ตอนที่ 235 สายลมบูรพาพัดพราก

"พวกเขาคอยดูแลผมเป็นอย่างดี และผมก็ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากพวกเขา แม้ตอนนี้พวกเขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ผมก็อยากจะขอบคุณจากใจจริงครับ ในฐานะเพื่อนร่วมทีม ผมดีใจมากที่ได้พบกับทุกคน"

โม่หลันกับเฉินอี้หนานนั่งฟังคำพูดซึ้งกินใจของเซียวเหยียนอยู่บนเตียงคนไข้จนแทบจะร้องไห้ตาม โม่หลันเป็นคนบ่อน้ำตาตื้นอยู่แล้ว พอทนกลั้นไม่ไหว น้ำตาก็ไหลพรากออกมาก่อนใครเพื่อน

น้ำมูกแทบจะไหลย้อยจนสูดกลับเข้าไปไม่ทัน ขณะเอื้อมมือไปหยิบทิชชู เธอก็เหลือบไปเห็นสีหน้าเดือดดาลของเหลียวเข่อสิงเข้าพอดี