ตอนที่ 100 ผู้เข้าแข่งขันไม่ยอมรับ คำขู่ถอนตัวจากการแข่งขัน

ถึงตอนนี้มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 28 คน ได้รับสี่เสียงผ่านฉลุย 16 คน และได้สามเสียงต้องรอพิจารณาอีก 11 คน

เรื่องน่ากระอักกระอ่วนใจตั้งแต่เปิดรายการมาก็คือ ในบรรดา 16 คนที่ผ่านเข้ารอบด้วยสี่เสียงนั้น ไม่มีใครเลือกเซียวเหยียนเลยสักคนเดียว

ทุกคนทำราวกับนัดกันมา ในช่วงเลือกลูกทีม พวกเขาไม่แม้แต่จะชายตามองเซียวเหยียนเลยด้วยซ้ำ

ผู้ชมการถ่ายทอดสดเห็นภาพนั้นแล้วก็พากันรัวคอมเมนต์บนหน้าจอทันที

"อึดอัดแทนเลย อายจนนิ้วเท้าแทบจะจิกพื้นแตกแล้วมั้ง เพิ่งเคยเห็นเมนเทอร์ที่น่าอึดอัดขนาดนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ"

"นี่แหละคือราคาที่ต้องจ่ายเพราะเห็นแก่เงิน ใครใช้ให้เขารั้นมาร่วมรายการนี้เองล่ะ ทั้งที่ไม่ได้อยู่วงการแร็ปแท้ ๆ แต่ยังจะดันทุรังเสนอหน้าเข้ามา หาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ"

"ทีมงานรายการเน้นความเรียลสุดขั้วจริง ๆ ไม่มีการล็อกผลช่วยใครเลยสักนิด"

"สมน้ำหน้าแล้วที่ไม่มีใครเลือก คิดว่าวงการแร็ปนี่ใครจะเข้ามาทำก็ได้หรือไง"

ตอนนี้แร็ปเปอร์ฝีมือดีต่างทยอยเข้าทีมของเมนเทอร์อีกสามคนจนหมด และเป็นไปตามคาด เซียวเหยียนทำได้เพียงเลือกลูกทีมจากกลุ่มผู้เข้าแข่งขันที่ได้สามเสียงที่เหลืออยู่เท่านั้น

ตอนจับสลาก เอเคจูจับได้ลำดับสุดท้าย จึงได้ขึ้นเวทีเป็นคนสุดท้าย เดิมทีทุกคนคิดว่าเขาต้องได้สี่เสียงแน่นอน แต่เหนือความคาดหมายเมื่ออาจารย์ผีหย่าเจี๋ยกลับไม่ให้คะแนนเขา

อาจารย์ผีหย่าเจี๋ยยกไมค์ขึ้นมาอธิบาย "เทคนิคของนายไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ แต่รอบนี้ฉันคิดว่าเวลาแต่งเพลง นายควรจะระมัดระวังเรื่องเนื้อร้องให้มากกว่านี้หน่อย"

อาจารย์ผีหย่าเจี๋ยพูดอย่างอ้อมค้อม แต่ทุกคนต่างเข้าใจความหมายดี เนื้อเพลงของเอเคจูมีคำที่สื่อถึงความรุนแรงปนอยู่ไม่น้อย อย่างเช่นท่อนนี้

"ยืนดื่มเบียร์อยู่ริมถนน พูดไม่เข้าหูก็ควั่นขวดซัดกัน"

"ชีวิตไร้ความตื่นเต้น จนฉันแทบอยากจะลองทำผิดกฎหมาย"

เห็นได้ชัดว่าเขามีจุดยืนและทัศนคติที่ชัดเจนมาก เพียงแต่ทัศนคติแบบนี้อาจารย์ผีหย่าเจี๋ยไม่ชอบ

เอเคจูชักสีหน้าบึ้งตึงทันควัน เขายกไมค์ขึ้นแสดงทัศนะของตัวเอง "เป็นแร็ปเปอร์สิ่งที่ต้องมีก็คือจุดยืน มีอะไรที่พูดไม่ได้กันล่ะครับ"

บรรยากาศในสตูดิโอพลันเงียบกริบลงอีกรอบ เซียวเหยียนตื่นตัวขึ้นมาทันที โห บรรยากาศทางนั้นดูน่าอึดอัดยิ่งกว่าฝั่งเขาเสียอีกนะเนี่ย

เอเคจูรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง แต่บารมีและระดับชั้นของอาจารย์ผีหย่าเจี๋ยวางอยู่ตรงนั้น ไม่พอใจไปก็ไร้ประโยชน์ ให้สามเสียงก็คือสามเสียง

คนที่อยู่ในวงการแร็ปจนก้าวขึ้นมาเป็นเมนเทอร์ได้นั้น ไม่เพียงแต่ฝีมือการแร็ปจะแก่กล้า เรื่องการเข้าสังคมและการวางตัวก็เหนือกว่าแร็ปเปอร์ทั่วไปอยู่หลายขุม

เมนเทอร์อีกสองคนเห็นท่าทีของเอเคจูแบบนี้ก็รู้ทันทีว่าเป็นพวกหัวขบถตัวปัญหา ตอนเลือกลูกทีม ทั้งคู่จึงไม่เลือกเขาเลย แม้ว่าฝีมือของเขาจะเก่งกาจก็ตาม

เข้าสู่ช่วงเมนเทอร์คัดเลือกลูกทีมเข้าสังกัด

เมนเทอร์แต่ละคนมีโควตาทีมละเจ็ดที่นั่ง เดิมทีเอเคจูคิดว่าไม่ว่าเมนเทอร์สามคนนี้ใครจะเลือกเขา เขาก็จะคว้าแชมป์มาให้ทีมนั้นได้อย่างแน่นอน แต่พอรู้ว่าที่นั่งของอาจารย์เมิ่งอีเฉินเต็มแล้ว ที่นั่งของอาจารย์ผีหย่าเจี๋ยก็เต็มแล้ว และกระทั่งอาจารย์ข่ายยาที่เหลือคนสุดท้าย กลับเลือกคนที่ฝีมือด้อยกว่าเขามากแทนที่จะเลือกเขา นาทีนั้นเอเคจูก็เดือดดาลขึ้นมาทันที

เจ็ดคนที่เหลืออยู่ นอกจากเอเคจูแล้ว ฝีมือของคนที่เหลืออาจเรียกได้ว่าเป็นหกอันดับรั้งท้ายจากผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 28 คนเลยก็ว่าได้

เซียวเหยียนลุกขึ้นยืนพลางบิดเนื้อบิดตัวยืดเส้นยืดสาย "คนที่เหลือก็เป็นของผมแล้วสินะครับ"

แต่ยังไม่ทันที่เซียวเหยียนจะได้ต้อนรับสมาชิกร่วมทีม เอเคจูก็ถือไมค์ก้าวออกมายืนกลางเวที "ผมไม่ยอมรับ"

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่จุดเดียวกันทันที ผู้กำกับเหลยซานที่ซุ่มอยู่หลังจอมอนิเตอร์เอ่ยขึ้น "มาแล้ว มาแล้ว ตัวเปิดเรื่องมาแล้ว"

ผู้ช่วยได้แต่นิ่งอึ้งพูดไม่ออก "..." "เวลานี้คนที่ควรจะกลัวที่สุดไม่ควรเป็นผู้กำกับหรอกเหรอครับ"

เอเคจูยืนเด่นอยู่เบื้องหน้าของอีกหกคนที่เหลือ วางท่าประหนึ่งเป็นตัวแทนของกลุ่ม

"ให้เซียวเหยียนมาเป็นเมนเทอร์ ผมไม่ยอมรับครับ"

เซียวเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ซึ่งเป็นท่วงท่าที่เพิ่งหัดเลียนแบบมา ท่าทีสุขุมนิ่งลึกทำให้คนมองรู้สึกว่ายากจะหยั่งถึง

เซียวเหยียนเอ่ยถาม "แล้วนายหมายความว่ายังไงล่ะ"

เอเคจูแสดงท่าทีโอหังอวดดี "คนที่อยู่ที่นี่ไม่ว่าจะเป็นเมนเทอร์หรือผู้เข้าแข่งขัน ต่างก็ทำเพลงแร็ปกันเป็นอาชีพ อาจารย์เซียวเหยียนมีผลงานเพลงดี ๆ อยู่ไม่น้อยก็จริง แต่นั่นไม่ได้แปลว่าจะทำเพลงแร็ปได้ดีนี่ครับ"

"ถ้าจะให้อาจารย์เซียวเหยียนมาเป็นเมนเทอร์ของผม ผมไม่ยอมรับเด็ดขาด"

