ตอนที่ 65 คู่แค้นบนทางแคบ

ทางด้านถังอ้วนได้รับคำเชิญจากรายการ "ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" แล้ว พูดตามตรง รายการนี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

เพราะออกอากาศทางช่องหงไถ มีสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่อย่างหงไถหนุนหลัง แถมคนคุมรายการยังเป็นระดับผู้บริหารของสถานี เรียกได้ว่ามีของอยู่พอตัว

ทว่าถังอ้วนก็ยังลังเลอยู่บ้าง

"เดี๋ยวทางเราจะส่งข้อมูลบางส่วนไปให้ คุณถังลองดูก่อนแล้วค่อยว่ากันนะครับ" อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น

"ได้ครับ" ถังอ้วนวางสาย จากนั้นก็แอดวีแชตของอีกฝ่ายไป

ถังอ้วนเปิดดูผ่าน ๆ ความจริงเขารู้สึกว่าการรับรายการแบบนี้ในช่วงเวลานี้ หลินเฟิงอาจจะไม่ยอมไปก็ได้

เพราะหลินเฟิงมีแผนการอยู่แล้วว่าจะเปิดค่ายเพลงและบริษัทบันเทิงของตัวเอง จากนั้นก็เตรียมจะทำรายการประกวดแข่งขันร้องเพลง ชื่อรายการเหมือนจะชื่อ "นักร้องของผม" อะไรทำนองนี้

แถมช่วงหลังยังคิดจะกระโดดเข้าวงการภาพยนตร์และซีรีส์ กะว่าจะสร้างหนังสร้างละครอะไรพวกนั้นอีกด้วย

ถังอ้วนจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า หลินเฟิงเหมือนจะคิดถ่ายหนังหรือซีรีส์ชื่ออะไรสักอย่างที่ลงท้ายด้วยคำว่าเพียว?

เหมือนจะเป็น "คลั่งเพียว" หรืออะไรสักอย่างนี่แหละมั้ง?

แผนการพวกนี้หลินเฟิงวางไว้หมดแล้ว ถังอ้วนจึงปฏิเสธคำเชิญจากรายการต่าง ๆ ไปตั้งไม่รู้เท่าไหร่

ทว่าพอถังอ้วนเลื่อนสายตาไปเห็นรายชื่อผู้เข้าแข่งขัน เขาก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวด จ้องเขม็งไปที่ชื่อของผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งทันที

"ไป ต้องไปให้ได้!"

ถังอ้วนจึงรีบแจ้นไปหาหลินเฟิง

"พี่เฟิง ผมรับงานให้พี่งานหนึ่งแล้วนะ" ถังอ้วนเอ่ยขึ้น

"บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเพิ่งรับงานน่ะ" ตอนนี้หลินเฟิงกำลังนั่งเขียนแผนผังรายการและเขียนบทซีรีส์อยู่

"ก็แหม ผมหน้ามืดตามัวไปชั่ววูบนี่หว่า เห็นแก่หน้าเล็ก ๆ ของเพื่อนรักคนนี้หน่อยเถอะ พี่ไปหน่อยนะ!"

"วางใจเถอะ ผมจะเซ็นสัญญาทีละเทป ถ่ายไปทีละตอน วันไหนพี่ไม่อยากไปแล้วก็ชิ่งได้เลย" ถังอ้วนรีบบอก

"เออ ๆ ก็ได้ นี่นายไปรับผลประโยชน์อะไรจากเขามาหรือเปล่าเนี่ย" หลินเฟิงหรี่ตามองถังอ้วน

"ไม่มี๊ ผมสาบานเลยว่าไม่มี" ถังอ้วนหัวเราะร่า เขาจงใจยังไม่บอกหลินเฟิง รอให้หลินเฟิงไปถึงงานก่อน แล้วค่อยเฉลยว่าจางเจียเจียก็เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันด้วย

"พี่ยอมตกลงแล้ว งั้นผมไปคุยเรื่องเงื่อนไขกับค่าตัวก่อนนะ!" ถังอ้วนวิ่งกระดิกหางจากไปอย่างไว

