ตอนที่ 85 ขอร้องให้หลินเฟิงมาช่วยกู้วิกฤต

"เชี่ย เฉินเทียนเสียงร้องพังพินาศอีกแล้วเหรอวะ!"

"ทำไมเฉินใสซื่อถึงมีแต่โชว์พัง ๆ ตลอดเลยเนี่ย"

"น่าจะเป็นปัญหาเรื่องระบบรับเสียงรึเปล่า"

"นักร้องรุ่นเก๋าพังไปหลายคนแล้วนะเนี่ย!"

ทางฝั่งช่องตงไถ หลิวเหว่ยฉลาดจริง ๆ ในเมื่อเนื้อหารายการสู้ช่องอื่นไม่ได้ ก็จัดแบบเปิดไมค์สดร้องจริงเต็มร้อยไปเลย

ถ้าร้องดี ก็ดึงดูดคนดู

ถ้าร้องพัง คนจำนวนมากก็แห่เข้ามาดูความพังพินาศ ซึ่งดึงดูดคนดูได้เหมือนกัน

ทว่าหลิวเหว่ยคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะต้องมีคนร้องพัง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะเละเทะวินาศสันตะโรขนาดนี้!

เพราะตอนนี้งานกาล่าเทศกาลไหว้พระจันทร์เพิ่งผ่านไปได้เพียงหนึ่งชั่วโมง

ปรากฏว่านักร้องทั้งเก้าคนกลับล่มไม่เป็นท่าไปหมดทุกคน

ตอนนี้พวกชาวเน็ตเริ่มรุมแซะเยาะเย้ยกันยกใหญ่แล้ว

"เรตติงเริ่มดิ่งลงแล้วครับ!" จางเหิงขมวดคิ้วแน่นในเวลานี้

"ไม่ใช่ว่าพวกชาวเน็ตแห่เข้ามาดูกันหรอกเหรอ" หลิวเหว่ยขมวดคิ้วถาม

"พวกผู้ใหญ่เขาไม่ชอบน่ะครับ พวกเขาดูผ่านจอทีวี พอได้ยินคนพวกนี้ร้องหมาไม่รับประทานแบบนี้ ก็เลยเปลี่ยนช่องหนีกันหมด" จางเหิงอธิบาย

หลิวเหว่ยเพิ่งนึกออกในตอนนี้เองว่ามีสาเหตุนี้อยู่ด้วย

"หัวหน้าครับ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ให้เปิดไมค์ครึ่งเดียวดีไหมครับ"

"มีนักร้องสภาพจิตใจไม่ไหวแล้วครับ"

เรื่องนี้ทำเอาหลิวเหว่ยโมโหจนแทบคลั่ง

เพราะเมื่อครู่นี้มือดันอยู่ไม่สุข ใช้บัญชีโซเชียลมีเดียของตัวเองโพสต์ประกาศออกไปโต้ง ๆ ว่าช่องตงไถยืนหยัดในการร้องสดจริง ๆ

ถ้าขืนมาเปิดไมค์ครึ่งเดียวตอนนี้ ย่อมต้องโดนคนตามด่าทีหลังแน่

ส่วนบนคอมเมนต์สดที่วิ่งผ่านหน้าจอ หลายคนยังคงแก้ต่างให้ศิลปินคนโปรดของตัวเองอยู่

"ถามจริง ช่องระดับนี้ ซื้อเครื่องเสียงดี ๆ กว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอวะ"

"เครื่องเสียงห่วยแตกอะไรเนี่ย ทำเอานักร้องเสียสมาธิหมด!"

"ทำไมเพี้ยนตลอดเลยอ่ะ"

"เสียงรบกวนดังชะมัด!"

เรตติงของช่องตงไถยังคงร่วงลงอย่างต่อเนื่อง

ผู้คนเริ่มหันไปดูช่องอื่นกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

เรื่องนี้ทำเอาหลิวเหว่ยฉุนไม่น้อย ยุคสมัยนี้คนจริงใจที่ทำงานตรงไปตรงมา ไม่เล่นปาหี่ยังไม่เป็นที่ยอมรับอีกเหรอวะ

