ตอนที่ 57 คัมภีร์ท่องยาก ลิ้นแทบพันกัน

เพลง "คัมภีร์ท่องยาก" ต้นฉบับเดิมเป็นภาษากวางตุ้ง ประกอบกับเหล่านักแสดงรุ่นใหญ่พวกนี้ก็มาจากแถบเกรตเตอร์เบย์แอเรียกันทั้งนั้น การร้องเป็นภาษากวางตุ้งจึงลงตัวที่สุด

ตอนที่เซียวเหยียนอัดเพลงนี้ เขาใช้เวลานานเกือบสองชั่วโมงอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เพราะภาษากวางตุ้งของเขาอยู่ในระดับงูๆ ปลาๆ เท่านั้น ด่านแรกคือต้องพิมพ์เนื้อเพลงก่อน แถมเพลงนี้ยังร้องยากสุดๆ อีกด้วย

เมื่อชาติก่อน เพลงนี้แทบไม่มีใครกล้าเอามาร้องคัฟเวอร์เลย ไม่ใช่ว่าไม่เพราะ แต่ขนาดนักร้องต้นฉบับเวลาร้องสด ยังต้องดึงจังหวะให้ช้าลงเท่าตัว ไม่อย่างนั้นคงเละไม่เป็นท่า

หลังผ่านไปสองชั่วโมง ในที่สุดเซียวเหยียนก็บันทึกเสียงเสร็จสมบูรณ์ทั้งเพลง

ส่วนจ้าวเมิ่งกับโปรดิวเซอร์ที่รออยู่ข้างนอกตลอดสองชั่วโมงนั้น กระวนกระวายใจจนแทบนั่งไม่ติด

โปรดิวเซอร์คอยไถเวยป๋อส่องประเด็นเกี่ยวกับเซียวเหยียนอยู่เรื่อยๆ แล้วก็เห็นว่าในรายการที่เพิ่งติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมเมื่อวาน เซียวเหยียนแต่งเพลงสดขึ้นมาสองเพลงโดยใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น แล้วทำไมคราวนี้ถึงได้ใช้เวลานานขนาดนี้กันล่ะ

โปรดิวเซอร์เริ่มไม่ค่อยมั่นใจ จึงลองเลียบๆ เคียงๆ ถามจ้าวหมิงหล่างดู

"เอ่อ คุณจ้าวครับ~"

จ้าวหมิงหล่างเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆ ให้ "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เรียกผมว่าเสี่ยวจ้าวก็พอ"

โปรดิวเซอร์พยักหน้ารับ "เสี่ยวจ้าว เอ่อ ปกติแล้วอาจารย์เซียวเหยียนทำเพลงเพลงหนึ่งใช้เวลานานแค่ไหนเหรอครับ"

จ้าวหมิงหล่างคร่ำหวอดในวงการบันเทิงมานาน ย่อมเชี่ยวชาญการชิ่งบอลแบบมวยไทเก๊กเป็นที่สุด เขารู้ดีว่าคำพูดบางเรื่องก็ไม่ควรตอบแบบฟันธง

"ก็ไม่แน่เสมอไปครับ บางครั้งก็เร็ว บางครั้งก็ช้า"

โปรดิวเซอร์ยิ้มเจื่อน พูดเหมือนไม่ได้พูดเลยนี่หว่า

เขากำลังจะยกน้ำขึ้นดื่มแก้เก้อ และจังหวะนั้นเอง เซียวเหยียนก็เดินออกมาพอดี

"รอนานเลยใช่ไหมครับ"

โปรดิวเซอร์กับผู้กำกับจ้าวเมิ่งรีบก้าวเข้าไปหาทันที "ไม่นานเลยครับไม่นาน อาจารย์เซียวเหยียน คุณเสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอครับ"

เซียวเหยียนพยักหน้า พลางยื่นแฟลชไดรฟ์อันหนึ่งให้โปรดิวเซอร์

"ไฟล์เสียงผมใส่ไว้ในนี้แล้วครับ ส่วนไฟล์สำหรับปล่อยออนไลน์ผมส่งให้ผู้กำกับจ้าวเมิ่งแล้ว ถ้าพวกคุณต้องการ เวยป๋อของผมก็ช่วยโปรโมตให้ได้นะครับ"

เซียวเหยียนเป็นถึงแอ็กเคานต์ยืนยันตัวตนระดับท็อปของเวยป๋อเชียวนะ หากเขาช่วยโปรโมตให้ ย่อมเป็นเรื่องดีมหาศาล แล้วโปรดิวเซอร์จะปฏิเสธลงได้อย่างไร

"ถ้าอย่างนั้นก็ยอดเยี่ยมไปเลยครับ!"

