ตอนที่ 101 การแข่งขันเริ่มต้น เผชิญหน้าการคัดออก

แต่เซียวเหยียนกลับพูดว่า "ผู้กำกับครับ ผลไม้ที่ฝืนเด็ดมันไม่หวานหรอกนะ ฝืนใจกันไปก็ไม่มีประโยชน์ครับ"

ผู้กำกับเหลยซานถึงกับพูดไม่ออก... เวลานี้มันใช่เวลามาพูดเรื่องผลไม้ไหมล่ะ นี่นายกำลังจะโดนพวกเขาถอนรากถอนโคนจนเหี้ยนเตียนอยู่แล้ว!

"เซียวเหยียน รายการเรามีกฎระเบียบอยู่นะ"

เซียวเหยียนแย้ง "แต่ในเมื่อเกิดปัญหาขึ้นมาแล้ว มันก็ต้องแก้ไม่ใช่เหรอครับ"

ผู้กำกับเหลยซานสวนกลับ "แต่มันไม่ใช่แก้ปัญหาแบบนี้! นายไม่รู้หรือไงว่าค่าตัวตัวเองแพงแค่ไหน?"

"นี่นายกำลังฉวยโอกาสเอาเปรียบชัด ๆ คิดว่าเหลือเด็กไว้คนเดียว พอคนนี้ตกรอบไปแล้ว เทปหลัง ๆ นายจะได้แค่นั่งดูชิล ๆ สบายใจเฉิบงั้นเหรอ? นายต้องทำงานให้คุ้มค่าตัวหน่อยสิ"

เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง "...ผู้กำกับครับ ถ้าผมรับประกันว่าลูกทีมคนเดียวของผมคนนี้จะอยู่รอดไปจนถึงรอบชิงชนะเลิศได้ล่ะ แบบนี้เป็นไงครับ?"

ผู้กำกับเหลยซานแค่นยิ้ม "แล้วถ้าไปไม่รอดล่ะ?"

"ค่าตัวผมคิดแค่ตอนเดียวพอครับ"

ผู้กำกับเหลยซานตอบตกลงทันทีอย่างเด็ดขาด "ดีล!"

เซียวเหยียน "อ้าว? ตอบไวจังเลยครับ?"

สมองของผู้กำกับเหลยซานแล่นเร็วจี๋ เป้าหมายที่เชิญเซียวเหยียนมาก็เพื่อสร้างกระแสอยู่แล้ว ยิ่งเปิดรายการมาเล่นใหญ่เบอร์นี้ ยังไงก็ต้องเปรี้ยงปร้างเป็นพลุแตกแน่นอน

พอมีกระแสและถูกพูดถึงระดับนี้ ต่อไปเรื่องการโปรโมตก็ไม่ต้องห่วงอะไรอีก

แถมถ้าลูกทีมของเซียวเหยียนตกรอบไปจริง ๆ นั่นก็เท่ากับว่าเทปต่อจากนั้นจะได้ใช้งานเซียวเหยียนฟรี ๆ มีแต่ได้กับได้ชัด ๆ ใครจะไม่เอาล่ะ

ด้วยเหตุนี้ตามคำแนะนำของเซียวเหยียน คนที่เหลืออีกหกคนจึงถูกเมนเทอร์อีกสามคนเลือกใหม่อีกรอบ ผลสรุปเลยกลายเป็นว่าเมนเทอร์คนอื่นมีลูกทีมคนละเก้าคน ส่วนเซียวเหยียนมีแค่คนเดียว

"สุดยอดไปเลยว่ะ เพิ่งเคยเห็นรายการวาไรตี้เล่นท่ายากเบอร์นี้เป็นครั้งแรกนะเนี่ย"

"ถึงจะดูไม่ค่อยถูกระเบียบเท่าไหร่ แต่ตลกชะมัดเลย"