แต่แล้วฉินเป่าเปากลับเดินเข้ามาพอดี

"นายจะเปิดบริษัทเหรอ" พอฉินเป่าเปาได้ยินข่าวนี้ก็รีบมาหาเป็นคนแรกทันที

"นี่ไง นี่เป็นค่าตัวที่ทางโน้นจ่ายมาให้ฉัน ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแค่แปดล้านเอง" ฉินเป่าเปายื่นบัตรใบหนึ่งให้หลินเฟิง

"คุณเอามาให้ผมทำไม นั่นมันเงินของคุณไม่ใช่เหรอครับ"

"เพลงของฉันนายเป็นคนแต่งให้นี่ ฉันไม่ได้เสียเงินซื้อสักแดงเดียว รายได้ก็ต้องยกให้นายสิ ฉันแค่ได้ร้อง ได้ปลดปล่อยความอยากร้องเพลงก็พอใจแล้ว"

"อีกอย่างนายจะเปิดบริษัทบันเทิงไม่ใช่เหรอ ฉันอยากมีส่วนร่วมด้วยนี่นา" ฉินเป่าเปาเอ่ย

"เปิดบริษัทมันต้องใช้เงินจริง ๆ นั่นแหละ" ตอนนี้หลินเฟิงหาเงินเข้ากระเป๋ามาได้เกือบสามสิบล้านแล้ว เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ เขาแทบไม่ได้ไปยุ่งเลย ยกให้ถังอ้วนเป็นคนจัดการทั้งหมด

"ก็เปิดให้มันยิ่งใหญ่ไปเลยสิ ฉันร่วมหุ้นด้วย ลงทุนด้วย ขอแบ่งน้ำแกงกินหน่อยแล้วกัน"

"คุณลงเงินได้เท่าไหร่ล่ะครับ" หลินเฟิงถาม เพราะเขาตั้งใจจะลุยทั้งภาพยนตร์ ซีรีส์ ดนตรี และรายการวาไรตี้ ซึ่งหลายโปรเจกต์จำเป็นต้องใช้เงิน แถมยังเป็นเงินก้อนโตเสียด้วย

ความจริงก่อนหน้านี้มีหลายค่ายเพลงติดต่อหลินเฟิงเข้ามา อยากจะเซ็นสัญญากับเขา ถึงขั้นเสนอเงินก้อนโตระดับมหาศาล แต่หลินเฟิงก็ปฏิเสธไปทั้งหมด

คนที่ข้ามมิติมาจากดาวสีน้ำเงินอย่างเขา จะยอมไปเป็นขี้ข้าทำงานรับจ้างให้คนอื่นได้ยังไง

ต่อให้เขาหน้าด้านทนได้ แต่เหล่าผู้ข้ามมิติแห่งดาวสีน้ำเงินคงทนเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีไม่ไหวแน่!

"นายต้องการเท่าไหร่ล่ะ"

"ในบัตรห้าใบนี้รวมกันน่าจะมีสักเจ็ดร้อยล้าน ถ้าไม่พอนะ เงินเก็บส่วนตัวของฉันยังมีอีกพันสามร้อยล้านแน่ะ" ฉินเป่าเปาควักบัตรของตัวเองออกมาวางเรียง

"ถึงเวลาค่อยแบ่งหุ้นให้ฉันสักสิบเปอร์เซ็นต์ก็พอแล้ว" ฉินเป่าเปาเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"ถ้ายังไม่พออีก เดี๋ยวฉันไปขอพ่อเพิ่ม ฉันยังมีเงินสินเดิมติดตัวอยู่อีกนะ!" ฉินเป่าเปารีบเสริม

"พอแล้วครับ พอแล้ว ครอบครัวคุณนี่มันยังไงกันนะ เงินเก็บส่วนตัวปาเข้าไปเป็นพันล้านเลยเหรอ" หลินเฟิงหัวเราะ มองฉินเป่าเปาด้วยความประหลาดใจ ยัยนี่เป็นคุณหนูบ้านรวยสวยเพียบพร้อมตัวจริงเสียงจริงเลยนี่หว่า

