ตอนที่ 55 ท้าชิงล้มเหลว แล้วค่าผ่าตัดจะทำอย่างไร

"แม้ไม่คิดแก่งแย่งชิงดีกับผู้ใด วิถีต่างกันแต่คุณธรรมยังสถิตในใจ"

"ไฉนเลยจิตใจหาญกล้าเปี่ยมคุณธรรม กลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า"

"ดีชั่วถูกผิดแยกแยะชัดแจ้ง แต่เส้นคั่นรักแค้นกลับพร่าเลือน"

"การได้พบพานเปรียบดั่งความฝันตื่นหนึ่ง"

~~~

"นี่น่ะเหรอยุทธภพ ฟังจบแล้วอยากลองไปสัมผัสดูสักครั้งเลย"

"ช่วงนี้มีหนังกำลังภายในเรื่องใหม่เข้าฉายบ้างไหมเนี่ย ฉันชักอยากดูเรื่องราวรักแค้นบุญคุณความแค้นจนทนรอแทบไม่ไหวแล้ว"

"เพลงของพี่เหยียนดึงอารมณ์ร่วมได้สุดยอดจริงๆ ตอนนี้ฉันแทบอยากไปซื้อกระบี่สักเล่มแล้วออกท่องยุทธภพซะเดี๋ยวนี้เลย"

พอเพลงนี้จบลง ความฝันเรื่องยุทธภพในใจของทุกคนก็พลันลุกโชนขึ้นมาทันที

ผู้กำกับจูมองยอดคนดูไลฟ์ที่พุ่งทะยานแตะหนึ่งร้อยยี่สิบล้านคนด้วยความตื่นเต้นจนแทบคลั่ง ก่อนหน้านี้เขายังอิจฉากระแสความนิยมของรายการ "ศึกชิงราชาเพลง" อยู่เลย แต่นาทีนี้ไม่ต้องอิจฉาใครแล้ว เพราะยอดคนดูสดรายการเขาก็ทะลุร้อยล้านเหมือนกัน แต่พอคิดได้ว่าเซียวเหยียนเป็นเพียงแขกรับเชิญชั่วคราว ผู้กำกับจูก็ปวดใจขึ้นมาทันที ราวกับมีเนื้อติดมันชิ้นโตวางอยู่ตรงหน้า แต่พอได้เลียไปแค่สองคำก็กำลังจะถูกยกหนีไปเสียแล้ว

เดิมทีลู่เฉินยังนึกเป็นห่วงเซียวเหยียนอยู่ ไม่ใช่กลัวว่าเซียวเหยียนจะสร้างสรรค์ผลงานชั้นยอดไม่ได้ แต่ห่วงเรื่องเวลากระชั้นชิดเกินไป ในเวลาเพียงสองชั่วโมง อาจารย์เซียวเหยียนยังต้องช่วยเขาเล่นเปียโน ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงหนึ่งชั่วโมงหลัง เซียวเหยียนยังอยู่ช่วยซ้อมร้องในห้องซ้อม แถมยังสอนวิธีเน้นน้ำหนักคำในเนื้อเพลงให้อีกต่างหาก

เขาอยากชนะเซียวเหยียนมาก แต่ก็กลัวว่าจะชนะเซียวเหยียนขึ้นมาจริงๆ ถึงอย่างนั้นตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองคิดมากไปเอง อีกฝ่ายคือเซียวเหยียนเชียวนะ!

พอนับคะแนนเสร็จสิ้นและได้รับผลคะแนนเรียบร้อย เฝิงซีก็เชิญลู่เฉินขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง

เฝิงซี "รวบรวมคะแนนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนอยากรู้คะแนนของอาจารย์เซียวเหยียนกันไหมครับ"

ด้านล่างเวทีตะโกนขึ้นพร้อมกัน "อยากรู้!!!"

แทบจะอยากรู้จนใจจะขาดอยู่แล้ว~

เฝิงซียิ้มบางๆ "ถ้าอย่างนั้น พวกเรามาดูหน้าจอใหญ่ไปพร้อมๆ กันเลยครับ คะแนนของอาจารย์เซียวเหยียนก็คือ..."

