ตอนที่ 56 ภาพยนตร์กำลังภายในบุกมาขอเพลงถึงหน้าประตู

ดวงตาของลู่เฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที "ได้เหรอครับ"

เซียวเหยียนหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดคิวอาร์โค้ด "ได้สิครับ"

ลู่เฉินรีบสแกนวีแชตของเซียวเหยียนทันที พอเพิ่มเพื่อนเรียบร้อย เขาก็รู้สึกราวกับชีวิตสว่างไสวไปด้วยแสงตะวัน

"ดึกมากแล้ว รีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะครับ" เซียวเหยียนง่วงเต็มทีแล้ว ตอนนี้เกือบจะห้าทุ่ม การนอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพเอาเสียเลย

ลู่เฉินพยักหน้ารับ แล้วมองตามหลังเซียวเหยียนที่เดินจากไป

ลู่เฉินไม่สนใจแล้วว่าป่านนี้แม่จะหลับไปหรือยัง เขารีบกดโทรศัพท์หาทันที แล้วก็ดังแค่ตื๊ดเดียวปลายสายก็กดรับ

"แม่ครับ แม่ได้ดูรายการของผมไหม"

น้ำเสียงของแม่ลู่เฉินไม่มีความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่ "ดูสิลูก ดูแล้ว ลูกแม่เก่งที่สุดเลย~"

ลู่เฉินพูดอย่างตื่นเต้น "แม่ครับ ทางรายการให้เงินรางวัลผมมาสองแสนหยวน แม่เข้ารับการผ่าตัดได้อย่างสบายใจแล้วนะ"

แม่ของลู่เฉินปาดน้ำตา การได้เห็นลูกชายเติบโตจนมีอนาคตสดใส คือสิ่งที่เธอปรารถนาจะได้เห็นมากที่สุดในชีวิต

"แม่จะรอลูกกลับมานะ"

ผู้กำกับจ้าวเมิ่งควักกระเป๋าลงทุนสร้างภาพยนตร์กำลังภายในเรื่องหนึ่ง เขาเชิญนักแสดงรุ่นเก๋าจากแถบเกรตเตอร์เบย์มาร่วมแสดงหลายคน ทั้งเรื่องใช้ทุนสร้างรวมกันไม่ถึงสามล้านหยวนด้วยซ้ำ

ก่อนถ่ายทำเขาก็ทำใจไว้แล้วว่าคงไม่มีคนดูเท่าไหร่ เพราะไม่มีดารากระแสมาช่วยดึงดูด ทั้งยังไม่มีงบโปรโมต จึงทำได้แค่นำไปลงฉายรอบพรีวิวสำหรับสมาชิกบนแพลตฟอร์มหมีโหวเถาเท่านั้น

แต่งานสร้าง ฝีมือการกำกับภาพ โดยเฉพาะทักษะการแสดงของเหล่านักแสดงรุ่นใหญ่ กลับบดขยี้ผลงานทุนสร้างระดับสิบล้านได้อย่างขาดลอย

ในขณะที่จ้าวเมิ่งกำลังถอดใจว่ายุคนี้คนคงลืมนักแสดงรุ่นเก๋าไปหมดแล้ว พอตื่นเช้าขึ้นมา เขากลับพบว่าหนังของตัวเองดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาในชั่วข้ามคืน

โปรดิวเซอร์โทรมาแต่เช้าตรู่ บอกให้เขารีบเข้าไปดูคอมเมนต์หนัง จ้าวเมิ่งเปิดช่องแสดงความคิดเห็นดูก็พบว่าเต็มไปด้วยคำชื่นชมอย่างล้นหลาม

"เหล่าจ้าว นายดูยอดคนดูหนังของนายสิ"

จ้าวเมิ่งยื่นหน้าเข้าไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ พอเห็นตัวเลขก็แทบหัวใจวาย ยอดเข้าชมหกสิบล้านครั้ง! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพิ่งจะวันแรกเองไม่ใช่เหรอ ตอนแรกพวกเขาประเมินไว้ว่าฉายครบสิบห้าวันน่าจะได้สักยี่สิบล้านครั้งเสียด้วยซ้ำ

