ตอนที่ 82 คอมเมนต์กระสุน ซื้อลิขสิทธิ์มารึยัง

ร่างสูงโปร่งสง่างามในชุดสูทสีขาวนวล นิ้วมือขาวผ่องจับคันชักไวโอลิน ปอยผมด้านหน้าของเซียวเหยียนปรกระลงมาบดบังดวงตาข้างหนึ่งตามจังหวะการสี นัยน์ตาที่หลุบต่ำคู่นั้นแฝงความรู้สึกลึกซึ้ง

ไวโอลินราคาเหยียบสามล้านกว่ามีพลังก้องกังวานและเปี่ยมเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ ยามผสานเข้ากับน้ำเสียงใสกระจ่างของชายหนุ่ม ทุกถ้อยคำจึงหวานซึ้งและเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

เพียงแค่ยืนอยู่นิ่ง ๆ ตรงนั้นก็สะกดทุกสายตาให้เคลิบเคลิ้ม กลิ่นอายสูงส่งเย็นชาดั่งคุณชายตระกูลผู้ดีชวนให้ผู้คนอยากจะกรีดร้องออกมาจริง ๆ

เนื้อเพลงเพียงสี่ท่อนสั้น ๆ ก็ดึงทุกคนดำดิ่งเข้าสู่โลกแห่งเสียงดนตรีของเขาได้ในทันที

ซ่งหนวนหน่วนในฐานะสมาชิกกลุ่มแฟนคลับ อุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจแย่งชิงบัตรมาได้อย่างยากลำบาก ในที่สุดก็ได้มาดูการแสดงสดของเซียวเหยียนถึงในสตูดิโอ

หัวใจเต้นระรัว มือไม้สั่นเทา ซ่งหนวนหน่วนตื่นเต้นจนข่มอารมณ์ไม่อยู่ เลือดกำเดาแทบจะพุ่งออกมาอยู่รอมร่อ~

"เชี่ย! พี่เหยียนสีไวโอลินเป็นด้วย!!!"

"เหยียนเหยียน นายยังมีอะไรที่พวกเราไม่รู้อีกเนี่ย~"

"พี่เหยียนสีไวโอลินเก่งเกินไปแล้ว ตอนแรกนึกว่าพี่เหยียนจะเสียเปรียบซะอีก ใครจะไปคิดว่าจะเก่งกาจขนาดนี้"

"เพลงนี้ก็เพราะมากเลย ฉันชอบชื่อเพลง "หากรักคือพรหมลิขิต" จัง ฟังดูเศร้าซึ้งงดงามมาก"

~~~

หวนนึกถึงช่วงวัยเยาว์ที่เคยเฝ้าฝันอย่างไร้เดียงสา

เชื่อมั่นว่าคนที่รักกันจะได้ครองคู่อยู่เคียงข้างกันตราบชั่วนิรันดร์

ยามปักใจเชื่อว่ารักอันลึกซึ้งจะผูกพันคนสองคนไว้ด้วยกัน

จนไม่ได้ยินเสียงทอดถอนใจที่แว่วมาตามสายลม

ใครเล่าจะล่วงรู้ความหมายที่แท้จริงของความรัก

พานพบเพียงชั่วครู่ กลับตราตรึงอยู่ในห้วงคำนึงไม่รู้ลืม

แม้จะใช้เวลาเนิ่นนานไปทั้งชีวิต

ก็ไม่อาจเรียนรู้วิธีที่จะลบเลือนความทรงจำนั้นไปได้เลย~

~~~

คนฟังแต่ละคนต่างมีเรื่องราวในใจเป็นของตัวเอง โดยเฉพาะกลุ่มคนที่มีอายุขึ้นมาหน่อย กล้องตัดภาพไปยังคุณป้าวัยราวห้าสิบปีในชุดกระโปรงสีน้ำเงิน

