ตอนที่ 65 สมาคมอุปรากรจีน

ตำแหน่งราชาเพลงประจำอีพีนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากเซียวเหยียนที่คว้าอันดับหนึ่งไปครองอีกครั้ง ส่วนอาจารย์ฮวาต้องผิดหวังซ้ำสอง ตั้งแต่ก้าวเข้ามาร่วมรายการนี้ ความรู้สึกพ่ายแพ้ไม่เคยหยุดเกาะกินใจเธอเลย

พอจบรายการ เซียวเหยียนก็หิ้วทาโกะยากิสองกล่องกลับบ้าน

เช้าตรู่วันต่อมา คนจากสมาคมอุปรากรจีนก็เดินทางมาหา แถมคราวนี้นายกสมาคมหลิวยังเป็นคนนำทีมมาด้วยตัวเอง

แม้จะไม่เคยรู้จักศิลปินอาวุโสวัยหกสิบกว่าท่านนี้มาก่อน แต่เซียวเหยียนก็ทั้งตกใจทั้งเกรงใจจนทำตัวไม่ถูก ศิลปินชั้นครูระดับนี้แท้ ๆ กลับมาหาเขาถึงที่ มันจะสลับบทบาทกันไปหน่อยไหมเนี่ย

"สวัสดีครับนายกสมาคมหลิว ผมเซียวเหยียน เรียกผมว่าเสี่ยวเซียวก็ได้ครับ"

นายกสมาคมหลิวจับมือกับเซียวเหยียน "สวัสดี เสี่ยวเซียว ฉันหลิวหยวน เป็นนายกสมาคมอุปรากรจีนแห่งประเทศจีน"

เซียวเหยียนรีบเชิญอีกฝ่ายเข้ามานั่งในห้องแล้วรินน้ำให้อย่างนอบน้อม ได้ยินจ้าวหมิงหล่างบอกว่าก่อนหน้านี้สมาคมอุปรากรจีนเคยตามตื๊อไห่ตงอยู่ตั้งเป็นเดือน คราวนี้มาหาเขาคงไม่ใช่ว่าจะมา...

ขณะที่เซียวเหยียนกำลังกะพริบตาปริบ ๆ พลางจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล นายกสมาคมหลิวก็เอ่ยขึ้นว่า

"ฉันขอไม่อ้อมค้อมแล้วกันนะ เมื่อวานฉันได้ฟังเพลง "หุ่นเชิดสายใย" ที่เสี่ยวเซียวร้องในรายการศึกชิงราชาเพลง เพราะมากจริง ๆ แถมยังผสมผสานเข้ากับอุปรากรจีนได้อย่างลงตัว พวกเราเลยอยากมาเชิญเธอไปเป็นทูตประชาสัมพันธ์อุปรากรจีนแห่งประเทศจีนน่ะ"

"หา?"

เซียวเหยียนนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเอางานมาเสิร์ฟให้ถึงที่ หลิวหยวนเห็นเซียวเหยียนร้องหา ก็นึกว่าเขาไม่อยากทำ จึงรีบพูดต่อด้วยมาดคนกระเป๋าหนักใจป้ำว่า

"ก่อนมาเนี่ย เสี่ยวจิ่วบอกฉันแล้วว่าเธอเคยเป็นทูตประชาสัมพันธ์ให้งิ้วหวยจวี้แห่งประเทศจีน ฉันเห็นว่าเธอเป็นคนที่มีความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมเหมือนกัน"

"อุปรากรจีนของพวกเราก็เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ แถมยังน่าสนใจมากด้วย ที่สำคัญกว่านั้นคือ พวกเราไม่ได้จนกรอบเหมือนงิ้วหวยจวี้ข้างบ้านหรอกนะ~"

"ถ้าเธอมาเป็นทูตประชาสัมพันธ์ให้พวกเรา ช่วยแต่งเพลงให้พวกเราล่ะก็ เรารับประกันว่าจะให้ค่าตอบแทนสูงสุดในวงการแน่นอน"

