ตอนที่ 64 ระบำหุ่นสายใย สะกดคนดูตะลึงงันทั้งฮอลล์

"รอชมการแสดงของอาจารย์เซียวเหยียนแทบไม่ไหวแล้ว"

"ร้องดีแค่ไหนก็แค่นั้นแหละ ฉันเดาว่าคงเป็นแนวกู่เฟิงธรรมดาๆ สู้ของอาจารย์ฮวาไม่ได้หรอก"

"แฟนคลับด้อมอื่นอย่ามากดคนอื่นเพื่อดันไอดอลตัวเองสิ พี่เหยียนของเราไม่ได้ไปทำอะไรให้พวกคุณสักหน่อย"

"แฟนคลับของใครบางคนนี่วางท่าใหญ่โตจังนะ อารมณ์ร้อนเชียว พูดแค่นิดเดียวก็ไม่ได้หรือไง"

แฟนคลับทั้งสองฝ่ายเริ่มเปิดศึกปะทะคารมกันอีกระลอก~

นายกสมาคมหลิวยังคงนั่งดูการถ่ายทอดสดอยู่ แต่ไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวเซียวเหยียนเลยแม้แต่น้อย

คนที่สนใจเซียวเหยียนมากกว่ากลับเป็นเสี่ยวจิ่ว ด้วยความที่เธอยังอายุน้อยและชอบฟังเพลงป็อป เพลงของเซียวเหยียนหลายเพลงจึงอยู่ในเพลย์ลิสต์ของเธอ

"นายกสมาคมคะ เซียวเหยียนคนนี้เก่งมากเลยนะคะ แถมฝีมือแต่งเพลงก็ยอดเยี่ยมสุดๆ ไม่แน่ว่าเพลงที่เขาแต่งอาจจะมีเซอร์ไพรส์ก็ได้ค่ะ"

นายกสมาคมหลิวไม่ปักใจเชื่อ เขามองเซียวเหยียนผ่านหน้าจอ... เจ้าหนุ่มนี่ถึงยี่สิบห้าหรือยังนะ หน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้จะมาเป็นนักร้องทำไม ไปเล่นซีรีส์วัยรุ่นไม่กี่เรื่องก็ดังเป็นพลุแตกแล้ว

"เหลือแค่คนนี้คนเดียวแล้ว จะฟังหรือไม่ฟังก็ไม่ต่างกันหรอก รายการศึกชิงราชาเพลงรอบนี้ยังพอดูได้อยู่บ้าง ไม่ได้เละเทะเหมือนโชว์ฝั่งไห่ตงคราวก่อน"

เซียวเหยียนยืนเด่นอยู่บนเวที เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้น

"เย้ยหยันผู้ใดถือดีในรูปโฉมจนลำพองใจ"

"หากไร้สิ้นหัวใจ จะคู่ควรเคียงข้างได้อย่างไร"

"เสียงกระดิ่งกังวานใส แสงตะเกียงหลังม่านริบหรี่สลัว"