แววตาของคุณป้าในเวลานี้ดูลึกซึ้ง ราวกับถูกบทเพลงสะกิดใจจนหวนนึกถึงเรื่องราวในวัยสาว นัยน์ตาคู่นั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความคิดถึงและความอ่อนโยน

~~~

วันคืนผันผ่านแปรเปลี่ยน เมื่อคนสองคนต้องพลัดพรากอยู่คนละฟากฟ้า

ต่างคนต่างดำเนินชีวิตไปเฉกเช่นผู้คนรอบกาย

แม้ข้างกายจะมีคนคอยให้ความอบอุ่นและเป็นที่พึ่งพิงอันมั่นคง

แต่ในใจยังคงเฝ้าภาวนา ขอให้อีกฝ่ายได้รับการทะนุถนอมดูแลอย่างอ่อนโยนเสมอมา

~~~

"ซึ้งจนจะร้องไห้อยู่แล้ว ถึงตัวจะอยู่คนละฟากฟ้าแต่ในใจยังคิดถึงกันเสมอ แม้ฉันจะยังไม่มีแฟนแต่เพลงนี้ทำให้นึกถึงพ่อเลย หวังว่าพ่อจะทำงานต่างจังหวัดอย่างราบรื่น และเจอแต่คนดี ๆ นะคะ"

"แฟนฉันไปเป็นทหารสองปีแล้ว ฉันคิดถึงเขามากเหลือเกิน"

"ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว รู้สึกว่านี่แหละคือความรักที่อยากมี ต่อให้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ในใจยังมีกันและกัน คอยอวยพรให้อีกคนมีความสุข"

~~~

เล่าถึงห้วงเวลาที่เผลอไผลเหม่อลอยนับครั้งไม่ถ้วน

คล้ายมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยเดินผ่านไปท่ามกลางผู้คนขวักไขว่

ภาพความทรงจำเลือนรางผุดซ้อนขึ้นมาตรงหน้า

หากเพียงพริบตาเดียวกลับเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย~

เมื่อบทเพลงไต่ระดับเข้าสู่ท่อนฮุก แม้น้ำเสียงของเซียวเหยียนจะเปี่ยมพลังและอารมณ์พลุ่งพล่าน แต่กลับไม่บาดหูเลยสักนิด ยามอารมณ์ถูกผลักดันขึ้นสู่จุดสูงสุด ยังคงหนักแน่นและให้ความรู้สึกอบอุ่นมั่นคง

ผู้ชมต่างปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกพลิ้วไหวขึ้นลงไปตามเสียงเพลงของเซียวเหยียน

สิ้นเสียงท่อนฮุก จังหวะดนตรีค่อย ๆ ผ่อนช้าลงจนกลับคืนสู่ความสงบ เสียงไวโอลินแว่วกังวานขึ้นมาอีกครา เซียวเหยียนขับขานบทเพลงต่อไปอย่างแผ่วเบา~

ขับขานถึงดวงดาวที่ส่องประกายขึ้นตรงขอบฟ้าอีกครั้ง

ราวกับความคิดถึงได้หวนคืนกลับมาทักทาย

ตัดพ้อถึงความรักที่เปี่ยมล้น ทว่าชาตินี้ไม่อาจมอบให้ใครหรือหาที่ลงเอยได้

สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างในโชคชะตาที่ผันแปรไป

ทิ้งท้ายด้วย แสงจันทร์ อันนุ่มละมุน ราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิที่พัดโชยมาสัมผัสใบหน้า~~

เมื่อเสียงดนตรีและไวโอลินสงบลง ทั่วทั้งห้องส่งเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ

หลายคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา จนกระทั่งเซียวเหยียนเอ่ยคำขอบคุณ ผู้ชมจึงได้สติกลับมา เสียงปรบมือกึกก้องกัมปนาทดังระงมมอบให้แก่เซียวเหยียนเพียงผู้เดียว

สีหน้าของฮวาฮวาดูไม่สู้ดีนัก ขณะที่อาจารย์ท่านอื่นยังคงเคลิบเคลิ้มไปกับบทเพลงของเซียวเหยียน มีเพียงเขาคนเดียวที่แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังอารมณ์เสีย

ทำไมเซียวเหยียนถึงเหมือนภูเขาสูงใหญ่ตรงหน้า ข้ามเท่าไรก็ไม่มีวันพ้นสักที?

เขาพยายามคิดหาสารพัดวิธีแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ผล ต่อให้ยอมหน้าด้านหยิบเพลงของเซียวเหยียนมาร้อง สุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้อยู่ดี

ผู้จัดการของฮวาฮวาเห็นสีหน้าเขาดูไม่ค่อยดี จึงเอื้อมมือไปตบไหล่เบา ๆ

"ในใจฉัน เธอเก่งที่สุดแล้ว"

น่าเสียดายที่คำปลอบโยนจากใจของผู้จัดการกลับไร้เสียงตอบรับใด ๆ

ฝ่ายควบคุมการถ่ายทอดสดอยากสร้างประเด็น จึงคอยตัดภาพไปจับสีหน้าของเขาอยู่เรื่อย ๆ แต่สุดท้ายก็ถูกผู้จัดการส่งสายตาดุใส่จนต้องยอมถอยไป

ถึงอย่างนั้น ภาพช็อตสั้น ๆ นั้นก็ยังถูกแฟนคลับของเซียวเหยียนแคปหน้าจอไว้ได้ทันอยู่ดี

"เฮ้อ ความรู้สึกของการได้ที่สองคงไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไร เป็นฉัน ฉันก็คงอึดอัดแย่"

แฟนคลับของอาจารย์ฮวาโมโหจนแทบควันออกหู

"อย่ามาจับแพะชนแกะตัดตอนได้ไหม ทีมงานรายการจงใจหาเรื่องสร้างกระแสหรือเปล่า เอาภาพอะไรก็ไม่รู้มาปล่อยข่าวลือว่าฮวาฮวาบ้านเราไม่พอใจคนอื่นเนี่ยนะ"