"เซียวเหยียนน่าสงสารเกินไปแล้ว อุตส่าห์ตั้งใจมาเป็นเมนเทอร์แท้ ๆ แต่กลับไม่มีเด็กคนไหนยอมเลือกเขาเลย"

เมื่อแบ่งกลุ่มลงตัวแล้ว รอบคัดออกก็กำลังจะเริ่มขึ้น เดิมทีรอบคัดออกมีเจ็ดตอน ตอนที่แปดเป็นรอบรองชนะเลิศ และตอนที่เก้าเป็นรอบชิงชนะเลิศ

แต่พอจัดกลุ่มใหม่แบบนี้ เก้าตอนแรกจึงกลายเป็นรอบคัดออก ตอนที่สิบเป็นรอบรองชนะเลิศ และตอนที่สิบเอ็ดเป็นรอบชิงชนะเลิศ

ผู้กำกับเหลยซานมองดูแฮชแท็กรายการที่พุ่งติดเทรนด์ฮอตเสิร์ชบนเวยป๋อถึงแปดอันดับ โดยครึ่งหนึ่งในนั้นเป็นเรื่องของเซียวเหยียนล้วน ๆ

ยอดผู้ชมไลฟ์สดพุ่งแตะแปดสิบล้านคน กลายเป็นรายการวาไรตี้ตอนเปิดตัวที่ทำยอดคนดูทะลุสิบล้านเร็วที่สุด และคว้าอันดับหนึ่งแบบเรียลไทม์ได้ทันที

แม้คนส่วนใหญ่จะเข้ามารอดูเรื่องขายหน้าของเซียวเหยียน และอยากเห็นว่าเขาจะโดนตบหน้าจนลูกทีมตกรอบไปตั้งแต่ตอนแรกอย่างไรก็ตาม

แต่ผู้กำกับเหลยซานกลับรู้สึกว่า การเชิญคนคนนี้มาถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด เงินที่จ่ายไปไม่เสียเปล่าเลยจริง ๆ

การแข่งขันตอนแรกเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

อาจารย์ข่ายย่าส่งเสี่ยวเถียนลงสนาม อาจารย์ผีหย่าเจี๋ยส่งอาซี ส่วนอาจารย์เมิ่งอีเฉินส่ง AK จู ใช่แล้ว แค่เปิดฉากรอบแรก เขาก็งัดไพ่ตายออกมาใช้ทันที

เพราะอาจารย์เมิ่งอีเฉินยังมีนิโคลัสเหล่าโม่ เท่ากับว่าเขามีไพ่ลับอยู่สองใบ การที่ส่ง AK จูออกมาตั้งแต่รอบแรก ก็เพื่อจะช่วยสงเคราะห์เซียวเหยียน ให้ชีจ่ายรีบ ๆ ตกรอบไปซะ

เมนเทอร์ทั้งสามคน ถึงแม้จะไม่ได้ใจร้อนมุทะลุเหมือนพวกเด็ก ๆ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ชอบเซียวเหยียนเท่าไหร่นัก

สาเหตุสำคัญที่สุดก็คือ ค่าตัวของเซียวเหยียนที่สูงลิ่ว

"ฮ่า ๆๆ โลกนี้มันช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ คลื่นพลังของ AK จูกับอาจารย์เซียวเหยียนไม่ถูกชะตากันแต่กำเนิดชัด ๆ"

"สองคนนี้ไม่ได้มีความแค้นอะไรกันมาก่อนแน่นะ?"

"ฉันขอวางเดิมพันสิบบาทเลย ลูกทีมของเซียวเหยียนต้องตกรอบตั้งแต่รอบแรกอย่างราบรื่นแน่นอน"

อาจารย์อีกสามคนมองเซียวเหยียนด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ มีเพียงเซียวเหยียนคนเดียวที่ยังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม

อาจารย์ข่ายย่าคิดในใจ คนที่เคยเป็นนักแสดงนี่ต่างออกไปจริง ๆ สภาพจิตใจเข้มแข็งมาก ถ้าเป็นคนทั่วไปป่านนี้ไม่สติแตกไปแล้วเหรอ?