"เจ้ากับข้าช่างเป็นคู่แท้ฟ้าประทาน"

~~~

"กรี๊ดดด ฉันกับพี่เหยียนต่างหากที่เป็นคู่แท้ฟ้าประทาน!"

"เซียวเหยียนมาร้องแนวกู่เฟิงจริงๆ ด้วย ถือว่าได้มาตรฐานเลยนะ แต่เนื้อเพลงแต่งดีมาก"

"นึกว่าเซียวเหยียนจะมีอะไรให้เซอร์ไพรส์เสียอีก ที่แท้ไอ้องค์ประกอบงิ้วของเขาก็แค่มีคำว่า 'งิ้ว' อยู่ในชื่อเพลงเท่านั้นเอง ไม่เห็นเท่าไหร่เลยนี่"

"ถึงจะเพราะมาก แต่ฉันรู้สึกว่าของฮวาฮวายังดีกว่า มีความเป็นงิ้วเยอะกว่าตั้งเยอะ"

ข้อความบนหน้าจอไลฟ์สดถกเถียงกันไม่หยุดหย่อน

"เป็นเจ้าที่จุมพิตปลายพู่กัน แต้มหยาดน้ำตาที่หางตาข้า"

"แสดงบทพรากจากพบเจอ สุขทุกข์เศร้าตรมเพื่อผู้ใด"

"คนอื่นต่างวกวนในความเข้าใจผิด แต่ข้ากลับยอมให้เจ้าบงการแต่เพียงผู้เดียว"

"ถามทั่วหล้าว่าจะมีสิ่งใดสมบูรณ์แบบไปกว่านี้"

น้ำเสียงของเซียวเหยียนใสกังวาน เมื่อผสานกับเนื้อเพลงอันงดงามอ่อนช้อย ก็สะกดให้ทุกคนเคลิบเคลิ้มตาม

อาจารย์ฮวาที่อยู่หลังเวทีเมื่อได้ยินเซียวเหยียนร้องเช่นนี้ก็พลอยโล่งอกไปได้มาก

วิธีผสานงิ้วเข้ากับเพลงป็อปที่ทุกคนเลือกใช้ล้วนเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด แค่สอดแทรกกลิ่นอายของงิ้วเข้าไปในเนื้อเพลงเท่านั้น ไม่ได้โดดเด่นสะดุดตา แต่ก็ไม่ผิดเพี้ยนจนเกินไป

ส่วนเพลงนี้ของเซียวเหยียน แม้เนื้อเพลงจะไพเราะสละสลวยมาก แต่ร้องมาจนถึงตอนนี้กลับไม่มีองค์ประกอบของงิ้วให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

นายกสมาคมหลิวฟังมาถึงตรงนี้ก็ไม่อยากฟังต่อแล้ว เพลงของเซียวเหยียนเพราะก็จริง แต่มันไปเกี่ยวกับงิ้วตรงไหนกันเล่า

นายกสมาคมหลิวส่ายหน้าด้วยความผิดหวังพลางลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป แต่แล้วเสียงที่ดังออกมาจากแท็บเล็ตกลับทำให้เขาสะท้านไปทั้งร่าง ตกใจจนตาแทบถลน

บนเวที เซียวเหยียนค่อยๆ ขยับไมโครโฟนออกห่างจากริมฝีปากเล็กน้อย มือขวายกขึ้นช้าๆ ก่อนจะจีบนิ้วเป็นทรงดอกกล้วยไม้อย่างอ่อนช้อย สะกดคนทั้งฮอลล์จนตกตะลึง

"จีบนิ้วกรีดกรายปานสายน้ำแห่งโลกียวิสัย"

"เวทีสีชาดสามศอก หมื่นพันเรื่องราวขับขานเป็นบทเพลง"

"ขับร้องการลาจากเนิ่นนานจนสิ้นความโศกศัลย์ ยามรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดกลับมอดไหม้เป็นเถ้าธุลี"

"ปรารถนาให้ใครสักคนจดจำช่วงเวลาที่งดงามที่สุดไว้ได้ตลอดกาล~"

~~~

ผู้คนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะในทันที แทบไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าเมื่อครู่นี้ตนได้ยินเสียงอะไรเข้าไป

"เมื่อกี้คือเสียงงิ้วเหรอ"

"เสียงงิ้วมันเพราะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

"เขาทำได้ยังไง นั่นใช่เสียงที่ผู้ชายจะร้องออกมาได้จริงเหรอ"

