ตอนที่ 83 สุนัขรับใช้ เขียนให้พวกหมาเลีย

หลังจากได้นอนเต็มอิ่มมาทั้งคืน เซียวเหยียนตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใส

แต่ในคืนที่เขาหลับสบาย บนโลกออนไลน์กลับเกิดศึกดุเดือดเลือดพล่าน

เพียงเพราะแฟนคลับของเขาช่วยกันกระหน่ำพิมพ์ประโยค "ซื้อลิขสิทธิ์หรือยัง" ก็ดันให้หัวข้อนี้ทะยานขึ้นเทรนด์ฮอตได้จริง ๆ

เหล่านักแต่งเนื้อร้องโนเนมบนโลกออนไลน์ที่เคยถูกเอาผลงานไปใช้ฟรี ๆ ไม่ได้เงินแม้แต่แดงเดียว พอเห็นประเด็นนี้กำลังร้อนแรง ต่างก็พากันออกมาโพสต์ระบายความในใจด้วยความตื่นเต้น

หวังอวี่รีบโพสต์ลงบนเวยปั๋วทันทีว่า

"คอนเสิร์ตของคุณจ้าวเมื่อปีที่แล้วเอาเพลงของผมไปใช้ จนถึงเดือนสิงหาคมปีนี้ ผมยังไม่ได้รับค่าลิขสิทธิ์เลยสักบาท สตูดิโอก็ไม่ตอบข้อความ อยากถามว่าลืมไปแล้วหรือเปล่าครับ"

ตอนโพสต์เขายังแท็กหาจ้าวฉินอวี่ด้วย ยิ่งได้กระแสเดิมช่วยหนุน เรื่องนี้ก็กลายเป็นเป้าสายตาของสังคมขึ้นมาทันที

"ไม่จริงมั้ง จ้าวฉินอวี่ดังขนาดนั้น คอนเสิร์ตแต่ละรอบกวาดเงินตั้งหลายล้าน ค่าลิขสิทธิ์แค่นี้เศษเงินขนหน้าแข้งแท้ ๆ ทำไมแม้แต่เงินแค่นี้ก็ยังไม่ยอมจ่ายกันนะ"

"แปลกตรงไหนล่ะ ก็รังแกคนที่ด้อยกว่าไง ฉันร้องเพลงของเธอถือเป็นเกียรติให้แล้วนะ ไม่คิดเงินค่าช่วยโปรโมตก็บุญเท่าไหร่แล้ว"

"จ้าวฉินอวี่จะไม่ออกมาอธิบายหน่อยเหรอ จำได้ว่าตอนคนอื่นเอาเพลงตัวเองไปร้องนี่เก็บยิบไม่ยอมขาดสักบาท แต่พอตัวเองเอาเพลงคนอื่นไปร้องบ้าง ทำไมถึงคิดจะเอาเปรียบแม้แต่เรื่องแค่นี้กันนะ"

จ้าวฉินอวี่เห็นตัวเองตกเป็นเป้าสายตาจนติดเทรนด์ฮอตชั่วข้ามคืน สีหน้าก็มืดครึ้มดำสนิทราวกับก้อนถ่าน เรื่องลิขสิทธิ์พวกนี้คนในวงการรู้กันดีอยู่แก่ใจ ถ้าเอาเพลงของคนดังมาร้องคัฟเวอร์ก็ยินดีจ่ายให้อยู่แล้ว

แต่ถ้าเป็นพวกโนเนมไร้ชื่อเสียง ใครเขาจะไปชายตาแล ก็เหมือนอย่างที่ชาวเน็ตพูดกันนั่นแหละ ฉันเอาเพลงของแกมาร้องถือเป็นเกียรติของแกแล้ว ไม่คิดเงินค่าโปรโมตจากแกก็ดีถมไป ดันกล้ามาทวงเงินจากฉันเนี่ยนะ

นักร้องส่วนใหญ่ก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น ทำไมคราวนี้กลับกลายเป็นตัวเองที่ซวยติดเทรนด์ฮอตอยู่คนเดียว ซวยชะมัด

จ้าวฉินอวี่ไม่อยากให้ชื่อเสียงต้องมัวหมอง จึงสั่งให้ทางสตูดิโอรีบจัดการเรื่องนี้โดยด่วน

สตูดิโอของจ้าวฉินอวี่ทำงานค่อนข้างไว พวกเขารีบออกแถลงการณ์ทันที จากนั้นก็ติดต่อหาหวังอวี่เพื่อโอนเงินให้

เดิมทีหวังอวี่ไม่ได้หวังอะไรไว้เลย คนโนเนมที่มีผู้ติดตามแค่ไม่กี่พันคนอย่างเขา พูดชื่อไปก็ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีกำลังพอจะไปงัดข้อกับจ้าวฉินอวี่ได้อยู่แล้ว

นึกไม่ถึงเลยว่าพลังชาวเน็ตยุคนี้จะมหาศาลขนาดนี้ ทางฝั่งจ้าวฉินอวี่ถึงขนาดยอมโอนเงินมาให้แต่โดยดีเพื่อรักษาชื่อเสียง ซ้ำยังแถมเพิ่มให้อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แลกกับการขอให้เขาลบโพสต์บนเวยปั๋วทิ้ง

หวังอวี่แค่นเสียงฮึ คนอย่างเขาขับเบนซ์นะเว้ย เงินค่าลิขสิทธิ์แค่นี้ไม่ได้อยู่ในสายตาหรอก แต่ส่วนที่ควรให้ก็ต้องให้สิวะ

