ตอนที่ 80 การแข่งขันรอบรองชนะเลิศเริ่มต้น

เรื่องนี้เข้าทางเธออยู่แล้ว แค่ใส่กู่เจิงเข้าไปในเพลงที่เลือก ก็ช่วยเพิ่มกลิ่นอายแบบกู่เฟิงให้บทเพลงได้ ยิ่งแนวกู่เฟิงกำลังได้รับความนิยมอย่างมากในยุคนี้พอดี

ถัดมาคืออาจารย์ถานที่เลือกกีตาร์ เธอตั้งใจจะเล่นกีตาร์ร้องเพลงโฟล์กในรอบนี้ พอเห็นเครื่องดนตรีทั้งสี่ชิ้น เธอก็วางแผนเพลงโฟล์กที่จะร้องไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว

จากนั้นก็ถึงคิวของอาจารย์ฮวา เธอฝึกไวโอลินมานานถึงสิบหกปี ใคร ๆ ในวงการเพลงต่างรู้ดีว่าฝีมือการสีไวโอลินของเธอยอดเยี่ยมแค่ไหน

"อาจารย์ฮวาสุดยอด ไวโอลินของอาจารย์ฮวานี่ระดับปรมาจารย์ชัด ๆ วันนี้พวกเราได้ฟังเป็นบุญหูแล้ว"

"ถามจริงเถอะ ในบรรดาคนที่ร้องเพลงเป็น มีใครสีไวโอลินเก่งกว่าอาจารย์ฮวาอีกไหม บอกเลยว่าไม่มี!!!"

"ฉันแทบจะรอฟังเสียงไวโอลินของอาจารย์ฮวาไม่ไหวแล้วเนี่ย ล้างหูรอไว้เรียบร้อยแล้วจ้า"

แต่ในตอนที่ทุกคนคิดว่าอาจารย์ฮวาจะเลือกไวโอลิน เธอกลับหยิบป้ายเปียโนขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ฮวาฮวามองป้ายไวโอลินกับเปียโนสองอันที่เหลืออยู่ตรงหน้า เธอเข้าใจเจตนาของกติการอบนี้ที่ทีมงานตั้งขึ้นมาเป็นอย่างดี ทุกคนต่างรู้กันโดยไม่ต้องพูดว่าจะเลือกเครื่องดนตรีที่ตัวเองถนัดที่สุด

ทว่าในหัวของเธอกลับสับสนว้าวุ่นไปหมด เพราะวันนี้คือรอบรองชนะเลิศแล้ว และตั้งแต่เริ่มรายการมาจนถึงตอนนี้ เธอก็รั้งอันดับสองมาโดยตลอด

การต้องเป็นที่สองตลอดกาลคือสิ่งที่เธอทนรับไม่ได้ เธอคิดว่าตัวเองต่างหากที่ควรจะโดดเด่นที่สุด เป็นคนที่คู่ควรกับตำแหน่งอันดับหนึ่ง

และโอกาสนั้นก็วางอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

เธอสีไวโอลินเก่งก็จริง แต่เพราะเรียนทำเพลงมาตั้งแต่เด็ก ฝีมือเปียโนจึงนับว่าดีพอตัว การเล่นคลอไปกับเสียงร้องของตัวเองจึงไม่ใช่ปัญหาเลย

ในใจเหมือนมีสัตว์ร้ายสองตัวกำลังห้ำหั่นกัน และในที่สุด ปีศาจร้ายหน้าตาเจ้าเล่ห์ที่มีเขาเล็ก ๆ สองข้างก็เป็นฝ่ายกำชัยชนะ

อาจารย์ฮวาเลือกเปียโน

"ไม่จริงน่า ทำไมถึงเลือกเปียโนล่ะ"

"จบเห่ เปียโนของพี่เหยียนโดนแย่งไปแล้ว"

"อาจารย์ฮวาเป็นอะไรไปน่ะ ตั้งใจแกล้งกันหรือเปล่า"

เพราะไม่เคยเห็นเซียวเหยียนสีไวโอลินมาก่อน บรรดาแฟนคลับจึงคิดว่าเขาคงเล่นไม่เป็นแน่ ๆ

พอเห็นแฟนคลับของเซียวเหยียนเริ่มไม่พอใจและเข้ามาทวงความเป็นธรรมบนหน้าจอ ทั้งสองฝ่ายก็เปิดศึกน้ำลายใส่กันอีกระลอก

"ป้ายมันก็วางอยู่ตรงนั้น จะไม่ให้คนอื่นเลือกหรือไง อีกอย่าง อาจารย์ฮวาบ้านเราก็ทำตามกฎรายการทุกอย่าง มีอะไรผิดตรงไหน"