เซียวเหยียนคิดในใจ เหอะ ขอทานยังจะรังเกียจข้าวบูด ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองก็เป็นแค่ตัวปัญหาที่เมนเทอร์คนอื่นเขาเขี่ยทิ้งน่ะ

"ฉากในตำนานเลยเว้ย เอเคจูโคตรกล้าบ้าบิ่น แต่ที่เขาพูดก็ถูกนะ เพลงที่เป็นผลงานชิ้นเอกสักสองเพลงยังไม่มีเลย มีสิทธิ์อะไรมาเป็นอาจารย์ฉัน"

"อีพีแรกก็ดุเดือดขนาดนี้แล้ว ชักจะตั้งตารอตอนต่อไปแล้วสิ"

"เซียวเหยียนน่าจะเป็นเมนเทอร์คนแรกในประวัติศาสตร์รายการวาไรตี้เลยมั้งที่โดนลูกทีมรังเกียจขนาดนี้"

เอเคจูพูดต่อ "ผมเชื่อว่านี่ไม่ได้เป็นแค่ความคิดเห็นของผมคนเดียว ทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็น่าจะคิดแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมครับ"

บรรดาคนที่เลือกเมนเทอร์ไปแล้วต่างพากันปิดปากเงียบ ตอนนี้ทุกคนเป็นคู่แข่งกันแล้ว เมนเทอร์ของนายห่วย พวกเราสิยิ่งดีใจ เพราะงั้นอย่าลากพวกเราเข้าไปเกี่ยวเลย

ส่วนในบรรดาหกคนที่ยังไม่ได้เลือก มีบางคนขยับไปยืนข้างหลังเอเคจูเงียบ ๆ ราวกับจะช่วยหนุนหลังให้อย่างไรอย่างนั้น

เซียวเหยียนเอ่ยถาม "พวกคุณก็คิดแบบนี้เหมือนกันเหรอครับ"

หนึ่งในนั้นที่มีรูปร่างผอมสูงยกไมโครโฟนขึ้นมาพูด "อาจารย์เซียวเหยียนครับ เพลงแร็ปไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิด พวกเราต้องการมืออาชีพจริง ๆ ครับ"

ตอนนั้นเอง เมนเทอร์เมิ่งอี้เฉินก็ช่วยพูดไกล่เกลี่ยให้เซียวเหยียน "ถึงอาจารย์เซียวเหยียนจะยังไม่มีผลงานเพลงแร็ปชิ้นโบแดง แต่ผลงานเพลงอื่น ๆ ของเขายอดเยี่ยมมาก ผมเชื่อว่าทุกคนยอมรับตรงจุดนี้ เขามีคุณสมบัติพอที่จะเป็นเมนเทอร์ได้อย่างแน่นอนครับ"

เอเคจูยังคงไม่ยอมลงให้ "อาจารย์เมิ่งครับ ฝีมือของคุณผมยอมรับจากใจจริง แต่เรื่องนี้ผมไม่เห็นด้วยกับคำพูดของคุณครับ"

"ถ้าจะบังคับให้เซียวเหยียนมาเป็นเมนเทอร์ของพวกเรา ผมขอถอนตัวจากการแข่งขันครับ"

บรรยากาศในกองถ่ายพลันชวนอึดอัดขึ้นมาอีกระลอก

"ฮ่า ๆๆ สมรภูมิเดือดนี่มันดูเพลินจริง ๆ ว่ะ อยากรู้เลยว่าคราวนี้เซียวเหยียนจะรับมือยังไง"

"อุตส่าห์สะสมชื่อเสียงมาตั้งเยอะ คราวนี้เซียวเหยียนคงได้ขายหน้าจนหมดฟอร์มแน่"

"ฉากนี้บอกเลย โคตรสะใจ"

เซียวเหยียนถามคนทั้งเจ็ดคนด้วยท่าทีสงบนิ่ง "พวกคุณทุกคนคิดเหมือนเอเคจูหมดเลยหรือเปล่าครับ"

นอกจากชี่จ่ายแล้ว อีกห้าคนที่เหลือต่างพร้อมใจกันขยับไปยืนข้างหลังเอเคจู เพื่อแสดงจุดยืนอย่างชัดเจน

