ตอนที่ 86 รักแผ่นดินยิ่งรักสาวงาม โหมโรง

จากนั้นจางเหิงก็ส่งข้อความไปหาหลิวเหว่ยอีกหนึ่งข้อความ

"ผู้บริหารเชิญหลินเฟิงมากู้สถานการณ์แล้ว!"

ทันทีที่หลิวเหว่ยเห็นข้อความนี้ เลือดในกายก็พลันสูบฉีดขึ้นมาทันที พวกเขาไม่กล้าตัดสินใจเชิญหลินเฟิงเพราะโดนคนในวงการเพลงข่มขู่ไว้ แต่ระดับผู้บริหารน่ะกล้า!

ตอนนี้ผู้บริหารเชิญหลินเฟิงมากู้สถานการณ์แล้ว!

แล้วเขาจะยังต้องไปกังวลหาพระแสงอะไรอีก!

อีกทั้งข้อความคำสั่งจากผู้บริหารเขาก็เห็นแล้วด้วย หลิวเหว่ยจึงผุดลุกขึ้นยืนทันควัน

จากนั้นก็เดินดุ่ม ๆ ไปยังหลังเวที จ้ำอ้าวอย่างดุดันตรงไปยังหน้าห้องพักของจิ้นชวน ก่อนจะยกเท้าถีบประตูเปิดออกเสียงดังโครม

"ถ้าไม่ยอมปิดไมค์ก็จะไม่ขึ้นเวทีใช่ไหม!" หลิวเหว่ยเองก็เป็นคนอารมณ์ร้อน ชี้หน้าจิ้นชวนตรง ๆ

พอจิ้นชวนเห็นแบบนั้น แม้จะแอบเหวอไปบ้าง แต่หยวนเชาก็กำชับให้เขาทำแบบนั้นไว้แล้ว

เขาจึงยังคงถือดีและมั่นอกมั่นใจอยู่

"ใช่ ถ้าไม่ปิดไมค์ผมก็ไม่ขึ้น!"

"ได้ งั้นก็ไม่ต้องขึ้น!" หลิวเหว่ยแค่นยิ้มเย็น

"คนของค่ายเทียนอวี๋อย่างพวกนายมีปัญญาจ่ายค่าฉีกสัญญาอยู่แล้วนี่ ก็จ่ายมาสิ วันนี้ถ้ามึงกล้าก้าวขึ้นเวทีไปล่ะก็ มึงก็เป็นหลานกู!" หลิวเหว่ยพูดยั่วโมโห

อันที่จริงเจตนาของหยวนเชาคือต้องการบีบคั้นพวกหลิวเหว่ย ไม่ได้คิดจะจ่ายค่าฉีกสัญญาจริง ๆ สักนิด เพราะสุดท้ายก็ยังต้องการให้พวกจิ้นชวนได้ขึ้นเวที

ทว่าอย่างแรกคือหยวนเชาไม่ได้อธิบายให้เคลียร์ อย่างที่สองคือตอนนี้จิ้นชวนเองก็หัวร้อนจัดจนควันออกหูเช่นกัน

"ไม่ขึ้นก็ไม่ขึ้นสิวะ! นึกว่าทุกคนจะต้องคอยตามใจคุณหรือไง คิดว่าตัวเองเป็นเบื้องบนอยู่คนเดียวรึไง!" จิ้นชวนยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาทันที เรียกตัวคนอื่น ๆ ของค่ายเทียนอวี๋ที่ยังไม่ได้ขึ้นแสดงให้มารวมตัวกัน

พร้อมกับเตรียมจะปิดประตูล็อกห้อง เหลืออีกแค่สองเพลงเท่านั้น เขาไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะทนรับมือไหว

ตัดมาอีกด้านหนึ่ง หลินเฟิงได้เดินทางมาถึงหลังเวทีเรียบร้อยแล้ว

"เหลืออีกสองเพลงก็ถึงตานายแล้ว ฉันบอกพิธีกรให้เปลี่ยนชื่อเป็นนายแล้วนะ"