ในตอนนั้นเอง นักร้องคนก่อนหน้านี้ก็เดินเข้ามาอีกครั้ง

"หัวหน้าครับ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ให้ปิดไมค์เถอะ" นักร้องคนนั้นเป็นนักร้องรุ่นเก๋าชื่อว่าจิ้นชวน นับว่ามีสถานะในวงการเพลงอยู่พอตัว เขายังมีคิวร้องอีกเพลงหนึ่ง และข้างหลังเขายังมีนักร้องตามมาอีกสามคน ซึ่งต่างก็มีคิวร้องเพลงเหลืออยู่ทั้งนั้น แถมพวกเขายังเป็นคนของค่ายเทียนอวี๋ทั้งหมด

ดังนั้นน้ำเสียงเวลาพูดจึงค่อนข้างแข็งกร้าวไม่ยอมคน

กระทั่งในเวลานี้ หยวนเชาก็โทรศัพท์เข้ามา

"ฮัลโหล หัวหน้า ครึ่งหลังทางฝั่งคุณน่ะ ปิดไมค์ไปเลยได้ไหม คุณเล่นทำแบบนี้ ศิลปินของเราตกที่นั่งลำบากมากนะ!" หยวนเชาเอ่ยขึ้น

"พวกคุณจัดงานเสร็จวันนี้เรื่องก็จบไป แต่การทำแบบนี้มันทำลายชื่อเสียงของนักร้องเรา แล้ววันข้างหน้าพวกเขาจะอยู่ในวงการเพลงต่อได้ยังไง" หยวนเชาเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง

"แล้วฉันไม่ได้จ่ายเงินให้หรือไงวะ!" หลิวเหว่ยโมโหขึ้นมาทันควัน

"นี่มันไม่ใช่เรื่องเงินไม่เงิน คุณมาดักควายเล่นงานนักร้องแบบนี้ จนชื่อเสียงเขาป่นปี้ ต่อไปช่องตงไถจะมีใครกล้ามาอีก" หยวนเชาเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาเช่นกัน

"ช่องอื่นเขาก็ลิปซิงก์กันทั้งนั้น มีแต่พวกคุณที่ทำตัวเรื่องมากพิเศษกว่าชาวบ้านเขาใช่ไหม"

"กูหลอกเล่นงานนักร้องตรงไหนวะ แม่ง!"

"นักร้องมันก็มีหน้าที่ต้องร้องเพลงไม่ใช่เหรอวะ แม่งเอ๊ย!"

"ถ้าจะให้ลิปซิงก์ กูไปซื้อเทปมาเปิดเอาก็ได้แล้ว จะจ้างหัวพวกมันมาทำซากอะไรวะ!" หลิวเหว่ยเดือดดาลสุดขีด!

หยวนเชาได้ยินดังนั้น ก็กดตัดสายทิ้งไปทันที

เขาไม่ต้องไว้หน้าหลิวเหว่ยอยู่แล้ว เพราะหลิวเหว่ยไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงของสถานี อีกทั้งตนยังมีค่ายเทียนอวี๋หนุนหลัง จึงไม่จำเป็นต้องทนรับอารมณ์ใครทั้งสิ้น

และในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของจิ้นชวนก็ดังขึ้น

"พวกนาย รวมถึงหวังจั่วหาน ยังเหลือเพลงกันอีกกี่เพลง" หยวนเชาถาม

"เหลืออีกประมาณห้าถึงหกเพลงครับ" จิ้นชวนตอบ

"บอกหลิวเหว่ยไป ถ้ายังจะให้เปิดไมค์สดเต็มร้อย พวกนายก็ไม่ต้องขึ้นเวทีแล้ว ค่าปรับผิดสัญญาค่ายเทียนอวี๋จ่ายไหว!" หยวนเชากดวางสาย

หยวนเชามั่นใจเต็มเปี่ยมว่าหลิวเหว่ยไม่กล้าเปลี่ยนคนแน่ และไม่มีทางเปลี่ยนได้ด้วย ตอนนี้เหลือคิวอีกตั้งห้าหกเพลง ใครจะกล้าบุ่มบ่ามขึ้นไปเสียบแทน?

สุดท้ายแล้วหลิวเหว่ยก็มีจุดจบเดียวคือต้องยอมอ่อนข้อ!

จากนั้นจิ้นชวนก็หันไปพูดกับหลิวเหว่ยจริง ๆ

"หัวหน้าครับ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ คิวหลังจากนี้พวกเราคงไม่ขึ้นเวทีแล้ว ค่ายเทียนอวี๋พร้อมจ่ายค่าปรับผิดสัญญาครับ!"