"หนึ่งร้อยคะแนน!!!"

"คุณพระ หนึ่งร้อยคะแนนอีกแล้ว อาจารย์เซียวเหยียนคว้าคะแนนเต็มได้อีกรอบจริงๆ ด้วย"

นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนบนเวทีแห่งนี้ แต่เซียวเหยียนกลับทำได้ คะแนนเต็มสองรอบซ้อน~

เมนเทอร์ทั้งสามท่านด้านล่างต่างพากันลุกขึ้นยืนปรบมือให้เซียวเหยียน เนื่องจากวันนี้ไม่มีใครเลือกท้าชิงกับหวังเจียเอ่อร์ ช่วงที่เมนเทอร์คนอื่นกำลังซ้อม เขาจึงเดินดูไปทั่ว เลยได้เห็นตอนที่เซียวเหยียนคอยช่วยเหลือลู่เฉินในช่วงหลังด้วยเหมือนกัน

"อาจารย์เซียวเหยียน ผมรู้มาว่าคุณใช้เวลาแต่งสองเพลงนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ผมอยากถามเหลือเกินว่า คุณเป็นปีศาจหรือเปล่าครับเนี่ย"

"ตอนแรกนึกว่าสองชั่วโมงจะไม่พอสำหรับพี่เหยียน ที่ไหนได้ฉันคิดมากไปเอง สองชั่วโมงของหัวกะทิกับสองชั่วโมงของเด็กบ๊วยนี่มันต่างกันลิบลับจริงๆ"

"แค่ครึ่งชั่วโมง พี่เหยียนเป็นปีศาจชัดๆ เพลงออริจินัลตั้งสองเพลง เขาทำได้ยังไงกันแน่"

เซียวเหยียนยืนอยู่บนเวทีก้มหน้ายิ้มบางๆ "เพลง "แดนมายาพิศวง" ไม่มีเนื้อร้อง พูดตามตรงก็ถือเป็นลูกไม้หาทางลัดของผมแหละครับ"

"เหอะ อย่างคุณเนี่ยนะเรียกว่าหาทางลัด เรียกว่าวอนโดนทุบมากกว่า ไต่โน้ตสูงปรี๊ดขนาดนั้น พูดแบบนี้มันขี้อวดแบบถ่อมตนชัดๆ"

"พี่เหยียน ได้โปรดประเมินตัวเองใหม่ด้วยนะ ขืนอวดเนียนบ่อยๆ เดี๋ยวจะไม่มีเพื่อนเอานะ"

แม้ลู่เฉินจะพ่ายแพ้ แต่เขาก็ปรบมือให้เซียวเหยียนจากใจจริง เมื่อเห็นเซียวเหยียนเป็นฝ่ายชนะ หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจเขาก็พลันยกออกไป เขารู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเหลือเกิน หากชนะขึ้นมาจริงๆ ในใจคงยิ่งทรมานอยู่ดี ตอนนี้ก็ดีแล้ว ตัวเองไม่ต้องรู้สึกทรมานใจอีก ส่วนค่ารักษาของแม่ เขาค่อยไปหาทางอื่นเอา

อย่างแย่ที่สุด ก็แค่ขายบ้านที่บ้านเกิด แล้วไปขอยืมเงินพวกญาติๆ ตัวเขายังหนุ่มแน่นยังมีเรี่ยวแรง ได้ยินมาว่าไรเดอร์ส่งอาหารได้เงินเยอะ เขาไปทำอาชีพนั้นก็ได้

ช่วงนี้กำลังจะจบลงและลู่เฉินกำลังจะถูกเชิญลงจากเวที แต่เซียวเหยียนกลับเรียกเขาไว้กะทันหัน