"บอกชื่อเพลงมาเร็ว" จางเหิงเอ่ยเร่ง

"แล้วดนตรีประกอบล่ะ"

"นายเอาแฟลชไดรฟ์ของผมไป เสียบเปิดได้เลย" หลินเฟิงยื่นแฟลชไดรฟ์อันหนึ่งให้จางเหิง ช่วงสองสามวันนี้เขาทำดนตรีประกอบเตรียมไว้เพียบ เดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้ถล่มชาร์ตเพลงฮิตไวรัล

ดังนั้นจึงมีพร้อมใช้อยู่จริง ๆ

"ชื่อเพลงล่ะพี่ชาย!" จางเหิงก้มดูเวลาด้วยความร้อนรน

"เอาเพลงแรกนั่นแหละ" หลินเฟิงตอบส่งเดช

"นายรู้เหรอว่าเพลงแรกมันเพลงอะไรน่ะ"

"ไม่รู้!" หลินเฟิงส่ายหน้า

"พอนายเปิดอินโทรขึ้นมา เดี๋ยวผมก็รู้เองแหละ" หลินเฟิงกล่าว

"มีแค่นายคนเดียวนั่นแหละที่กล้าเล่นบ้า ๆ แบบนี้ มาช่วยกู้สถานการณ์ในงานกาล่าไหว้พระจันทร์แท้ ๆ ดันจะมาเปิดกล่องสุ่มเนี่ยนะ!" จางเหิงบ่นพลางรีบคว้าแฟลชไดรฟ์วิ่งออกไป

"เออ หวังจั่วหานมาด้วยใช่ไหม" หลินเฟิงถามขึ้นมากะทันหัน

"มาสิ มีอะไรเหรอ" จางเหิงถาม

"สะสางแค้นส่วนตัวสักหน่อยน่ะ ไหน ๆ วันนี้ก็บังเอิญเจอกันพอดี" หลินเฟิงว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาถังอ้วน สั่งให้ไปลากตัวถานจั๋วมา

จากนั้นทีมงานก็นำทางหลินเฟิงไปยังทางเดินเชื่อมสู่เวที

บนเวที นักร้องยังคงร้องเพลงต่อไป แต่คอมเมนต์บนหน้าจอก็ยังคงหลั่งไหลมารัว ๆ

"เฮ้อ ทำไมถึงได้ฟังดูไร้สุนทรียภาพขนาดนี้อีกล่ะเนี่ย"

"ขอร้องเถอะ ให้หลินเฟิงที่นั่งอยู่ข้างล่างขึ้นมาร้องที"

"ช่องตงไถ หัดฉลาดขึ้นมาหน่อยสิ ยังจะดันทุรังเปิดสดทุกไมค์อยู่อีกเหรอ"

"พวกคุณจะโดนช่องอื่นหัวเราะเยาะจนฟันร่วงหมดแล้วนะ"

"คนที่ตะโกนเรียกหาหลินเฟิงน่ะ พอเถอะ วันนี้หลินเฟิงไม่มีทางได้ขึ้นเวทีหรอก!"

เวลาล่วงเลยผ่านไปทีละวินาที ขณะที่อีกด้านหนึ่ง จิ้นชวนยังคงนั่งรออยู่ในห้องพักพร้อมกับพวกหวังจั่วหานอีกหลายคน

"เพลงนี้ใกล้จะจบแล้ว เดี๋ยวหมอนั่นต้องรีบแล่นมาขอโทษแล้วอ้อนวอนกราบกรานให้ฉันขึ้นเวทีแน่" จิ้นชวนเอ่ยอย่างมั่นใจ

"แม่งเอ๊ย กล้ามาวางก้ามใส่ฉัน คิดว่าตัวเองเป็นใครกันวะ!" จิ้นชวนสบถก่นด่าไม่หยุด

ทว่า จนกระทั่งเพลงนั้นร้องจบลง ก็ยังคงไม่มีใครมาเคาะประตูห้องของเขาเลยแม้แต่คนเดียว!

สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปในทันใด

และในวินาทีถัดมา พิธีกรก็ก้าวขึ้นสู่เวที

"ลำดับต่อไป ขอเชิญทุกท่านพบกับนักร้อง หลินเฟิง ที่จะมาขับร้องบทเพลงให้พวกเราได้รับฟัง!"

""รักแผ่นดินยิ่งรักสาวงาม"!"

พิธีกรในเวลานี้เองก็เหวออยู่ไม่น้อย เพราะทุกอย่างเพิ่งถูกเปลี่ยนอย่างกะทันหัน

และในจังหวะนั้นเอง ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิดความคลั่งขึ้นมาทันที!

"ไม่ใช่เพลง "ผูกพันลึกซึ้ง" ของจิ้นชวนหรอกเหรอ"

"เมื่อกี้เขาบอกว่าใครนะ"

"หลินเฟิงเหรอ"

คอมเมนต์บนหน้าจอคึกคักฮือฮาขึ้นมาในพริบตา!

เพียงประโยคเดียวก็ระเบิดเอาชาวเน็ตและแฟนคลับของหลินเฟิงให้แตกตื่นพรั่งพรูออกมา

"เชี่ยยย เป็นเขาจริง ๆ ด้วย!"

"วี้ดดดด คุณพระช่วย เขามาจริง ๆ ด้วย!"

"นี่มากู้วิกฤตใช่ไหมเนี่ย"

และในวินาทีนั้นเอง ดนตรีท่อนอินโทรก็ดังขึ้น

หลินเฟิงเดินช้า ๆ ขึ้นไปบนเวที แม้แต่นักเต้นแบ็กอัปก็ไม่มี เพราะเตรียมตัวไม่ทันจริง ๆ

จากนั้น หลินเฟิงก็เริ่มเอื้อนเอ่ยเสียงร้อง

เสียงร้องเปิดฉากพรรณนาถึงความรักความผูกพันและบุญคุณความแค้นในโลกียวิสัยที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยได้หมดสิ้น ถ่ายทอดความรู้สึกอันลึกซึ้งและยิ่งใหญ่

"สายใยผูกพันชั่วลูกชั่วหลาน หลั่งรินด้วยสายเลือดเดียวกัน ดื่มกินจากสายน้ำสายเดียวกัน"

"เส้นทางสายนี้ยังทอดไปแสนไกลไร้จุดสิ้นสุด"

"ดอกไม้งามย่อมเคียงคู่ใบไม้เขียว ชาตินี้จะมีใครเคียงข้าง เลือนรางเคว้งคว้างเวียนว่ายไปมา"

"ภาพวันวานหวนคืนสู่สายตา แม้ตัดขาดสะบั้นแต่เยื่อใยยังผูกพัน ทอดถอนใจให้กับความผันแปรของโลกหล้า"

♪

"มีวีรบุรุษผู้กล้าคนใดเล่าที่ยินยอมอยู่อย่างเดียวดาย"

...

คอมเมนต์บนหน้าจอพลันระเบิดความฮือฮาขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

"เครื่องเสียงหายพังแล้วเหรอ"

"ทำไมเครื่องเสียงพอมาถึงคิวหลินเฟิงแล้วกลับมาใช้ได้ดีล่ะเนี่ย"

"ช่องตงไถเชิญหลินเฟิงมาซ่อมเครื่องเสียงเหรอวะเนี่ย"

เพียงประโยคแรกหลุดจากปาก ความแตกต่างก็ปรากฏชัดเจนทันที

เสียงร้องของหลินเฟิงก้องกังวานไปทั่วสถานที่จัดงาน ผู้ชมในงานจริง ๆ แล้วค่อนข้างมีอายุ เพลงที่แสดงไปก่อนหน้านี้ทั้งหนวกหูและเอะอะวุ่นวาย ในฮอลล์จึงไม่ได้ชอบกันเท่าไรนัก

ทว่าบทเพลงนี้ของหลินเฟิงจังหวะไม่เร็วเกินไป ทั้งยังติดหูร้องตามได้ง่าย ผู้คนในงานจำนวนมากจึงเริ่มชื่นชอบขึ้นมา