นายกสมาคมหลิวที่เดิมทีคิดจะเดินออกไป ถึงกับรู้สึกราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างในชั่วพริบตา หัวใจเต้นรัวกระหน่ำแทบควบคุมไม่อยู่ ราวกับจะทะลุออกมานอกอก

~~~

"เปลี่ยนความต่ำต้อย ให้กลายเป็นความอ่อนโยนอันเด็ดเดี่ยว"

"หากเจ้าผิดข้าก็ไม่ยอมถูก เจ้าโง่งมข้าก็ยอมเขลาเบาปัญญา"

"เพลิงในใจหรือจะยอมดับลงเพียงแค่น้ำตักราด"

"ยามเจ้าร่วงโรยข้าไม่เคยเหี่ยวเฉา ยามเจ้าเหนื่อยล้าข้าก็มิกล้าอ่อนแรง"

"จะใช้สิ่งใดมามอบความอบอุ่นให้เจ้าได้ตราบพันปี"

ยังไม่ทันได้ซึมซับสิ่งที่เซียวเหยียนเพิ่งร้องไปเมื่อครู่ เสียงเอื้อนงิ้วอีกท่อนก็ดังตามมาติดๆ

"สายลมและเกล็ดหิมะโปรยปรายบางเบา ย้อมปลายผมขาวโพลนในสายลมสารท"

"แสงตะเกียงสว่างไสว สะท้อนคิ้วเจ้าที่ขมวดมุ่น"

"หากเจ้าสละน้ำตาเพียงสักหยด หากยามแก่เฒ่าข้าได้อยู่เคียงข้าง"

"แม้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านกลางม่านหมอกคลื่น ก็จากไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ~"

เซียวเหยียนร้องท่อนนี้ซ้ำอีกรอบ ก่อนจะปิดท้ายเพลงลงด้วยเทคนิคการขับร้องแบบงิ้ว~

ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ เนิ่นนานกว่าจะได้สติกลับคืนมา

"ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองโคตรไร้การศึกษาเลย ฟังเพลงเพราะขนาดนี้ แต่ในหัวดันคิดออกแค่คำว่า 'เชี่ยเอ๊ย' คำเดียว"

"การผสมผสานระหว่างเพลงป็อปกับงิ้วนี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว สองสไตล์ที่ไม่น่าจะเข้ากันได้ กลับหลอมรวมออกมาได้งดงามขนาดนี้"

เสี่ยวจิ่วตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ใจหนึ่งเธอรู้สึกว่าเซียวเหยียนร้องได้เพราะมาก แต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกราวกับได้มองเห็นแสงสว่าง

"นายกสมาคมคะ ท่านได้ยินไหม!"

นายกสมาคมหลิวเองก็ยังดำดิ่งอยู่ในบทเพลงนั้นจนไม่อาจสงบใจลงได้ เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่างิ้วกับเพลงป็อปจะนำมาผสมผสานกันได้แบบนี้

"เขาใช้เทคนิคการร้องสำเนียงงิ้ว"

นายกสมาคมหลิวดึงสติกลับมาด้วยความทึ่งสุดขีด พวกเขาไม่เคยคิดจะนำท่วงทำนองสำเนียงงิ้วมาร้องเพลงป็อปมาก่อนเลย เซียวเหยียนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นผู้บุกเบิกแนวทางใหม่ขึ้นมา นับจากวันนี้เป็นต้นไป การผสมผสานระหว่างเพลงป็อปกับสำเนียงงิ้วก็มีแม่แบบให้เดินตามแล้ว

วงการงิ้วอยากจะก้าวทันยุคสมัยมาโดยตลอด แต่ข้อจำกัดกลับมีมากเกินไป หลังจากเผชิญกับความล้มเหลวมานับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาจึงเริ่มคิดไปว่าธรรมชาติของงิ้วคงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ไม่มีสิ่งใดเข้าคู่กับมันได้อีก