เซียวเหยียน "เกรงใจกันเกินไปแล้วครับ~"

นี่มันเรื่องดีชัด ๆ สำหรับเขา อย่างแรกคือเขาชอบวัฒนธรรมอุปรากรจีนอยู่แล้ว หากได้ช่วยประชาสัมพันธ์ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง อย่างที่สองคือ คนกระเป๋าหนักใจป้ำแบบนายกสมาคมหลิวเนี่ย น่าคบเป็นเพื่อนจริง ๆ ~

"ได้แน่นอนครับ ได้เป็นทูตประชาสัมพันธ์ช่วยเผยแพร่อุปรากรจีนแห่งประเทศจีนถือเป็นเกียรติของผมเลยครับ"

พอเห็นเซียวเหยียนตอบตกลง นายกสมาคมหลิวก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

"ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนด้วยนะ หลังจากนี้พวกเราอยากจะซื้อลิขสิทธิ์เพลง "หุ่นเชิดสายใย" ถ้าเป็นไปได้ ก็หวังว่าเธอจะช่วยแต่งเพลงใหม่สำหรับใช้ประชาสัมพันธ์เพิ่มให้อีกสักเพลง แล้วถ้ากำหนดการถ่ายทำหลังจากนี้เรียบร้อยแล้ว ก็รบกวนเสี่ยวเซียวให้ความร่วมมือด้วยล่ะ"

เซียวเหยียนตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น "ไม่มีปัญหาครับท่านนายกสมาคม"

เสี่ยวจิ่วหน้าแดงขณะแอดวีแชตของเซียวเหยียน จากนั้นก็เดินตามนายกสมาคมหลิวกลับไปอย่างว่าง่าย~

พอนายกสมาคมหลิวกลับไปแล้ว เซียวเหยียนก็อดถามจ้าวหมิงหล่างไม่ได้ "คนร้องงิ้วนี่เขารวยขนาดนี้เลยเหรอ"

จ้าวหมิงหล่างตอบ "ก็ไม่ทุกคนหรอกครับ แต่ระดับนายกสมาคมหลิวน่ะมีแน่ ตอนนี้รัฐบาลสนับสนุนอุปรากรจีน แถมพวกที่เล่นงิ้วปักกิ่งน่ะ ชุดคลุมมังกรตัวหนึ่งก็ปาเข้าไปล้านกว่าแล้ว แถมมีเงินใช่ว่าจะหาซื้อได้ด้วยนะครับ~"

ลวดลายเส้นด้ายสีทองบนชุดคลุมมังกรของงิ้วปักกิ่งนั้นทำจากทองคำแท้ ทั้งยังเป็นงานปักมือล้วน ๆ ทุกวันนี้แทบจะไม่เหลือช่างฝีมือชั้นครูที่ตัดเย็บชุดแบบนี้ได้แล้ว

จริงอยู่ที่ในเถาเป่ามีขายตัวละไม่กี่ร้อยหยวน แต่สำหรับศิลปินอาวุโสระดับนายกสมาคมหลิวแล้ว เงินทองที่สะสมไว้มีไม่น้อยแน่นอน

เซียวเหยียน "ว้าว~~~ ชุดราคาเป็นล้านเลยเหรอ อยากขอยืมมาลองใส่ดูจัง"

เซียวเหยียนเดินเข้าห้องเรียบเรียงเสียงประสานไปแต่งเพลง รอบนี้เขาตั้งใจจะเขียนเพลง "นักแสดงสีชาด"~

เซียวเหยียนหมกตัวทำเพลงอยู่ตลอดทั้งเช้า กระทั่งเที่ยงเริ่มหิวจึงเดินออกมา แล้วก็เห็นจ้าวหมิงหล่างกำลังออกแรงหอบกล่องใบใหญ่เข้ามาอย่างทุลักทุเล

