ตอนที่ 59 นักแสดงเจอการดัดแปลงบทสุดพิลึกในกองถ่าย

จ้าวหมิงหล่างคุ้นเคยกับเหิงเตี้ยนเป็นอย่างดี เมื่อก่อนชีวิตกว่าครึ่งของเขาหมดไปกับที่นี่ ไม่ว่าศิลปินอยากกินอะไร อยากไปเที่ยวไหน เขาก็เป็นคนหาข้อมูลวางแผนให้ทั้งหมด พูดได้เลยว่าเขาคุ้นกับเหิงเตี้ยนมากกว่าบ้านตัวเองเสียอีก

แต่เซียวเหยียนก็ยังอยากดูซีรีส์อยู่ดี "อืม... วันนี้อากาศร้อนไปหน่อย ออกไปข้างนอกคงไม่ค่อยดีมั้งครับ"

จ้าวหมิงหล่างรีบเอ่ยชวน "ที่เหิงเตี้ยนมีร้านเครื่องดื่มเย็นเจ้าดังในเน็ตอยู่ร้านหนึ่ง เมนูภูเขาหิมะฟูจิ เหล้ารมควันกลิ่นซากุระ แล้วก็น้ำแข็งไสผลไม้มัลเบอร์รีผสมกุหลาบอร่อยมากเลยนะครับ..."

พอจ้าวหมิงหล่างหันกลับมา เซียวเหยียนก็ใส่รองเท้าเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมในมือยังถือเสื้อคลุมของตัวเองไว้พร้อมสรรพ

"ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ วันนี้ผมเลี้ยงเอง"

จ้าวหมิงหล่างทำหน้าที่ไกด์นำเที่ยวได้อย่างยอดเยี่ยม เขารู้จักสิ่งปลูกสร้างที่นี่ทะลุปรุโปร่ง เซียวเหยียนเดินเที่ยวไปกินไปติดต่อกันถึงสี่ชั่วโมงก็ยังคึกคักมีพลังเต็มเปี่ยม ผิดกับจ้าวหมิงหล่างที่เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

"ไม่ไหวแล้วครับพี่เหยียน พวกเราพักกันสักหน่อยเถอะครับ"

เซียวเหยียนเลียไอศกรีมพลางเอ่ย "ร่างกายนายนี่ไม่ไหวเอาเสียเลยนะ"

จ้าวหมิงหล่างยืดตัวตรงขึ้นมาทันควัน เป็นลูกผู้ชายจะยอมให้ใครมาว่า "ไม่ไหว" ได้ยังไงกัน

"พี่เหยียน?" จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง เซียวเหยียนหันกลับไปมอง พบชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดูดีมากคนหนึ่งที่ตนไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด

"คุณคือ...?" เซียวเหยียนจำคนตรงหน้าไม่ได้ แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้จักเขา

พอเฮ่อเจียเฉินเห็นเซียวเหยียนก็ตื่นเต้นดีใจยกใหญ่ ทั้งสองคนน่าจะไม่ได้เจอกันมาหกเจ็ดปีแล้ว

"พี่เหยียน ผมเองครับ ผมเฮ่อเจียเฉินไง"

เซียวเหยียนมองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า พยายามค้นหาเรื่องราวของคนคนนี้จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จ้าวหมิงหล่างเห็นเซียวเหยียนทำหน้างงจึงรีบกระซิบเตือนความจำข้างหู

"พี่เหยียน เหมือนว่าเขาจะเดบิวต์พร้อมพี่เมื่อเจ็ดปีก่อน หลังจากนั้นก็ไปเป็นเด็กฝึกที่เกาหลีอยู่ห้าปีน่ะครับ..."

เพื่อทำหน้าที่ประธานกลุ่มแฟนคลับสนับสนุนให้ดียิ่งขึ้น จ้าวหมิงหล่างจึงศึกษาประวัติของเซียวเหยียนอย่างละเอียดยิบ ขุดคุ้ยข้อมูลเซียวเหยียนจนแทบจะถลกกางเกง... เอ่อ ไม่เหลืออะไรให้ปิดบังอีกแล้ว

พอได้ยินแบบนี้ เซียวเหยียนก็พอจะจำได้ขึ้นมาบ้างแต่ก็น้อยนิดเต็มที ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้ ตนก็คงหักหน้าเขาไม่ได้

"สวัสดีครับ สวัสดี"

เฮ่อเจียเฉินเองก็รู้ว่าทั้งสองคนไม่ได้เจอกันนานเกินไป เซียวเหยียนอาจจะจำตนไม่ค่อยได้แล้ว แต่เขาไม่มีทางลืมเซียวเหยียนอย่างแน่นอน เพราะอีกฝ่ายคือคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือตอนที่เขาก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง

เฮ่อเจียเฉินจับมือเซียวเหยียนพลางพูดด้วยความดีใจ "เมื่อหกปีก่อนตอนผมเพิ่งเข้าวงการใหม่ ๆ ตอนนั้นผมยังทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แถมยังชอบเผลอไปล่วงเกินคนอื่นอยู่เรื่อย พี่เหยียนเข้าวงการมาก่อนผมหนึ่งปี คอยช่วยเหลือผมไว้ตั้งเยอะ ผมยังรู้สึกขอบคุณพี่มากจนถึงตอนนี้เลยครับ"

เซียวเหยียนยิ้มเจื่อน ๆ เพิ่งเข้าวงการได้หนึ่งปีงั้นเหรอ คงต้องบอกว่าเฮ่อเจียเฉินคนนี้โชคดีจริง ๆ เพราะถ้ามาเจอเซียวเหยียนตอนเข้าวงการไปได้ปีครึ่งแล้วละก็ ไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่

เซียวเหยียนในความทรงจำเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้เร็วและฉลาดมาก นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพอเขาเริ่มคุ้นเคยกับวงการบันเทิง นิสัยแย่ ๆ สารพัดอย่างถึงเริ่มผุดตามมาเป็นขบวน

ความจริงเฮ่อเจียเฉินมีวีแชตของเซียวเหยียน แต่หลังจากไปเป็นเด็กฝึกที่เกาหลี การใช้โทรศัพท์มือถือก็ถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ยิ่งช่วงหลังต้องทุ่มเทซ้อมอย่างหนักจนไม่มีเวลาพักผ่อน จึงค่อย ๆ ขาดการติดต่อกับเซียวเหยียนไป

พอเดินทางกลับประเทศในเวลาต่อมา แล้วได้เห็นเซียวเหยียนในรายการศึกชิงราชาเพลง แถมอีกฝ่ายยังโด่งดังมากขนาดนั้น เขาก็ยิ่งไม่กล้าติดต่อหาเซียวเหยียน เพราะกลัวว่าจะถูกมองว่าเข้ามาตีสนิทเพื่อหวังผลประโยชน์

เซียวเหยียนมองเฮ่อเจียเฉินที่ยังสวมชุดคล้ายกับยุคสาธารณรัฐจีนอยู่ "นี่คุณกำลังถ่ายละครอยู่เหรอครับ"

เฮ่อเจียเฉินพยักหน้า "ใช่ครับ ผมอยู่ในกองถ่ายเรื่อง "ไห่ถังแดง" ตอนนี้รับบทเป็นฉินอวี่ พระเอกของเรื่องครับ"

น้ำเสียงของเฮ่อเจียเฉินแฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาหมดจดนั้น ทำให้เซียวเหยียนรู้สึกบอกไม่ถูก ราวกับเห็นลูกบ้านตัวเองไปแข่งกีฬาสีแล้ววิ่งได้ที่หนึ่ง จากนั้นก็ถือของรางวัลมาอวดตรงหน้าพ่อเพื่อขอคำชมอย่างนั้นแหละ

"พี่เหยียน พี่มาถ่ายละครที่เหิงเตี้ยนเหรอครับ"

เซียวเหยียนส่ายหน้า "เปล่าครับ วันนี้ผมแค่มาเดินเที่ยวเหิงเตี้ยนเฉย ๆ"

เฮ่อเจียเฉินประหลาดใจเล็กน้อย เซียวเหยียนจะว่างขนาดนี้เชียวหรือ

"ช่วงนี้ผมเลื่อนดูเวยป๋อยังเห็นพี่เหยียนติดอันดับคำค้นหายอดนิยมตั้งหลายเรื่องแน่ะครับ"

สายตาของเฮ่อเจียเฉินเลื่อนไปมองเอวของเซียวเหยียนโดยไม่รู้ตัว บนเวยป๋อบอกว่าเอวของเซียวเหยียน... แต่น่าเสียดายที่วันนี้เสื้อแขนสั้นตัวที่สวมบดบังสัดส่วนรูปร่างไว้หมด

"พี่เหยียนน่าจะงานยุ่งมากไม่ใช่เหรอครับ"

เซียวเหยียนตอบ "งานผมไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกครับ เวลายังเหลือเฟือเลย"

จ้าวหมิงหล่างแอบกลอกตาอยู่ข้าง ๆ งานไม่เยอะบ้านนายสิ! นายไม่รับเองต่างหากล่ะ!

