ตอนที่ 58 นักแสดงรุ่นใหญ่โด่งดังเป็นพลุแตก

จากนั้นเขาก็ฟังท่อนต่อไป

"อา... ตัดใจจากโลกีย์อันแพรวพราวไม่ลง"

"อา... ไม่อาจหลบพ้นความสุขสมจากรักที่ลุ่มหลง"

"อา... ไม่อาจหารูปรอยใดมาแทนที่"

"อา... ขบคิดชั่วชีวิตก็ยังไม่อาจเข้าใจปริศนายากแท้นี้"

ล่างหลี่เสี่ยวอาซานพึมพำ "อืม ยากขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังพอเอาอยู่"

แต่พอท่อนถัดมาดังขึ้น ล่างหลี่เสี่ยวอาซานก็ขำไม่ออกอีกต่อไป

"กลืนสายลม จูบสายฝน ฝังตะวันลับฟ้า ไม่เคยลังเลหวั่นไหว"

"ข้ามขุนเขา ลุยทะเล ย่ำเส้นทางหิมะ ไม่เคยสิ้นหวัง"

"เด็ดบุปผา ร่ำสุรา กลับบั่นทอนความคลั่งไคล้ในรักของปุถุชน"

"อาศัยเพียงสองตากับร้อยกรหรือพันมือก็ไม่อาจต้านทาน"

"เวหาเวิ้งว้าง หิมะโปรยปราย จะร่วมล่องเรือไปกับผู้ใด"

"เม็ดทรายม้วนตลบ ผืนน้ำกระเพื่อมไหว หัวเราะเริงร่าอย่างเสเพล"

"ละโมบสุขเพียงชั่วแล่น กลับต้องฝังความรักใคร่อาลัยลงไปตลอดกาล"

จังหวะเพลงเร็วมาก แถมเนื้อร้องยังรัวเป็นพรืด ฟังจบไปหนึ่งรอบ ล่างหลี่เสี่ยวอาซานก็เริ่มเหงื่อตก แต่ในเมื่อลั่นวาจาออกไปแล้ว ยังไงก็ต้องขอลองดูสักตั้ง แต่ว่า...

เขาเริ่มลองร้องเวอร์ชันภาษากวางตุ้งก่อน แต่ท่อนหลังกลับตามไม่ทันเลยสักนิด พอเปลี่ยนมาลองเวอร์ชันภาษาจีนกลาง ก็ยังตามไม่ทันอยู่ดี ทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันขำก๊าก

"เพลงนี้ฟังดูเพราะดีนะ แต่เวลาร้องจริงลิ้นแทบพันกัน"

"ฉันร้องตามทั้งเพลง ร้องได้แค่ 'อา... ฮา' สี่คำนั้นแหละ แม่ฉันนึกว่าไส้ติ่งอักเสบกำเริบเสียอีก"

"วันนี้ถ้าเสี่ยวอาซานยังร้องเพลงนี้ไม่ได้ ห้ามปิดไลฟ์เด็ดขาด"

"อาซานยังจำที่พูดไว้เมื่อกี้ได้ใช่ไหม ถ้าร้องไม่ได้ต้องกินขี้~"

สถานการณ์บีบมาถึงขั้นนี้แล้ว ล่างหลี่เสี่ยวอาซานจึงต้องเปิดศึกปะทะกับเพลงนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่รู้ว่านี่เป็นการไลฟ์ตามปกติหรือกำลังให้ชาวเน็ตดูความพยายามกันแน่ ล่างหลี่เสี่ยวอาซานฟังเพลง "คัมภีร์ท่องยาก" ไปแปดรอบ ร้องเองไปถึงยี่สิบหกรอบ กว่าจะร้องจบแบบสมบูรณ์ได้สักรอบหนึ่ง

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์แวะไปล้างหน้า พอกลับมาเขาก็กำลังร้อง "คัมภีร์ท่องยาก" ออกไปกินข้าว พอกลับมาเขาก็ยังคงร้อง "คัมภีร์ท่องยาก" อยู่ดี

