ตอนที่ 77 กล่องสุ่มเซอร์ไพรส์เปิดได้ทักษะไวโอลิน

พอเซียวเหยียนบอกปฏิเสธชัดเจนผ่านทางเวยปั๋ว ทุกคนจึงได้แต่ฝากความหวังไว้กับซีรีส์เรื่อง "ทะเลทราย" แทน

"เหลืออีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะอัปตอนใหม่ เวลาเดินช้าชะมัดเลย"

"ฉันรอมาตั้งสิบหกชั่วโมงแล้วเนี่ย วันนี้เป็นวันที่ยาวนานที่สุดเลยจริง ๆ"

"เสี่ยวกอจะมีฉากออกมาอีกเยอะไหมนะ รอจนใจจะขาดแล้ว"

บรรดาคนที่ตั้งตารอ "ทะเลทราย" ยอมควักกระเป๋าซื้อสมาชิก VIP เพื่อจะได้ดูซีรีส์ล่วงหน้าสองชั่วโมง ส่งผลให้ยอดสมัคร VIP ของแพลตฟอร์มเพนกวินพุ่งพรวดถึง 1680% ในช่วงเวลาเดียวกัน ทำเอาทางเพนกวินดีใจจนแทบคลั่ง

ในที่สุดก็รอจนกระทั่งตอนที่เก้าออนแอร์ ผู้ชมต่างเปิดดูตอนใหม่ด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

ทุกคนจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ ไม่ยอมให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว แต่พอตอนที่เก้าเล่นจนจบ... ไม่มี!

พอตอนที่สิบเล่นจนจบ... ก็ยังไม่มี!

อุตส่าห์ตามดูตัวอย่างตอนที่สิบเอ็ดถึงตอนที่สิบสี่จนครบ ก็ยังคงไม่มีอยู่ดี

คนดูพากันแทบคลั่งไปอีกระลอก

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเสี่ยวกอยังไม่ออกมาอีกเนี่ย"

พอเห็นข้อความทวงถามของความเห็นข้างบนที่ใช้ชื่อว่า 'แฟนนิยายสิบปีต้นไม้แห้งผลิใบใหม่' คนข้างล่างก็ทนดูเฉย ๆ ต่อไปไม่ไหว

"นายไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้หรือไง ฉากย้อนความทรงจำมีแค่สองช่วง ออนแอร์ไปแล้วช่วงหนึ่ง อีกช่วงฉันกะดูแล้วยังไงก็ต้องรอถึงตอนที่สิบหกนู่นถึงจะได้ดู เรื่องแค่นี้ยังต้องให้คนอื่นมาบอกอีกเหรอ"

เจ้าของความเห็นข้างบนรู้สึกห่อเหี่ยวใจแทบแย่ ตอนที่สิบหกเนี่ยนะ สัปดาห์หนึ่งอัปเดตแค่สี่ตอน ยังต้องรออีกตั้งสองสัปดาห์ หรือก็คือสิบสี่วัน แล้วตัวเองจะไปทนรอไหวได้ยังไงกันล่ะเนี่ย

"ผู้กำกับคงไม่ได้ถ่ายทำตามต้นฉบับนิยายเป๊ะ ๆ หรอกนะ"

นับเป็นครั้งแรกที่แฟนนิยายต่างภาวนาให้เวอร์ชันซีรีส์ไม่ต้องถ่ายทำออกมาเหมือนในหนังสือเป๊ะ ๆ

"หา??? ผู้กำกับคงไม่ได้ถ่ายตามนิยายเป๊ะ ๆ จริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย"

"ช่างบังเอิญจริงนะ ผู้กำกับหวังเจียคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องเคารพบทสุด ๆ ประโยคไหนในหนังสือที่ออกอากาศไม่ได้ เขายอมใส่เสียง 'ตี๊ด~~' เซนเซอร์ตอนฉาย มากกว่าที่จะยอมแก้บทพูดซะอีก"

ส่วนฉากที่สองของเซียวเหยียนนั้นถ่ายทำเป็นฉากรวมรอยแผลจากการต่อสู้ และยังคงปรากฏขึ้นในความทรงจำของจักรพรรดิจอเงินฉินเช่นเดิม ซึ่งตอนนี้ถูกวางคิวไว้ในนาทีที่สิบสองของตอนที่สิบแปด

ชาวเน็ตเดาผิดถนัด พวกเขาต้องรอถึงสามสัปดาห์เต็ม ๆ ถึงจะได้ดูฉากนี้

แม้กระแสบนโลกออนไลน์ที่เรียกร้องให้เซียวเหยียนมารับบทเสี่ยวกอยังคงมีอยู่อย่างล้นหลาม แต่ก็ยังดีที่ผู้กำกับหลี่ไม่ได้บ้าจี้ดึงดันจะเอาเขามาเป็นนักแสดงรับเชิญเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