สิ่งที่เซียวเหยียนชอบที่สุดคือการนอนเฉย ๆ เป็นปลาเค็ม ตอนนี้ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ส่วนแบ่งรายได้จากเพลงบนแพลตฟอร์มก็ทยอยโอนเข้ามาเรื่อย ๆ ซึ่งได้มากกว่าการไปออกรายการวาไรตี้เสียอีก

มีรถ มีบ้าน ไร้หนี้สิน ลำพังดอกเบี้ยเงินฝากในธนาคารก็เพียงพอกับค่าใช้จ่ายในแต่ละวันแล้ว จึงไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกังวล

เซียวเหยียนมองชุดที่เฮ่อเจียเฉินสวมอยู่อย่างสนใจ มันคือเสื้อคลุมฉางซานสีชมพูอมแดง พอแต่งหน้าทำผมเข้าคู่กันแล้วก็ดูเหมือนนักแสดงงิ้วในยุคสาธารณรัฐไม่มีผิด

"นี่แต่งตัวเป็นอะไรเหรอครับ"

เฮ่อเจียเฉินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังแต่งหน้าอยู่ "บทที่ผมเล่นชอบร้องงิ้วน่ะครับ พี่เหยียน อยากลองเข้าไปเดินดูในกองถ่ายของพวกเราไหมครับ"

เซียวเหยียนมองเข้าไปข้างใน คฤหาสน์โบราณที่ใช้ถ่ายทำดูคลาสสิกและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายย้อนยุค ทั้งการตกแต่งภายในก็ดูหรูหรามาก

เซียวเหยียนชอบสถาปัตยกรรมแบบนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แถมฉากที่กองถ่ายจัดไว้ก็สวยงามลงตัว เขาเลยชักอยากจะเข้าไปดูใกล้ ๆ ขึ้นมา

เฮ่อเจียเฉินดูออกว่าเซียวเหยียนสนใจ จึงรีบเอ่ยชวนทันที "พี่เหยียน ตอนนี้พักเที่ยงพอดี เข้าไปเดินดูข้างในไหมครับ ไม่เสียเวลาเท่าไรหรอก"

เฮ่อเจียเฉินจึงพาเซียวเหยียนเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ที่นี่ใช้เป็นบ้านของพระเอกในเรื่อง และเพราะในบทพระเอกชอบร้องงิ้ว ในห้องจึงมีชุดงิ้วสวยงามประณีตแขวนไว้หลายตัว

เซียวเหยียนมองดูอย่างเพลินตา "ชุดพวกนี้สวยจริง ๆ แฮะ!"

เฮ่อเจียเฉินบอกว่า "ชุดพวกนี้ปักลายประณีตทุกตัวเลยครับ แถมยังเป็นงานทำมือด้วย"

เซียวเหยียนเอ่ยชม "ฟังดูแล้วบทของนายน่าจะดีไม่เบาเลยนะ"

"ก็แค่บทนักแสดงงิ้ว มีอะไรให้อวดกันนักหนา"

จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เฮ่อเจียเฉินชะงักไปนิดจนแทบสังเกตไม่ทัน ส่วนเซียวเหยียนหันกลับไปมอง

ชายหนุ่มร่างสูงราวร้อยแปดสิบเซนติเมตรในชุดสูทสีขาวสะอาดตา เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ดูสมเป็นคุณชายตระกูลผู้ดี

เฉินปั๋วอวี่คือพระรองของเรื่องนี้ แต่เมื่อดูจากมาดและท่าทางแล้ว คนที่ไม่รู้คงนึกว่าเขาเป็นพระเอกเสียอีก

เฮ่อเจียเฉินบอกเซียวเหยียน "พี่เหยียน นี่คือพระรองของเรื่องเราครับ ชื่อเฉินปั๋วอวี่"

ตอนที่เฉินปั๋วอวี่ได้อ่านบทเรื่องนี้ เขาอยากเล่นเป็นพระเอก แต่ทั้งบารมีและชื่อชั้นในวงการของเขายังไม่ถึงขั้น

แต่เนื่องจากซีรีส์เรื่องนี้มีบริษัทของเขาเป็นผู้ลงทุน ตอนแรกจึงตกลงกันไว้ว่าจะดึงตัวเฮ่อเจียเฉินมารับบทพระเอกเพื่อช่วยดันเขา และการดูแลทุกอย่างที่เขาได้รับจะต้องไม่น้อยหน้าพระเอก มิหนำซ้ำตอนจบ นางเอกยังต้องคู่กับเขาอีกด้วย

ตามเนื้อเรื่องเดิมในนิยาย นางเอกได้รับบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังเข้าใจผิดว่าพระเอกตายไปแล้ว

พระรองช่วยเหลือนางเอกเอาไว้ แต่ไม่ได้บอกความจริงว่าพระเอกยังไม่ตาย ซึ่งตามเส้นเรื่องเดิม พระเอกจะต้องตามหานางเอกจนพบ แล้วได้ครองคู่กันในที่สุด

แต่บทที่ถูกแก้ไขใหม่กลับกลายเป็นว่า ช่วงที่พักรักษาตัว นางเอกดันตกหลุมรักพระรอง และหลังจากพระเอกรู้ความจริง ก็จำต้องยอมปล่อยมือไป