ตอนที่ 53 นี่ไม่เรียกว่า แดนตระการ แล้ว นี่มันเรียกว่าโชว์สก

อาจารย์โจวเบิกตากว้างราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ เขาสงสัยเหลือเกินว่าเซียวเหยียนกำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า แต่พอมองดูอยู่นาน สีหน้าของเซียวเหยียนก็ยังคงสงบนิ่ง จนเขาอดทึ่งในใจไม่ได้ เอาเถอะ อาจารย์เซียวเหยียนคนนี้ร้ายกาจจริง ๆ

ลู่เฉินกำหมัดแน่นด้วยความประหม่าพลางหันไปมองอาจารย์โจว ซึ่งอาจารย์โจวเองก็คิดว่าในเมื่อเซียวเหยียนพูดถึงขนาดนี้แล้ว ทางฝั่งตนก็ไม่มีปัญหาอะไร

"ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงครับ รบกวนอาจารย์เซียวเหยียนช่วยเล่นเปียโนให้แล้วกันนะครับ"

ลู่เฉินดีใจจนแทบพูดไม่ออก ไม่รู้จะขอบคุณเซียวเหยียนอย่างไรดี หากได้เซียวเหยียนมาช่วย การแสดงบนเวทีของเขาจะต้องได้คะแนนเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

อาจารย์โจวมองตามแผ่นหลังของเซียวเหยียนที่ขอตัวเดินออกไปพลางถอนหายใจ ยุคนี้ยังมีนักร้องที่ยอมเสียสละและไม่เห็นแก่ตัวขนาดนี้อยู่อีก ช่างหาได้ยากจริง ๆ

ลู่เฉินกลับไปรอเริ่มการแข่งขันที่ห้องพัก ส่วนหลัวโย่วเมื่อถึงคิวก็ขึ้นไปซ้อมรอบหนึ่งได้อย่างราบรื่นจนหมดเวลา ตอนลงจากเวทีและเห็นทีมงานกำลังป้อนข้อมูลเพลงลงเครื่องบอกบท หลัวโย่วก็จงใจเดินเข้ามาแอบดู พอเห็นว่าบนเครื่องบอกบทของเซียวเหยียนมีแค่คำว่า "อ้า" เพียงคำเดียว เขาก็ยิ้มเยาะอย่างดูแคลน ดูท่าอีกฝ่ายคงมีปัญญาแค่นี้ คิดจะยอมแพ้ตั้งแต่รอบนี้ แล้วค่อยไปทุ่มเทเตรียมตัวแข่งรอบสองสินะ?

หลัวโย่วไม่รู้เลยว่า อีกไม่นานตนเองจะต้องโดนตบหน้าฉาดใหญ่

สองชั่วโมงต่อมา รายการก็เริ่มขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการเปิดสัญญาณถ่ายทอดสด~

คนแรกที่ขึ้นแสดงคือหวงอวิ๋นอวิ๋น เธอร้องเพลง "แสงจันทร์" ได้อย่างยอดเยี่ยมสมกับที่จบสายดนตรีมาโดยตรง แต่น่าเสียดายที่อาจารย์หูมีมาตรฐานสูงลิ่ว หวงอวิ๋นอวิ๋นจึงต้องพ่ายแพ้ไป

พอถึงคราวหลัวโย่วขึ้นเวที เขาก็พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม ประสบการณ์ทำเพลงสิบแปดปีไม่ใช่เรื่องคุยโม้ เพลงที่เขาแต่งเองและนำมาร้อง ไม่ว่าจะเป็นจังหวะ โน้ตเสียงสูง หรือเนื้อร้อง ล้วนลงตัวและเปี่ยมไปด้วยความเป็นมืออาชีพ

"หลัวโย่วร้องดีมากเลย ระดับฝีมือนี่ขึ้นไปนั่งเป็นกรรมการร่วมกับพวกอาจารย์หูเหยียนปินได้สบาย ๆ เลยนะ"