ชีจ่ายในเวลานี้เริ่มรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง เขารู้ดีว่าความสามารถของตัวเองอยู่ในระดับธรรมดา เดิมทีที่มารายการนี้ก็ไม่ได้คิดฝันถึงตำแหน่งแชมป์อยู่แล้ว นั่นเป็นเรื่องที่เขาไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ แต่ถ้าต้องมาตกรอบตั้งแต่ตอนแรก มันก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้อยู่ดี

รายการพักการถ่ายทำชั่วคราว หลังจากกำหนดตัวผู้เข้าแข่งขันเรียบร้อยแล้วก็เป็นช่วงพักเบรกหนึ่งชั่วโมง เพื่อให้เมนเทอร์ปรึกษาเพลงที่จะใช้ร้องและช่วยฝึกซ้อมให้ลูกทีม

ตากล้องต่างแยกย้ายกันไปตามประกบเมนเทอร์และลูกทีมแต่ละฝั่ง

เลเบิลของคนอื่น ในห้องมีพี่ ๆ แบกกล้องตามถ่ายเป็นสิบคน มีแค่ฝั่งของเซียวเหยียนเท่านั้นที่นั่งอยู่กันแค่สองคน

ในขณะที่เมนเทอร์ทีมอื่นต่างช่วยชี้แนะและเรียบเรียงเพลงให้ลูกทีม เซียวเหยียนกลับพาชีจ่ายมานั่งดื่มโค้กกินไก่ทอดด้วยกัน

ชีจ่ายแทบจะกลืนไม่ลงคอ เขาไม่ได้ใจนิ่งเหมือนอย่างเซียวเหยียน

"อาจารย์เซียวเหยียน เพลงที่ผมเลือกชื่อว่า "ยามสนธยา" คุณคิดว่ายังไงบ้างครับ"

เซียวเหยียนหยิบไก่ทอดขึ้นมาหนึ่งชิ้น แทะไปพลางพูดไปพลาง "ผมเคยฟังแล้ว เพราะดีนะ เพลงโอเคเลย"

ทางฝั่งไลฟ์สด เมื่อคนดูเห็นเซียวเหยียนพาชีจ่ายเอาแต่กินกับดื่ม และก็เป็นไปตามคาด เซียวเหยียนโดนด่าเปิงไปอีกระลอก

"พูดไม่ออกเลย ยังจะมีกะจิตกะใจมากินอยู่อีก เมนเทอร์คนอื่นเขาทุ่มเทกันขนาดนั้น ตัวเองฝีมือก็แย่อยู่แล้วยังไม่พยายามอีก"

"มิน่าล่ะเอเคถึงไม่อยากได้เซียวเหยียนเป็นเมนเทอร์ คนไม่ใช่มืออาชีพนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ สินะ"

"นอกจากกินแล้ว เซียวเหยียนทำอย่างอื่นเป็นบ้างไหมเนี่ย"

"ชีจ่ายก็ซวยชะมัดที่ดันไปเลือกเขา"

ชีจ่ายอยากได้คำแนะนำเพิ่มเติมจากเซียวเหยียน "อาจารย์เซียวเหยียนคิดว่าผมมีตรงไหนที่ต้องปรับแก้อีกไหมครับ"

เซียวเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้นมา "นายแร็ปให้เร็วกว่านี้ได้อีกไหม"

ชีจ่ายชะงักไป ก่อนจะตอบอย่างเขิน ๆ "ตอนนี้ยังไม่ค่อยได้ครับ แต่ผมซ้อมได้นะ"

เซียวเหยียนถามต่อ "อืม แล้วนายร้องเพลงใหม่จนจบเพลงได้ภายในครึ่งชั่วโมงไหม"