"ก็พอกล้อมแกล้มแหละน่า เอาเป็นว่าเรื่องเงินนายไม่ต้องเป็นห่วงเลย" ฉินเป่าเปาตบอกตัวเองรับประกันอย่างมั่นอกมั่นใจ

"งั้นช่วงบ่ายก็แค่ไปหาเช่าที่สักแห่ง เปิดบริษัทแล้วเรื่องรับคนก็โยนให้ถังอ้วนจัดการก็พอแล้ว" หลินเฟิงเอ่ยสบาย ๆ

"จะเช่าทำไมกัน นายรอเดี๋ยวนะ ฉันจะไปขอตึกจากพ่อสักตึกยกให้พวกเราใช้" ฉินเป่าเปาพูดขึ้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาทันที

"ฮัลโหล เหล่าฉิน ตึกที่อยู่ใกล้ตัวเมืองของพ่อน่ะ ยกให้หนูหน่อยสิ" ฉินเป่าเปากรอกเสียงลงไปในสาย

"แกจะเอาตึกไปทำอะไร" ฉินว่างชวนถาม

"หนูจะเปิดบริษัทน่ะสิ หนูจะเปิดบริษัทบันเทิง!" ฉินเป่าเปาพูดอย่างตื่นเต้น

"แกเนี่ยนะ? พักก่อนเถอะ ขาดเงินก็บอก เดี๋ยวพ่อโอนเงินค่าขนมให้อีก จะไปหาเรื่องเหนื่อยทำของพรรค์นั้นทำไมกัน" ฉินว่างชวนขมวดคิ้วพูดผ่านสาย

"หนูเปิดกับหลินเฟิงต่างหาก หนูลงหุ้นด้วยนะ พ่อรีบ ๆ หน่อยสิ หลินเฟิงอยู่ตรงหน้าหนูเนี่ย อย่าทำให้หนูเสียหน้านะ ไม่งั้นกลับไปหนูจัดการพ่อแน่!" ฉินเป่าเปาออดอ้อนแกมขู่

"หลินเฟิงเปิดเหรอ"

"ต้องใช้เงินเท่าไหร่"

"ตึกนั่นพ่อยกให้เลย เอาอย่างนี้ เขาต้องการเงินเท่าไหร่ พันล้านพอไหม ถ้าไม่พอทางนี้พ่อควักเพิ่มให้อีก" พอฉินว่างชวนได้ยินว่าเป็นหลินเฟิงจะเปิดบริษัท ท่าทีก็เปลี่ยนไปทันควัน

"ฝันไปเถอะ นึกว่ามีแต่พ่อที่ทำธุรกิจเป็นหรือไง หนูชิงลงหุ้นตัดหน้าไปแล้ว พ่อหมดสิทธิ์ ยอมยกตึกให้พวกเรามาดี ๆ ซะเถอะ" ฉินเป่าเปาส่งเสียงฮึ

"พ่อจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้" ฉินว่างชวนวางสาย ตอนนี้เขาเอามือไพล่หลัง ยืนอยู่ในห้องจัดแสดงสุดหรู พลางจ้องมอง "จื้อซวี่เถี่ย" ที่เข้ากรอบอย่างวิจิตรตระการตา

รอบด้านจ้างเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึงสามสิบกว่าคน นี่เผลอ ๆ จะเป็นภาพอักษรระดับสมบัติของชาติ การรักษาความปลอดภัยย่อมต้องรัดกุมเข้มงวดที่สุด

เขายิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ

ตอนนี้เพียงแค่รอสร้างความตื่นตะลึงในวันไหว้พระจันทร์ ขอเพียงนำออกจัดแสดง ไม่ใช่แค่สะเทือนวงการพู่กันจีนเท่านั้น เกรงว่าจะสะเทือนไปทั้งประเทศเสียด้วยซ้ำ

การจะเปิดบริษัทสำหรับคนอื่นอาจเป็นเรื่องยากเย็น แต่สำหรับครอบครัวระดับฉินเป่าเปา มันก็แค่อ้าปากคำเดียว ไม่ว่าจะเรื่องจดทะเบียนพาณิชย์ หรือเรื่องการเงิน ฉินว่างชวนสั่งคำเดียวก็จัดการให้เรียบร้อยทั้งหมด