"นี่สิถึงเรียกว่าฝีมือของจริง ฉันเชียร์หลัวโย่วเลย ทัศนคติต่อการทำเพลงของเขาน่านับถือมาก พวกที่เก่งแต่ชื่อเสียงกลวง ๆ ควรมาดูไว้ซะบ้างนะ นี่ต่างหากถึงจะเป็นนักร้องตัวจริง"

พอร้องจบเพลง เมนเทอร์ทั้งสามคนบนที่นั่งกรรมการต่างลุกขึ้นยืนและเอ่ยปากชื่นชมหลัวโย่วไม่ขาดสาย แต่เรื่องพวกนี้ดูเหมือนจะอยู่ในการคาดหมายของหลัวโย่วอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก ราวกับมั่นใจเต็มร้อยว่าชัยชนะต้องเป็นของตนแน่ ๆ

เมื่อผลคะแนนประกาศออกมา จากโปรดิวเซอร์เพลงทั้งหมด 100 คนในห้องส่ง หลัวโย่วกวาดไปได้ถึง 94 คะแนน

คะแนนระดับนี้ถือว่าสูงมาก ตั้งแต่รายการเริ่มอัดเทปมาจนถึงตอนนี้ ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันทางบ้าน มีเพียงสามคนที่ได้คะแนนเกินเก้าสิบ และคะแนนสูงสุดคือ 91 คะแนน ส่วนในกลุ่มเมนเทอร์ มีเพียงอาจารย์หลินจวินเจี๋ยคนเดียวที่เคยได้ 94 คะแนนเพียงครั้งเดียว เท่ากับว่าหลัวโย่วทำคะแนนแตะสถิติสูงสุดของรายการเวทีแห่งความฝันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หูเหยียนปินปรบมือพลางเอ่ยชม "ยอดเยี่ยมมากครับหลัวโย่ว ผลงานเพลงของคุณสมบูรณ์แบบมากแล้ว ผมไม่มีอะไรจะติเลยครับ"

หวังเจียเอ่อร์พยักหน้าเห็นพ้องเช่นกัน "ผมชอบสไตล์ของอาจารย์หลัวโย่วมากครับ หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้ทำเพลงร่วมกับคุณนะครับ"

หลัวโย่วพยักหน้ารับ สายตาที่เขามองไปยังเซียวเหยียนแฝงไว้ด้วยความเวทนาของผู้ชนะ

ทุกคนต่างลุ้นจนเหงื่อตกแทนเซียวเหยียน เพราะคิดว่าในรอบนี้เขาจำเป็นต้องร้องเสียงสูง แต่ใคร ๆ ก็รู้ดีว่าเซียวเหยียนไม่ถนัดด้านนั้น หากตลอดทั้งเพลงไม่มีท่อนไฮโน้ตเลย ย่อมส่งผลกระทบต่อคะแนนอย่างแน่นอน

เฝิงซีประกาศขึ้น "ถ้าอย่างนั้นลำดับถัดไป ขอเชิญพบกับอาจารย์เซียวเหยียนในบทเพลง "แดนตระการ" ครับ"

พอได้ยินชื่อเพลง ไม่ใช่แค่กรรมการบนเวทีเท่านั้น แม้แต่คนดูก็ยังหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"เธอเคยได้ยินเพลงแดนตระการมาก่อนไหม"

"ไม่เคยนะ คงไม่ใช่เพลงแต่งเองหรอกใช่ไหมเนี่ย~"

"ไม่น่าใช่มั้ง เวลาสั้นแค่นี้ แถมลู่เฉินก็เพิ่งขอให้พี่เหยียนแต่งเพลงใหม่อยู่แท้ ๆ เวลาทั้งหมดมีแค่สองชั่วโมง พี่เหยียนจะเอาเวลาที่ไหนไปแต่งเพิ่มอีกเพลงกันล่ะ"

แต่พอเซียวเหยียนเริ่มเปล่งเสียงร้อง ท่อนเปิดก็จัดไฮโน้ตเสียงสูงปรี๊ดจนทุกคนรู้สึกเหมือนกะโหลกศีรษะแทบจะเปิดออก

