ำรวยใจป้ำ แล้วตบบัตรรองลงบนโต๊ะ

"แล้วถ้าไอดอลของคุณช่วยแต่งเพลงให้ฉัน แฟนของฉันสามารถให้คุณแปดล้านเลยนะ ส่วนฝั่งคุณจะแบ่งให้ไอดอลของคุณเท่าไร ก็อยู่ที่คุณเป็นคนตัดสินใจเอง"

"ต่อให้แบ่งให้เขาสักห้าล้าน คุณก็ฟันกำไรเหนาะๆ ไปสามล้านแล้ว" จางเจียเจียเห็นว่าวิธีเดิมไม่ได้ผล ก็คิดจะใช้เงินฟาดหัวให้เรื่องสำเร็จ

ถึงยังไงเงินตั้งสามล้าน ฉินเป่าเปาต้องตาลุกวาวแน่ เด็กสาวตัวแค่นี้ แม้ตอนนี้จะมีชื่อเสียงขึ้นมาบ้าง แต่เงินสามล้านก็ยังถือเป็นตัวเลขมหาศาลอยู่ดี

เงินเยอะขนาดนี้ มีหรือจะไม่รีบกุลีกุจอไปจัดการให้?

เพราะคนทั่วไปไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนอยู่แล้ว

"คุณคิดว่ายังไงคะ" จางเจียเจียถาม

"ใช่ ผมเฉินซ่วยอย่างอื่นไม่มี แต่เรื่องเงินมีเหลือเฟือครับ" เฉินซ่วยเอ่ยขึ้นอย่างหยิ่งผยอง

ทว่าฉินเป่าเปากลับหยิบมือถือขึ้นมากดเปิดแอปธนาคาร แล้ววางลงตรงหน้าจางเจียเจียกับเฉินซ่วย

"ดูท่าพวกคุณสองคนคงไม่ค่อยรู้จักฉันเท่าไรสินะคะ" ฉินเป่าเปาเอ่ยเสียงเย็น

"ดูให้ชัดๆ นะ ยอดเงินคงเหลือของฉัน ข้างบนนั้นน่าจะยังมีอยู่อีกร้อยเจ็ดสิบล้านกว่าหยวน!"

"นี่แค่เงินค่าขนมของฉัน แล้วก็นี่แค่ในบัตรใบเดียว บัตรแบบนี้ฉันยังมีอีกห้าใบ คุณคิดว่าฉันขาดเงินเหรอคะ" ฉินเป่าเปาเอ่ยอย่างเย็นชา

จางเจียเจียกับเฉินซ่วยเหลือบมองยอดเงินคงเหลือ ทั้งคู่ถึงกับอึ้งตาค้างไปเลย

ร้อยเจ็ดสิบล้าน แค่เงินค่าขนมเนี่ยนะ?

แม้แต่หยางจื้อที่อยู่ข้างๆ ก็ยังตกใจจนสะดุ้งเฮือก

เงินค่าขนมงั้นเหรอ?

พ่อแม่บ้านไหนให้เงินค่าขนมใจป้ำขนาดนี้กันวะ?

รวยขนาดนี้เลยเรอะ?

แม่งบ้านรวยระดับไหนกันวะเนี่ย เงินค่าขนมรวมกันตั้งมากกว่าห้าร้อยล้าน?

"อย่าว่าแต่สามล้านเลย ต่อให้สามสิบล้าน ในสายตาฉันก็แค่เศษเงิน" ฉินเป่าเปาแค่นเสียงหึ

"คุณเฉินคะ คุณมีเงินเท่าไรกันเชียว?" ฉินเป่าเปาถาม

ประโยคนี้ทำเอาเฉินซ่วยอับอายจนหน้าแดงก่ำ

ตัวเขาก็ถือเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองคนหนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะมาอวดรวยต่อหน้าฉินเป่าเปา พร้อมกับสร้างความประทับใจให้อีกฝ่ายสักหน่อย

แต่ใครแม่งจะไปคิดว่านอกจากจะไม่ได้โชว์เหนือแล้ว ยังโดนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้อีก

เขามีเงินเยอะขนาดนั้นไหมน่ะเหรอ?

