ตอนที่ 87 เพลง พ่อ ทำชาวเน็ตน้ำตาท่วมทั้งประเทศ

บนเวที หลินเฟิงยกไมโครโฟนขึ้น

ในจังหวะนั้นเอง เสียงดนตรีอินโทรก็ดังขึ้น

ในเมืองใหญ่อันกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง ชายชราผู้เป็นพ่อกำลังโทรศัพท์หาลูกสาวของตัวเอง

"ฮัลโหล ยัยหนู คืนนี้จะกลับบ้านไหมลูก วันนี้พ่อทำกุ้งต้มของโปรดไว้ให้ด้วยนะ" ชายชรามองกับข้าวเต็มโต๊ะด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

"พ่อ คืนนี้คงไปไม่ได้หรอกค่ะ มีงานยุ่งอยู่ พ่อกับแม่กินกันไปก่อนเลยนะ หนูกินอะไรง่าย ๆ รองท้องแล้วต้องรีบปั่นต้นฉบับต่อ" หญิงสาวพูดพลางเปิดฟังงานกาล่าวันไหว้พระจันทร์ของช่องตงไถไปด้วย

"วันไหว้พระจันทร์นะลูก วันครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาแท้ ๆ" ผู้เป็นพ่อย้ำเตือนอีกครั้ง

"พ่อ แค่นี้ก่อนนะคะ" หญิงสาวไม่รอให้พ่อพูดต่อก็กดวางสายทันที เธอฟังเพลงที่หลินเฟิงกำลังจะร้องไปพลาง ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างไปพลาง

เด็กสาวอีกคนหนึ่งกำลังแต่งหน้า มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกข้างก็แต่งหน้าไปด้วย

"แก เร็ว ๆ หน่อยสิ ไปแดนซ์กัน"

"แป๊บหนึ่ง กำลังจะลงไปเรียกแท็กซี่เดี๋ยวนี้แหละ"

"พ่อ คืนนี้กินข้าวคนเดียวไปนะ หนูจะออกไปเที่ยวข้างนอก"

"วันไหว้พระจันทร์นะ จะไปเที่ยวเล่นอะไร อยู่บ้านไม่ได้เหรอ"

"จะให้อยู่บ้านคุยกับคนหัวโบราณอย่างพ่อเนี่ยนะ" เด็กสาวย้อนกลับ

ปัง!

หญิงสาวกระแทกประตูปิดเสียงดังสนั่น โดยไม่ได้มองสีหน้าอันจนใจของผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่น้อย

พอเธอขึ้นมานั่งบนรถ คนขับแท็กซี่ก็กำลังเปิดฟังกาล่าของช่องตงไถอยู่พอดี ในตอนนั้นเอง หลินเฟิงก็เริ่มเปล่งเสียงร้องท่ามกลางเสียงอินโทรทุ้มต่ำของเพลง "พ่อ"

เสียงร้องทุ้มลึกเอ่ยถึงความในใจที่เคยแต่เรียกร้องและรับมาตลอดโดยไม่เคยขอบคุณ จนเติบโตจึงเข้าใจความยากลำบากของพ่อ และภาพความทรงจำยามจากลาที่สะเทือนอารมณ์

"จนกระทั่งเติบโต ถึงได้เข้าใจว่าพ่อเหนื่อยยากเพียงใด"

"ทุกครั้งยามต้องลาจาก มักแสร้งทำเป็นไม่เป็นไร"

"ยิ้มพลางบอกให้ลูกกลับไป พอลับหลังน้ำตากลับเอ่อร้นเบ้าตา"

"อยากจับมือนุ่มอันแสนอบอุ่นของพ่อเหมือนวันวานเหลือเกิน"

"แต่พ่อไม่ได้อยู่เคียงข้าง ได้แต่ฝากสายลมพัดพาความร่มเย็นไปให้"

ข้อความบนคอมเมนต์วิ่งที่ตอนแรกยังหัวเราะหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน แต่เมื่อได้ยินถึงท่อนนี้ ข้อความก็เริ่มลดน้อยลงเรื่อย ๆ

ราวกับว่า ทุกอย่างเงียบสงบลง...