"น...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

โปรดิวเซอร์บอกอย่างตื่นเต้น "ฉันเช็กดูแล้ว เป็นเพราะเซียวเหยียนร้องเพลงแนวกำลังภายในเพลงหนึ่ง ทำเอาคนพวกนี้เกิดอยากดูหนังกำลังภายในกันไปหมด เหล่าจ้าว ที่ฉันโทรหานายก็เพื่อจะถามว่า เซียวเหยียนเคยทำเพลงประกอบให้หนังของผู้กำกับหลี่นี่ นายพอจะขอช่องทางติดต่อเซียวเหยียนจากผู้กำกับหลี่ได้ไหม พวกเราจะขอซื้อเพลงนั้นมา"

จ้าวเมิ่งตื่นเต้นจนเนื้อเต้น รีบโทรหาผู้กำกับหลี่ทันที ซึ่งผู้กำกับหลี่ก็ใจกว้างมาก ยินดีให้คอนแทกต์วีแชตของเซียวเหยียนแก่จ้าวเมิ่งโดยไม่ลังเล

เช้าวันต่อมา เซียวเหยียนเพิ่งวิ่งออกกำลังกายกลับมาก็ถูกดักรอหน้าบ้าน เดิมทีจ้าวเมิ่งกับโปรดิวเซอร์ตั้งใจจะคุยทางโทรศัพท์ แต่พอได้คุยแล้ว เซียวเหยียนกลับบอกว่าขอดูก่อน ทั้งสองคนกลัวว่าเขาจะไม่ตกลง จึงตัดสินใจเดินทางมาหาถึงบ้านโดยตรง

"สวัสดีครับอาจารย์เซียวเหยียน ต้องขออภัยด้วยที่มารบกวนกะทันหันแบบนี้ครับ"

ผู้กำกับจ้าวเมิ่งดูอายุราวสี่สิบกว่าปี แต่กลับเรียกเซียวเหยียนว่าอาจารย์ ซ้ำยังใช้สรรพนามสุภาพนอบน้อม เล่นเอาเซียวเหยียนรู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก

"ผู้กำกับจ้าวเมิ่งไม่ต้องเกรงใจครับ เชิญเข้ามานั่งข้างในก่อนสิครับ"

เซียวเหยียนเชิญทั้งสองคนเข้ามาด้านใน แล้วรินน้ำให้คนละแก้วอย่างใจเย็น พอถึงเวลาเก้าโมงตรง จ้าวหมิงหล่างก็มาทำงานตามปกติ

จ้าวเมิ่งนั่งไม่ติดอีกต่อไป จึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน "อาจารย์เซียวเหยียนครับ พวกเราอยากจะขอซื้อเพลง "ฝันมัวเมาในอดีตชาติ" ของคุณมาทำเป็นเพลงธีมหลักของภาพยนตร์ ไม่ทราบว่าคุณเห็นว่าอย่างไรครับ"

เซียวเหยียนได้ดูหนังเรื่องนั้นแล้ว แม้จะเป็นแนวกำลังภายในเหมือนกัน แต่ว่ากันตามตรง เพลง "ฝันมัวเมาในอดีตชาติ" ไม่ได้แต่งขึ้นเพื่อหนังเรื่องนั้นโดยเฉพาะ เนื้อหาโดยรวมจึงไม่ได้เข้ากันขนาดนั้น

ส่วนที่หนังเรื่องนี้โด่งดังขึ้นมาได้เพราะอานิสงส์ของเพลง คงเป็นเพียงจังหวะโชคดีที่ช่วงเวลาเดียวกันไม่มีผลงานแนวกำลังภายในเรื่องอื่นออกฉาย อีกทั้งงานสร้างของหนังเรื่องนี้ก็เปี่ยมไปด้วยความตั้งใจจริง

"ผู้กำกับจ้าวครับ หลังจากที่เราคุยโทรศัพท์กัน ผมก็ได้ไปดูตัวหนังมาแล้ว ผมคิดว่าเพลง "ฝันมัวเมาในอดีตชาติ" ยังไม่ค่อยเข้ากับหนังเท่าไหร่ครับ"

ทันทีที่ได้ยินเซียวเหยียนพูดเช่นนั้น จ้าวเมิ่งก็ใจหายวาบ นี่เขากำลังจะถูกปฏิเสธแล้วสินะ

"แต่ว่า ผมแต่งเพลงขึ้นมาใหม่ให้พวกคุณอีกเพลงหนึ่ง เพื่อใช้เป็นเพลงโปรโมตภาพยนตร์ได้ครับ"

จ้าวเมิ่งลุกพรวดขึ้นมาทันที แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง "อาจารย์เซียว คุณพูดจริงหรือครับ"