เฝิงซีเห็นเช่นนั้นจึงถามขึ้น "อาจารย์เซียวเหยียนยังมีอะไรอยากจะพูดอีกไหมครับ"

เซียวเหยียนพยักหน้า จากนั้นเดินไปยืนข้างลู่เฉินพลางเอ่ย "ผมรู้ว่ากฎของรายการคืออาจารย์แต่ละท่านจะมีการ์ดผ่านเข้ารอบทันทีคนละหนึ่งใบ ไม่ทราบว่าแขกรับเชิญชั่วคราวอย่างผมพอจะมีบ้างไหมครับ"

เซียวเหยียนมองไปยังเฝิงซี เฝิงซีจึงรีบหันไปสบตากับผู้กำกับทันที อาจารย์เซียวเหยียนมาครั้งนี้ ดันแตะไปถึงกติกาที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรายการนี้เข้าให้แล้ว

ผู้กำกับจูพยักหน้ารัวเป็นพัด เขารู้ทันทีว่าเซียวเหยียนจะทำอะไร ก็แค่การ์ดผ่านเข้ารอบทันทีใบเดียว ทางรายการจ่ายไหวอยู่แล้ว

เฝิงซีรีบพูดทันที "ตามกฎของรายการแล้วมีครับ ถ้าอย่างนั้นอาจารย์เซียวเหยียนจะใช้เลยไหมครับ"

เซียวเหยียนตอบ "ผมอยากมอบการ์ดใบนี้ให้ลู่เฉินครับ ผมชอบการแสดงของเขามาก และผมรู้ว่าเขามีคุณสมบัติคู่ควรที่จะได้รับการ์ดผ่านเข้ารอบทันทีใบนี้ครับ"

อันที่จริงถ้าวันนี้ไม่ได้เลือกแข่งกับเซียวเหยียน เก้าสิบเจ็ดคะแนนย่อมชนะได้สบายอยู่แล้ว เพราะที่ผ่านมาคะแนนสูงสุดก็แค่เก้าสิบหกคะแนนเท่านั้น

หัวใจของลู่เฉินคล้ายเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง เขายืนฟังคนบนเวทีพูด และสัมผัสได้ถึงมือของเซียวเหยียนที่จับแขนเขาไว้แน่น ช่างเปี่ยมไปด้วยพลัง

สิ้นเสียงประกาศของเฝิงซี "อาจารย์เซียวเหยียนใช้การ์ดผ่านเข้ารอบทันที ขอแสดงความยินดีกับลู่เฉินด้วยครับ คุณได้รับสิทธิ์ในการออกอัลบั้มแล้ว!"

เปเปอร์ชูตสีทองพลันถูกยิงกระจายทั่วเวที โปรยปรายลงบนร่างของคนทั้งสอง ทั่วทั้งสตูดิโอดังกึกก้องไปด้วยเสียงเฮลั่น

แต่ลู่เฉินกลับไม่ได้ยินเสียงของใครอื่นอีกแล้ว หัวใจของเขาเต้นรัวแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกอก พอเซียวเหยียนปล่อยแขน ลู่เฉินก็โผเข้ากอดเซียวเหยียนแน่นจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ซบหน้าร้องไห้กับไหล่ของเซียวเหยียน

"ขอบคุณครับ... ขอบคุณครับอาจารย์เซียวเหยียน"

เซียวเหยียนรู้ดีว่าลู่เฉินผ่านความยากลำบากมามากแค่ไหน จึงตบไหล่เขาเบา ๆ "นายเก่งมาก จากนี้ไปต้องสู้ต่อนะ!"

"คุณพระ! เขากอดเอวพี่เหยียนด้วย!"