ผู้กำกับหลี่กำลังนั่งดูคลิปหลุด NG ของเซียวเหยียนพลางลังเลใจไม่ตก ข้างมือเขามีบทเรื่องใหม่ที่เพิ่งได้รับมา ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากนิยายชุดที่ได้รับลิขสิทธิ์จากผู้เขียน "ทะเลทราย" พอดิบพอดี

ตัวเขากำลังคัดเลือกนักแสดงอยู่ จึงเปิดดูการแสดงของนักแสดงหลายคนที่เคยรับบทตัวเอกในเรื่องนี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเป็นพิเศษ

มีเด็กใหม่อยู่สองสามคนที่เล่นได้ดีจริง ๆ ในส่วนของบทตัวเอกต่างก็มีจุดเด่นเฉพาะตัว แต่สำหรับบทเสี่ยวกอนี่สิ มันยากจะบรรยายจริง ๆ

ยิ่งบทพูดน้อยเท่าไร ทักษะของนักแสดงก็ยิ่งต้องสูงขึ้นเท่านั้น ไม่ใช่ว่าทุกคนที่เก๊กขรึมเย็นชา สวมเสื้อฮู้ดแล้วเสียบมีดสองเล่มไว้ข้างหลังจะเรียกว่าเสี่ยวกอได้เสียหน่อย

ผู้กำกับหลี่ถอนหายใจยาวไปสองเฮือก คนที่มีภาพลักษณ์ตรงกับเสี่ยวกอในหนังสือนั้นหายากเกินไปจริง ๆ แม้เซียวเหยียนจะปรากฏตัวในซีรีส์แค่สามสิบวินาที แต่การแสดงกลับสะกดสายตาได้อย่างเหลือเชื่อ

พอได้เห็นเขาแล้ว แม้แต่ผู้กำกับหลี่เองยังรู้สึกว่าคงหาใครที่เหมาะสมไปกว่านี้ไม่ได้อีก ธรรมดาของคนเรา พอได้เห็นสิ่งที่ดีเลิศแล้ว ก็ไม่อยากยอมทนรับสิ่งที่ไม่เข้าตาอีกต่อไป

แต่เรื่องบทพูดจะทำยังไงดีล่ะ ผู้กำกับหลี่เปิดดูคลิป NG ของเซียวเหยียนที่ทางออฟฟิเชียลของ "ทะเลทราย" ปล่อยออกมา ตอนแรกเขานึกว่าเป็นการตัดต่อแกล้งกันขำ ๆ เสียอีก จึงลองไปค้นหาผลงานเก่า ๆ ของเซียวเหยียนดูบ้าง

ต้องยอมรับเลยว่า ที่เขามีผลงานการแสดงมากมายขนาดนั้นในอดีตได้ ก็อาศัยแค่ใบหน้านั่นล้วน ๆ

แถมไอ้นิสัยที่คอยจะหันหน้าทำมุมสี่สิบห้าองศาใส่กล้องตลอดเวลานั่นมันอะไรกัน เป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีกหรือยังไง

"ที่แท้ก็มีคนที่ร้องเพลงเป็นร้องเพลง แต่พอพูดบทก็คือแค่ท่องพูดจริง ๆ สินะเนี่ย"

ตอนไม่พูดทำให้คนอินเข้าถึงบทได้ในพริบตา แต่พออ้าปากพูดปุ๊บก็ทำคนหลุดอารมณ์ได้ในพริบตาเหมือนกัน เส้นทางการแสดงแคบเกินไปแล้ว แบบนี้เล่นได้แค่บทคนใบ้เท่านั้นแหละ

ผู้กำกับหลี่หยิบบทขึ้นมาดูอีกครั้ง ปกติเสี่ยวกอก็ไม่ชอบพูดอยู่แล้วนี่นา จะเป็นไปได้ไหมถ้าหาก...