โปรดิวเซอร์จับมือเซียวเหยียนแน่น "อาจารย์เซียวเหยียน ครั้งนี้ขอบคุณมากจริงๆ ครับ วางใจได้เลย ถ้าในอนาคตคุณอยากเล่นหนังเมื่อไหร่ มาหาผมได้ทุกเมื่อ บทพระเอกผมล็อกไว้ให้คุณแน่นอน"

คราวนี้เซียวเหยียนได้แต่ยิ้มแห้งอย่างพูดไม่ออก ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้ง เขายังพอรู้ตัวและประเมินฝีมือการแสดงของตัวเองออกอยู่นะ

โปรดิวเซอร์กับจ้าวเมิ่งรีบร้อนกลับไปจัดการงานต่อ แม้เซียวเหยียนจะชวนอยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกัน แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้อยู่กินและรีบกลับทันที โดยที่ยังไม่มีเวลาเปิดฟังเพลงด้วยซ้ำ

ทันทีที่กลับไปถึง โปรดิวเซอร์ก็ตรงดิ่งไปหาทีมตัดต่อและฝ่ายโพสต์โปรดักชัน เขามองว่าเพลงนี้ต้องเป็นจุดขายสำคัญแน่ๆ จึงสั่งให้ทีมงานใส่เพลงท่อนนี้เข้าไปในหนังให้ได้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม จากนั้นค่อยอัปโหลดตัวหนังขึ้นแพลตฟอร์มใหม่อีกรอบ

เซียวเหยียนช่วยโพสต์โปรโมตภาพยนตร์: "เหมือนได้ยินใครบางคนบอกว่า อยากหวนคืนสู่ยุทธภพเพื่อกราบอาจารย์ร่ำเรียนวิชา ถ้าอย่างนั้นผมขอแนะนำอาจารย์ให้ทุกท่านสักสองสามท่านนะครับ @ต๋าซู, @หลัวหลัน, @เฉินเจิน, @สวี่เซอร์, @เทพเพลิงเมฆา การกราบอาจารย์ย่อมมีลำดับก่อนหลัง แล้วใครจะได้เป็นศิษย์พี่ใหญ่กันนะ"

ใต้โพสต์เวยป๋อยังแนบเพลง "คัมภีร์ท่องยาก" เวอร์ชันที่เซียวเหยียนเพิ่งร้องเสร็จหมาดๆ เอาไว้ด้วย จนกลายเป็นกระแสฮือฮาไปทั่วทั้งโลกออนไลน์ในชั่วพริบตา~

"พี่เหยียนปล่อยเพลงใหม่อีกแล้ว มาตรฐานความเป็นมืออาชีพจะสูงเกินไปแล้วมั้ง!"

"กรี๊ดลั่นแบบแพรี่ด็อก~ ร้องเป็นภาษากวางตุ้งเฉยเลย!"

"ฉันจะกราบอาจารย์ ฉันจะกราบอาจารย์ ฉันจะเป็นศิษย์พี่ใหญ่!"

"ต๋าซูเล่นดีเกินไปแล้ว ตอนเด็กๆ ฉันชอบเขามาก ดูหนังของเขาทีไรทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ตลอด"

"เทพเพลิงเมฆาก็มาด้วยเหรอเนี่ย จบกัน ดึงความทรงจำวัยเด็กของฉันกลับมาเฉยเลย นึกถึงตอนแม่เอารองเท้าแตะไล่ฟาดเลยแฮะ"

นอกจากตัวภาพยนตร์จะกลายเป็นประเด็นร้อนขึ้นมาทันทีแล้ว การแทรกเพลง "คัมภีร์ท่องยาก" เข้าไปใหม่ยังทำให้ฝ่ายเทคนิคต้องถอดหนังออกจากระบบชั่วคราวสองชั่วโมง และเพียงแค่สองชั่วโมงนี้เอง บรรดาผู้ชมก็พากันไปถล่มเวยป๋อทางการจนแทบแตก

