ตอนที่ 78 ถูกขอเพลงที่ร้านเครื่องดนตรี มอบไวโอลินเก้าล้านให้

เครื่องดนตรีในร้านของเขาค่อนข้างแพง ก่อนหน้านี้มีเพื่อนคนหนึ่งทำงานสื่อ มาขอให้ช่วยหาไวโอลินดีๆ ให้ลูกสาว เขาอุตส่าห์ใช้เส้นสายจนหามาให้ อีกฝ่ายอยากตอบแทนน้ำใจ เลยช่วยเขียนบทความโปรโมตร้านให้ชิ้นหนึ่ง

มีคนตามรอยโพสต์บนอินเทอร์เน็ตมาไม่น้อยจริงๆ แต่ลูกค้าส่วนใหญ่ที่แวะมาต่างก็บ่นเป็นเสียงเดียวกันว่าเครื่องดนตรีที่นี่แพงเกินไป

ผู้เฒ่าเฉินมองทั้งสองคนใหม่อีกรอบ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายดูธรรมดา ไม่มีเครื่องประดับราคาแพงอะไร คาดว่าคงเป็นเด็กจากครอบครัวทั่วไป

ถือว่าพาพวกเขาเดินดูให้ทั่วหน่อยแล้วกัน เรื่องอื่นไม่กล้าคุย แต่เครื่องดนตรีที่ร้านมีครบครันทีเดียว ให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาสักรอบก็ถือว่าคุ้มแล้ว

ผู้เฒ่าเฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "พวกเธอมีใครสีไวโอลินเป็นบ้างล่ะ"

"ผมสีเป็นครับ"

ผู้เฒ่าเฉินหยิบไวโอลินตัวหนึ่งจากผนังส่งให้เซียวเหยียน

"ตัวนี้ทำจากไม้สปรูซเปลือกแดงของอิตาลี ถือเป็นไม้สปรูซเกรดดีที่สุดแล้ว เกรดระดับขึ้นคอนเสิร์ตเลยนะ เธอลองดูสิ"

เซียวเหยียนรับไวโอลินมา แม้เขาจะไม่ค่อยมีความรู้เรื่องไวโอลินมากนัก แต่พอจรดคันชักลงบนสายแล้วลองลากดูสักท่อน ก็รับรู้ถึงคุณภาพได้ทันที

เสียงไวโอลินนุ่มนวลไม่บาดหู ทั้งยังจับได้ถนัดมือเป็นอย่างยิ่ง

พอเห็นว่าเซียวเหยียนชอบ ผู้เฒ่าเฉินก็ยิ้มให้ แล้วหยิบไวโอลินอีกตัวลงมาจากผนัง

"เธอลองตัวนี้ดูอีกสิ!"

เซียวเหยียนวางไวโอลินในมือลงอย่างระมัดระวัง แล้วรับอีกตัวที่มีสีเข้มกว่ามา

แทบไม่ต้องคิดเลย ทันทีที่ถือไวโอลินเข้าที่ ตัวโน้ตอันพลิ้วไหวก็รินไหลออกมา คราวนี้ไม่เหมือนเมื่อครู่ที่แค่ลองเสียงสั้นๆ แต่เซียวเหยียนกำลังสีท่อนหนึ่งของเพลง "ม่านประเพณี" อย่างจริงจัง

จ้าวหมิงหล่างเพิ่งเคยได้ยินบทเพลงแบบนี้เป็นครั้งแรก ปฏิกิริยาแรกคือรีบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัดคลิปไว้ทันที

สายตาของผู้เฒ่าเฉินที่มองเซียวเหยียนเปลี่ยนไปทันที ฝีมือการสีไวโอลินระดับนี้ ต่อให้เทียบกับปรมาจารย์ในประเทศก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย แถมท่วงทำนองยังไพเราะจับใจเหลือเกิน

เสียงดนตรีพลิ้วไหวร้อยเรียงอย่างงดงาม ราวกับแฝงความหวานชื่นของความรักเอาไว้ ช่างบริสุทธิ์และกินใจยิ่งนัก