ท่อนฮุกอันทรงพลังที่วิงวอนขอให้กาลเวลาเดินช้าลง อย่าได้พรากความเยาว์วัยไปจากพ่อ พร้อมคำขอบคุณต่อสองมือที่ค้ำจุนครอบครัวและมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอมา ถ่ายทอดความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง

"ลูกยอมแลกทุกสิ่งที่มี เพื่อให้กาลเวลาของพ่อคงอยู่ตลอดไป"

"พ่อผู้เข้มแข็งมาตลอดชีวิต ลูกจะทำอะไรเพื่อพ่อได้บ้าง โปรดรับความห่วงใยอันน้อยนิดนี้ไว้เถิด"

"ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อทำ สองมือที่คอยค้ำจุนบ้านของเรา"

"มักทุ่มเททุกสิ่งอย่างเพื่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเสมอ"

"ลูกเป็นความภาคภูมิใจของพ่อหรือยัง ยังคงต้องคอยเป็นห่วงลูกอยู่ไหม"

"เด็กที่พ่อเฝ้าห่วงใยคนนี้ เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ"

เสียงฮัมทุ้มต่ำของหลินเฟิงดังคลอไปตามท่วงทำนองดนตรี

"เริ่มกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้วว่ะ"

"เพลงนี้... เฮ้อ จุกในอกจนพูดไม่ออกเลย" ข้อความบนหน้าจอลอยผ่านไป

"คิดถึงพ่อขึ้นมาเลย วันนี้วันไหว้พระจันทร์แท้ ๆ"

"ปกติวันนี้ควรได้อยู่พร้อมหน้ากันแท้ ๆ แต่ตอนนี้นั่งอยู่ในร้านเน็ตเนี่ยนะ" ข้อความทำนองนี้เริ่มทยอยขึ้นมา

เสียงของหลินเฟิงยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ห้วงอารมณ์โหยหาที่อยากจะกุมมืออันอบอุ่นของพ่อเหมือนในวันวาน หากแต่ในวันที่พ่อไม่ได้อยู่เคียงข้าง ทำได้เพียงฝากสายลมช่วยพัดพาความห่วงใยไปให้

"แต่พ่อไม่ได้อยู่เคียงข้าง ได้แต่ฝากสายลมพัดพาความร่มเย็นไปให้"

"ไม่ไหวแล้ว น้ำตาแตก เหมือนมีมีดกรีดลงตรงตาเลย"

"รอบแรกยังพอทนไหว แต่พอเจอท่อนที่ว่า แต่พ่อไม่ได้อยู่ข้างกาย ทำได้เพียงฝากสายลมพัดพาความห่วงใยไปให้ กิลด์แตกเลย น้ำตาร่วงทันที"

"คิดถึงพ่อจัง"

"ฉันก็คิดถึงพ่อเหมือนกัน พวกนาย ฉันจะกลับบ้านไปหาพ่อแล้วนะ"

...

เสียงร้องขับขานตอกย้ำความปรารถนาสุดหัวใจที่อยากให้เวลาเดินช้าลง พร้อมยอมแลกทุกสิ่งเพื่อให้พ่อได้อยู่ยาวนานขึ้น เป็นการร่ำร้องถึงพ่อผู้เข้มแข็งมาทั้งชีวิต

"ลูกยอมแลกทุกสิ่งที่มี เพื่อให้กาลเวลาของพ่อคงอยู่ตลอดไป"

"พ่อผู้เข้มแข็งมาตลอดชีวิต ลูกจะทำสิ่งใดให้พ่อได้บ้าง"

♪

พอได้ยินถึงตรงนี้ หญิงสาวที่กำลังเร่งปั่นต้นฉบับอยู่ก็กลั้นต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ไหล่ของเธอสั่นสะท้าน จมูกเริ่มแสบร้อน จากนั้นหยาดน้ำตาก็พรั่งพรูลงมาทันที

แล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาพ่อของตัวเอง

"พ่อคะ หนูจะกลับบ้านนะ รอหนูก่อนนะ หนูจะรีบเรียกแท็กซี่เดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

"เป็นอะไรไปลูก ทำไมร้องไห้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ"

"เดี๋ยวพ่อรีบไปหาหนูเดี๋ยวนี้เลย มีใครรังแกหนูหรือเปล่า"

พอพ่อพูดประโยคนี้ออกมา หญิงสาวก็ปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พ่อรักเธอเสมอ เป็นห่วงเธอเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

