ตอนที่ 54 ฝันมัวเมาในอดีต

ทั้งสองยืนอยู่บนเวทีด้วยกัน ตอนนี้หลัวโย่วไม่หลงเหลือความสุขุมมั่นใจเหมือนในตอนแรกอีกต่อไปแล้ว

จนกระทั่งคะแนนของเซียวเหยียนปรากฏขึ้นบนจอใหญ่ แฟนคลับด้านล่างก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่น เซียวเหยียนคว้าคะแนนเต็มหนึ่งร้อยไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

เขาพิชิตใจผู้ชมทุกคนได้อย่างแท้จริง โดยเฉพาะกรรมการสามสี่ท่านที่ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวขั้นสุดจนแทบไม่เคยให้คะแนนใคร แต่คราวนี้กลับเทคะแนนให้เซียวเหยียนจนหมด

สีหน้าของหลัวโย่วดูย่ำแย่ถึงขีดสุด เขายังไม่อยากเชื่อว่าจะพ่ายแพ้ให้เซียวเหยียน ในใจรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมเอาเสียเลย ตัวเขาทุ่มเทต่อสู้มาถึงสิบแปดปี แต่กลับสู้คนที่เพิ่งเข้าวงการมาไม่ถึงครึ่งปีไม่ได้ แล้วเขาจะยอมรับได้อย่างไร

"น่าเสียดายจริงๆ ครับที่คุณหลัวโย่วต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป"

หลัวโย่วหยิบไมโครโฟนขึ้นมาพูดอย่างไม่ยอมจำนนว่า "ผมคงมีชื่อเสียงโด่งดังสู้อาจารย์เซียวเหยียนไม่ได้จริงๆ นั่นแหละครับ"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนถึงกับขมวดคิ้ว นัยที่แฝงอยู่เหมือนจะบอกว่าที่เขาแพ้ก็แค่เพราะพวกกรรมการลำเอียงเข้าข้างเซียวเหยียน ในเวลานี้ แม้แต่หูเหยียนปินก็ยังรู้สึกว่าศิษย์พี่คนนี้ออกจะแพ้ไม่เป็นไปสักหน่อย

เมื่อหันไปมองเซียวเหยียน สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่ง ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของหลัวโย่วแม้แต่น้อย

เซียวเหยียนไม่ได้แยแสชื่อเสียงเงินทอง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าใครจะมาเหยียบย่ำบนหัวเขาได้

"อาจารย์หลัวโย่วเดบิวต์มานานและสั่งสมประสบการณ์มามาก ความมุ่งมั่นตั้งใจในการทำเพลงตลอดสิบแปดปีของคุณเป็นเรื่องที่น่ายกย่องจริงๆ ครับ แต่ผมมีข้อเสนอแนะเล็กๆ น้อยๆ เพลงของอาจารย์หลัวโย่วเหมือนเอาทฤษฎีในตำรามาปะติดปะต่อว่าดนตรีที่ดีต้องทำอย่างไร แต่สิ่งที่เรียกว่า 'ดนตรีที่ดี' นั้นไม่ใช่การยึดติดอยู่แต่ในตำรา และไม่ใช่สิ่งที่จะจำกัดความได้ด้วยตัวหนังสือหรอกครับ"

"อย่างเช่นสามจังหวะในห้องเพลงที่สอง ตามหลักแล้วพออารมณ์เพลงพุ่งขึ้นไปจนสุด ท่อนต่อไปก็ควรจะร้องให้สุดเหวี่ยงยิ่งขึ้น แต่ถ้าคุณลองทำให้ท่อนนี้สงบลงกะทันหัน เพื่อสร้างความขัดแย้งทางอารมณ์ มันจะไม่ทำให้คนฟังรู้สึกสะดุดหูเลยครับ ในทางกลับกันมันจะยิ่งสร้างความประทับใจจนลืมไม่ลงด้วยซ้ำ"