"เพลงเพราะดีนะ แถมเพลงนี้ยังมีกลิ่นอายบางอย่างที่บอกไม่ถูกอีกด้วย"

แม้แต่หลี่กั๋วเหวินในเวลานี้พอได้ยินเข้า ก็ยังพลอยชอบไปด้วย

ท่วงทำนองท่อนฮุกที่ขับขานว่ารักแผ่นดินแต่ยิ่งรักสาวงาม วีรบุรุษใดเล่าจะยอมทนเดียวดาย ช่างเปี่ยมด้วยความองอาจผสานความโรแมนติก

มีวีรบุรุษผู้กล้าคนใดเล่าที่ยินยอมอยู่อย่างเดียวดาย

เขาชอบท่อนนี้มาก!

และในบรรดาไลฟ์สตรีมของสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ต่าง ๆ จู่ ๆ ก็มีคนเข้ามารัวคอมเมนต์

"พวกเรา อย่ามัวดูตรงนี้กันอยู่เลย หลินเฟิงโผล่ที่ช่องตงไถแล้ว คุณพระช่วย รีบไปเร็วเข้า เร็ว!"

"ยังจะมัวโอ้เอ้อะไรกันอยู่อีก หลินเฟิงขึ้นเวทีที่ช่องตงไถข้าง ๆ จริง ๆ ด้วย รีบไปเร็ว!"

ในไลฟ์สตรีมของสถานีโทรทัศน์หลายช่องมีคนรัวข้อความแบบนี้เต็มไปหมด ส่งผลให้คอมเมนต์บนหน้าจอทางฝั่งช่องตงไถมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

"แวะมาดูหลินไร้พ่ายซ่อมเครื่องเสียง!"

"ผมก็ตามชื่อเสียงมาเหมือนกัน มาดูหลินเฟิงซ่อมเครื่องเสียงเนี่ยแหละ"

ในห้องนั่งเล่นแห่งหนึ่ง เด็กสาวคนหนึ่งไถเจอข้อความนี้เข้า ก็กดเปลี่ยนช่องทันที

"นังหนู แกเปลี่ยนช่องทำไมเนี่ย"

"ช่องนี้มีเพลงอะไรน่าฟังกัน" ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม

"พ่อใจเย็น ๆ ฟังดูสักสองท่อนก่อนสิคะ" เด็กสาวเอ่ยขึ้น

เสียงร้องเคล้ากลิ่นอายอันเสเพลและปลดปล่อย ขับขานถึงชีวิตคนเราที่มีเพียงไม่กี่ฤดูสารท ไม่เมามายไม่ยอมเลิกรา ทั้งสาวงามทางทิศบูรพาและสายน้ำฮวงโหทางทิศประจิม

"มาสิ มาร่ำสุรากัน ไม่เมาไม่เลิกรา"

"เรื่องกลัดกลุ้มทุกข์ใจทั้งหลายอย่าได้เก็บเอามาใส่ใจ"

...

"นังหนู อย่าว่าไปนะ เพลงนี้ฟังดูมีรสชาติไม่เลวเลยจริง ๆ"

"ฟังดูเข้าทีอยู่นะเนี่ย" เวลานี้ผู้เป็นพ่อเริ่มตั้งใจฟังขึ้นมาจริง ๆ

"นี่หลินเฟิงร้องเพลงอะไรกันเนี่ย"

"ทำไมถึงไม่ใช่แนวที่ชอบล่ะ" วัยรุ่นคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"พ่อแม่ฉันชอบมากเลยนะ ฉันเองก็ชอบ เพลงนี้เปิดมาไม่ได้หวือหวาเตะหูในทันที แต่มีเสน่ห์ลึกซึ้งมาก"

"ทำไมฉันรู้สึกเหมือนงานกาล่าไหว้พระจันทร์เพิ่งจะเริ่มขึ้นตอนนี้เองล่ะ"

"อ๊ากกก พี่เฟิงของฉันยังคงสุดยอดเหมือนเดิม ขึ้นมาเพลงเดียวก็คุมเวทีอยู่หมัดแล้ว"

"พวกเรา อย่ามัวดำน้ำส่องเงียบ ๆ รีบออนไลน์กันเข้ามาเร็วเข้า!"