"เปล่าค่ะพ่อ ไม่มีอะไรเลย หนูแค่จู่ ๆ ก็คิดถึงพ่อขึ้นมา"

"พ่อรอนะคะ หนูจะรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย"

ส่วนเด็กสาวที่จะไปเที่ยวแดนซ์กระจาย ในตอนนี้ที่นั่งอยู่บนรถแท็กซี่ ฟังไปฟังมา น้ำตาก็พลันรินไหลออกมาเงียบ ๆ

เธอนึกถึงตอนเด็ก ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน พ่อก็เป็นคนจูงมือเธอไปเสมอ เธออยากไปเที่ยวสวนสนุกที่ไหน พ่อก็จะใช้ฝ่ามือที่ทั้งใหญ่และหนานุ่มคู่นั้น จูงมือเธอไป

ในตอนนั้น ฝ่ามือของพ่อทั้งกว้างทั้งหนา อบอุ่น แผ่นหลังเหยียดตรง ราวกับขุนเขาใหญ่ที่พึ่งพาได้ตลอดไป

ส่วนแม่ก็ด่วนจากไปเร็ว พ่อต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีเรื่องตกหล่นบกพร่องไปบ้าง

แล้วเธอก็เติบโตขึ้น ตอนนี้ค่อนข้างมีความต่อต้าน แต่พอได้ยินเพลงนี้ เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า วันนี้คือวันไหว้พระจันทร์นี่นา

พ่อของเธอเริ่มมีผมหงอกขาวแล้ว

หลายปีมานี้ ดูเหมือนพ่อยิ่งแก่ตัวลงเรื่อย ๆ แม้แต่เสียงที่ทะเลาะกับเธอก็เบาลงไปมาก

แผ่นหลังของพ่อ ดูเหมือนไม่เหยียดตรงขนาดนั้นแล้ว รูปร่างไม่สูงใหญ่อีกต่อไป เหมือนจะเตี้ยลงด้วยซ้ำ

วินาทีนี้ จู่ ๆ เธอก็เอ่ยกับคนขับรถด้วยน้ำเสียงสะอื้น

"พี่คะ วนรถกลับค่ะ!"

วินาทีที่กลับไปถึง เธอก็วิ่งขึ้นบันไดไป

จากนั้นก็เปิดประตูห้อง

"ลืมอะไรอีกล่ะ?" พ่อนั่งอยู่บนโซฟา ไฟก็ไม่ได้เปิด มีเพียงโทรทัศน์เครื่องเดียวที่อยู่เป็นเพื่อนอย่างโดดเดี่ยว

แผ่นหลังของพ่อดูโดดเดี่ยวเดียวดาย บนโต๊ะน้ำชามีกับข้าววางอยู่ มีเพียงพ่อคนเดียว อยู่ลำพังอย่างเดียวดาย

จากตรงนี้ มองเห็นห้องนั่งเล่นของตึกฝั่งตรงข้ามที่เปิดไฟสว่างไสว ครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนกำลังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน

เมื่อกี้พ่อคงมองดูฝั่งตรงข้ามอยู่ตลอดเลยใช่ไหม

วินาทีนี้ น้ำตาของหญิงสาวรินไหลออกมาไม่หยุด ทันใดนั้นเธอก็โผเข้าไป กอดพ่อของเธอไว้แน่น

"พ่อคะ หนูขอโทษ หนูขอโทษค่ะ"

"ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ..."

ส่วนในคอมเมนต์สด

"หลินเฟิงพูดถูก วันนี้วันไหว้พระจันทร์ ฉันควรกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่"

"ฟังพี่เตือนสักคำเถอะ ตอนนี้พวกนายยังได้อยู่กับพ่อ แต่พ่อของพี่ พี่ไม่มีโอกาสได้เจออีกแล้ว"

วินาทีนี้ ทั่วทุกสารทิศ พ่อหลายคนต่างได้รับโทรศัพท์โดยไม่ได้นัดหมาย

"ฮัลโหล ทำไมวันนี้ว่างโทรหาพ่อได้ล่ะ"

"ฮัลโหล ไม่โกรธพ่อคนนี้แล้วเหรอ"

"วันนี้วันเทศกาล เนื้อรมควันที่พ่อส่งไปให้ได้รับหรือยัง กินเยอะ ๆ นะ ทำงานก็ต้องดูแลสุขภาพด้วยล่ะ"

ขณะเดียวกันก็มีบางคน ในตอนนี้ทั้งฟังไปพลาง น้ำตานองหน้าไปพลาง สะอึกสะอื้นไม่หยุด

เธอหรือเขาคนนั้นถือรูปถ่ายของพ่อ พ่อของเขาหรือเธอไม่อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว

น้ำตาไหลพรากลงมาเป็นสาย

"พ่อ หนูคิดถึงพ่อนะ!"

