ตอนที่ 79 รอบรองชนะเลิศศึกชิงราชาเพลง กติกาใหม่

จ้าวหมิงหล่างสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง "แฟนเก่าเหรอครับ~"

แววตาของโจวจิงหม่นลง "ใช่ครับ มะรืนนี้เธอจะแต่งงานแล้ว ผมเลยซื้อไปเป็นของขวัญวันแต่งงานให้เธอ"

โจวจิงตามจีบแฟนเก่าคนนี้อยู่ห้าปี คบกันได้สองปี สุดท้ายก็เลิกรากันไป แล้วเธอก็ไปแต่งงานกับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่สามเดือน

โจวจิงทำใจยอมรับกับความทุ่มเทตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมาไม่ได้ ในใจรู้สึกอัดอั้นจนแทบทนไม่ไหว

"อาจารย์เซียวเหยียนครับ ผมรู้ว่าคุณแต่งเพลงเก่งมาก ช่วยแต่งเพลงให้ผมสักเพลงได้ไหมครับ"

โจวจิงคิดว่าถึงเวลาที่ตัวเองควรปล่อยมือเสียที เขาอยากปิดฉากความรักครั้งนี้ให้สมบูรณ์

เซียวเหยียนชะงักไป "หา?"

กะทันหันขนาดนี้เลยเหรอ? บังเอิญเจอหน้ากันตามทางก็ของานเพลงกันดื้อ ๆ เลยเนี่ยนะ?

จ้าวหมิงหล่างรีบกระซิบกระซาบอยู่ข้าง ๆ "ตกลงเลยครับ ตกลงเลย ตกลงเลย"

เซียวเหยียนมองจ้าวหมิงหล่างที่ขยิบตาขยับคิ้วส่งสัญญาณให้ แม้จะไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร แต่เขาก็ยังไว้ใจผู้ช่วยตัวน้อยคนนี้

"ได้ครับ คุณอยากได้เพลงแนวไหนล่ะ?"

โจวจิงเอ่ยว่า "ผมอยากมอบเพลงนี้ให้แฟนเก่า อยากปิดฉากเรื่องราวระหว่างเราสองคนลงเสียทีครับ"

เซียวเหยียนพยักหน้ารับ ดูท่าคงเป็นเพลงรักสินะ

"งั้นพวกเราหาที่นั่งคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวดีไหมครับ?"

โจวจิงรีบบอกว่า "ผมขอเลี้ยงกาแฟอาจารย์เซียวเหยียนเองครับ"

เมื่อเซียวเหยียนซื้อเครื่องดนตรีเรียบร้อย ทั้งสามคนก็ตรงไปยังร้านกาแฟแถวนั้น โจวจิงเริ่มเล่าเรื่องราวรัก ๆ เลิก ๆ ระหว่างเขากับแฟนเก่า ไปจนถึงตอนที่เลิกรากันในท้ายที่สุด

ทว่าพอได้ยินเรื่องราวบางช่วงบางตอน ทั้งเซียวเหยียนและจ้าวหมิงหล่างต่างก็ขมวดคิ้วพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เรื่องนี้มันชักจะแปลก ๆ ชวนให้เอะใจเสียแล้ว

อย่างเช่น "ผมกับเธอรู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเธอมีแฟนอยู่แล้ว พวกเราก็เลยยอมเป็นเพื่อนของเธอ"

อันนี้ก็ไม่ได้ผิดปกติอะไร สมัยมหาวิทยาลัยยังไงก็ต้องมีเพื่อนฝูงอยู่แล้ว แต่หลังจากนั้นนี่สิ~

"โจวจิง ฉันเห็นนายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด นายเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม~"

โจวจิงจำใจทนอยู่ในสถานะเพื่อนเรื่อยมา จนกระทั่งเธอเลิกกับแฟน โจวจิงก็เดินหน้ารุกจีบอย่างเต็มที่ แล้วเธอก็ตอบตกลง แต่พอคบกันได้ไม่กี่ปี จนถึงวัยที่ควรจะคุยเรื่องแต่งงาน~

"โจวจิง นิสัยเราไม่เข้ากันเลย ฝืนคบกันต่อไปก็มีแต่จะเจ็บปวด เรากลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเถอะนะ"

"เพราะถ้าเป็นเพื่อนกัน พวกเราก็จะไม่มีวันเลิกกันจริงไหมล่ะ?"

