ตอนที่ 81 หากรักคือลิขิตสวรรค์

คนที่ขึ้นแสดงเป็นลำดับที่สามคืออาจารย์ฮวา และเมื่อได้เห็นเพลงที่ฮวาฮวาเลือก ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

เขาไม่ได้เลือกผลงานของตัวเอง แต่กลับเลือกเพลง "คารวะสุรา" ที่กำลังครองอันดับหนึ่งบนชาร์ตเพลงอยู่ในตอนนี้

แฟนคลับของเซียวเหยียน: ......

"เจตนายังจะชัดเจนไปกว่านี้ได้อีกไหม ไม่อายบ้างหรือไง"

"สเต็ปนี้ขอกด 666 ให้เลย เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าทำแบบนี้ก็ได้ด้วย"

"ทำแบบนี้มันไม่ค่อยเหมาะมั้ง ทำไมไม่ใช้เพลงตัวเองล่ะ"

แฟนคลับของอาจารย์ฮวาเห็นแฟนคลับของเซียวเหยียนตามแซะเหน็บแนมในช่องคอมเมนต์ก็เริ่มเดือดขึ้นมา

"ก่อนหน้านี้ในรายการมีอาจารย์ตั้งหลายท่านคัฟเวอร์เพลงคนอื่น อีพีนี้ฮวาฮวาของเราจะคัฟเวอร์บ้างแล้วมันทำไมกัน"

"พวกเราเป็นถึงนักร้องที่มีผู้ติดตามตั้งห้าสิบล้านคนนะ เพลงไหนที่ฮวาฮวาร้องแล้วไม่ดังบ้าง การเลือกเพลงของพวกเธอก็เท่ากับช่วยพวกเธอโปรโมตแท้ ๆ ยังจะไม่พอใจกันอีก"

"เลือกเพลงของพวกเธอก็ถือเป็นเกียรติของพวกเธอแล้วไหมล่ะ"

แฟนคลับของเซียวเหยียน: "ขอบใจมากนะยะ!" กลอกตากลอกตากลอกตา

"ช่วยดูความเป็นจริงด้วยนะ เพลงของเมนพวกเธอน่ะหลุดจากท็อปเท็นชาร์ตเพลงไปแล้วย่ะ"

"เหมือนเด็กท้ายห้องลอกข้อสอบเด็กหัวกะทิ แล้วยังหน้าหนาบอกว่านี่เป็นเกียรติของเธออีก ถ้าแน่จริงทำไมไม่ทำข้อสอบเองล่ะ"

บรรดาคนดูขาจรที่ไม่ใช่แฟนคลับของทั้งสองฝ่าย พอเห็นอาจารย์ฮวาเลือกเพลงของเซียวเหยียนก็รู้สึกว่าน่าสนุกดี แถมยังแอบซาบซึ้งอยู่นิด ๆ ด้วยซ้ำ

ในรายการวาไรตี้ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ขอแค่ไม่ใช่สัตว์ก็จับมาจิ้นเป็นคู่ซีพีได้หมดแหละ

ยิ่งบวกกับเทคนิคการตัดต่อประจำของรายการวาไรตี้ อย่างการเอาช็อตยิ้มของเซียวเหยียนมาตัดสลับตอนที่คนอื่นกำลังร้องเพลง จนดูเหมือนว่าเขากำลังส่งสายตาชื่นชมอีกฝ่าย

นอกจากแฟนคลับของทั้งสองฝ่ายแล้ว บรรดาสายจิ้นคู่ซีพีเลยมีเยอะมากจริง ๆ

จะว่าไปอาจารย์ฮวาก็ร้องได้ไม่เลวเลยทีเดียว สไตล์ของเขาต่างจากเซียวเหยียนตรงที่ใส่กลิ่นอายแนวกู่เฟิงเข้าไปในการเรียบเรียงเพลงมากกว่า

อาจารย์ฮวาตั้งใจให้ทีมงานสเตจดับไฟทั้งหมดลง แล้วปล่อยดวงไฟเล็ก ๆ นับร้อยดวงให้ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ระยิบระยับราวกับดวงดาวพร่างพรายเต็มท้องฟ้า

เรียกว่าเซ็ตบรรยากาศมาแบบจัดเต็มตั้งแต่เริ่ม

เมื่อเริ่มการแสดง อาจารย์ฮวานั่งอยู่หน้าเปียโน บรรเลงท่อนอินโทรอย่างช้า ๆ ก่อนจะเล่นเปียโนไปพลางร้องเปิดไปสามประโยคด้วยตัวเอง

พอถึงประโยคที่สี่ เครื่องดนตรีแบ็กกิ้งแทร็กชิ้นอื่น ๆ จึงค่อย ๆ สอดประสานเข้ามา เสียงดนตรีจังหวะเนิบช้าดึงดูดให้ผู้คนดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น