"กรี๊ด~ เอวพี่เหยียนบางมาก"

"ตายแล้ว ฉันฟินจนถอนตัวไม่ขึ้น ช็อตนี้ให้ฉันจิ้นได้เป็นอาทิตย์เลย"

หลัวโย่วยังไม่ได้ไปไหน พอดูโชว์อีกชุดของเซียวเหยียนจบ และเห็นเซียวเหยียนมอบสิทธิ์ผ่านเข้ารอบทันทีให้ลู่เฉิน เขาก็เริ่มนึกเสียใจขึ้นมา ที่ผ่านมาเขามีอคติต่อเซียวเหยียนจริง ๆ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เขายอมรับเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอิจฉาลู่เฉินอย่างที่สุด

เทรนด์ฮอตเสิร์ชในวันศุกร์คึกคักเป็นพิเศษ หัวข้อที่เกี่ยวกับเซียวเหยียนพุ่งทะยานติดอันดับไปถึงสี่อันดับรวด

#เซียวเหยียนโชว์เทพ#

#"ฝันมัวเมาในอดีต"#

#เซียวเหยียนถูกท้าชิงสองรอบ#

แต่สิ่งที่ครองอันดับหนึ่งอยู่ในตอนนี้กลับเป็น #เอวของเซียวเหยียน#

ผู้ท้าชิงคนสุดท้ายเลือกท้าชิงกับอาจารย์หลินจวินเจี๋ย และผลลัพธ์ก็จบลงด้วยความพ่ายแพ้ตามคาด

หลังจบรายการ ผู้กำกับจูเดินเข้ามาหมายจะเลี้ยงข้าวเซียวเหยียนสักมื้อ ต้องขอบคุณเซียวเหยียนจริง ๆ ที่ทำให้ยอดผู้ชมรายการทำลายสถิติเดิมแปดสิบเอ็ดล้าน พุ่งทะยานไปแตะหนึ่งร้อยสี่สิบล้าน ตอนนี้สายตาที่ผู้กำกับจูมองเซียวเหยียนแทบจะมีประกายดาวระยิบระยับออกมา

แต่นี่ก็เกือบจะห้าทุ่ม ใกล้ถึงเวลานอนของเซียวเหยียนเต็มที เขาจึงปฏิเสธไปหลายครั้ง ก่อนจะพาจ้าวหมิงหล่างเดินจากไป ปล่อยให้ผู้กำกับจูมองตามด้วยสายตาละห้อยน่าสงสาร

พอเพิ่งก้าวพ้นประตูตึก ลู่เฉินก็ร้องเรียกไว้ เขามารอเซียวเหยียนอยู่ตรงหน้าตึกนานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว เพราะอยากจะมาขอบคุณเซียวเหยียนด้วยตัวเอง

เขากลัวว่าหากวันนี้ไม่ได้พูดออกไป ในอนาคตคงไม่มีโอกาสได้พบเซียวเหยียนอีกแล้ว

"อาจารย์เซียวเหยียนครับ ผมตั้งใจมารอคุณที่นี่เพื่อจะบอกขอบคุณครับ"

เซียวเหยียนมองคนตรงหน้าที่ดูจะซื่อ ๆ ทื่อ ๆ อยู่บ้างพลางเอ่ย "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ นี่คือเกียรติยศที่คุณสมควรได้รับอยู่แล้ว"

ลู่เฉินส่ายหน้า "อาจารย์เซียวเหยียนครับ ผมรู้ดี ถ้าวันนี้ไม่ได้คุณช่วยเล่นดนตรีคลอให้ เพลงของผมคงไม่ได้ถึงเก้าสิบเจ็ดคะแนน และถ้าไม่ใช่เพราะคุณมอบโอกาสนี้ให้ ผมก็คงไม่มีทางได้เข้ารอบ"

เซียวเหยียนตบไหล่เขาเบา ๆ "อย่าได้ยอมแพ้ให้กับดนตรีเป็นอันขาดเชียวนะครับ"

ขอบตาของลู่เฉินเริ่มรื้นแดง "อาจารย์เซียวเหยียนครับ ผมจะไม่มีวันลืมคุณเลย คุณคือผู้มีพระคุณของผม เดี๋ยวพอกลับบ้านไปจะให้แม่ทำป้ายอายุวัฒนะตั้งบูชาคุณไว้เลยครับ"

คำพูดของลู่เฉินทำเอาเซียวเหยียนเสียวสันหลังวาบ ราวกับว่าตัวเขากำลังจะจากโลกนี้ไปชั่วนิรันดร์อย่างนั้นแหละ คงไม่ต้องถึงขนาดนั้นมั้ง "เอาอย่างนี้ไหมครับ พวกเรามาแอดวีแชตกันไว้ดีกว่า"