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์แทบนึกว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในลูปที่ไม่มีวันสิ้นสุด

"ในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมเพลงนี้ถึงชื่อ "คัมภีร์ท่องยาก" มันท่องยากสมชื่อจริง ๆ"

เมื่อภาพยนตร์เรื่องนี้โด่งดังเป็นพลุแตก บรรดานักแสดงรุ่นใหญ่ก็ได้รับความสนใจจากผู้คนอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ สิ่งที่พุ่งติดเทรนด์คำค้นหายอดนิยมกลับรวมถึงเรื่องค่าตัวของนักแสดงรุ่นเก๋าเหล่านี้ด้วย

ค่าตัวเฉลี่ยของพวกเขาอยู่ที่คนละหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน เงินหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนนี่เทียบเท่ากับอะไร มันก็แค่ค่าอาหารหนึ่งสัปดาห์ของดารากระแสในกองถ่ายเท่านั้น

ก่อนที่ดารากระแสจะเปิดกล้องถ่ายทำ ผู้จัดการจะเข้ามาเจรจาต่อรองก่อน เช่น เล่นเรื่องนี้ต้องมีช่างแต่งหน้าส่วนตัวมาด้วย ซึ่งค่าจ้างช่างแต่งหน้าตกวันละหลายพันจนถึงหลักหมื่นหยวน ค่าอาหารในกองถ่ายต้องสั่งจากภัตตาคารที่กำหนดไว้ เวลาทำงานในแต่ละวันต้องไม่เกินกี่ชั่วโมง หรือกระทั่งในฉากห้ามมีสิ่งของหรือโทนสีแบบไหนโผล่มา

แต่นักแสดงรุ่นใหญ่เหล่านี้กลับมีเงื่อนไขในการรับงานเพียงข้อเดียว ขอแค่บทดีก็พอแล้ว ข้าวก็กินข้าวกล่องของกองถ่าย ที่พักก็นอนโรงแรมที่กองถ่ายจัดให้ ผู้กำกับบอกให้ถ่ายข้ามคืนก็อยู่ยันเช้า ฉากบู๊ก็เล่นเองทั้งหมด

เมื่อคลิปเบื้องหลังฉากแล้วฉากเล่าถูกปล่อยออกมา เหล่านักแสดงรุ่นใหญ่ก็โด่งดังเป็นกระแสขึ้นมาในทันที

ตัวอย่างเช่น คุณปู่เชอ หนึ่งในนักแสดงของเรื่อง ก่อนจะมาถ่ายทำ เขาทำงานพาร์ตไทม์เป็นผู้ช่วยตำรวจอยู่ที่บ้านเกิด ได้เงินเดือนเพียงไม่กี่พันหยวน พอผู้กำกับส่งบทไปให้ เขาก็ลาออกจากงานแล้วเดินทางมาถ่ายทำทันที หลังจากถ่ายเสร็จค่อยกลับบ้านไปหางานใหม่อีกรอบ

การแสดงคือความฝันและความรักของคุณปู่เชอ แต่กลับไม่สร้างรายได้ให้เขาเลย ซึ่งเรื่องนี้ทำให้คนในครอบครัวเกิดความเห็นไม่ลงรอยและไม่พอใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะลูกชายของเขา

"พ่อก็ดูตัวเองสิ ทำงานผู้ช่วยตำรวจมันไม่ดีตรงไหน มีรายได้มั่นคง งานก็ไม่เหนื่อย แล้วคราวนี้เป็นไงล่ะ ไปถ่ายหนังมา ค่าตัวแทบจะหมดไปกับค่าเดินทาง แถมงานเดิมก็หลุดไปแล้ว พอกลับมาตอนนี้ก็ทำได้แค่งานกวาดถนนเท่านั้นแหละ"

"เมื่อก่อนพ่อเล่นหนังก็ไม่เคยได้เงิน ต้องพึ่งพาแม่คอยเจียดเงินมาช่วยจุนเจือ ตอนนี้ก็ยังเป็นเหมือนเดิมอีก พ่อเลิกเพ้อฝันเสียทีได้ไหม อายุปูนนี้เข้าไปแล้ว ไม่มีวันดังหรอก"

