ตอนที่ 52 ถูกเลือกพร้อมกันสองคน ความยากเพิ่มเป็นเท่าตัว

เซียวเหยียนไม่ยอม ยัดทาโกะยากิสองลูกที่เหลือเข้าปากพร้อมกันทันที

จ้าวหมิงหล่างทั้งพูดไม่ออก ทั้งกลัวว่าเซียวเหยียนจะติดคอ ได้แต่ลุ้นจนอีกฝ่ายกลืนลงคอไปได้อย่างทุลักทุเล พอหมดปุ๊บก็รีบลากเซียวเหยียนตรงไปยังห้องพักหลังเวที ผลักเข้าไปในห้องเรียบเรียงดนตรีแล้วปิดประตูดังปัง

เซียวเหยียนมองผ่านกระจกกึ่งโปร่งแสง เห็นจ้าวหมิงหล่างเปิดรูปพระโพธิสัตว์กวนอิมในโทรศัพท์มือถือวางไว้บนโต๊ะข้างนอกแล้วยกมือไหว้ ขาดแค่ไม่ได้จุดธูปบูชาเท่านั้น

เซียวเหยียนดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง จากนั้นก็นั่งลงหน้าอุปกรณ์ทำเพลง เริ่มลงมือขยับโน่นปรับนี่ไปเรื่อย

เพลงแรกที่ต้องใช้เสียงสูง เขาเลือกเพลง "แดนมายาเจิดจรัส" ข้างนอกลือกันนักไม่ใช่หรือว่าเขาร้องคีย์สูงไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็จัดเพลงที่มีแต่นักร้องเสียงเทเนอร์เท่านั้นจะร้องได้ไปเลยสักเพลง ความจริงที่เซียวเหยียนเลือกเพลงนี้ยังมีอีกเหตุผล นั่นคือตลอดทั้งเพลงมีเนื้อร้องอยู่คำเดียว คือคำว่า "อ้า"

ส่วนอีกเพลงที่เป็นแนวยุทธภพ เขาเลือกเพลงที่ชอบที่สุดในชาติก่อนอย่าง "ฝันเมามายในอดีต"

ทั้งสองเพลงนี้เซียวเหยียนคุ้นเคยเป็นอย่างดี ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

เซียวเหยียนชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอก พอเห็นว่าจ้าวหมิงหล่างไม่อยู่ก็รีบก้าวออกจากห้องเรียบเรียงดนตรีทันที ตอนอัดรายการเขานั่งแช่อยู่ตั้งสามชั่วโมง ออกมายังไม่ทันได้ขยับแข้งขยับขาก็โดนจ้าวหมิงหล่างผลักเข้าห้องมาอีก ไหล่ของเขาปวดเมื่อยจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายไม่อยู่ รีบไปยืดเส้นยืดสายเสียหน่อยดีกว่า

พอเดินมาถึงบันไดหนีไฟ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงลู่เฉินกำลังคุยโทรศัพท์กับแม่ เดิมทีเซียวเหยียนไม่ได้คิดจะแอบฟัง แต่ขากลับหยุดยืนอยู่ตรงนั้นไม่ยอมก้าวไปไหน

"แม่ครับ แม่อยู่โรงพยาบาลให้สบายใจเถอะครับ ผมใกล้จะหาเงินสองแสนได้ครบแล้ว แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

แม่ของลู่เฉินที่อยู่ปลายสายเป็นห่วงลูกชาย เงินสองแสนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เธอไม่อยากให้ลูกต้องแบกรับหนี้สินท่วมตัวเพียงเพื่อมารักษาอาการป่วยของตน

"แม่วางใจเถอะครับ วันนี้ผมมาร่วมรายการ ค่าตัวจากรายการก็ตั้งสองแสนแล้ว ผมไม่ได้ไปยืมเงินใครมาเลยนะ"

"ใช่ครับใช่ แม่เปิดดูถ่ายทอดสดตอนนี้ได้เลย อีกเดี๋ยวก็จะเห็นผมขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีแล้วครับ"

แม้จะได้ยินแค่ไม่กี่ประโยค แต่เซียวเหยียนก็พอจะเข้าใจได้ว่าอาการของแม่ลู่เฉินคงไม่ค่อยดีนัก หลังจากลู่เฉินวางสาย เขาก็ยืนแหงนหน้าสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่ตรงบันไดหนีไฟ ก่อนจะใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาแล้วเดินออกไป

บนโลกใบนี้ ไม่มีใครใช้ชีวิตได้ง่ายดายเลยจริงๆ

ถึงคิวที่นักร้องทางบ้านจะได้ซ้อม ลู่เฉินเดินขึ้นไปบนเวทีแล้วเริ่มร้องเพลงที่ตัวเองเตรียมไว้ เซียวเหยียนยืนฟังอยู่ข้างล่าง พอร้องไปได้ครึ่งเพลง เขาก็รู้สึกว่าเรนจ์เสียงหรือตรงไหนสักแห่งมีปัญหา แม้เพลงจะเพราะดี แต่ลู่เฉินร้องออกมาอย่างยากลำบาก หากทำได้ไม่ดีก็อาจทำให้พังไปทั้งเพลง