แฟนคลับเซียวเหยียนตอกกลับทันควัน "พี่ชาย นี่มันถ่ายทอดสดนะ ถ้าเป็นคลิปตัดต่อที่ลงทีหลังแล้วจะหาว่าทีมงานจงใจสร้างเรื่องก็ว่าไปอย่าง แต่แสดงสีหน้าออกนอกหน้าขนาดนี้ ถ้าไม่ได้มอบให้พี่เหยียนของเรา งั้นก็คงรู้ตัวว่าจะแพ้ รั้งอันดับสองติดกันหลายรอบจนต้องฉลองให้ตัวเองงั้นสิ"

แฟนคลับของอาจารย์ฮวา "ไม่เชื่อข่าวลือ เชื่อมั่นในฮวาฮวา"

แฟนคลับเซียวเหยียนถึงกับพูดไม่ออก... เล่นไม้นี้ใช่ไหม ได้เลย! ข้อความ "ซื้อลิขสิทธิ์หรือยัง" จึงถูกรัวสแปมเต็มหน้าจออีกครั้ง ในโลกใบนี้น่ะ มีแต่ต้องเอาเวทมนตร์มาปราบเวทมนตร์เท่านั้นแหละ

ดูจากปฏิกิริยาของคนดูทั้งสตูดิโอก็เดาได้ทันทีว่าครั้งนี้เซียวเหยียนต้องคว้าที่หนึ่งไปครองอีกแน่ และพอผลคะแนนประกาศออกมา ก็เป็นไปตามคาดจริง ๆ~

ก่อนที่เซียวเหยียนจะมาร่วมแข่งขัน ทุกคนต่างคิดว่าคงไม่มีใครสามารถคว้าคะแนนเต็มบนเวที "ศึกชิงราชาเพลง" ได้

แต่นั่นก็สมเหตุสมผลอยู่แล้ว เพราะรสนิยมความชอบของแต่ละคนย่อมแตกต่างกันไป ทว่าหลังจากที่เขาปรากฏตัว ทุกคนถึงได้รู้ว่า ที่แท้ก็มีคนที่สามารถหลอมรวมรสนิยมของทุกคนให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกันได้จริง ๆ

บนจอยักษ์แสดงอันดับคะแนน เซียวเหยียนอยู่อันดับหนึ่ง อาจารย์ฮวาอยู่อันดับสอง ส่วนอาจารย์ถานกับอาจารย์หานหานมีคะแนนห่างกันเพียงสามคะแนน แต่ในรอบนี้ทั้งคู่ก็ต้องตกรอบไปด้วยกันทั้งสองคน

ทั้งสองสบตากันแล้วสวมกอดเพื่อปลอบโยนกัน

ขณะที่อาจารย์ฮวา พอเห็นผลการตัดสินสุดท้าย ก็หันหลังเดินจากไปทันที

"ฮ่า ๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว คนที่จะชนะพี่เหยียนได้ก็มีแค่ตัวพี่เหยียนเองเท่านั้นแหละ ใครบางคนอย่าลืมซื้อลิขสิทธิ์ด้วยล่ะ"

"ระดับพี่เหยียนลงมือเอง ยังไงก็นอนมา คิดว่าใช้ลูกไม้ตุกติกนอกลู่นอกทางแล้วจะชนะพี่เหยียนได้เหรอ ฝันไปเถอะ อย่าลืมไปจ่ายค่าลิขสิทธิ์ด้วยนะ"

"ฉันขอยกให้เพลง "หากรักคือพรหมลิขิต" เป็นเพลงโปรดที่สุดประจำสัปดาห์นี้เลย ทำไมถึงเป็นแค่สัปดาห์นี้ ไม่ใช่สัปดาห์หน้า เดือนหน้า หรือปีหน้างั้นเหรอ ก็เพราะไม่รู้ว่าสัปดาห์หน้าพี่เหยียนจะปล่อยเพลงอะไรออกมาอีกน่ะสิ"

"หากรักคือพรหมลิขิต" ได้รับคำชมอย่างเป็นเอกฉันท์บนโลกอินเทอร์เน็ต แม้กระทั่งนักร้องชื่อดังจำนวนไม่น้อยก็ยังพากันแชร์ลงในเวยปั๋ว ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงหมี่หลันและเฮ่อเจียเฉินด้วย

เฮ่อเจียเฉิน "คนติดอยู่ในหลืบเขาอย่างผม เดินเท้าตั้งห้ากิโลเมตรเข้าตัวอำเภอเพื่อหาสัญญาณ ในที่สุดก็ได้ฟัง "หากรักคือพรหมลิขิต" เวอร์ชันเต็มเสียที"

หมี่หลัน "เปิดฟังวนซ้ำเพลงเดียวทั้งคืนเลยค่ะ เวลาฟังเพลงหลังจากนี้ คงต้องยกให้เพลงนี้ทั้งหมดแล้ว"

"ศึกชิงราชาเพลง" เหลือการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศแค่อีพีสุดท้าย ทางรายการจึงได้ประกาศกติกาออกมาล่วงหน้า

"ขอให้เชิญนักร้องหนึ่งท่านมาร่วมร้องเพลงออริจินัลที่แต่งขึ้นใหม่ โดยสามารถกำหนดหัวข้อได้เองตามใจชอบ"

ความยากของรอบชิงชนะเลิศนี้ดูจะลดลงไปมาก กติกามีเงื่อนไขจำกัดอยู่สองข้อ ข้อแรกคือต้องหาคู่มาร่วมร้อง ซึ่งคนเป็นนักร้องจะมีใครบ้างที่ไม่มีเพื่อนฝูงในวงการ

เงื่อนไขอีกข้อคือต้องเป็นเพลงออริจินัล เรื่องนี้สำหรับคนอื่นอาจจะชวนให้กดดันอยู่บ้าง แต่สำหรับเซียวเหยียนแล้วละก็... ยังไงเพลงจากโลกเดิมของเขาก็ไม่มีเพลงไหนซ้ำกับโลกนี้อยู่แล้ว~

เซียวเหยียนเหลือบมองโจทย์ภารกิจที่ประกาศออกมา เมื่ออัดรายการเสร็จ ก็ได้เวลากลับบ้านไปนอน~

พรุ่งนี้ต้องเขียนเนื้อเพลงให้โจวเจิงแล้วนะเนี่ย