"อ้า~~~ อา~~~"

เสียงขับขานคีย์สูงลิ่วจุดบรรยากาศบนเวทีให้ลุกเป็นไฟในทันที จังหวะเริ่มเร่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เสียงของเซียวเหยียนก็ยิ่งกระชั้นตาม ทุกคนตั้งใจฟังอยู่นานสองนาน นึกว่าเป็นแค่ท่อนอินโทรเปิดเพลง จึงเฝ้ารอว่าท่อนต่อไปจะมีเนื้อร้องอะไรบ้าง แต่แล้วกลับพบว่าตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงแค่เสียงเดียวเท่านั้น

"อ้า~~ อา~~"

"คุณพระช่วย อาจารย์เซียวเหยียนเคยเรียนร้องเพลงคลาสสิกมาเหรอ ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้เนี่ย"

"ขนลุกไปหมดแล้ว พวกที่เคยบอกว่าพี่เหยียนร้องคีย์สูงไม่เป็น หน้าชาไปเลยล่ะสิ"

"นายเรียกเพลงนี้ว่า "แดนตระการ" เหรอ นี่มันอวดของชัด ๆ"

"ตอนแรกนึกว่ากำลังฟังอินโทร ที่ไหนได้ทั้งเพลงมีแต่คำว่า \"อ้า\" คำเดียวล้วน ๆ!"

"อ้า~~ อา~~"

เพลงนี้เหมือนร้องมาเพื่อตอกหน้าพวกที่บอกว่าเซียวเหยียนร้องคีย์สูงไม่ได้โดยเฉพาะ ไหนพวกคุณคอยแซะกันตลอดไม่ใช่เหรอว่าเซียวเหยียนขึ้นเสียงสูงไม่เป็น

"เบิ่งตาดูให้เต็มสองตาซะ เสียงสูงของพี่เหยียนพวกเราน่ะ ทะลวงกะโหลกเปิดได้เลยนะเว้ย"

ยอดคนดูไลฟ์สดพุ่งทะยานแตะสี่สิบล้านคน

"ฉันไม่เคยฟังเพลงแบบนี้มาก่อนเลย ทั้งที่มีแค่คำว่า \"อ้า\" คำเดียวแท้ ๆ แต่กลับอินไปกับอารมณ์เพลงได้เฉยเลย"

"เสียง \"อ้า\" นี่เหมือนต้องมนตร์สะกดเลย ฉันตายแน่ ในหัวต้องเปิดวนลูปเพลงนี้อัตโนมัติอีกแล้ว"

เหล่ากรรมการด้านล่างแทบไม่อยากเชื่อ เซียวเหยียนร้องเสียงสูงได้จริง ๆ แถมยังคุมเสียงได้นิ่งขนาดนี้ ทั้งนิ่งและแม่นยำจนหาที่เปรียบไม่ได้

หวังเจียเอ่อร์อ้าปากค้าง "แม่เจ้าโว้ย เขาทำได้ยังไงกันน่ะ"

หูเหยียนปินรู้สึกว่าตัวเองด่วนตัดสินคนเร็วไปจริง ๆ ทุกครั้งที่คิดว่าเซียวเหยียนไม่น่ารอด อีกฝ่ายกลับใช้ความสามารถตบหน้าเข้าฉาดใหญ่เสมอ เขาแอบขอโทษในใจที่ก่อนหน้านี้เลือกยืนข้างหลัวโย่ว อาจารย์เซียวเหยียนต่างหากคือของจริง

เสียง "อ้า" คำสุดท้ายจบลงด้วยเทคนิคการขับร้องคลาสสิกขั้นสูงที่มีความยากระดับมหาโหด เวลานี้สีหน้าของหลัวโย่วดูย่ำแย่จนแทบมองไม่ได้ เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเซียวเหยียนจะร้องเสียงสูงได้จริง ๆ แถมยังทำได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้