ลู่เฉินเองก็รู้ว่าจุดนี้เสี่ยงมาก แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ถึงท่อนนี้จะร้องยาก แต่นับเป็นจุดดึงคะแนนและเป็นจุดที่จะสะกดผู้ชมได้ แต่มิวสิกไดเรกเตอร์กลับสั่งหยุดการร้องของลู่เฉินเสียก่อน

"ลู่เฉิน ตรงนี้ของคุณยังไม่ค่อยได้นะ ตอนที่คุณเข้าจังหวะ มักจะช้าไปเกือบครึ่งจังหวะตลอด พอจังหวะเสีย ท่อนไคลแมกซ์ก็ดันอารมณ์ขึ้นไปไม่ถึงสิ"

ลู่เฉินเริ่มร้อนใจ เขากลัวว่าอาจารย์โจวกับทีมงานจะไม่ให้เพลงนี้ผ่าน "อาจารย์โจวครับ พวกเราขอลองอีกรอบนะครับ คราวนี้ผมต้องจัดการได้แน่นอนครับ"

อาจารย์โจวมีประสบการณ์ด้านดนตรีอย่างโชกโชน จึงเอ่ยแนะนำลู่เฉิน "ถ้าอย่างนั้นเราลองดรอปคีย์ลงสักครึ่งคีย์ดีไหม"

เพลงนี้มีช่วงระดับเสียงกว้างมาก หากลดลงไปครึ่งคีย์ ท่อนที่เขาคิดว่าเพราะที่สุดก็จะกลายเป็นท่อนธรรมดาทันที ลู่เฉินยืนอยู่บนเวทีด้วยความรู้สึกลำบากใจและอึดอัดเป็นที่สุด

ทุกคนต่างมองออกถึงความลังเลใจของเขา เขาไม่อยากแก้ แต่สถานการณ์ตรงหน้าจะทำอย่างไรได้

"ลองปรับจังหวะตรงนี้ดูแบบนี้ไหมครับ"

เซียวเหยียนนั่งลงหน้าเปียโน นำจังหวะที่เพิ่งได้ยินเข้าหูเมื่อครู่มาเรียบเรียงใหม่อีกครั้ง ลู่เฉินชะงักไป คิดไม่ถึงว่าเซียวเหยียนจะเดินเข้ามา

เสียงเปียโนอันลื่นไหลดังขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ลู่เฉินเพิ่งร้องไปเมื่อครู่ คีย์โดยรวมไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่พอเซียวเหยียนบรรเลงออกมากลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

ลู่เฉินฟังเสียงเปียโนนั้น ราวกับมีบางสิ่งพรั่งพรูออกมาในหัว เขาร้องตามจังหวะด้วยความตื่นเต้น และจับจุดเข้าท่อนเนื้อร้องได้อย่างแม่นยำในทันที เสียงร้องของคนหนึ่ง เสียงเปียโนของอีกคนหนึ่ง เซียวเหยียนกวาดสายตามองแผ่นโน้ตตรงหน้า แล้วบรรเลงจังหวะหลังจากนั้นทั้งหมดตามความเข้าใจของตนออกมาได้อย่างลื่นไหล ส่วนลู่เฉินก็ขับร้องออกมาได้อย่างเต็มอิ่มถึงใจ

พอจบเพลง อาจารย์โจวก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือให้ เขารู้ดีว่าเวอร์ชันเดิมเป็นอย่างไร แต่เซียวเหยียนฟังเพียงแค่รอบเดียว กลับสามารถเรียบเรียงเพลงใหม่สดๆ ออกมาได้ถึงขนาดนี้ ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ลู่เฉินมักรู้สึกเสมอว่าเพลงของตนขาดอะไรไปบางอย่าง แต่พอเซียวเหยียนบรรเลงออกมา เขาถึงได้ตระหนักว่าไม่ใช่เพราะเพลงของตนใช้เครื่องดนตรีน้อยชิ้น แต่เป็นเพราะมิติของเพลงยังขาดความลึกซึ้งต่างหาก

ถ้าจะเปรียบให้เห็นภาพ เพลงเดิมของเขาเพราะอยู่แล้วเหมือนเสียงเดี่ยวไวโอลิน แต่วันนี้กลับถูกนำมาเรียบเรียงใหม่เป็นวงออร์เคสตรา ทำให้คนฟังสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่อลังการขึ้นมาทันที

ลู่เฉินรู้สึกละอายใจจนแทบไม่กล้าเงยหน้าสบตาเซียวเหยียน เพราะเหตุผลที่เขาเลือกเซียวเหยียนตั้งแต่แรก ความจริงก็แค่คิดจะมาเอาเปรียบแท้ ๆ

"อาจารย์เซียว ขอบคุณนะครับ"

เซียวเหยียนมองลู่เฉินเหมือนมองรุ่นน้องคนหนึ่ง "ไม่ต้องเกรงใจหรอก นายมีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงอยู่แล้ว การเรียบเรียงก็ทำได้ดีมาก สู้ ๆ นะ"

พอได้ยินเซียวเหยียนพูดแบบนั้น ลู่เฉินก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ "อาจารย์เซียวครับ คุณ..."