หลัวโย่วเผลอคิดตามทำนองที่เซียวเหยียนพูดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว แล้วเขาก็พบว่า หากแก้ตามที่เซียวเหยียนบอก เพลงจะฟังดูน่าทึ่งขึ้นมาทันตา ทั้งยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นมาอีก มันดีกว่าแบบเดิมของเขามากจริงๆ

เซียวเหยียนกล่าวต่อว่า "ดนตรีที่ดีในมุมมองของผมมีเพียงมาตรฐานเดียว นั่นคือสามารถเข้าถึงและสะเทือนอารมณ์ผู้ฟังได้ จุดประสงค์ในการทำเพลงของผมก็เพื่อจับใจคนฟัง และผมเชื่อว่าผมทำมันสำเร็จแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่เคยกลัวการท้าทายใดๆ ทั้งสิ้น หากคุณยังไม่เข้าใจพลังฝีมือของผมล่ะก็ ผมยินดีต้อนรับเสมอนะครับ"

สิ้นเสียงของเซียวเหยียน สีหน้าของหลัวโย่วก็ยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก คราวนี้เขาไม่ได้โต้เถียงอะไรกลับไป เพราะเริ่มรู้สึกได้รางๆ แล้วว่าความสามารถของเซียวเหยียนอยู่เหนือกว่าตนเอง

ส่วนแฟนคลับด้านล่างเวทีต่างพากันกรีดร้องไม่หยุด เดิมทีพวกเขากลัวว่าเซียวเหยียนที่มีนิสัยอ่อนโยนจะถูกรังแก นึกไม่ถึงเลยว่าจะฟาดกลับได้ดุเดือดขนาดนี้

"กรี๊ดดด เห็นไหมล่ะ พี่เหยียนของฉันไม่เคยกลัวการท้าทายไหนทั้งนั้น!"

"รู้ไว้ซะด้วยว่าพี่เหยียนของพวกเราเป็นสายพรสวรรค์! นั่นมันระดับอัจฉริยะ พวกมนุษย์ธรรมดาน่ะหัดเจียมตัวกันบ้างเถอะ"

เฝิงซีเห็นว่าสถานการณ์เริ่มพอเหมาะพอเจาะแล้ว จึงรีบออกมาไกล่เกลี่ยเพื่อให้รายการดำเนินต่อไป

"ขอบคุณความคิดเห็นจากอาจารย์เซียวเหยียน และขอบคุณการแสดงจากอาจารย์หลัวโย่วด้วยครับ ขอเชิญอาจารย์เซียวเหยียนกลับไปยังที่นั่งของตนเองได้เลยครับ ลำดับต่อไปเราจะมาต้อนรับผู้เข้าแข่งขันคนถัดไป ลู่เฉินครับ"

หลัวโย่วเดินลงจากเวทีไป แต่เซียวเหยียนกลับไม่ได้เดินไปยังที่นั่งกรรมการ ตรงกันข้าม เขากลับเดินไปอีกฝั่งของเวทีแล้วนั่งลงตรงหน้าเปียโน

ทุกคนต่างงุนงง หรือเซียวเหยียนจะเหนื่อยจนเดินไม่ไหว เลยอยากนั่งพักผ่อนกันแน่

เฝิงซียังคงเอ่ยเตือนเซียวเหยียนด้วยความหวังดี "อาจารย์เซียวเหยียนครับ การแสดงรอบต่อไปกำลังจะเริ่มแล้วนะครับ รบกวนกลับไปที่ที่นั่งกรรมการด้วยครับ"

เซียวเหยียนปรับเก้าอี้เปียโนพลางตอบกลับว่า "อ๋อ ผมทราบแล้วครับ รอบนี้ผมเป็นคนเล่นเปียโนคลอให้น่ะครับ"

ผู้คนด้านล่างเวที: ???

โต๊ะกรรมการ: ???