......

ผู้คนในงานจำนวนมากในตอนนี้ก็ตาแดงก่ำเช่นกัน เพลงนี้พลังทำลายล้างรุนแรงเกินไปแล้ว

หลายคนก้มหน้าลง ปาดน้ำตา

กล้องกวาดแพนไปทีละคน คนเกินครึ่งตาแดงก่ำ พยายามสะกดกลั้นน้ำตาเอาไว้

และยังมีอีกหลายคนที่น้ำตานองหน้าไปแล้ว

ภาพเหตุการณ์นี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก!

เพลงจบลง ในงานถึงขั้นมีคนสะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออกอยู่หลายคน ทีมงานจำนวนมากในตอนนี้ก็ต่างเช็ดน้ำตาเช่นกัน

ในคอมเมนต์สด ยิ่งวิ่งเลื่อนผ่านไปทีละข้อความไม่ขาดสาย

"หลินเฟิง นายแน่มาก วันนี้วันไหว้พระจันทร์แท้ ๆ นายเล่นร้องจนฉันร้องไห้โฮเลย"

"กูร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่บนรถเนี่ย แม่งเอ๊ย!"

"ฉันอยู่ห่างจากบ้านพันกิโล ตอนนี้จะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย ขับรถกลับไปหาพ่อแม่"

"ชาวเน็ตที่คอมเมนต์สดหายไป พวกนายแอบกลับไปหาพ่อแม่ตัวเองกันหมดแล้วใช่ไหม"

"แม่ง ไม่เคยเห็นใครมาร้องเพลงเรียกน้ำตาในงานกาล่าวันไหว้พระจันทร์แบบนี้มาก่อนเลย!"

"นายคือคนแรกที่กล้าทำแบบนี้!"

วินาทีนี้ เรตติ้งของช่องตงไถพุ่งกระฉูดขึ้นมาทันที!

จางเหิงตาแดงก่ำฟังเพลงนี้จนจบ เขารู้ดีว่า เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่เข้าแล้ว งานกาล่าวันไหว้พระจันทร์นายเล่นร้องจนคนร้องไห้กันระงมขนาดนี้ ทั่วทั้งเน็ตคงได้แตกตื่นกันแน่!

ทางฝั่งช่องหงไถ เดิมทีเรตติ้งครองอันดับหนึ่งมาตลอด แต่ในเวลานี้กลับร่วงฮวบลงไปอยู่อันดับสอง

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมเรตติ้งช่องตงไถถึงสูงขึ้นมาได้" เวลานี้ผู้บริหารหญิงคนหนึ่งเอ่ยถาม

"เมื่อกี้มีข่าวรายงานมาว่า หลินเฟิงร้องเพลงเดียวที่ช่องตงไถ ทำเอาผู้ชมในงานเกือบครึ่งร้องไห้ บนอินเทอร์เน็ตก็มีคนถูกร้องจนร้องไห้ตามเพียบเลยครับ"

"ตอนนี้เพลงเดียวทำเอาคนทั้งเน็ตน้ำตาแตกกันหมดแล้วครับ"

"อะไรนะ" ผู้บริหารหญิงอึ้งไป

ร้องเพลงวันไหว้พระจันทร์เนี่ยนะจะทำคนร้องไห้ได้ ไร้สาระสิ้นดี

แถมยังบอกว่าผู้ชมในงานร้องไห้ไปตั้งครึ่งเนี่ยนะ แม่งจะขี้โม้ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยเถอะ

"ฉันไม่เชื่อหรอก ขอดูหน่อยเถอะว่าร้องเพลงอะไรถึงทำคนร้องไห้ในวันไหว้พระจันทร์ได้!" ผู้บริหารหญิงสีหน้าไม่เชื่อเลยสักนิด เธอเปิดดูคลิปย้อนหลังทันที!

ทว่าสามนาทีต่อมา!