โปรดิวเซอร์ทำงานในวงการภาพยนตร์มานานหลายปี ด้วยความที่เป็นคนตั้งมาตรฐานงานไว้สูงลิ่ว ผลงานภาพยนตร์ที่ทำออกมาจึงได้กระแสตอบรับระดับกลางๆ มาโดยตลอด ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับอะไรแบบนี้

กระทั่งภาพยนตร์ถูกนำกลับมาออนแอร์อีกครั้ง หนังเรื่องนี้ก็ทำให้ทุกคนประจักษ์ทันทีว่า สิ่งที่เรียกว่าฝีมือการแสดงที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร

เมื่อก่อนเวลาดูพวกดาราหน้าใสเล่นละครโทรทัศน์ ก็รู้สึกว่าพอไปวัดไปวาได้ มีทั้งหน้าตา มีทั้งฉากหวานๆ ชวนให้จิ้นคู่ฟินกันไป แต่พอเอามาเทียบกับเหล่านักแสดงรุ่นใหญ่พวกนี้ ฝีมือการแสดงพวกนั้นกลับกลายเป็นขยะไปในพริบตา

หนังเรื่องนี้ใช้นักแสดงรุ่นใหม่อยู่ไม่น้อย ล้วนเป็นเด็กที่เพิ่งจบจากเอกการแสดงโดยตรง ทั้งว่าง่ายและสู้งานหนัก พอได้นักแสดงรุ่นใหญ่คอยประกบสั่งสอน ฝีมือการแสดงจึงดูเข้าท่าขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด ส่วนนักแสดงรุ่นใหญ่นั้น อายุเฉลี่ยเกินห้าสิบปีกันทั้งสิ้น

เนื้อเรื่องเล่าถึงคนกลุ่มหนึ่งที่เคยเกรียงไกรทั่วยุทธภพ ครั้นแก่เฒ่า บ้างก็กลายเป็นเจ้าสำนัก บ้างก็เป็นมือสังหารที่ล้างมือในอ่างทองคำไปใช้ชีวิตเรียบง่ายกับภรรยา หรือกระทั่งกลายเป็นขอทานสติฟั่นเฟือน

ทว่าท่ามกลางแผนสมคบคิดอันมืดดำ อดีตประมุขยุทธภพกลับถูกลอบสังหาร บรรดาคนที่เคยเป็นทั้งมิตรสหาย ศัตรูคู่อาฆาต หรือแม้แต่คนที่เพียงเลื่อมใสในชื่อเสียง ต่างก็ต้องการสืบหาความจริงและล้างแค้นให้อดีตประมุขเฒ่าผู้นี้

ความสงบสุขในชีวิตพลันพังทลาย เมื่อหวนคืนสู่ยุทธภพอีกครา คนรุ่นเก่าเหล่านี้ก็สั่งสอนพวกหน้าใหม่ในยุคปัจจุบันจนอยู่หมัด

โดยเฉพาะฉากหนึ่งในงานประลองยุทธ์ สำนักต่างๆ ตกต่ำถึงขั้นถูกพรรคมารเหยียบย่ำสั่งสอน บรรดาคนรุ่นใหญ่ทนดูต่อไปไม่ไหว พอลงมือเพียงครั้งเดียวก็ซัดพรรคมารจนแตกพ่ายหนีหัวซุกหัวซุน และในฉากต่อสู้นี้นี่เองที่เสียงร้องของเซียวเหยียนดังขึ้นมา

"กลืนสายลมจูบสายฝน ฝังตะวันลับฟ้าไม่เคยลังเลหวั่นไหว"

"ข้ามขุนเขาฝ่าทะเล ย่ำเส้นทางหิมะไม่เคยสิ้นหวัง"

"เด็ดบุปผาประคองจอกสุรา กลับตัดรอนความลุ่มหลงคะนองรักของโลกีย์"

"ลำพังสองตาจะไปต้านทานร้อยแขนพันกรได้อย่างไร"

"ฟากฟ้ากว้างใหญ่ หิมะโปรยปรายสุดสายตา จะร่วมล่องเรือไปกับผู้ใด"

"เม็ดทรายม้วนตลบ ระลอกคลื่นกระเพื่อมไหว หัวเราะเย้ยหยันชีวิตเสเพล"