ผู้กำกับหลี่หอบบทกลับบ้าน แล้วลงมือแก้บทใหม่อย่างเอาเป็นเอาตาย

~~~

เมื่อภารกิจการมีส่วนร่วมในผลงานภาพยนตร์และซีรีส์เสร็จสิ้น ระบบจึงเริ่มทำการประมวลผลรางวัลให้แก่เซียวเหยียน

"มอบรางวัลเป็นคะแนนสะสมสามสิบคะแนน และกล่องสุ่มเซอร์ไพรส์หนึ่งกล่อง!"

เซียวเหยียนเปิดกล่องสุ่มเซอร์ไพรส์อย่างใจจดใจจ่อ ทันใดนั้น ไวโอลินคันหนึ่งก็เปล่งประกายสว่างวาบออกมา

"ยินดีด้วยกับโฮสต์ คุณได้รับทักษะไวโอลิน"

เซียวเหยียนก้มมองนิ้วมือของตัวเอง พลางลองนึกถึงบทเพลงไวโอลินระดับสูงในความทรงจำ นิ้วมือก็ขยับทำท่าวางนิ้วกดสายไปตามสัญชาตญาณได้จริง ๆ

"ทักษะนี้ยอดไปเลย ชาติก่อนผมก็ชอบไวโอลินอยู่แล้ว เพียงแต่พอเลือกเปียโนก็เลยไม่มีเวลาฝึกไวโอลินอีก นึกไม่ถึงว่าจะได้ทักษะนี้มา"

เซียวเหยียนแทบรอไม่ไหวที่จะไปซื้อไวโอลินสักคัน แต่เขากลับไม่คุ้นเคยกับร้านขายเครื่องดนตรีพวกนี้เลยสักนิด

"เสี่ยวจ้าว นายรู้ไหมว่ามีที่ไหนขายไวโอลินบ้าง"

จ้าวหมิงหล่างเงยหน้าขึ้นคิดนิดหนึ่ง "เดี๋ยวผมหาดูให้ครับ"

เขาไม่เคยเรียนดนตรีมาก่อน และไม่รู้ด้วยว่าร้านเครื่องดนตรีดี ๆ อยู่ที่ไหน แต่เขามีทั้งเสี่ยวหงซูกับไป่ตู้แผนที่ ขอแค่มีสองอย่างนี้ก็ไม่มีอะไรที่ค้นหาไม่เจอ

ร้านเครื่องดนตรีจืออินอยู่ห่างจากทั้งสองคนเจ็ดกิโลเมตร ในเน็ตต่างบอกกันว่าร้านนี้ค่อนข้างมีระดับ แถมช่างทำเครื่องดนตรีข้างในยังฝีมือฉกาจสุด ๆ

ทั้งสองคนจึงนั่งแท็กซี่ตรงไปยังร้านเครื่องดนตรีจืออินทันที

ร้านเครื่องดนตรีตั้งอยู่ในหูท่ง ทั้งทำเลห่างไกลแถมตรอกยังแคบ ทั้งสองคนลงจากรถแล้วต้องเดินเท้าต่อไปอีกสิบกว่านาที

หน้าร้านของร้านเครื่องดนตรีจืออินเป็นประตูไม้เก่าคร่ำคร่า ดูผ่านวันเวลามาเนิ่นนาน

ได้ยินมาว่าร้านนี้เปิดมานานกว่าสามสิบปีแล้ว ไวโอลินในร้านประณีตบรรจง ช่างฝีมือชั้นครูก็เก่งกาจเป็นพิเศษ

แม้จะค้นหาข้อมูลร้านนี้มาแล้ว แต่พอเห็นหน้าร้านซอมซ่อ จ้าวหมิงหล่างก็อดหวั่นใจไม่ได้ ร้านนี้คงไม่ได้จ้างลงโฆษณาหรอกนะ

"พี่เหยียน พี่ว่าที่นี่มันดูแปลก ๆ ไปหน่อยไหมครับ..."

เซียวเหยียนกวาดสายตามองสำรวจอย่างละเอียด รอบบริเวณนี้ล้วนเป็นสิ่งปลูกสร้างโบราณ อย่างน้อยต้องมีอายุหลายสิบปีหรือกระทั่งนับร้อยปีเลยทีเดียว

การมาเปิดร้านอยู่ในที่แบบนี้ ชวนให้ได้กลิ่นอายของยอดคนเร้นกายอยู่ไม่น้อย

"ผมว่าที่นี่ก็ไม่เลวนะ"

ขณะกำลังคุยกัน ชายชราวัยหกสิบกว่าปีคนหนึ่งก็เดินออกมาจากประตูไม้ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ซักจนกลายเป็นสีเหลืองนวลและผูกผ้ากันเปื้อนไว้ ทั้งสองจึงรีบเข้าไปสอบถาม

"คุณลุงครับ คุณลุงเป็นคนของร้านเครื่องดนตรีหรือเปล่าครับ"

ผู้เฒ่าเฉินเห็นว่ามีลูกค้ามาเยือนแต่เช้าตรู่ จึงรีบเชื้อเชิญทั้งคู่เข้าไปข้างใน

"มาซื้อเครื่องดนตรีกันเหรอ เข้ามาข้างในสิ เข้ามาเลย"

ทั้งสองคนเดินตามผู้เฒ่าเฉินเข้าไปยังลานเรือนด้านใน พอเข้าไปถึงจึงพบว่าบรรยากาศข้างในงดงามราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง

แม้ประตูจะดูผุพัง แต่บรรยากาศด้านในกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ลานเรือนอันกว้างขวางเต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบงดงาม ส่วนกระจกบานใหญ่จรดพื้นของเรือนด้านหน้าที่สว่างโปร่งตาก็ดูทันสมัยเป็นอย่างยิ่ง

ผู้เฒ่าเฉินพาทั้งสองเข้าไปในห้องซ้อมดนตรีห้องหนึ่ง

"มีคนรู้จักแนะนำพวกเธอมาเหรอ"

เซียวเหยียนมองไวโอลินที่แขวนเรียงรายเป็นระเบียบบนผนังห้องซ้อมดนตรี แล้วรู้สึกถูกใจขึ้นมาทันที

"เปล่าครับ พวกเราค้นเจอจากในเน็ตน่ะครับ"

พอผู้เฒ่าเฉินได้ยินว่าค้นเจอจากในเน็ต ร่างก็พลันชะงักไป