โจวจิงพรรณนาถึงแฟนเก่าราวกับแสงจันทร์ขาวบริสุทธิ์ที่ทอแสงนวลตา ไม่เพียงจิตใจดี แต่ยังมีประกายความสูงส่งศักดิ์สิทธิ์แผ่ออกมา

แต่เซียวเหยียนกลับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวอย่างบอกไม่ถูก

จ้าวหมิงหล่างกับเซียวเหยียนมองตาก็รู้ใจกันทันที ทั้งคู่รู้สึกว่าโจวจิงดูเหมือนพวก 'หมาเลีย' ที่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้เขาทุกอย่าง แต่เจ้าตัวกลับไม่คิดเช่นนั้น มิหนำซ้ำยังดูเหมือนกำลังดื่มด่ำกับความรักอันลึกซึ้งของตัวเองเสียด้วยซ้ำ

จะแต่งเพลงให้พวกหมาเลียยังไงดีล่ะเนี่ย? เซียวเหยียนถึงกับกุมขมับเป็นครั้งแรก นี่มัน... นี่มัน... นี่มัน~~~

จ้าวหมิงหล่างก็นึกว่าจะเป็นเรื่องราวรักซึ้งกินใจสะเทือนอารมณ์อะไร ที่แท้ฝ่ายชายน่ะรักมั่นจริงใจแน่ละ แต่ฝ่ายหญิงฟังยังไงก็เหมือนกั๊กคนไว้เป็นยางอะไหล่ชัด ๆ

ต่อให้ชอบคนที่เป็นผู้ใหญ่ ก็ไม่น่าถึงขั้นต้องไปแต่งงานกับลุงอ้วนวัยสี่สิบที่มีลูกติดหรอกมั้ง จ้าวหมิงหล่างยังคงสงสัยไม่หาย

ฐานะระดับโจวจิง ก็ไม่น่าจะขาดแคลนเงินนี่นา

"แล้วแฟนเก่าคุณแต่งงานกับใครเหรอครับ?"

จู่ ๆ โจวจิงก็หยิบแว่นตาขึ้นมาสวม "อาสองของผมครับ"

"......" เข้าใจละ คนที่จะรวยกว่าเศรษฐีรุ่นสองได้ ก็มีแต่เศรษฐีรุ่นแรกเท่านั้นแหละ

ในเมื่อเซียวเหยียนรับปากไปแล้ว ก็ไม่อาจคืนคำ

"คืนนี้ผมต้องไปอัดรายการ ตอนนี้กลับบ้านคงไม่ทันแล้ว เอาเพลงให้พรุ่งนี้ได้ไหมครับ?"

โจวจิงชะงักไป "เอ๊ะ? เร็วขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

ใช่ว่าเขาไม่เคยขอเพลงจากใคร แต่เรื่องพวกนี้มันต้องอาศัยแรงบันดาลใจไม่ใช่เหรอ แรงบันดาลใจของอาจารย์เซียวเหยียนแช่อยู่ในกระทิงแดงหรือไงกัน?

"ผมไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้นครับอาจารย์เซียวเหยียน ถ้าคุณยุ่งอยู่ ผมรอรับช้ากว่านี้หน่อยก็ได้ครับ"

เซียวเหยียนลุกขึ้นยืน "งั้นพรุ่งนี้ผมส่งให้นะครับ เวลากระชั้นมากแล้ว พวกผมต้องรีบไปกองถ่ายรายการเหมือนกัน ไว้ผมเขียนเนื้อเพลงเสร็จแล้วจะติดต่อไปครับ"

โจวจิงเอ่ยอย่างนอบน้อม "ขอบคุณอาจารย์เซียวเหยียนมากครับ เดินทางปลอดภัยนะครับ"

เซียวเหยียนรีบเดินทางไปยังสถานที่บันทึกเทปรายการ "ศึกชิงราชาเพลง"

เซียวเหยียนนึกถึงเรื่องที่จ้าวหมิงหล่างคะยั้นคะยอให้เขารับปากแต่งเพลงให้โจวจิง จึงถามด้วยความสงสัย

"เมื่อกี้ทำไมนายถึงคะยั้นคะยอให้ผมรับแต่งเพลงนี้นักล่ะ"

จ้าวหมิงหล่างรีบเอ่ยถาม "พี่เหยียน พี่รู้ไหมครับว่าที่บ้านของโจวจิงทำอะไรกัน"

เซียวเหยียนคิดมาตลอดว่าโจวจิงเป็นแค่นักร้องธรรมดาคนหนึ่ง แต่ในเมื่อจ้าวหมิงหล่างถามขึ้นมาแบบนี้ ก็คงแปลว่าฐานะทางบ้านของโจวจิงไม่ธรรมดาแน่ ๆ

หรือว่าจะเปิดค่ายเพลงกันนะ

จ้าวหมิงหล่างส่ายหน้า "พี่ลองเดาให้สุดทางไปเลยครับ"

"ค้าอาวุธสงครามเหรอ"

จ้าวหมิงหล่าง "..." "ผมบอกให้พี่กล้าเดา แต่ไม่ได้หมายถึงให้เดาแบบไม่รักชีวิตขนาดนั้นครับ"

เซียวเหยียนยังคงถามตาใส "แล้วที่บ้านเขาทำอะไรล่ะ"

จ้าวหมิงหล่างชี้ออกไปนอกรถ ตรงลานพลาซ่าที่เพิ่งแล่นผ่าน "พี่เหยียน พี่เห็นตรงนั้นไหมครับ"

เซียวเหยียนมองตามนิ้วของจ้าวหมิงหล่างไปยังห้างสรรพสินค้าสุดหรูแห่งนั้น "เห็นแล้ว"

"สวยไหมครับ"

"สวยสิ!"