ท่อนที่เซียวเหยียนสีอยู่นี้ คือท่อนที่บรรยายถึงความรักของทั้งสองคนในเรื่อง "ม่านประเพณี" พอดี

พอได้จับไวโอลินตัวนี้ เซียวเหยียนก็ตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นน้ำหนัก องศาที่แนบกระชับกับลำตัว หรือเนื้อเสียง ตลอดจนความรู้สึกโดยรวม เซียวเหยียนรู้สึกว่ามันช่างเหมาะกับตัวเองเหลือเกิน

ไวโอลินตัวนี้ยอดเยี่ยมกว่าตัวเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด เนื้อเสียงทุ้มกังวานและหวานซึ้ง แต่เปี่ยมไปด้วยพลังทะลุทะลวง ดูแล้วน่าจะผ่านกาลเวลามาไม่น้อยเลยทีเดียว

"ตัวนี้เป็นงานแฮนด์เมดจากอิตาลี ไม้สปรูซจากเทือกเขาแอลป์ ระดับมาสเตอร์เชียวนะ"

เป็นไปตามคาด เซียวเหยียนรู้สึกไม่ผิดจริงๆ

"ไวโอลินตัวนี้น่าจะมีประวัติมายาวนานแล้วใช่ไหมครับ"

ไม่คิดว่าเซียวเหยียนจะดูออก ผู้เฒ่าเฉินเริ่มรู้สึกชื่นชมชายหนุ่มคนนี้ขึ้นมาเรื่อยๆ

"ใช่แล้ว ไวโอลินตัวนี้มีอายุถึงหนึ่งร้อยสิบแปดปีแล้ว"

จ้าวหมิงหล่างอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอด้วยความตกใจ "งั้นนี่ก็เป็นของโบราณน่ะสิครับ ต้องราคาเท่าไหร่กันเนี่ย"

ผู้เฒ่าเฉินยิ้มพลางเอ่ยว่า "ตัวนี้แพงกว่าตัวเมื่อกี้หน่อย สามล้านแปดแสน"

จ้าวหมิงหล่างรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตัวเองช่างกบในกะลาแท้ๆ "นี่ทำมาจากทองคำเหรอครับเนี่ย"

พอรู้ตัวว่าเผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกไป จ้าวหมิงหล่างก็รีบเอามือปิดปากทันที ส่วนผู้เฒ่าเฉินก็ไม่ได้ถือสาหาความ

"นี่ยังไม่ใช่ตัวที่แพงที่สุดหรอกนะ ไวโอลินชั้นดีล้วนเป็นของเก่าโบราณทั้งนั้น มีตั้งแต่หลักล้านไปจนถึงหลักสิบล้าน กระทั่งหลักร้อยล้านก็ยังมี"

เมื่อได้เปิดหูเปิดตา จ้าวหมิงหล่างก็เงียบกริบ พลันรู้สึกเสียดายขึ้นมานิดๆ ที่ไม่ได้ผูกมิตรกับเพื่อนรอบตัวที่สีไวโอลินเป็นให้ดีกว่านี้

เซียวเหยียนถือไวโอลินในมือไว้อย่างทะนุถนอมแทบไม่อยากวาง เขาชอบไวโอลินตัวนี้มากจริงๆ

"คุณตาครับ ไวโอลินตัวนี้ขายไหมครับ"

ผู้เฒ่าเฉินชะงักไป "หืม ขายก็ขายอยู่หรอก เพียงแต่..."

เพียงแต่ถ้าเป็นตัวอื่น เขายังพอลดราคาให้เซียวเหยียนได้บ้าง แต่ตัวนี้เป็นของที่คนอื่นฝากขาย ผู้เฒ่าเฉินจึงไม่สะดวกที่จะลดราคาให้

"ขายก็ดีแล้วครับ ผมเอาตัวนี้แหละ"

ผู้เฒ่าเฉินตกตะลึงอีกครั้ง จะซื้อเลยงั้นเหรอ สามล้านแปดแสนเชียวนะ นี่ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย

"หรือว่าเธอลองดูตัวอื่นอีกหน่อยไหม"