เซียวเหยียนพยักหน้า "แน่นอนสิครับ ถ้าผู้กำกับจ้าวต้องการ"

จ้าวเมิ่งดีใจจนบอกไม่ถูก แม้เซียวเหยียนจะไม่ได้รับงานแสดงแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับเป็นที่ต้องการตัวของผู้กำกับยิ่งกว่าตอนเล่นละครเสียอีก ในวงการพากันลือให้แซ่ดว่าเซียวเหยียนคือปลาคาร์ปนำโชคแห่งวงการภาพยนตร์ หนังเรื่องไหนได้เขามาร้องเพลงประกอบ เป็นอันต้องดังเปรี้ยงปร้างทุกเรื่อง

โปรดิวเซอร์เองก็ดีใจไม่แพ้กัน แต่เขาคิดรอบคอบกว่าจ้าวเมิ่ง หนังเรื่องนี้ใช้งบสร้างไม่ถึงสามล้านหยวนด้วยซ้ำ ดารารุ่นเก๋าที่ค่าตัวแพงที่สุดยังได้แค่แสนสองหมื่นหยวน แล้วเรตค่าตัวของเซียวเหยียนตอนนี้ปาเข้าไปสองล้านสองแสนหยวน พวกเขาจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหน

โปรดิวเซอร์เอ่ยอย่างสุขุมว่า "อาจารย์เซียวครับ การที่คุณยอมเขียนเพลงให้ถือเป็นเกียรติของพวกเรามาก เพียงแต่เรื่องค่าใช้จ่าย..."

ก่อนหน้านี้ผู้กำกับหลี่เคยโทรมาบอกเขาว่า กองถ่ายของจ้าวเมิ่งไม่ได้มีเงินหนาอะไร ตัวเขาเองพอดูรายชื่อนักแสดงก็เห็นว่าล้วนเป็นดารารุ่นใหญ่ฝีมือเก๋าจากฮ่องกง ไต้หวัน และแถบอ่าวกวางตุ้ง-ฮ่องกง-มาเก๊าทั้งนั้น ตอนเด็กๆ เขารู้สึกชื่นชมนักแสดงรุ่นเก๋าเหล่านี้มาก แต่ละคนทุ่มเทกับงานและฝีมือการแสดงยอดเยี่ยม แต่ความเป็นจริงอันโหดร้ายคือพวกเขาไม่มีกระแสความนิยมแล้ว

ค่าตัวที่เล่นหนังทั้งเรื่อง ยังไม่เท่าค่าอาหารหนึ่งสัปดาห์ของบางกองถ่ายด้วยซ้ำ

"ผู้กำกับจ้าวครับ ก่อนหน้านี้ผู้กำกับหลี่ก็โทรมาหาผมแล้ว สภาพกองถ่ายพวกคุณผมเข้าใจดี จะให้ผมไม่คิดเงินเลย... ก็คงไม่ได้ครับ!"

เซียวเหยียนพูดหักมุมจนหัวใจจ้าวเมิ่งแกว่งวูบเหมือนนั่งรถไฟเหาะ เกือบหลงคิดไปแล้วว่าเซียวเหยียนจะยอมร้องให้ฟรีๆ

เซียวเหยียนได้รับการเตือนสติจากจ้าวหมิงหล่างมาก่อนแล้ว วงการนี้มีกฎของมันอยู่ แค่มีคนชอบเอาเปรียบอย่างผู้กำกับหลี่กับผู้กำกับซ่งชวนสองคนก็เกินพอแล้ว เขาไม่อยากให้มีเพิ่มมาอีก

"เอาอย่างนี้แล้วกันครับ เพลงนี้ถือว่าผมร่วมลงทุนในหนัง แปลงค่าตัวของผมเป็นเงินลงทุนดีไหมครับ ได้กำไรเท่าไหร่ผมไม่เกี่ยง แต่ถ้าขาดทุน ผมก็ไม่ติดใจอะไรครับ"

ปัจจุบันหนังเรื่องนี้เพิ่งจะคืนทุน จากเงินลงทุนทั้งหมดสามล้านห้าแสนหยวน ค่าตัวตามราคาตลาดของเซียวเหยียนคือสองล้านสองแสนหยวน เท่ากับว่าเขาถือสัดส่วนการลงทุนไปถึงสามสิบแปดเปอร์เซ็นต์