ตั้งแต่ตอนที่เซียวเหยียนเปล่งเสียง "อ้า" คำแรกออกมา สีหน้าของหลัวโย่วก็ถอดสีลงทันควัน เขาก็เหมือนกับคนอื่น ๆ ที่คิดไปเองว่าเซียวเหยียนไม่มีปัญญาร้องคีย์สูงได้

หลัวโย่วเคยดูการแสดงของเซียวเหยียนในรายการ "ศึกชิงราชาเพลง" มาก่อน อีกฝ่ายจัดเป็นนักร้องสายเสียงกลางที่ไม่เคยขึ้นคีย์สูงเลยสักครั้ง แต่เพลง "แดนตระการ" เพลงนี้ นอกจากจะใช้เสียงสูงตลอดทั้งเพลงแล้ว ยังมีลูกเล่นคัลเลอราทูราอันแพรวพราวของการร้องคลาสสิก ทั้งยังขึ้นไปแตะเรนจ์เสียงระดับหวีดที่นักร้องเทเนอร์มืออาชีพจำนวนมากยังคุมไม่อยู่ แต่เซียวเหยียนกลับร้องจนจบได้อย่างสบาย ๆ ตลอดทั้งเพลง

หลัวโย่วกำหมัดแน่น เขาไม่ยอมแพ้ แต่คราวนี้เขาเตะเข้ากับแผ่นเหล็กเข้าเต็มเปาแล้ว

เมื่อการแสดงของเซียวเหยียนสิ้นสุดลง เสียงปรบมือดั่งพายุฝนกระหน่ำก็ดังกระหึ่มขึ้นจากใต้เวที

"สุดยอดมาก พี่เหยียนของพวกเราโคตรเจ๋ง พวกแอนตี้เบิ่งตาดูกันให้ดี นี่สิถึงจะเรียกว่าเสียงสูงของจริง"

"คนเรียนร้องเพลงคลาสสิกผ่านมาเห็น เพลงนี้ไม่ได้ยากอะไรเท่าไหร่หรอก อย่างเก่งฉันก็แค่ต้องซ้อมสักสิบกว่าปีถึงจะร้องได้ระดับเขานั่นแหละ"

"พี่เหยียนเป็นสมบัติล้ำค่าอะไรขนาดนี้เนี่ย หลงรักจะตายอยู่แล้ว"

"คนบางคนเบิ่งตาดูให้เต็มที่นะ พี่เหยียนของพวกเรามีเวลาซ้อมแค่ชั่วโมงเดียว แถมยังเป็นเพลงที่แต่งเองสด ๆ ร้อน ๆ อีก นี่แหละถึงจะเรียกว่าฝีมือของจริง"

เมนเทอร์ทั้งสามท่านบนเวทีรวมถึงคณะกรรมการหนึ่งร้อยท่านด้านล่าง ต่างพากันเอ่ยปากชื่นชม เพลงนี้ยอดเยี่ยมเกินไปจริง ๆ แม้ทั้งเพลงจะไม่มีเนื้อร้องเลยสักคำ แต่อารมณ์ความรู้สึก เทคนิค และท่วงทำนองของบทเพลง กลับสมบูรณ์แบบไร้ที่ติในทุกด้าน

"อาจารย์เซียวเหยียนครับ ผมขอสัมภาษณ์คุณสักนิดได้ไหม คุณยังซ่อนความสามารถเอาไว้อีกกี่อย่างกันแน่ครับเนี่ย"

อาจารย์หลินจวินเจี๋ยอดถามขึ้นมาไม่ได้

เซียวเหยียนยิ้มบาง ๆ พลางตอบ "คราวนี้ไม่มีอะไรแล้วจริง ๆ ครับ"

เฝิงซีได้รับสัญญาณจากทีมผู้กำกับ จึงเริ่มดำเนินรายการสู่ขั้นตอนต่อไป

"อาจารย์เซียวเหยียนสุดยอดมากจริง ๆ ครับ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ขอเชิญอาจารย์หลัวโย่วขึ้นมาได้เลยครับ มาดูกันว่าการประชันในรอบนี้ ใครจะเป็นฝ่ายชนะ และใครจะเป็นฝ่ายแพ้"