แต่วันนี้ การแสดงของเซียวเหยียนทำให้เขาเห็นถึงกระแสนิยมและความเป็นไปได้ของงิ้วขึ้นมาทันที มันช่างไพเราะเหลือเกิน

สีหน้าของอาจารย์ฮวาหม่นหมองลง ตั้งแต่วินาทีที่เซียวเหยียนเปล่งเสียงร้องสำเนียงงิ้วออกมา เธอก็รู้ตัวแล้วว่าตนเองพ่ายแพ้อีกครั้ง

รูปแบบการผสมผสานของเซียวเหยียนสมบูรณ์แบบเกินไปจริงๆ มันช่วยกลบจุดด้อยเรื่องกลุ่มคนฟังที่คับแคบของงิ้วได้อย่างแนบเนียน ทั้งยังเชิดชูท่วงทำนองการขับร้องของงิ้วให้โดดเด่นขึ้นมา เธอยอมรับเลยว่าตนเองไม่มีทางทำได้ถึงขนาดนี้

เป็นไปตามคาด ทันทีที่เซียวเหยียนร้องจบ เสียงกู่ร้องเชียร์ในสตูดิโอก็ดังกระหึ่มจนแทบระเบิด

"ฉันบอกแล้วไงว่าอาจารย์เซียวเหยียนไม่มีทางทำให้ผิดหวัง ร้องได้สุดยอดจริงๆ"

"มีใครบอกฉันได้บ้างว่างิ้วร้องแบบนี้ได้ด้วยเหรอ มันเพราะมากเลยนะเนี่ย"

"เมื่อก่อนเคยรู้สึกว่างิ้วฟังยากจนฟังไม่รู้เรื่อง แต่ถ้าเป็นสไตล์การร้องแบบนี้ล่ะก็ ฉันเก็ตเลย เข้าถึงง่ายมาก"

ผู้กำกับหงมองคอมเมนต์บนหน้าจอไลฟ์สดที่ตอนนี้หลั่งไหลเข้ามาอย่างถล่มทลายเต็มไปด้วยคำชื่นชมเพลงนี้ของเซียวเหยียน เธอก็ตื่นเต้นดีใจจนแทบระงับไม่อยู่

คิดไม่ถึงเลยว่าสถานการณ์จะพลิกผันได้ขนาดนี้ รอบนี้ไม่เพียงไม่ล่ม แต่ยังมีผลงานชั้นยอดระดับนี้ถือกำเนิดขึ้นมาอีก

แววตาของนายกสมาคมหลิวที่จับจ้องไปยังเซียวเหยียนเป็นประกายวาววับ "เสี่ยวจิ่ว เธอรีบไปติดต่อเซียวเหยียนคนนี้เดี๋ยวนี้เลย ถามเขาทีว่ายินดีจะรับหน้าที่เป็นทูตประชาสัมพันธ์วัฒนธรรมงิ้วหรือไม่"

พอได้ยินว่านายกสมาคมยอมรับเซียวเหยียนจริงๆ ถึงขั้นจะเอ่ยปากเชิญด้วยตัวเอง เสี่ยวจิ่วก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปด้วยความกระตือรือร้น "หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ"

เซียวเหยียนโค้งขอบคุณบนเวที แม้จะก้าวลงมาด้านหลังเวทีแล้ว ก็ยังคงได้ยินเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีจากผู้ชมดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย

จ้าวหมิงหล่างเดินปรี่เข้ามาหาเซียวเหยียนด้วยความตื่นเต้น "พี่เหยียน พี่สุดยอดเกินไปแล้ว พี่เป็นอัจฉริยะหรือเปล่าครับเนี่ย ทำได้ยังไงกัน"

เซียวเหยียนมองท่าทางดีอกดีใจจนตัวลอยของจ้าวหมิงหล่าง "รู้สึกว่าฉันเก่งมากเลยใช่ไหม ชื่นชมฉันสุดๆ เลยล่ะสิ ถ้าอย่างนั้นตอนจะกลับช่วยแวะซื้อทาโกะยากิใต้ตึกให้ฉันสักกล่องได้ไหม"

จ้าวหมิงหล่าง "..." ให้มันได้อย่างนี้สิ ดนตรีกับของกินคงเป็นจิตวิญญาณที่แท้จริงของเซียวเหยียนสินะ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงดีใจอยู่ดี

"อย่าว่าแต่กล่องเดียวเลยครับ ให้ซื้อสิบกล่องผมก็ยอม"