ผู้ชมต่างเคลิบเคลิ้มอินตามไปกับบทเพลง

ช่วงท่อนแยก อาจารย์ฮวาโชว์สกิลบรรเลงประสานไปกับเสียงขลุ่ย ขับเน้นกลิ่นอายย้อนยุคให้เข้มข้นขึ้น จนเอกลักษณ์แนวกู่เฟิงเด่นชัดขึ้นมาทันตา

ให้ความรู้สึกราวกับบรรยากาศและยุคสมัยในเพลงนั้น แตกต่างไปจากของเซียวเหยียนอย่างสิ้นเชิง

ทันทีที่เพลงจบลง คนทั้งฮอลล์ต่างพากันลุกขึ้นยืนปรบมือ

ต้องยอมรับเลยว่าเพลงนี้ดังพลุแตกจริง ๆ เทียบกับเพลงที่อาจารย์อีกสองท่านเลือกมาก่อนหน้านี้ ผู้ชมเกินครึ่งเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ

แต่สำหรับเพลง "คารวะสุรา" ต่อให้ไม่เคยได้ยินท่อนขึ้นต้นมาก่อน พอถึงท่อนฮุกที่เป็นจุดพีค ทุกคนต่างก็ร้องตามกันได้เป็นอย่างดี

ฮวาฮวายืนหอบหายใจพลางกวาดตามองคนทั้งฮอลล์ที่ถูกตนเองสะกดไว้ ไม่เชื่อหรอกว่าครั้งนี้จะยังเอาชนะนายไม่ได้

"ฮวาฮวาเก่งมากเลย ฉันรู้สึกว่าเพราะกว่าต้นฉบับตั้งเยอะ"

"ฝีมือการเรียบเรียงเพลงใหม่ของฮวาฮวาเราอยู่ระดับแถวหน้าจริง ๆ ต้นฉบับไม่ได้เพราะขนาดนี้แท้ ๆ แต่เวอร์ชันนี้ฉันเปิดฟังวนซ้ำได้ทั้งวันเลย"

"อันดับหนึ่งในค่ำคืนนี้ต้องเป็นของฮวาฮวาของเราอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าไม่ได้ละก็ พวกเราก็มีเหตุผลให้สงสัยแล้วว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลัง"

คนดูขาจรต่างมองว่ากระสุนข้อความนี้น่าสนใจดี แฟนคลับของอาจารย์ฮวากำลังอวยคนของตัวเองแท้ ๆ แต่ดันฉวยโอกาสเหยียบเซียวเหยียนซ้ำซะอย่างนั้น

พฤติกรรมแบบนี้น่าเกลียดสิ้นดี ตัวเองจะเต้นแร้งเต้นกาคนเดียวก็ช่างเถอะ แต่นี่ถึงกับลากพี่ชายของพวกเราไปเป็นบันไดเหยียบ ใครจะไปทนไหว

แถมอีกฝ่ายยังหน้าหนากล้าพูดเรื่องตุกติกผลคะแนนโหวต แฟนคลับของเซียวเหยียนแทบอยากจะด่าเปิดเปิง รอบก่อนทีมงานรายการก็เคยกดคะแนนโหวตของเซียวเหยียน แล้วยังเทคะแนนโหวตนอกสนามให้อาจารย์คนอื่นอีก ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเหยียนมีความสามารถโดดเด่นเหนือชั้น ป่านนี้คงโดนคัดออกไปนานแล้ว

ตัวเองเป็นได้แค่อันดับสองตลอดกาลแท้ ๆ ดันมาหาว่ารายการมีเบื้องลึกเบื้องหลัง แบบนี้ก็เท่ากับกล่าวหาว่าคนที่ได้อันดับหนึ่งเล่นตุกติกไม่ใช่หรือไง

โดนเหยียบย่ำขนาดนี้ ในขณะที่กองเชียร์สายเผือกคิดว่าทั้งสองฝ่ายคงได้เปิดศึกฟาดฟันกันยับแน่ แต่พอกระสุนข้อความของแฟนคลับเซียวเหยียนรัวขึ้นมา ก็ทำเอาคนหลุดขำพรวดออกมาทันที

ข้อความที่พวกเขารัวส่งมาจนเต็มหน้าจอกลับกลายเป็นประโยคเดียวกันทั้งหมดอย่างไม่น่าเชื่อว่า "ซื้อลิขสิทธิ์มารึยัง?"