เซียวเหยียนส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "ไม่แล้วครับ ผมเลือกตัวที่ถูกใจที่สุดได้แล้ว ไม่เปลี่ยนแล้วครับ"

ผู้เฒ่าเฉินพยักหน้า "อืม นี่คงเป็นวาสนาแล้วล่ะนะ"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ก็มีคนเดินเข้ามาอีกคน ชายคนนั้นตัดผมทรงสกินเฮด สวมชุดดำ ใส่แว่นกันแดด พออ้าปากพูดก็ติดสำเนียงฮ่องกงปนจีนกลางทันที

"ลุงเฉิน ผมมารับไวโอลินครับ"

พอเห็นผู้มาใหม่ สีหน้าของลุงเฉินก็ฉายแววสนิทสนมเป็นกันเอง

"เสี่ยวเจิงมาแล้วเหรอ ไวโอลินลุงเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"

ผู้เฒ่าเฉินหันมามองเซียวเหยียน "รบกวนพวกเธอรออยู่ตรงนี้สักครู่นะ"

เซียวเหยียนตอบ "ผมไม่รีบครับ คุณลุงไปจัดการธุระก่อนได้เลย"

ลุงเฉินเดินไปเอาไวโอลินที่ลานหลังบ้าน ก่อนไปก็ส่งสัญญาณบอกคนที่ชื่อเสี่ยวเจิงให้นั่งพักผ่อนตามสบาย

โจวเจิงนั่งรออยู่ด้านข้าง ส่วนเซียวเหยียนก็ดูไวโอลินต่อไป

จ้าวหมิงหล่างกดบันทึกวิดีโอที่ถ่ายไว้ลงเครื่อง

พอเห็นเซียวเหยียนจับต้องไวโอลินแต่ละตัวอย่างมืออาชีพ เขาก็อดทึ่งไม่ได้ เล่นเปียโนเป็นก็เรื่องหนึ่ง แต่นี่ยังเล่นไวโอลินเป็นอีกได้ยังไง

เป็นผู้ชายเหมือนกัน สูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรเหมือนกันแท้ๆ ทำไมความต่างระหว่างคนเราถึงได้ห่างไกลกันขนาดนี้นะ

จ้าวหมิงหล่างถอนหายใจ "พี่เหยียน ทำยังไงผมถึงจะเก่งเหมือนพี่ได้บ้างครับเนี่ย"

มือที่กำลังสีไวโอลินของเซียวเหยียนชะงักไป เขาครุ่นคิดถึงคำถามนี้อย่างจริงจัง พอเทียบกับประสบการณ์ของตัวเอง เขาก็ตอบออกมาอย่างจริงใจสุดๆ ว่า

"เอ่อ เรื่องนี้...สงสัยคงต้องโดนรถชนก่อนสักรอบล่ะมั้ง!"

ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์... เงื่อนไขเบื้องต้นของการเปิดโปรชีวิต

จ้าวหมิงหล่าง "หา???"

เซียวเหยียน "ต้องเรียนรู้ที่จะสุขุมเยือกเย็นให้ได้ก่อนไงล่ะ!"

จ้าวหมิงหล่างยิ่งเลื่อมใสเซียวเหยียนเข้าไปใหญ่ สมแล้วที่เป็นพี่เหยียน สอนให้เราฝึกจิตใจให้สงบก่อนสินะ

"พี่เหยียน ไวโอลินตัวนี้ราคาตั้งสามล้านกว่าจริงๆ เหรอครับ"

จ้าวหมิงหล่างกลัวเซียวเหยียนจะโดนหลอก เลยถามอย่างลังเล

เซียวเหยียนเข้าใจเจตนาของจ้าวหมิงหล่าง เขากวาดตามองไปรอบผนัง ก่อนจะหยิบไวโอลินอายุราวสิบปีออกมาตัวหนึ่ง

"ผมอธิบายไปนายอาจจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่เดี๋ยวนายลองฟังดูก็รู้เอง"

ยังคงเป็นเพลง "ม่านประเพณี" ท่อนเดิมเมื่อครู่ เซียวเหยียนใช้ไวโอลินตัวนี้ที่มีราคาอยู่ราวๆ หนึ่งแสนบรรเลงขึ้นมาอีกรอบ