คุณปู่เชอได้ฟังลูกชายบ่นก็ได้แต่ยิ้มแหย ไม่โต้เถียงอะไร แล้วก้มหน้าก้มตากวาดถนนต่อไป

จนกระทั่งช่วงค่ำ หลานชายกลับมาถึงบ้านก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาพลางตะโกนเรียกหาปู่

ลูกชายของคุณปู่เชอขมวดคิ้ว "จะเอะอะโวยวายอะไรกัน ไม่รู้หรือไงว่าจะไปรบกวนคนอื่นเขา"

หลานชายของคุณปู่เชอพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "พ่อครับ ปู่ดังแล้วนะ!"

ลูกชายของคุณปู่เชอได้ยินคำพูดทำนองนี้มาเป็นร้อย ๆ รอบแล้ว จึงไม่เชื่อแม้แต่น้อย "จะไปดังอะไรกันนักหนา อยู่เงียบ ๆ ไปเลย รีบไปทำการบ้านเดี๋ยวนี้"

ปรากฏว่าหลานชายของคุณปู่เชอควักโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดเวยปั๋วให้พ่อดู ถึงได้พบว่าภาพยนตร์ที่คุณปู่เชอแสดงนั้นดังเปรี้ยงขึ้นมาจริง ๆ แถมเหล่านักแสดงรุ่นใหญ่ฝีมือเก๋าพวกนี้ยังพากันติดฮอตเสิร์ชกันถ้วนหน้า

"พ่อครับ มือถือพ่อล่ะ เปิดเวยปั๋วของพ่อดูเร็ว"

กลางวันคุณปู่เชอต้องกวาดถนน จึงไม่มีเวลาดูเวยปั๋วเลยสักนิด บัญชีเวยปั๋วนี้ก็เป็นทีมงานกองถ่ายที่ช่วยสมัครให้ตอนถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนั้น

ทันทีที่เปิดมือถือ ข้อความนับหมื่นก็เด้งขึ้นมารัว ๆ

"คุณปู่เชอฝีมือการแสดงยอดเยี่ยมมากเลยครับ รับผมเป็นศิษย์เอกเถอะ"

"คุณปู่เชอแสดงได้ซึ้งกินใจมาก สู้ ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ"

"คุณปู่เชอต้องรับงานแสดงต่อไปเรื่อย ๆ นะคะ พวกเราชอบคุณปู่มากเลย"

คุณปู่เชอมองดูคอมเมนต์พลางยิ้มแป้น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนส่งข้อความส่วนตัวมาหา แถมยังมีงานติดต่อเข้ามาอีกเพียบ

ขอบตาของคุณปู่เชอรื้นขึ้นมาเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับการยอมรับ

ลูกชายของคุณปู่เชอมองดูคอมเมนต์เหล่านั้น แล้วพลันตระหนักได้ว่าที่ผ่านมาตนไม่เคยเข้าใจพ่อเลย แม้แต่ภาพยนตร์ของพ่อก็ยังไม่เคยดูด้วยซ้ำ คืนนี้เขาจึงพาหลานมานั่งดูภาพยนตร์ของพ่อตั้งแต่ต้นจนจบอย่างตั้งอกตั้งใจ

เมื่อดูจบ จิตใจของเขายังคงไม่อาจสงบลงได้อยู่นาน ที่แท้พ่อของตนคือนักแสดงที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

"พ่อครับ ขอโทษนะครับ ที่ผ่านมาผมไม่เคยเข้าใจพ่อเลย"

เมื่อเห็นว่าในที่สุดลูกชายก็ยอมรับเรื่องที่ตนรับงานแสดงแล้ว การได้รับการยอมรับจากคนในครอบครัวทำให้คุณปู่เชอมีความสุขยิ่งกว่าสิ่งใด ชายชรากอดลูกชายด้วยความตื้นตันพลางแอบปาดน้ำตาเงียบ ๆ