ทุกคนต่างส่งข้อความเดียวกันนี้ แม้แต่สมาชิกวีไอพียังถึงขั้นเปย์เอฟเฟกต์พลุดอกไม้ไฟพร้อมข้อความ "ซื้อลิขสิทธิ์มารึยัง?" วิ่งหราออกมาด้วย

ไม่ว่าแฟนคลับของอาจารย์ฮวาจะพูดยังไง จะโต้กลับแบบไหน หรือแม้กระทั่งด่ากราดแฟนคลับของเซียวเหยียนว่าจนกรอบเพียงใด พวกเขาก็ยังคงตอบกลับด้วยประโยคเดิมนี้อยู่ดี

"ซื้อลิขสิทธิ์มารึยัง?"

แม้จะเป็นข้อความซ้ำเดิมแต่กลับได้ผลชะงัด กระทั่งหัวข้อคำค้นหายอดนิยมในเวยป๋อยังติดเทรนด์ด้วยประโยคเดิมเป๊ะไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่ตัวอักษรเดียวว่า "ซื้อลิขสิทธิ์มารึยัง?"

แฟนคลับของอาจารย์ฮวาโมโหจนแทบคลั่ง "ประสาทปะเนี่ย???"

แฟนคลับของเซียวเหยียนตอบกลับว่า "ซื้อลิขสิทธิ์มารึยัง?"

เป้าหมายในการสั่งการของบ้านแฟนคลับในวันนี้ชัดเจนเป็นพิเศษ ขืนเปิดศึกน้ำลายต่อไปก็รังแต่จะช่วยเพิ่มกระแสให้อีกฝ่าย เผลอๆ แฟนคลับของเซียวเหยียนเองจะถูกตราหน้าว่าไร้มารยาทไปด้วย

เมื่อเป็นอย่างนี้ก็ไม่จำเป็นต้องไปปะทะตรงๆ พวกเขาจึงเปลี่ยนมุมมอง หันมาใช้วิธีอื่นจัดการแทน... เอาเวทมนตร์มาสู้กับเวทมนตร์

อยากดังนักไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่เพียงทำให้แกดังได้ แต่อาจจะทำให้แกดังทะลุออกนอกวงการไปเลยด้วยซ้ำ

นักร้องชื่อดังร้องเพลงโดยไม่ซื้อลิขสิทธิ์ จัดให้แกกลายเป็นกรณีศึกษาระดับคลาสสิก ปรึกษาข้อกฎหมายและวิเคราะห์กันสดๆ ออนไลน์ว่า เมื่อต้องรับมือกับการถูกนำผลงานไปใช้โดยไม่จ่ายค่าลิขสิทธิ์จะต้องปกป้องสิทธิ์ของตนอย่างไร พาทุกคนไปเรียนรู้ภาคปฏิบัติผ่านกรณีศึกษาจริงของคนดัง

โดยที่พวกเขาหารู้ไม่ว่า การกระทำในวันนี้จะทำให้นักแต่งเพลงโนเนมจำนวนมากที่หาเลี้ยงชีพด้วยการเขียนเนื้อร้อง พลอยได้รับเงินก้อนโตไปด้วย

พอการแสดงของอาจารย์ฮวาจบลง ก็ถึงคราวที่เซียวเหยียนต้องขึ้นเวที

แสงไฟทั้งหมดดับสนิทลงจนผู้ชมมองไม่เห็นใครบนเวทีเลยแม้แต่คนเดียว ขณะที่เซียวเหยียนถือไวโอลินราคาตัวละสามล้านขึ้นลิฟต์เวทีมายังใจกลางเวที

ลำแสงสีเหลืองสลัวส่องลงมาราวกับทะลุหลังคาสตูดิโอลงมาจากฟากฟ้า ก่อนเสียงไวโอลินจะค่อยๆ แว่วดังขึ้น

บทเพลงที่มีชื่อว่า "หากรักคือพรหมลิขิต" ค่อยๆ ดังกังวานขึ้นพร้อมท่วงทำนองอันงดงามและแสนเศร้า~

ท่วงทำนองดนตรีทอดยาว อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันแสนละมุนและตราตรึงใจ

เสียงร้องเปิดฉากด้วยภาพของดวงดาวที่เริ่มปรากฏขึ้นตรงสุดขอบฟ้า

ถ่ายทอดความรู้สึกโหยหา ว่าอีกฝ่ายจะรู้บ้างไหมว่าความคิดถึงได้เริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง

บอกเล่าถึงความรักมากมายที่ไม่อาจเคียงคู่ ทำได้เพียงเฝ้ามองกันและกันจากที่แสนไกล

ตอกย้ำอารมณ์เปล่าเปลี่ยวเศร้าซึ้ง ดั่งแสงจันทร์ที่ทอดประกายลงสู่ผืนน้ำทะเลอันกว้างใหญ่