"พี่เหยียน นี่พัสดุของพี่ครับ พี่สั่งซื้ออะไรมาเนี่ย ทำไมถึงได้หนักขนาดนี้"

เซียวเหยียนมองกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่สูงเกือบครึ่งตัวคนด้วยความตกใจเช่นกัน

"เจียเฉินบอกว่าตอนนี้เขากำลังถ่ายหนังอยู่ในทะเลทราย เลยส่งของดีประจำถิ่นมาให้ผมน่ะ"

มือที่กำลังกรีดเปิดกล่องของจ้าวหมิงหล่างชะงักไป ในทะเลทรายแบบนั้นจะมีอะไรได้ เม็ดทราย อูฐ แล้วก็...

พอเปิดกล่องออกดูก็พบว่า เป็นต้นกระบองเพชรจริง ๆ ด้วย

ด้านในห่อหนังสือพิมพ์ไว้ชั้นหนึ่ง ซ้ำยังพันแผ่นกันกระแทกทับไว้อีกหลายทบ โชคดีที่หนามของต้นกระบองเพชรน่าจะถูกเล็มออกไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงทิ่มทะลุกล่องไปนานแล้ว

"นี่เอาไว้กินหรือเอาไว้ปลูกล่ะครับเนี่ย"

เซียวเหยียนเองก็งงเต็กเหมือนกัน ส่งมาให้เยอะขนาดนี้ ที่ทะเลทรายไม่มีของอย่างอื่นแล้วหรือไงนะ

พูดไม่ทันขาดคำ เฮ่อเจียเฉินก็โทรเข้ามาพอดี "พี่เหยียน ได้รับพัสดุหรือยังครับ"

"ได้รับแล้วล่ะ แต่ว่าอันนี้ต้องเอาไปปลูกไว้ในสวนเหรอ"

เฮ่อเจียเฉินเดาไว้แล้วว่าเซียวเหยียนต้องไม่รู้วิธีจัดการแน่ ๆ "อันนี้ปลูกไม่ได้ครับ ต้องเอามากิน ปอกเปลือกออกก่อน แล้วหั่นเป็นเส้น เอาไปลวกน้ำ จากนั้นก็ทำเป็นยำ อร่อยสุด ๆ เลยล่ะครับ"

ทีแรกเฮ่อเจียเฉินก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากระบองเพชรกินได้ ตอนที่ชาวบ้านแถวนั้นบอกว่าจะทำยำกระบองเพชรให้กิน เขายังคิดอยู่เลยว่ากินเข้าไปแล้วจะไม่ทิ่มปากเอาหรือ แต่พอลองชิมดูกลับพบว่ารสชาติดีไม่เลวเลย

"อ้าว กินแบบนี้ได้ด้วยเหรอ"

ในเมื่อกินได้ เซียวเหยียนก็โล่งอกไปเยอะ

"แต่ว่านายส่งมาให้เยอะมากเลยนะ"

เฮ่อเจียเฉินบอกว่า "ไม่เยอะหรอกครับ กระบองเพชรเปลือกหนา ปอกเปลือกออกแล้วก็เหลืออยู่นิดเดียว พี่แบ่งให้พี่จ้าวไปบ้าง กินไม่กี่มื้อก็หมดแล้วครับ"

"เอาเถอะ แล้วนายถ่ายละครที่นั่นเป็นยังไงบ้าง"

น้ำเสียงของเฮ่อเจียเฉินเจือแววดีใจ "ดีมากเลยครับ ทั้งกองถ่ายทั้งนักแสดงดีหมดเลย"

"แบบนั้นก็ดีแล้ว แต่สภาพแวดล้อมในทะเลทรายน่าจะลำบาก นายต้องดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะ"

พอได้ยินความห่วงใยของเซียวเหยียน เฮ่อเจียเฉินก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

"วางใจได้เลยครับพี่เหยียน ผมต้องไปถ่ายต่อแล้ว ไว้ว่าง ๆ ค่อยคุยกันใหม่นะครับ"