มีก็บ้าแล้ว เงินกระจิริดของเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าฉินเป่าเปา ไม่นับว่ามีเงินด้วยซ้ำ

"ไสหัวไปได้แล้วค่ะ" ฉินเป่าเปาเอ่ยเสียงเย็น

คำพูดนี้ทำให้เฉินซ่วยกับจางเจียเจียโกรธจนหน้าแดงก่ำอีกรอบ

หยางจื้อที่อยู่ข้างๆ พยายามหยิกต้นขาตัวเองสุดแรงไม่ให้เผลอหัวเราะออกมา แต่เขากลั้นไม่อยู่จริงๆ จึงได้แต่กระแอมไอไม่หยุดเพื่อกลบเกลื่อนเสียงหัวเราะ

แม่งโคตรจะขำเลยจริงๆ คิดจะเอาเงินมาเบ่ง สุดท้ายโดนตบหน้ากลับแบบนี้!

โดนบดขยี้ราบคาบเลยชัดๆ นึกว่ามีไม่กี่ล้านแล้วจะรวยมาก แต่เขามีติดกระเป๋าเป็นร้อยๆ ล้าน

จางเจียเจียกับเฉินซ่วยลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกแล้ว

"เดี๋ยวก่อน คุณจาง ฉันขอมอบคำพูดประโยคหนึ่งให้คุณค่ะ" จู่ๆ ฉินเป่าเปาก็เรียกจางเจียเจียเอาไว้

"อะไรคะ"

"คราวก่อนฉันกินข้าวกับไอดอล เขาพูดประโยคหนึ่งไว้ ขอมอบมันให้คุณค่ะ!" ฉินเป่าเปาเอ่ยเสียงเรียบอีกครั้ง

"สามสิบปีฝั่งตะวันตก สามสิบปีฝั่งตะวันออก"

"อย่าได้ดูถูกคนหนุ่มยามยาก!"

"คุณเฉินคะ ออกไปแล้วอย่าลืมเช็กบิลด้วยล่ะ คุณรวยขนาดนี้ คงไม่ได้ไม่มีเงินจ่ายค่ากาแฟมื้อเดียวหรอกนะคะ?" ฉินเป่าเปากวักมือเรียก พลางหันไปพูดกับพนักงานเสิร์ฟ

"เอากาแฟที่ดีที่สุดของที่นี่มาอย่างละแก้วค่ะ"

พฤติกรรมนี้เป็นการฉีกหน้าเฉินซ่วยชัดๆ ทำเอาเฉินซ่วยโกรธจนกัดฟันกรอด

หลังจากเช็กบิลเสร็จ เฉินซ่วยกับจางเจียเจียก็เดินออกมาแล้ว

"รังแกกันเกินไปแล้ว รังแกกันเกินไปแล้ว!" เฉินซ่วยโกรธจนกำหมัดแน่น

จางเจียเจียเองก็โมโหจนใบหน้าแดงก่ำ

"เหอะ วางท่าใหญ่โตไปทำไมกัน ถ้าไม่ได้คนอื่นแต่งเพลงดันให้ มีหรือจะดังขึ้นมาได้?"

"รอให้ฉันไปออกรายการ "ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" ก่อนเถอะ ฉันก็ดังได้เหมือนกัน!" จางเจียเจียกัดฟันพูดอย่างเคียดแค้น

ทางฝั่งค่ายเทียนอวี๋ป้อนงานให้เธออยู่บ้างจริง ๆ ครั้งนี้เธอจะได้เข้าร่วมรายการ "ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" ในฐานะผู้เข้าแข่งขัน

เธอเชื่อมั่นว่าขอแค่ตัวเองทำผลงานได้ดี จะต้องดังเปรี้ยงปร้างได้อย่างแน่นอน!

ขณะที่อีกด้านหนึ่ง ถังอ้วนได้รับสายโทรศัพท์สายหนึ่ง ความจริงตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมาเขารับไปหลายสิบสายแล้ว ซึ่งล้วนแต่ติดต่อมาเชิญหลินเฟิงไปร่วมรายการทั้งสิ้น

"ทางฝั่งคุณเป็นรายการอะไรล่ะ ถ้ารายการไม่ค่อยเข้าท่า พวกเราไม่ไปร่วมหรอกนะ" ตอนนี้ถังอ้วนยืดอกพูดได้อย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมแล้ว

""ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" งั้นเหรอ?"

"เชิญหลินเฟิงไปเป็นเมนเทอร์เนี่ยนะ?"