บริษัทบันเทิงเฟิงเย่อจดทะเบียนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ส่วนอาคารก็ถูกเคลียร์พื้นที่ส่งมอบให้หลินเฟิงในทันที

และพอถังอ้วนมาถึงตึกในตอนค่ำ เมื่อเห็นอาคารอันโอ่อ่าหรูหรา เขาก็ถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปทั้งตัว

"คนบางคนเกิดมาที่เส้นสตาร์ต แต่คนบางคนเกิดมาก็ถึงเส้นชัยแล้วโว้ย!" ถังอ้วนเองก็นับว่าเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองคนหนึ่ง แต่พอเทียบกับฉินเป่าเปา ช่องว่างนี้มันไม่ได้ห่างกันแค่ก้าวสองก้าวเลยจริง ๆ

"เปิดบริษัทใหญ่โตได้ง่ายเหมือนคนทั่วไปเปิดห้องพักเลยพับผ่า" ถังอ้วนถอนหายใจ ทั้งตึกนี้กลายเป็นของบริษัทบันเทิงเฟิงเย่อของพวกเขาไปแล้ว

"พี่เฟิง ตอนนี้บริษัทก็มีแล้ว นายสัญญากับฉันแล้วนะว่าจะต้องไปออก "ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" น่ะ ฉันคุยกับทางนั้นเรียบร้อยแล้ว เซ็นสัญญากันเป็นรายตอน ค่าตัวตอนละห้าล้าน นายมีสิทธิ์และอิสระเต็มที่เลย" ถังอ้วนถือสัญญาเข้ามาพูด

"นายเป็นกรรมการ ที่นั่นก็ต้องคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันผ่านเข้ารอบ จำไว้นะ ใครขัดหูขัดตานาย ก็คัดมันตกรอบไปเลย!" ถังอ้วนเอ่ย เริ่มส่งสัญญาณเป็นนัยแล้ว

แถมถังอ้วนยังกำชับเป็นพิเศษว่า ทางรายการ "ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" จะโปรโมตเรื่องหลินเฟิงได้ก็ต่อเมื่อถึงวันที่รายการออนแอร์เท่านั้น

ตอนนี้ต้องเก็บเป็นความลับ!

เพราะค่าตัวที่ถังอ้วนเรียกไปนั้นถูกจริง ๆ หากเทียบกับกระแสความนิยมของหลินเฟิงในตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องตอนละสิบล้านขึ้นไปแล้ว

แต่ถังอ้วนเรียกไปแค่ห้าล้าน ทางรายการ "ช่างเสี่ยงจงกั๋ว" จึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ส่วนหลินเฟิงกลับไปนั่งเขียนบทต่อ ทั้งยังเตรียมแผนงานรายการ "นักร้องของฉัน" ไปด้วย ถ้าเกิดร่วมงานกับช่องหงได้อย่างราบรื่น ก็สามารถเอารายการนี้ไปออกอากาศที่ช่องหงได้เช่นกัน

ขณะที่ในห้องอัดเสียงอีกฟากหนึ่ง จางเจียเจียยังคงตั้งหน้าตั้งตาซ้อมร้องเพลงอย่างขะมักเขม้น เธอเฝ้ารอคอยด้วยความหวัง เพราะเธอฝึกซ้อมและทุ่มเทหยาดเหงื่อมาเนิ่นนานเพื่อไขว่คว้าโอกาสนี้

ถึงแม้จะไม่ได้เพลงจากไอดอลของฉินเป่าเปา แต่เธอก็พร้อมจะทุ่มสุดตัวเพื่อสู้ยิบตา!

ถ้าเกิดเธอฝ่าด่านฟันฝ่าคู่แข่งจนคว้าแชมป์มาได้ล่ะ?

เธอก็จะโด่งดังเปรี้ยงปร้างได้เหมือนกัน เธอทุ่มเทไปมากมายขนาดนี้เพื่อที่จะมีชื่อเสียง ครั้งนี้จะล้มเหลวไม่ได้เด็ดขาด!