คราวนี้โทสะของหลิวเหว่ยพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจริง ๆ

"มึงว่าอะไรนะ แม่งเอ๊ย!"

"มึงพูดอีกทีซิ!"

"หัวหน้าครับ ใจเย็น ๆ ครับทุกคน ใจเย็น ๆ ก่อน" จางเหิงกับทีมงานอีกหลายคนรีบเข้ามาช่วยห้ามทัพทันที

จากนั้นก็ดึงหลิวเหว่ยไปคุยข้าง ๆ เรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพราะยังเหลือเพลงต้องร้องอีกตั้งห้าหกเพลง

คั่นตรงกลางสองเพลง ช่วงท้ายยังมีอีกตั้งสามสี่เพลง

"ผมจะส่งข้อความหาท่านผู้บริหารใหญ่ ให้ท่านโทรหาหยวนเชาเองครับ" จางเหิงพูดพลางส่งข้อความหาหลี่กั๋วเหวิน ผู้บริหารใหญ่ของช่องตงไถ

ความจริงตอนนี้หลี่กั๋วเหวินเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่เหมือนกัน เพราะการร้องเพลงในงานมันมีปัญหาจริง ๆ ขณะที่เขากำลังนั่งรับรองจางสุยกับฉินว่างชวนและคนอื่น ๆ อยู่

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หลี่กั๋วเหวินเปิดดูข้อความ พออ่านจบโทสะในใจก็พลันปะทุขึ้นมาทันที

จางเหิงเล่าลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง ถ้าหลี่กั๋วเหวินยอมโทรไปกดดันหยวนเชา ก็คงบีบให้อีกฝ่ายยอมถอยได้จริง

แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของช่องตงไถ เป็นตัวแทนของสถานี การทำแบบนั้นมันเสียเหลี่ยมเกินไป อีกอย่าง แค่ค่ายเพลงค่ายเดียวกล้าปีนเกลียวขี่หัวสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมขนาดนี้เลยเหรอ?

"น้องชาย เจอเรื่องลำบากใจเข้าเหรอ?" จางสุยเอ่ยถาม

"ก็นิดหน่อยครับ ตอนนี้พวกค่ายบันเทิงกำเริบเสิบสานกันเกินไปแล้ว กล้าปีนเกลียวขี่หัวสถานีเรา ถึงขั้นข่มขู่กันหน้างานเลย" หลี่กั๋วเหวินสนิทกับจางสุยมาก เมื่อก่อนจางสุยเคยเป็นผู้มีพระคุณคอยสั่งสอนเขา หลี่กั๋วเหวินจึงเล่าออกมาตรง ๆ

"เล่ามาซิ!" จางสุยเอ่ย

หลี่กั๋วเหวินจึงเปิดปากเล่าเรื่องราวทั้งหมดบนโต๊ะอาหารทันที

"ทำให้ทุกท่านต้องเห็นเรื่องน่าขายหน้าแล้ว ผมคงต้องโทรไปหาหยวนเชาคนนี้สักหน่อย ขอตัวสักครู่นะครับ" หลี่กั๋วเหวินพูดพลางเตรียมจะลุกขึ้น

"เฮ้ เดี๋ยวก่อน ทำงานทำการจะมายอมถูกกดหัวกล้ำกลืนฝืนทนแบบนี้ไม่ได้ พวกมันอยากไปก็ให้ไปสิ ทำไมคุณไม่ลองคิดให้ท่านรองนายกสมาคมของเราช่วยกู้วิกฤตดูล่ะ ท่านรองนายกสมาคมของเราก็กำลังดังเปรี้ยงปร้างเหมือนกันนะ!" จางสุยหันไปมองหลินเฟิง

เขารู้ว่าช่วงนี้หลินเฟิงดังมากในวงการเพลง ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจคนหนุ่มสาวยุคนี้เท่าไร แต่คนรุ่นใหม่ต่างก็ชอบหลินเฟิงกันทั้งนั้น

หลี่กั๋วเหวินจึงหันไปมองหลินเฟิง

"ปรมาจารย์หลิน คุณคิดว่าพอจะช่วยได้ไหมครับ?" หลี่กั๋วเหวินลองถามหยั่งเชิง

เขาคิดว่าด้วยสถานะอันสูงส่งของหลินเฟิง คนอื่นคงไม่มีปัญญาเชิญหรือเชิญไม่ไหวแน่ ๆ

เขาถึงได้ไม่กล้าเอ่ยปากตั้งแต่แรก

"ช่วยหน่อยได้ไหม ปรมาจารย์หลิน?" จางสุยช่วยพูดอีกแรง

"เรื่องเล็กครับ" ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปากขอขนาดนี้ หลินเฟิงจึงไม่ได้ปฏิเสธ

"ไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้าแบบนี้จะไหวเหรอครับ?" หลี่กั๋วเหวินกังวลเล็กน้อย

"วางใจเถอะครับ ให้จางเหิงมารับผม เดี๋ยวผมคุมเวทีเอง!" หลินเฟิงหยิบทิชชู่มาเช็ดปาก เขานั่งกินมาทั้งคืนแล้ว

ส่วนเรื่องงานกาล่าน่ะเหรอ?

เขาไม่ได้ชายตามองแม้แต่นิดเดียว กากขนาดนี้ยังกล้าเรียกว่างานกาล่าอีกเหรอ?

หลี่กั๋วเหวินรีบส่งข้อความหาจางเหิงทันทีเพื่อบอกให้มารับตัวคน

"ยัยหนู สองเพลงที่ให้ไปซ้อมจนคล่องหรือยัง?" หลินเฟิงหันไปถามฉินเป่าเปา

"คล่องแล้วค่ะ" ฉินเป่าเปาพยักหน้า

"งั้นดีเลย เธอไปเตรียมตัวหลังเวทีด้วย เดี๋ยวฉันขึ้นไปคุมเชิงเปิดหัวให้ก่อน"

"วางใจเถอะ วันนี้เรื่องเรตติ้ง เดี๋ยวฉันคว้าอันดับหนึ่งมาให้เอง" หลินเฟิงลุกขึ้นยืน จางเหิงก็เดินมาถึงพอดี

ทันทีที่จางเหิงเห็นหลินเฟิงก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น แม้เขาจะเดาได้แต่แรกแล้วว่าคนที่ผู้ใหญ่สั่งให้มารับ เก้าในสิบส่วนต้องเป็นหลินเฟิงที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันแน่ ๆ

แต่พอได้เห็นหลินเฟิงตรงหน้าจริง ๆ หัวใจของเขาก็ยังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นอยู่ดี

หลี่กั๋วเหวินเองก็ส่งข้อความไปหาหลิวเหว่ยเช่นกัน

"ไล่พวกมันไสหัวไปซะ ฉันหาคนมาเสียบแทนให้แล้ว เดี๋ยวค่อยคิดบัญชีกับพวกมันทีหลัง ฉันทำงานมาตั้งกี่ปี ยังไม่เคยต้องมาทนรับความอัปยศแบบนี้เลย" หลี่กั๋วเหวินส่งข้อความเสร็จก็ยิ้มให้จางสุยกับหลินเฟิง

"วางใจได้เลยครับท่านผู้บริหาร ท่านน่าจะเชิญหลินเฟิงตั้งนานแล้ว!" จางเหิงยิ้มพลางพูดกับหลี่กั๋วเหวิน

"เขานั่งอยู่โต๊ะพวกเรานี่เอง ผมไม่กล้าเอ่ยปากน่ะสิ" หลี่กั๋วเหวินยิ้มแห้ง ๆ แต่ในเมื่อจางเหิงยืนยันว่าหลินเฟิงเอาอยู่ แปลว่าต้องเอาอยู่จริง ๆ เรื่องสายตาวงการเพลงเขาไว้ใจจางเหิงอยู่แล้ว

"พี่เฟิงของผมเนี่ย สุดท้ายก็ต้องให้ผู้บริหารใหญ่เป็นคนไฟเขียวถึงจะเชิญพี่ได้จริง ๆ!" จางเหิงตื่นเต้นจนหุบยิ้มไม่ได้ตลอดทาง

"ใกล้ถึงเวลาขึ้นเวทีแล้ว ขึ้นไปสั่งสอนให้พวกนั้นดูเป็นขวัญตาเลยครับว่าการร้องเพลงจริง ๆ มันเป็นยังไง!"

จางเหิงเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ ถึงขั้นรู้สึกว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน ราวกับกำลังจะได้เห็นการกวาดล้างศัตรูให้ราบคาบไม่เหลือชิ้นดีอีกครั้ง

ราชาของพวกแกกำลังจะกลับมาทวงบัลลังก์แล้ว!