ไม่ใช่แค่คุณปู่เชอเท่านั้น บรรดานักแสดงรุ่นเก๋าคนอื่น ๆ ก็พลอยดังเป็นพลุแตกไปด้วยเช่นกัน โดยงานที่ติดต่อเข้ามามากที่สุดก็คือการเป็นเทรนเนอร์ฝึกสอนการแสดงให้กับพวกดาราหนุ่มหน้าใส

ตอนนี้ฉายา "ปลาคาร์ปนำโชคแห่งวงการภาพยนตร์" ของเซียวเหยียนแพร่สะพัดไปทั่ววงการแล้ว จ้าวหมิงหล่างได้รับคำเชิญให้ทำเพลงประกอบภาพยนตร์จนมือเป็นระวิง

แต่เซียวเหยียนมีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว นั่นคือเรื่องค่าตอบแทนไม่ใช่สิ่งสำคัญ ต้องดูเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ก่อนเท่านั้นถึงจะตัดสินใจว่าจะแต่งให้หรือไม่

หลังจากผ่านวันเสาร์อันแสนสบายไป เดิมทีวันอาทิตย์มีคิวต้องไปอัดรายการ "ศึกชิงราชาเพลง" แต่เนื่องจากทางสถานีโทรทัศน์ต้องจัดงานเฉลิมฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีแห่งการสถาปนาประเทศ รายการจึงต้องเลื่อนออกไปหนึ่งสัปดาห์

พอได้รับแจ้งล่วงหน้า วันนี้จึงเป็นอีกวันที่เซียวเหยียนจะได้นอนอืดเป็นปลาเค็มอย่างสบายใจ เขากำลังจะเปิดดูซีรีส์ฆ่าเวลา แต่จ้าวหมิงหล่างที่เห็นเข้ากลับไวปานสายฟ้าแลบ แย่งแท็บเล็ตไปในพริบตา

เซียวเหยียนมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัว "นายจะทำอะไรเนี่ย"

จ้าวหมิงหล่างรู้ใจเซียวเหยียนดีเกินไป อีกฝ่ายเป็นคนทำอะไรจริงจังตั้งแต่ต้นจนจบ การตามดูซีรีส์ก็เหมือนกัน ต่อให้ซีรีส์จะห่วยแตกแค่ไหน เขาก็ต้องทนดูจนจบทีละตอน แล้วคอยแซะคอยบ่นไปทีละฉากอยู่ดี!

"พี่เหยียน พี่อยากดูเรื่องอะไรครับ"

เซียวเหยียนนึกว่าจ้าวหมิงหล่างจะช่วยแนะนำซีรีส์ให้ จึงคุยอย่างกระตือรือร้นทันที "ฉันเห็นในช่องคอมเมนต์บนเวยปั๋วมีมีมตลก ๆ อยู่หลายอัน พอไปถามชาวเน็ตเข้า พวกเขาก็บอกว่ามาจากเรื่อง "ความรักในชนบท" ฉันยังไม่เคยดูแนวชนบทแบบนี้เลย กะว่าจะลองดูสักหน่อย"

จ้าวหมิงหล่างรู้จักซีรีส์เรื่องนี้อยู่หรอก เพียงแต่ลืมไปแล้วว่ามีกี่ตอน จึงเปิดแท็บเล็ตดูคร่าว ๆ ก่อน แต่พอก้มลงมอง แววตาก็แทบจะถลนออกมาด้วยความตกใจ

จ้าวหมิงหล่างพับแท็บเล็ตปิดเสียงดังปัง ทำเอาเซียวเหยียนสะดุ้งโหยง!

"สิบเจ็ดภาค หกร้อยเจ็ดสิบแปดตอน!"

จ้าวหมิงหล่างกดลบแอปสตรีมมิงเจ้านั้นทิ้งเงียบ ๆ "พี่เหยียน พี่อยากไปเดินเล่นไหมครับ สนใจไปเปิดหูเปิดตาที่เหิงเตี้ยนหน่อยไหม"