"อะไรนะ พี่เหยียนเล่นดนตรีคลอให้ลู่เฉินเนี่ยนะ มันเกิดอะไรขึ้น"

"หมายความว่ายังไง รอบนี้ไม่ใช่ว่าลู่เฉินต้องร้องก่อนเหรอ หรือว่าพี่เหยียนจะร้องก่อน"

ขณะที่ทุกคนกำลังกังขาอยู่นั้น ลู่เฉินก็ปรากฏตัวขึ้นมา ทันทีที่เสียงดนตรีคลอดังขึ้น ลู่เฉินก็เริ่มเปิดฉากการแสดง ส่งผลให้ด้านล่างเวทีเดือดพล่านขึ้นมาทันที

มันเป็นไปตามนั้นจริงๆ เซียวเหยียนเป็นคนเล่นเปียโนคลอให้ลู่เฉินจริงๆ

"จริงดิ ไม่ใช่ว่าพี่เหยียนมีเวลาซ้อมโชว์ของตัวเองแค่สองชั่วโมงหรอกเหรอ แล้วเขาเอาเวลาที่ไหนไปเล่นดนตรีคลอให้ลู่เฉินเนี่ย"

"เซียวเหยียนนี่เป็นผู้เข้าแข่งขันที่งานยุ่งที่สุดในรายการแล้วมั้ง ตกลงเขารับงานไปกี่จ็อบกันแน่เนี่ย"

เพลงของลู่เฉินอบอวลไปด้วยกลิ่นอายกำลังภายในอันเข้มข้น เมื่อผ่านการเรียบเรียงใหม่โดยเซียวเหยียน ก็แทบจะเรียกได้ว่าออกแบบมาเพื่อลู่เฉินโดยเฉพาะ ไม่ว่าจะเป็นจังหวะในช่วงแรก หรือเสียงสูงช่วงท้ายที่ค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไป ล้วนช่วยขับเน้นจุดเด่นของเพลงนี้ออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

หลินจวินเจี๋ยกับอาจารย์หูเหยียนปินหันมาสบตากัน "เพลงที่สองของลู่เฉินนี่ระดับสูงกว่าเพลงแรกเยอะมากเลยนะ"

หวังเจียเอ่อร์ฟังจนอินจัด "พวกพี่ลองฟังเสียงเปียโนนั่นสิ สุดยอดเกินไปแล้ว"

กรรมการหนึ่งร้อยคนด้านล่างเวทีต่างพากันถูกใจยกใหญ่ ไม่ได้ยินเพลงแนวกำลังภายในที่ดีขนาดนี้มานานมากแล้ว

ยิ่งร้อง ลู่เฉินก็ยิ่งทุ่มเทสุดกำลังและปลดปล่อยอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ พอบทเพลงจบลง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องประดุจเสียงฟ้าร้องขึ้นมาอีกครั้ง

"ลู่เฉินร้องดีมากเลย ถึงฉันจะไม่เข้าใจเรื่องการทำเพลง แต่ทำนองนี้ให้ความรู้สึกแน่นและมีมิติมากจริงๆ"

"ลู่เฉินเป็นคู่แข่งของเซียวเหยียนแท้ๆ เขายังอุตส่าห์มาเล่นเปียโนให้ด้วยตัวเองอีก นี่มันเทพบุตรจิตใจดีมาจากไหนกันเนี่ย"

เมื่อการแสดงจบลงอย่างราบรื่น สายตาแรกที่ลู่เฉินมองไปหาก็คือเซียวเหยียน ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูด นี่คือครั้งที่เขาทำได้ดีที่สุดและถ่ายทอดออกมาได้ยอดเยี่ยมที่สุด ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เขาก็รู้สึกขอบคุณเซียวเหยียนจากใจจริง

เฝิงซีถือผลสรุปคะแนนโหวต "พวกเรามาดูที่จอใหญ่ไปพร้อมกันเลยครับว่า ผู้เข้าแข่งขันลู่เฉินจะได้ไปกี่คะแนนกันแน่"