ตามสัดส่วนการแบ่งรายได้ของแพลตฟอร์ม ในช่วงแรกที่ยังมีสมาชิก VIP จำนวนมาก ส่วนแบ่งจึงได้เยอะ แต่พอผ่านไปสักพัก สมาชิก VIP ลดลง ก็ต้องพึ่งพาแค่ยอดทราฟฟิกกับยอดรับชมแบบวิดีโอออนดีมานด์ แพลตฟอร์มก็หักไปแล้วครึ่งหนึ่ง นั่นหมายความว่า ต่อให้หนังเรื่องนี้มียอดวิวสูงถึงหนึ่งร้อยล้านครั้ง เซียวเหยียนก็จะได้แค่หนึ่งล้านเก้าแสนหยวนเท่านั้น พูดตามตรงเขาก็ยังเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ดี

ยอดวิวระดับร้อยล้าน จะทำได้ง่ายๆ ที่ไหนกัน

จ้าวเมิ่งคิดไม่ถึงว่าเซียวเหยียนจะเสนอแบบนี้ โปรดิวเซอร์เองก็อึ้งไปเช่นกัน แต่สำหรับพวกเขานี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว เพราะหนังเรื่องนี้ฉายออนไลน์มาหนึ่งวันแล้ว ตัวเลขสถิติของหนังออนไลน์มักจะดูดีแค่ช่วงสามวันแรก หลังจากนั้นก็มีแต่จะดิ่งลงเรื่อยๆ

เพลงของเซียวเหยียนถือเป็นสิ่งที่เพิ่มเข้ามาเป็นพิเศษ หากทำกำไรได้ก็แฮปปี้กันทุกฝ่าย แต่ถ้าขาดทุน พวกเขาก็ไม่ต้องควักเงินจ่ายอยู่ดี

พอเห็นว่าไม่ต้องควักเงินสด โปรดิวเซอร์ก็ตื่นเต้นดีใจยิ่งกว่าจ้าวเมิ่งเสียอีก

"ขอบคุณมากครับอาจารย์เซียว ขอบคุณจริงๆ ครับ"

"ถ้าอย่างนั้นอาจารย์เซียวครับ พวกเราจะได้รับเพลงเมื่อไหร่หรือครับ"

เซียวเหยียนก้มดูเวลา เก้าโมงครึ่งแล้ว ก่อนเที่ยงก็น่าจะเสร็จเรียบร้อย

"ก่อนมื้อเที่ยงแล้วกันครับ ถ้าพวกคุณมีธุระต้องทำก็ไปทำงานก่อนได้เลย พอผมทำเพลงเสร็จแล้วจะส่งไปให้ครับ"

โปรดิวเซอร์ส่ายหน้าเป็นพัลวัน เขากลัวว่าหากเดินพ้นออกไปจะเกิดเรื่องผิดพลาดไม่คาดคิดขึ้นมา "ผมไม่ยุ่งเลยครับ ไม่ยุ่งเลย ว่างมากด้วยซ้ำ ถ้าอย่างไรผมขอนั่งรออาจารย์เซียวอยู่ที่นี่ได้ไหมครับ"

ท่าทางระแวดระวังปนเกรงอกเกรงใจของโปรดิวเซอร์ทำให้เซียวเหยียนหลุดขำ "อย่างนั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปห้องเรียบเรียงเสียงประสานเลย เชิญพวกคุณตามสบายนะ มีอะไรขาดเหลือก็เรียกเสี่ยวจ้าวได้เลยครับ"

จ้าวหมิงหล่างเดินเข้ามาทักทาย หลังจากโปรดิวเซอร์กับผู้กำกับจ้าวเมิ่งทักทายตอบแล้ว เขาก็นั่งลงทำงานอยู่ด้านข้าง ส่วนเซียวเหยียนมุ่งหน้าไปยังห้องเรียบเรียงเสียงประสาน

พอพูดถึงหนังกำลังภายในในอดีต ภาพแรกที่ผุดขึ้นมาในใจของเซียวเหยียนก็คือผลงานระดับตำนานของทีวีบีอย่าง "แปดเทพอสูรมังกรฟ้า" และ "มังกรหยก ภาค 2" แต่ในโลกนี้ไม่มีนิยายกำลังภายในของกิมย้ง จึงกลายเป็นโอกาสให้เขาได้นำบทเพลง "คัมภีร์ท่องยาก" ซึ่งเคยเป็นผลงานระดับตำนานและได้รับการยกย่องให้เป็นเพลงกำลังภายในระดับเทพในชาติก่อน ออกมารังสรรค์ใหม่อีกครั้ง