"ลุ่มหลงสุขสำราญเพียงชั่วแล่น กลับต้องฝังความรักความผูกพันลงสู่ผืนดิน"

เสียงเพลงที่ขับขานคลอไปกับฉากบู๊ของเหล่านักแสดงรุ่นใหญ่ ตอนไล่ต้อนพวกหน้าใหม่และขับไล่พรรคมารจนพ่ายแพ้ ปลุกให้เลือดในกายพลุ่งพล่าน นี่คือช่วงเวลาอันเจิดจรัสของนักแสดงรุ่นเก๋า ทั้งยังพาให้ผู้คนหวนระลึกถึงยุทธภพในวันวาน

หลังจากดูหนังจบ ผู้คนต่างรู้สึกตื่นเต้นตื้นตันใจ ผู้ชมกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์พร้อมใจกันเทคะแนนรีวิวระดับห้าดาวให้ จนคะแนนบนโต้วป้านเจี้ยงพุ่งทะยานไปถึง 9.6 คะแนนเลยทีเดียว

ผลงานภาพยนตร์เรื่อง "ยิ้มเดียวสลายแค้น" ของผู้กำกับจ้าวเมิ่งโด่งดังเป็นพลุแตกขึ้นมาในทันที

ชาวเน็ตไม่เพียงยอมสยบให้กับฝีมือการแสดงของเหล่านักแสดงรุ่นใหญ่ แต่ยังซาบซึ้งและประทับใจในมิตรภาพที่ตัวละครในเรื่องถ่ายทอดออกมา นี่แหละคือยุทธภพ

ส่วนบทเพลง "คัมภีร์ท่องยาก" ของเซียวเหยียนก็จุดกระแสแนวกำลังภายในขึ้นมาทันควัน ชวนให้บรรดาเน็ตไอดอลและบล็อกเกอร์ชื่อดังพากันร้องตาม เพียงแต่วิธีการร้องกลับเริ่มเพี้ยนไปคนละทิศละทาง

อย่างตอนที่บล็อกเกอร์คนดัง "ล่างหลี่เสี่ยวอาซาน" กำลังไลฟ์สด แฟนคลับต่างพากันยุให้เขาร้องเพลง "คัมภีร์ท่องยาก" ล่างหลี่เสี่ยวอาซานไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อน จึงเปิดฟังไปพร้อมกับผู้ชมในไลฟ์

"หัวเราะเยาะตัวเราที่สูญสิ้นเล่ห์กลไปโดยเปล่าประโยชน์"

"ชอบแย่งชิงความงดงามลวงตาในกระจก"

"หวาดกลัวว่าโชคชะตาจะเลือนหายไปในพริบตา"

"ลุ่มหลงมัวเมาในโลภ โกรธ ยินดี ชิงชัง เคียดแค้น"

"ตำหนิตัวเราที่ละโมบในชื่อเสียงและหลงใหลในอำนาจ"

"ตัดพ้อว่าสรรพสิ่งบนผืนปฐพีนั้นงดงามเกินไป"

"นึกเสียใจที่วันวานยึดมั่นในคำสัตย์สาบานมากเกินไป"

"ลุ่มหลงมัวเมาในสุข ทุกข์ โศกเศร้า แค้นเคือง และริษยา"

ล่างหลี่เสี่ยวอาซานนั่งฟังทำนองเพลงนี้ไปพร้อมกับคนดูในห้องไลฟ์ พอฟังมาถึงท่อนนี้ เขาก็รู้สึกว่าเพลงนี้ไม่เลวเลย เนื้อร้องดีมาก แถมคำยังคล้องจองสมมาตรกันดี ก็แค่จังหวะเร็วไปหน่อยเท่านั้น ไม่ได้ยากเย็นอะไรขนาดนั้นสักนิด อีกอย่างเขายังพูดภาษากวางตุ้งได้ด้วย

"ก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่นี่ครับ นึกว่าจะยากขนาดไหนเชียว ระดับนี้ผมฟังรอบเดียวก็ร้องตามได้สบายๆ แล้ว"

ล่างหลี่เสี่ยวอาซานพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ โดยไม่สนใจคำเตือนในคอมเมนต์บนหน้าจอเลยแม้แต่น้อย