"เก้าสิบเจ็ดคะแนน! ขอแสดงความยินดีกับลู่เฉินด้วยครับ"

ผู้คนด้านล่างเวทีต่างส่งเสียงเชียร์ให้ลู่เฉิน นี่คือเกียรติยศของเขา ลู่เฉินโค้งคำนับไม่หยุด ก่อนจะเดินไปข้างกายเซียวเหยียนแล้วโค้งให้อย่างนอบน้อมที่สุด

"ขอบคุณทุกคนครับ และขอบคุณอาจารย์เซียวเหยียนมากๆ ครับ"

"ถ้าอย่างนั้นในลำดับถัดไป ขอเชิญพบกับอาจารย์เซียวเหยียน ในผลงานเพลงแนวกำลังภายในที่แต่งขึ้นเองอย่างเพลง "เมามายฝันกาลก่อน" ครับ"

ในเมื่อเซียวเหยียนอยู่บนเวทีอยู่แล้วจึงไม่ต้องเดินขึ้นมาใหม่ เขาจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินตรงไปยืนอยู่กลางเวทีทันที

เสียงรัวกลองดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ท่อนเปิดอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้ทุกคนตาเป็นประกาย ก่อนตามด้วยเสียงบรรเลงผสานระหว่างกู่ฉินและขลุ่ยเซียว ราวกับพาผู้คนย้อนเวลากลับไปสู่ยุทธภพในอดีตที่มีสำนักน้อยใหญ่ตั้งตระหง่าน

เสียงร้องเปิดฉากด้วยภาพมรสุมในอดีตที่พัดผ่าน แต่ยังคงหยัดยืนทระนงท้าทายผืนฟ้ากว้าง

สื่อถึงท่วงท่าอันสงบนิ่งยามปลายนิ้วลูบไล้ขลุ่ยเฉินฉิงอย่างแผ่วเบา

ชวนให้จินตนาการไปสู่อวิ๋นเซินปู้จือฉู่ ท่ามกลางกลิ่นอายสุราเทียนจื่อเซี่ยวที่เคยร่ำดื่ม

สะท้อนความไม่เที่ยงแท้ของโลกมนุษย์ ที่สุดท้ายคงเหลือเพียงการเมามายในห้วงฝันอย่างเดียวดาย

~~~~

น้ำเสียงของเซียวเหยียนเปี่ยมไปด้วยความอิสระเสรี ค่อยๆ ถ่ายทอดเรื่องราวแห่งยุทธภพออกมาอย่างลื่นไหล

~~~

ขับขานถึงการก้าวเดินบนเส้นทางระหว่างธรรมะและอธรรม เฝ้ามองความวุ่นวายสับสนของโลกหล้า

พรรณนาภาพการหยัดยืนตัวคนเดียวเพื่อต่อกรกับคนทั่วยุทธภพ

ทว่าไม่เคยยอมละทิ้งหรือทรยศต่อจิตวิญญาณในใจตน

ท่องไปบนวิถีแห่งโลกมนุษย์อย่างผึ่งผาย ปล่อยวางทั้งความดีและความชั่วให้สูญสลาย

หากแต่รอยแผลที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจกลับไม่อาจลบเลือน

เปรียบเปรยชีวิตในชาตินี้เป็นดั่งความฝันอันล่องลอย

~~~

"เพราะมากเลย ฉันรู้สึกเหมือนในเนื้อเพลงมีเรื่องราวลึกซึ้งซ่อนอยู่ อยากรู้เหลือเกินว่าในยุทธภพแห่งนั้นเคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง"

" 'ตัวคนเดียวต่อกรทั่วยุทธภพ' ท่อนนี้ชวนให้จินตนาการตามจริงๆ เป็นจอมยุทธ์งั้นเหรอ หรือว่ายอมเป็นศัตรูกับคนทั่วยุทธภพเพื่อคนที่ตัวเองรักกันแน่นะ"

~~~