จ้าวหมิงหล่างตั้งอกตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

โจวเจิงที่เดิมทีนั่งเล่นมือถืออยู่บนเก้าอี้พลันชะงักเมื่อได้ยินเสียงดนตรี เขารีบถอดแว่นกันแดดออกแล้วหันมามองเซียวเหยียนทันที

จ้าวหมิงหล่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความแตกต่างจริงๆ... จะพูดยังไงดีล่ะ

อย่างแรกเลย ไวโอลินตัวนี้ฟังดูไม่มีพลังทะลุทะลวงเท่าตัวนั้น เสียงของตัวนั้นเหมือนดังก้องทะลุเข้าไปในหัวโดยตรง ส่วนเสียงของตัวนี้แค่ดังมาถึงข้างหูเท่านั้น

แถมในท่อนเดียวกัน สีด้วยไวโอลินตัวนั้นดูจะมีมิติและเปี่ยมอารมณ์กว่ามาก

"พี่เหยียน ผมรู้สึกได้แล้ว ผมรู้สึกได้จริงๆ ด้วย!"

เซียวเหยียนได้ยินอย่างนั้นก็วางไวโอลินลง "ไวโอลินตัวนั้นมีประวัติศาสตร์ยาวนานนับร้อยปี ตกผลึกจนเกิดสุ้มเสียงเฉพาะตัวขึ้นมา ยิ่งบวกกับการใช้งานของเจ้าของคนก่อนๆ มันก็เหมือนดาบที่ผ่านการเปิดคมมาอย่างดี"

"คุณค่าที่กาลเวลามอบให้ เป็นสิ่งที่ไวโอลินทั่วไปเทียบไม่ติดฝุ่นหรอก"

"คุณคือเซียวเหยียนใช่ไหมครับ"

โจวเจิงเดินเข้ามาหาทั้งสองคน เซียวเหยียนไม่รู้จักเขา แต่พออีกฝ่ายถอดแว่นออก จ้าวหมิงหล่างก็จำได้ทันที

"พี่เหยียน เขาคือนักร้องฮ่องกง โจวเจิงครับ"

ที่แท้ก็เป็นนักร้องเหมือนกัน เซียวเหยียนจึงจับมือทักทายกับอีกฝ่ายอย่างสุภาพ

โจวเจิงพูดขึ้น "สวัสดีครับอาจารย์เซียวเหยียน ผมได้ฟังเพลงของคุณมาเยอะมาก แล้วก็ดูรายการวาไรตี้ของคุณด้วย ดนตรีของคุณสุดยอดจริงๆ ครับ"

เซียวเหยียนพยักหน้ารับอย่างขอบคุณ

"ขอบคุณครับ คุณก็มาซื้อไวโอลินเหมือนกันเหรอครับ"

ระหว่างที่กำลังคุยกัน ลุงเฉินก็นำไวโอลินของเขากลับมาพอดี

"เสี่ยวเจิง ตัวนี้แหละ"

โจวเจิงเปิดกล่องออก พอเซียวเหยียนเห็นไวโอลินตัวนั้นก็อดอุทาน "ว้าว" ออกมาไม่ได้

"ไวโอลินตัวนี้ น่าจะมีอายุสักร้อยห้าสิบปีได้แล้วมั้งครับเนี่ย"

ลุงเฉินยกนิ้วโป้งให้ "สายตาเฉียบคมจริงๆ"

จ้าวหมิงหล่าง "ไวโอลินตัวนี้ น่าจะสักห้าหกล้านได้เลยมั้งครับ"

ลุงเฉินยิ้มๆ ไม่ตอบอะไร ไวโอลินตัวนี้ราคาเก้าล้าน

เซียวเหยียนถามด้วยความสงสัย "คุณก็สีไวโอลินเป็นเหมือนกันเหรอครับ"

โจวเจิงมองไวโอลิน แววตาฉายรอยอ้างว้างเปล่าเปลี่ยววาบผ่าน

"ไม่ใช่หรอกครับ ไวโอลินตัวนี้ผมซื้อมาให้แฟนเก่าน่ะครับ"