"นั่นสิ แฟนคลับใครบางคนอย่ามางอแงแถไปเรื่อย ไม่มีใครตั้งกฎไว้สักหน่อยว่าต้องเลือกอะไร"

"บนป้ายสลักชื่อบ้านพวกเธอไว้เหรอ แฟนคลับบางคนนี่ทำตัวกร่างจริง ๆ ตัวเองสีไวโอลินไม่เป็นแล้วยังจะมาโทษคนอื่น ทำไมไม่ไปร้องเรียนกับทีมงานรายการล่ะ"

ทีมงานรายการ : ...... พวกเขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเหลือกันแค่สี่คน ยังจะมีคนเล่นนอกแผนขึ้นมาได้

อาจารย์ฮวาเลือกเปียโนแล้วเดินกลับไปยังที่นั่งของตน ขณะที่เซียวเหยียนลุกขึ้นอย่างใจเย็นแล้วหยิบป้ายไวโอลินขึ้นมา

พออาจารย์ถานกับหานหานเห็นภาพนี้เข้า ก็พากันลุ้นจนแทบหยุดหายใจ ทำไมบรรยากาศตอนนี้ถึงได้ชวนอึดอัดยิ่งกว่าตอนแข่งกันแปดคนแรก ๆ เสียอีก

เวลาเตรียมตัวสองชั่วโมงเริ่มนับถอยหลัง เหล่าอาจารย์ต่างแยกย้ายกันไปเตรียมพร้อมทำศึก

ถึงอย่างนั้น การถ่ายทอดสดก็ยังดำเนินต่อไป ความคึกคักไม่ได้ลดลงเลยแม้เหล่าอาจารย์จะไม่อยู่หน้ากล้อง ตรงกันข้าม ผู้ชมกลับยิ่งพากันคาดเดาไปต่าง ๆ นานาว่าแต่ละคนจะร้องเพลงอะไรกันแน่

"เซียวเหยียนเล่นไวโอลินเป็นไหมเนี่ย ทำยังไงดีล่ะ รายการกำหนดไว้ว่าต้องเล่นเครื่องดนตรีเองด้วย ถ้าเล่นไม่ได้จะโดนหักคะแนนหรือเปล่า"

"หักชัวร์อยู่แล้ว แถมกรรมการคงเอาเรื่องนี้ไปพิจารณาตอนโหวตด้วย"

"พี่เหยียนจะทำยังไงล่ะเนี่ย พี่เหยียนจะทำยังไงดี ทำไมต้องเหลือไวโอลินด้วยนะ"

ชาวเน็ตฝั่งเซียวเหยียนกังวลแทนเขาจนแทบบ้า แต่เจ้าตัวในเวลานี้ กลับกำลังฟาดซาลาเปาเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในห้องพัก

"พี่เหยียน ผมรู้ว่าพี่หิว แต่ก่อนจะขึ้นไปร้องเพลงไม่ควรกินอิ่มเกินไปนะครับ กินเยอะเดี๋ยวจะอ้วกเอาได้นะ"

จ้าวหมิงหล่างมองซาลาเปาไส้เนื้อที่เซียวเหยียนสั่งมา สามคำหมดไปหนึ่งลูก ตอนนี้ฟาดไปแปดลูกแล้ว

อาหารเต็มปากจนพูดแทบฟังไม่รู้เรื่อง "รู้แล้วน่า ผมกินแค่กะให้อิ่มสักห้าส่วนเอง"

พูดพลางยัดซาลาเปาเข้าปากไปอีกหนึ่งลูก จ้าวหมิงหล่างมองกล่องที่ว่างเปล่าไปแล้วสี่กล่องพลางถามขึ้นว่า

"แล้วตอนนี้พี่อิ่มกี่ส่วนแล้วครับ"

เซียวเหยียนลูบท้องตัวเอง "สองส่วน!"

จ้าวหมิงหล่าง : "..."