เดิมทีพวกเขาก็ไม่ยอมรับเซียวเหยียนอยู่แล้ว ในบรรดาเจ็ดคนนี้ มีถึงหกคนที่ไม่ยอมเป็นลูกทีมของเซียวเหยียน ถ้าขนาดนี้แล้ว ทีมงานผู้กำกับควรพิจารณาเปลี่ยนตัวได้หรือยัง

ทีมงานผู้กำกับได้แต่คิดในใจ ล้อเล่นน่า ต่อให้เปลี่ยนตัวพวกนายทุกคนก็ไม่มีทางเปลี่ยนตัวเขาหรอก ค่าตัวเขาแพงจะตายชัก

เซียวเหยียนมองไปยังต้นกล้าเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ บนตัวของต้นกล้าต้นนั้นมีป้ายชื่อของเขาติดไว้

เซียวเหยียนเอ่ยถาม "ชี่จ่าย นายคิดยังไง"

ชี่จ่ายค่อย ๆ เดินมาตรงหน้าเซียวเหยียน "อาจารย์เซียวเหยียนครับ ผมอยากเลือกคุณครับ"

ในบรรดาคนทั้งยี่สิบแปดคน มีเพียงชี่จ่ายคนเดียวเท่านั้นที่อยากเลือกเซียวเหยียนจากใจจริง

ชี่จ่ายชอบเพลงแร็ป แต่ก็ชอบเพลงป็อปเหมือนกัน เขาเคยฟังเพลงของเซียวเหยียนมาไม่น้อย แม้อาจารย์เซียวเหยียนจะยังไม่มีผลงานเพลงแร็ป แต่เขารู้สึกว่าดนตรีล้วนเชื่อมโยงถึงกันได้ ไม่ว่าสิ่งที่เซียวเหยียนเชี่ยวชาญจะเป็นแนวไหน ก็ชี้แนะแนวทางให้เขาได้ทั้งนั้น

เอเคจูก้มหน้าแค่นยิ้มเยาะ ฝีมือของชี่จ่ายถ้าพูดกันตรง ๆ ก็คือรั้งอันดับยี่สิบแปดจากทั้งหมดทั้งยี่สิบแปดคนนั่นแหละ

พอเซียวเหยียนแน่ใจแล้วจึงร้องเรียกเหลยซาน ด้านเหลยซานที่ดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วจึงค่อย ๆ เดินขึ้นมาบนเวที

เซียวเหยียนกล่าวว่า "ผู้กำกับครับ ในเมื่ออีกหกคนที่เหลือไม่ยอมรับผมและไม่อยากเลือกผม ถ้าอย่างนั้นสู้ยกโควตาให้เมนเทอร์อีกสามท่านคนละสองที่นั่งไปเลยดีกว่า ส่วนผมขอแค่คนนี้คนเดียวก็พอครับ"

เหลยซานขมวดคิ้ว นึกว่าเซียวเหยียนจะขอให้เขาออกคำสั่งบังคับคนพวกนั้นเข้าทีมตัวเองเสียอีก คนพวกนี้เซ็นสัญญากันไว้หมดแล้ว หากสละสิทธิ์การแข่งขันก็ต้องจ่ายค่าปรับ ซึ่งไม่มีปัญญาชดใช้กันหรอก ตอนนี้บนเวทีก็แค่แกล้งทำทรงเพื่อกดดันเซียวเหยียนเท่านั้นเอง

เหลยซานไม่ค่อยเห็นด้วยกับข้อเสนอของเซียวเหยียนเท่าไรนัก ฝีมือของชี่จ่ายไม่ได้โดดเด่นอะไร หากไม่มีอะไรผิดพลาด รอบแรกก็คงถูกคัดออกแล้ว ถึงตอนนั้นทีมของเซียวเหยียนจะไม่เหลือใครเลยหรือไง กลายเป็นเมนเทอร์ไร้ลูกทีม มารายการเพื่อทำหน้าที่เป็นแค่หุ่นประดับฉากงั้นเหรอ

เอเคจูได้ยินข้อเสนอนี้ก็เห็นดีเห็นงามด้วยอย่างยิ่ง หากได้ย้ายไปอยู่กับเมนเทอร์คนอื่น แล้วยังทำให้เซียวเหยียนถูกลอยแพจนไม่เหลือใครในทีมตั้งแต่เนิ่น ๆ มันก็เข้าทางพวกตนพอดิบพอดี