ลู่เฉินอึกอักแล้วเงียบไป เขาอยากถามว่าการซ้อมของเซียวเหยียนเป็นอย่างไรบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าไม่ควรถามออกไป เซียวเหยียนเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนของเขา จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนว่า

"นายไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก เดี๋ยวตอนขึ้นเวทีก็อย่าตื่นเต้นล่ะ"

จู่ ๆ อาจารย์โจวก็แทรกขึ้นมา "อาจารย์เซียวครับ เวอร์ชันที่คุณเรียบเรียงใหม่ ครูเปียโนบอกว่ามันยากเกินไปหน่อยครับ!"

เซียวเหยียนถึงกับงง "ยากเหรอครับ? ฟังรอบเดียวคงจำยากไปจริง ๆ งั้นเดี๋ยวผมเขียนโน้ตเพลงให้ตอนนี้เลยดีไหมครับ?"

ครูเปียโนถึงกับพูดไม่ออก! นี่มันใช่เรื่องมีโน้ตหรือไม่มีโน้ตเสียที่ไหน คุณแทบจะเปลี่ยนเพลงของเขาให้กลายเป็นระดับความยากขั้น SS ไปแล้ว เพลงถึงได้ฟังดูแน่นและมีมิติขนาดนี้ คนอื่นฟังอาจรู้สึกแค่ว่าเพราะเหลือเกิน แต่ในฐานะคนเล่นเปียโน แค่ฟังดูก็รู้แล้วว่าต้องใช้ทักษะฝีมือมากขนาดไหน

"อาจารย์เซียวครับ อีกหนึ่งชั่วโมงการแข่งขันก็จะเริ่มแล้ว แถมยังเหลือผู้เข้าแข่งขันอีกสองคนที่ยังไม่ได้ซ้อม หักเวลาของทั้งสองคนออกไป ก็เหลือเวลาอีกแค่สิบห้านาทีเท่านั้น เวอร์ชันที่คุณปรับแก้นี้ ผมคงต้องใช้เวลาซ้อมอย่างน้อยหลายชั่วโมง คุณคิดว่า..."

ลู่เฉินมองอาจารย์โจวสลับกับเซียวเหยียนอย่างร้อนใจ หรือว่าต้องกลับไปใช้เวอร์ชันเดิมของตน แต่หลังจากได้ฟังเวอร์ชันของเซียวเหยียนแล้ว เขากลับรู้สึกว่าแบบเดิมของตัวเองเทียบไม่ติดเลยสักนิด

เซียวเหยียนเข้าใจดี ตารางเวลาของรายการนี้กระชั้นชิดจริง ๆ พอมองสายตาคู่นั้นของลู่เฉิน ก็เห็นได้ชัดว่ากำลังร้อนใจมาก

ลู่เฉินเอ่ยถาม "อาจารย์โจว พอจะมีทางแก้ปัญหาบ้างไหมครับ?"

อาจารย์โจวผายมืออย่างจนปัญญา เขาจะมีทางอะไรได้ รายการให้เวลาทั้งหมดแค่สองชั่วโมง ผู้เข้าแข่งขันสี่คนได้คนละสามสิบนาที ถ้าให้เวลานายเพิ่ม แล้วคนอื่นจะทำอย่างไร?

"ถ้าอย่างนั้น ให้ผมเป็นคนเล่นให้ไหมครับ?"

ลู่เฉินหันขวับไปมองเซียวเหยียนทันที แทบไม่เชื่อว่าเซียวเหยียนจะยอมมาเล่นเปียโนคลอให้ตน ส่วนอาจารย์โจวก็มีสีหน้าลังเลใจอยู่บ้าง

"แบบนี้คงไม่ดีมั้งครับอาจารย์เซียว คืนนี้คุณยังมีแข่งอีกตั้งสองรอบ จะเป็นการรบกวนเวลาของคุณเกินไปนะครับ"

เซียวเหยียนผายมืออย่างไม่ยี่หระพลางพูดสบาย ๆ ว่า "เพลงของผมเตรียมไว้หมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องซ้อมหรอกครับ อีกอย่างผมก็ไม่มีอะไรต้องทำจริง ๆ"

"อะไรนะครับ? คุณเตรียมพร้อมหมดแล้วเหรอครับ?"