ดาราบ้านไหนเขายัดซาลาเปาทีเดียวแปดลูกกัน แถมยังบอกว่าอิ่มแค่สองส่วนอีก ถึงซาลาเปาจะไม่ใหญ่มาก แต่ฟาดไปแปดลูกแบบนี้มันก็น่ากลัวเกินไปแล้ว

สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว และการแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น

ลำดับการขึ้นแสดงในรอบนี้ ยังคงเรียงตามผลคะแนนจากการแข่งขันรอบก่อน

อาจารย์ถานเป็นคนแรก อาจารย์หานหานเป็นคนที่สอง อาจารย์ฮวาเป็นคนที่สาม และเซียวเหยียนเป็นคนสุดท้าย

เมื่ออาจารย์ถานก้าวขึ้นเวที เสียงกีตาร์ก็ค่อย ๆ ดังก้องขึ้นในสตูดิโออันเงียบสงบ พอท่วงทำนองอันไพเราะพลิ้วไหวบรรเลงจบลง เธอก็เริ่มขับร้องเพลงโฟล์กที่แต่งขึ้นเอง

เพลงโฟล์กเพลงนี้บอกเล่าเรื่องราวของเด็กหนุ่มในหุบเขาที่ตกหลุมรักหญิงสาวคนหนึ่ง เนื้อเพลงถ่ายทอดความรักในวัยเยาว์ที่ไร้เดียงสา อ่อนต่อโลก แต่กลับบริสุทธิ์งดงาม

ผู้ชมทุกคนต่างพากันเคลิบเคลิ้มไปกับบทเพลง

เมื่อสิ้นเสียงเพลง จิตใจของผู้ฟังราวกับสงบนิ่งลง ทุกคนต่างพากันปรบมือและส่งเสียงเชียร์ให้อาจารย์ถาน

"อาจารย์ถานยังรักษามาตรฐานได้นิ่งเหมือนเดิมเลยนะ"

"แนวอื่นไม่กล้าพูดหรอกนะ แต่ถ้าดูจากฟีลลิ่งที่อาจารย์ถานร้องออกมาในเพลงนี้ จัดว่าอยู่แถวหน้าของวงการเพลงโฟล์กแน่นอน"

"ฉันชอบอาจารย์ถานมากเลย จะคอยสนับสนุนอาจารย์ถานเสมอนะ"

อาจารย์หานหานที่ขึ้นแสดงเป็นคนที่สอง เปิดฉากด้วยการเดี่ยวกู่เจิงอันเปี่ยมกลิ่นอายกำลังภายใน เรียกเสียงโห่ร้องชื่นชมจากทุกคนได้ในทันที

จากนั้นเสียงร้องอันฮึกเหิมเร้าอารมณ์ ก็ดึงพาผู้คนก้าวเข้าสู่โลกแห่งยุทธภพ

ท่วงทำนองเพลงนี้อาจารย์หานหานยอมทุ่มเงิน จ้างโปรดิวเซอร์มาเรียบเรียงเสียงกู่เจิงใส่เข้าไปเป็นพิเศษ

โปรดิวเซอร์คนนี้ไม่รู้ว่ามีฝีมือแค่ไหน แต่ค่าตัวนั้นแพงลิบลิ่ว

เขาคิดค่าจ้างทำงานเป็นรายนาที ตลอดขั้นตอนที่อาจารย์หานหานจ้างให้ดัดแปลงเพลง ใช้เวลาไปทั้งหมด 89 นาที รวมเป็นเงินสูงถึง 890,000 หยวน

แต่เซียวเหยียนที่ฟังอยู่กลับส่ายหน้า เพลงนี้เขาเคยฟังเวอร์ชันดั้งเดิมมาก่อน

เวอร์ชันดัดแปลงใหม่นี้จงใจเน้นสไตล์กำลังภายใน จึงใส่ท่วงทำนองกู่เจิงครอบคลุมไปถึงสองในสามของเพลง เพราะน่ะเพราะอยู่หรอก แต่กลับประโคมเสียงกู่เจิงมากเกินไป แถมบางจุดยังผสมผสานไม่ประณีตพอ จนอาจทำให้คนฟังรู้สึกล้าหูเอาได้

พลอยทำให้จุดที่ควรจะสร้างความตื่นตาตื่นใจของกู่เจิงดูด้อยลงไปหน่อย

ถึงอย่างนั้น โดยรวมแล้วก็ยังนับเป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมมากเพลงหนึ่ง คุณภาพสูสีคู่คี่กับของอาจารย์ถานเลยทีเดียว

"ไม่นึกเลยว่าอาจารย์หานหานจะดีดกู่เจิงได้เก่งขนาดนี้ เพลงเพราะสุดยอดไปเลย"

"เพลงแนวกำลังภายในแบบที่ชอบจริง ๆ ขอบคุณอาจารย์หานหานสำหรับการเรียบเรียงใหม่ครั้งนี้นะ"

"อาจารย์หานหานไร้เทียมทาน ไชโย!"

คนที่ขึ้นแสดงเป็นลำดับที่สามคืออาจารย์ฮวา และเพลงที่เธอเลือกมาในครั้งนี้ ก็ทำเอาทุกคนต้องตกตะลึง