"ตึกแบบนี้ ที่บ้านของโจวจิงมีเป็นพันกว่าหลังเลยครับ"

เซียวเหยียนสูดหายใจเฮือกใหญ่ "รวยขนาดนั้นเลยเหรอ!"

"งั้นคุณอาสองของเขาก็คงรวยกว่านี้อีกล่ะสิเนี่ย~" แววตาของเซียวเหยียนเป็นประกายด้วยวิญญาณสายเผือกที่ลุกโชน

"ผมว่าในตึกพันกว่าหลังนั้น น่าจะเป็นของคุณอาสองไปแล้วครึ่งหนึ่งครับ" จ้าวหมิงหล่างนึกถึงข่าวกอสซิปประเด็นร้อนที่ตนเคยอ่านเจอ

คนหนึ่งคือคุณอาของโจวจิงที่ติดอันดับห้าในทำเนียบมหาเศรษฐีของเกาะฮ่องกง ส่วนตัวโจวจิงเอง ด้วยความที่บ้านมีลูกชายสามคนลูกสาวสองคน ทรัพย์สินส่วนตัวของเขาจึงยังไม่ติดทำเนียบมหาเศรษฐีพวกนั้น

มิน่าล่ะ~ ถ้ามองในแง่ความมั่งคั่งแล้ว คุณอาสองของโจวจิงก็นับว่าเหนือกว่าโจวจิงตั้งหลายเท่าตัว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็มาถึงสถานที่จัดการแข่งขัน

ทีแรกจ้าวหมิงหล่างตั้งใจจะไปนั่งดูตรงที่นั่งผู้ชม แต่พอนึกขึ้นได้ว่าในมือถือไวโอลินมูลค่าสามล้านของเซียวเหยียนอยู่ ทั้งยังกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น จึงตัดสินใจเดินตามเซียวเหยียนมาที่หลังเวที

หลังจากรอบก่อนของ "ศึกชิงราชาเพลง" คัดเซวียเซวียตกรอบไป ตอนนี้จึงเหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงสี่คน ได้แก่ อาจารย์ถาน ฮวาฮวา หานหาน และเซียวเหยียน

การแข่งรอบนี้เป็นรอบรองชนะเลิศที่จะคัดออกรวดเดียวสองคน เพื่อหาผู้ที่จะผ่านเข้าไปชิงชนะเลิศในรอบสุดท้าย

กติกาในรอบนี้คือ ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนต้องเลือกเครื่องดนตรีหนึ่งชิ้น และนำมาผสมผสานเข้ากับบทเพลงที่ตนเองจะใช้แสดง

ทางรายการเตรียมเครื่องดนตรีไว้สี่ชนิด ได้แก่ เปียโน กู่เจิง กีตาร์ และไวโอลิน

อันที่จริงในรอบนี้ ผู้กำกับหงตั้งใจจะปล่อยน้ำให้เต็มที่ เพราะใครๆ ก็รู้ว่าอาจารย์ถานถนัดกีตาร์ ฮวาฮวาถนัดไวโอลิน อาจารย์หานหานถนัดกู่เจิง ส่วนฝีมือเปียโนของเซียวเหยียนนั้นก็เลื่องชื่ออยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อแสดงถึงความหวังดี ทางรายการจึงกำหนดกติกาเป็นพิเศษให้เลือกเครื่องดนตรีเรียงจากอันดับท้ายขึ้นมาข้างหน้า

เมื่อได้เห็นกติกานี้ บรรดาผู้ชมต่างก็อดขำไม่ได้

"ทีมงานเกิดสำนึกผิดขึ้นมาหรือไง คงรู้สึกว่าที่แกล้งป่วนประสาทไปคราวก่อนมันเกินเบอร์ไปหน่อย รอบนี้เลยกะจะปล่อยน้ำให้เห็นๆ เลยสินะ"

"การเอาเครื่องดนตรีมาผสมกับเพลงมันจะยากตรงไหน แล้วเครื่องดนตรีสี่อย่างนี้ยังจะโจ่งแจ้งได้มากกว่านี้อีกไหม ขาดแค่ถือโทรโข่งมาป่าวประกาศบอกทุกคนว่าอาจารย์หานหานถนัดกู่เจิงกับฮวาฮวาถนัดไวโอลินแค่นั้นแหละ"

"ฉันว่าทีมงานคงไม่อยากให้รอบรองชนะเลิศหลุดการควบคุมมากกว่า การให้เลือกเครื่องดนตรีที่ตัวเองถนัดที่สุดแบบนี้ ก็เท่ากับเปิดโอกาสให้ทุกคนดึงจุดเด่นของตัวเองออกมาไม่ใช่เหรอ"

พิธีกรขึ้นมาบนเวทีและกล่าวเปิดสั้นๆ ก่อนจะให้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่คนที่เหลือเริ่มเลือกเครื่องดนตรี

เริ่มต้นจากอาจารย์หานหานที่รั้งอันดับสุดท้ายในการแข่งขันรอบก่อน ซึ่งเจ้าตัวก็เดินตรงเข้าไปเลือกกู่เจิงอย่างไม่ลังเลทันที