"ท่านผู้นำครับ เรตติ้งกำลังพุ่งขึ้นแล้วครับ" เวลานี้จางเหิงเอ่ยกับหลิวเหว่ย

"กระแสเขาแรงขนาดนี้เลยเหรอ" หลิวเหว่ยเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อย

แค่คนคนเดียวสามารถช่วยดึงเรตติ้งขึ้นมาได้นิดหน่อยก็ถือว่าเก่งแล้ว แต่หลินเฟิงกลับดึงขึ้นมาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

"ก็ใช่น่ะสิครับ" จางเหิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

เพลง "รักแผ่นดินยิ่งรักสาวงาม" ของหลินเฟิง แม้จะไม่ได้สร้างความตื่นตะลึงในทันที แต่กลับตรึงใจผู้ชมทั้งในงานและหน้าจอโทรทัศน์ไว้ได้อย่างมั่นคง

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่มหัศจรรย์ในเวลานี้ก็คือ ในที่สุดเครื่องเสียงของช่องตงไถก็ใช้การได้ดีแล้ว

ไม่มีปัญหาเสียงไม่เข้าไมค์ ไม่มีเสียงเพี้ยนหรือเสียงแตกหลงอีกต่อไป อย่างน้อยก็ไม่มีเกิดขึ้นกับหลินเฟิง

และเมื่อร้องเพลงนี้จบ หลินเฟิงกลับไม่ได้ลงจากเวที

"ในโอกาสนี้ขออวยพรให้ทุกท่านได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในครอบครัว สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์ครับ"

นักร้องคนอื่นพอร้องจบต่างก็เดินลงจากเวทีทันที อย่างมากก็พูดแค่สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์ประโยคเดียว แต่หลินเฟิงกลับอ้าปากพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติทันที

"มาแล้ว มาแล้ว พี่เฟิงของฉันเจ๋งแบบนี้แหละ เป็นโรคเก่งการเข้าสังคมขั้นเทพชัด ๆ" คอมเมนต์บนหน้าจอระเบิดความฮา

"แต่ตอนนี้คนรุ่นใหม่จำนวนมากไม่มีแนวคิดเรื่องวันเทศกาลกันแล้ว วันไหว้พระจันทร์ก็ไม่ค่อยอยู่บ้านพร้อมหน้ากับพ่อแม่เท่าไร" หลินเฟิงกล่าวต่อ

"ผมรู้ว่าพวกคุณยุ่ง ไม่มีเวลาอยู่กับพ่อแม่ในวันไหว้พระจันทร์ บางคนก็ติดงาน บางคนก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อน ยังไงก็มีสารพัดเหตุผลที่จะไม่อยู่กับพ่อแม่ในวันแห่งการพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้" หลินเฟิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"พี่ชาย นี่มันงานกาล่าวันไหว้พระจันทร์นะ พี่กล้าขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย!"

"อ้าวเฮ้ย นี่ไม่ใช่คอนเสิร์ตนะ อย่ามาชวนคุยเล่นสิ!"

"ฮ่าๆๆ โคตรเจ๋ง!" คอมเมนต์บนหน้าจอพากันขำก๊ากขึ้นมาอีกรอบ

"ดังนั้น เพลงต่อไป "พ่อ" หวังว่าคนรุ่นใหม่จะตั้งใจฟังกันสักหน่อยนะครับ" หลินเฟิงเอ่ย

"หมายความว่าไง กะจะร้องเพลงกล่อมให้ฉันกลับไปอยู่กับพ่อเลยเหรอ?"

"ใครบอกว่าวันไหว้พระจันทร์ต้องอยู่บ้านกับพ่อแม่ ฉันจะลั้นลาอยู่ข้างนอกไม่ได้รึไง?" ข้อความคอมเมนต์เลื่อนผ่านหน้าจอรัว ๆ ล้วนแต่เป็นพวกตั้งใจต่อต้านหลินเฟิงทั้งนั้น