ชีจ่ายชะงักไปอีกรอบ ความต่างอย่างหนึ่งระหว่างเพลงแร็ปกับการร้องเพลงทั่วไปก็คือ เนื้อเพลงมันเยอะและถี่ จังหวะเร็วแถมยังต้องออกเสียงให้ชัดถ้อยชัดคำ ถึงยังไงก็ต้องอาศัยการฝึกซ้อม

เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงยังไงก็ไม่มีทางทำได้แน่ ๆ

น้ำเสียงของชีจ่ายเจือแววเหมือนจะร้องไห้ "ไม่ได้เหมือนกันครับ"

เซียวเหยียนเอ่ย "งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว กินน่องไก่ต่อเถอะ กินเสร็จเดี๋ยวจะได้ไปแข่ง"

ชีจ่ายรู้สึกหดหู่ใจ หรือว่าอาจารย์เซียวเหยียนจะรู้ว่าเขาคงอยู่รอดได้แค่อีพีนี้ ถึงได้เลี้ยงส่งเขากันเนี่ย

สิ่งที่เซียวเหยียนคิดอยู่คือเพลงที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้เป็นอีพีแรกพอดีเลยได้เอาออกมาใช้ ด้วยสภาพของชีจ่ายตอนนี้คงผ่านเข้ารอบด้วยตัวเองไม่ไหวแน่ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องลงสนามไปช่วยแบกเอาไว้ การแร็ปต้องใช้แรงเยอะ ก็เลยต้องกินตุนไว้ให้มากเข้าไว้

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลูกทีมกลุ่มอื่นต่างรู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปไวเหลือเกินจนซ้อมแทบไม่ทัน มีเพียงเซียวเหยียนคนเดียวที่พอกินเสร็จแล้วยังแอบงีบหลับไปอีกสิบห้านาที

เขางีบหลับไปต่อหน้าต่อตาผู้ชมกว่าแปดสิบล้านคน

"มาถึงขั้นนี้แล้วยังหลับลงอีก สภาพจิตใจจะแกร่งเกินไปแล้ว"

"พวกดารานี่หาเงินง่ายจัง นี่สินะที่เขาเรียกว่านอนเฉย ๆ ก็ได้เงิน"

"ขยะเปียกชัด ๆ ไม่เคยเจอเมนเทอร์ที่อู้เก่งขนาดนี้มาก่อนเลย นี่เขาไม่คิดจะสร้างภาพหน่อยเลยเหรอ"

เมื่อถึงเวลา การแข่งขันก็เปิดฉากขึ้น ลำดับการขึ้นเวทีในรอบแรกตัดสินด้วยการจับสลาก

ในกล่องมีกระดาษอยู่สี่ใบ ให้หยิบกันไปคนละใบ เสี่ยวเถียนได้ขึ้นเวทีเป็นคนแรก ต่อด้วยอาซี คนที่สามคือเอเคจู และคนสุดท้ายคือชีจ่าย

เพลงที่เสี่ยวเถียนเลือกเป็นเพลงที่ปลุกเร้าอารมณ์สุด ๆ เหมาะเจาะกับการเปิดเวทีเพื่อดึงบรรยากาศของคนดูให้คึกคักขึ้นมา

เสี่ยวเถียนหน้าตาขาวผ่องสะอาดสะอ้าน แต่เวลาร้องเพลงกลับดุดันไม่เบา เพลงออริจินัลอย่าง "หลุมดำ" มีเนื้อเพลงที่ดี แต่การคุมจังหวะของเขายังด้อยไปนิด หรือจะบอกว่าแรงไม่พอก็ได้ เพราะพอร้องไปถึงช่วงครึ่งหลังก็เริ่มมีอาการหายใจไม่ทัน

หลังการแสดงจบลง เมนเทอร์ของเขาก็ค่อนข้างพอใจและเอ่ยชมว่าเสี่ยวเถียนมีพัฒนาการอย่างมาก จากผู้ชม 500 คน เขาได้ไป 417 โหวต ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีทีเดียวเมื่อเทียบกับผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 28 คน