พอกดวางสาย เซียวเหยียนก็หันไปจ้องจ้าวหมิงหล่างตาเขม็ง

"พี่เหยียน มีอะไรจะพูดก็พูดมาตรง ๆ ได้เลยครับ"

เซียวเหยียนหัวเราะเจ้าเล่ห์ "ฉันอยากกินยำกระบองเพชรอะ~"

ได้เลย! จ้าวหมิงหล่างยกกระบองเพชรเดินตรงไปหลังเวทีทันที

ส่วนเซียวเหยียนก็นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟา สองวันนี้คนติดซีรีส์อย่างเขาตามดูแต่ละครของเฮ่อเจียเฉิน พอเห็นมีตอนใหม่อัปเดตมาสองตอนก็รีบกดดูต่อทันที

ทว่าพอดูจบทั้งสองตอน เซียวเหยียนก็ขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่เพราะเฮ่อเจียเฉินแสดงไม่ดี แต่เป็นเพราะสองตอนที่เพิ่งอัปเดตวันนี้ ตอนที่แปดไม่มีเฮ่อเจียเฉินโผล่มาเลยแม้แต่วินาทีเดียว ส่วนตอนที่เก้าก็มีฉากของเขาแค่ราว ๆ หกนาทีเท่านั้น

กลับกลายเป็นพระรองในลุคหนุ่มน้อยใสซื่อสดใสที่ตามติดนางเอกเป็นเงาตามตัว คอยพลอดรักกันหวานชื่นทั้งเรื่อง

ถึงอย่างไรเขาก็เคยเป็นนักแสดงมาก่อน ย่อมเข้าใจเรื่องพรรค์นี้ดี ชัดเจนเลยว่านี่คือการหั่นแอร์ไทม์พระเอกทิ้งชัด ๆ

เซียวเหยียนเปิดเวยปั๋วขึ้นมา ตอนแรกตั้งใจจะค้นหาแอ็กเคานต์ทางการของซีรีส์เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับคำค้นหายอดนิยมสองสามคำเสียก่อน

"#เฮ่อเจียเฉินทำตัวเป็นดาราใหญ่ในกองถ่าย โดนผู้กำกับแบนตัดแอร์ไทม์เพียบ#"

เซียวเหยียนมองดูแล้วขมวดคิ้ว ถ้าบอกว่าพระรองทำตัวเป็นดาราใหญ่เขายังพอเชื่อ แต่ถ้าเป็นเฮ่อเจียเฉินล่ะก็ ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

พอคิดดูให้ดีก็เข้าใจเบื้องลึกเบื้องหลังได้ทันที โพสต์เวยปั๋วนี้ติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมไปแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีคนยอมจ่ายเงินซื้อกระแส

ร้อยทั้งร้อยคงเป็นบริษัทของเฉินปั๋วอวี่ที่อยากดันเขา เลยตัดฉากพระเอกทิ้งแล้วเพิ่มบทให้แทน แต่กลัวชาวเน็ตจะด่าว่าแย่งแอร์ไทม์ ก็เลยป้ายสีว่าเฮ่อเจียเฉินทำตัวเป็นดาราใหญ่

ทำแบบนี้ความสนใจของชาวเน็ตก็จะพุ่งเป้าไปที่นิสัยแย่ ๆ ของเฮ่อเจียเฉินว่าสมควรโดนตัดบทแล้ว ไม่ได้เกี่ยวกับพระรองเลยสักนิด แถมยังช่วยขับเน้นทางอ้อมให้พระรองดูดีเลิศเลอขึ้นไปอีก

ความจริงคนในวงการมองปราดเดียวก็รู้เรื่องหมดแล้ว แต่ชาวเน็ตไม่ได้มารับรู้ด้วย

พอเซียวเหยียนเปิดดูช่องคอมเมนต์ ก็เป็นไปตามคาด กระแสถูกปั่นจนเละเทะไปหมดแล้ว