หวังอวี่จัดการโอนเงินส่วนเกินยี่สิบเปอร์เซ็นต์นั้นคืนกลับไปทันที ทั้งยังปฏิเสธที่จะลบโพสต์เดิม ซ้ำยังโพสต์ข้อความลงเวยปั๋วใหม่อีกหนึ่งโพสต์พร้อมแนบสลิปหลักฐานการโอนเงินไปด้วย

"ได้รับค่าลิขสิทธิ์แล้วครับ ขอบคุณชาวเน็ตทุกคนสำหรับแรงสนับสนุน ส่วนที่เกินมาผมโอนคืนไปแล้วนะ ผมรับเฉพาะส่วนที่สมควรได้เท่านั้นครับ"

จ้าวฉินอวี่โกรธจนแทบกระอักเลือด~

พอมีบทเรียนราคาแพงของจ้าวฉินอวี่เป็นตัวอย่าง หลังจากนั้นโดยไม่ต้องรอให้นักแต่งเนื้อร้องเหล่านั้นออกมาส่งเสียง บริษัทและบุคคลต่าง ๆ ที่เคยนำผลงานของคนอื่นไปใช้ ต่างก็พากันรีบโอนเงินไปให้อย่างว่าง่าย

อันที่จริงค่าลิขสิทธิ์เนื้อร้องนั้นถูกมาก เนื้อร้องสามร้อย ทำนองสองร้อย ส่วนค่าอนุญาตให้ใช้สิทธิ์ของเพลงก็ขึ้นอยู่กับความดังของเพลงนั้น ๆ มีตั้งแต่หลักหมื่นไปจนถึงหลักแสน แถมเรื่องพวกนี้ยังต่อรองราคากันได้ทั้งนั้น

แต่เงินเพียงแค่นี้ สำหรับค่ายเพลงและนักร้องเบอร์ใหญ่แล้ว ก็เหมือนคนทั่วไปควักเงินบาทเดียวซื้อไอศกรีมแท่งเท่านั้น เพียงแต่พวกเขาเคยชินกับการได้กินไอศกรีมฟรีจนติดนิสัยชอบชุบมือเปิบไปแล้ว

กระแสที่แฟนคลับของเซียวเหยียนจุดชนวนขึ้นมานี้ ทำให้ผู้คนหันมาให้ความสำคัญกับเรื่องลิขสิทธิ์ขึ้นมาทันที

ที่จริงยังมีนักแต่งเนื้อร้องและนักแต่งเพลงอีกไม่น้อยที่ยึดอาชีพนี้หาเลี้ยงชีพ พวกเขาเคยเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเองมาตลอด แต่ด้วยกระบอกเสียงอันน้อยนิดจึงไม่มีใครสนใจ ตอนนี้สถานการณ์ดีขึ้นแล้ว พอเรื่องลิขสิทธิ์ได้รับความสำคัญ รายได้ต่อเดือนของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นมากพอดู

นักแต่งเนื้อร้องหลายคนถึงขั้นปรินต์รูปถ่ายของเซียวเหยียนมาแปะไว้ข้างฝา แล้วจุดธูปไหว้ทุกวัน ขอพรให้ตัวเองแต่งเนื้อร้องดี ๆ ออกมาได้ และคุ้มครองให้เก็บเงินได้อย่างราบรื่นไร้อุปสรรค

พอเซียวเหยียนตื่นนอน แรงบันดาลใจก็พลันพรั่งพรู เขานึกออกทันทีว่าจะเขียนเพลงอะไรให้โจวเจิง จึงรีบตรงไปยังห้องเรียบเรียงดนตรีทันใด

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ไม่เพียงแค่เนื้อร้อง แม้แต่งานเรียบเรียงดนตรีเขาก็จัดการจนเสร็จสรรพเรียบร้อย

เก้าโมงเช้า จ้าวหมิงหล่างมาทำงานตรงเวลา ทั้งยังซื้อทาโกะยากิมาฝากเซียวเหยียนด้วย

จ้าวหมิงหล่างเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า "พี่เหยียน เพลงที่พี่จะเขียนให้โจวเจิง พอมีไอเดียหรือยังครับ"

เซียวเหยียนใช้ไม้จิ้มทาโกะยากิขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วส่งเข้าปากเคี้ยวทั้งที่ยังร้อน ๆ อยู่

"เขียนเสร็จก็ส่งให้เขาไปแล้วล่ะ"

จ้าวหมิงหล่างอุทานอย่างตกใจ "หา เร็วขนาดนั้นเลยเหรอครับ!"

"เมื่อวานเห็นพี่ยังดูลำบากใจอยู่เลย นึกว่าแรงบันดาลใจจะยังไม่มาเร็วขนาดนี้ซะอีก"

เซียวเหยียนบอก "ตอนแรกก็ไม่รู้จะเขียนอะไรเหมือนกัน แต่พอตื่นเช้ามาวันนี้ จู่ ๆ แรงบันดาลใจมันก็แล่นเข้ามาเองน่ะ"

เซียวเหยียนยื่นเนื้อเพลงที่ปรินต์ออกมาให้ จ้าวหมิงหล่างจึงรับไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

และจังหวะที่เซียวเหยียนกำลังจะกินทาโกะยากิลูกที่สาม จ้าวหมิงหล่างก็พ่นน้ำที่กำลังดื่มอยู่ออกมาพรวดใหญ่

เซียวเหยียนปฏิกิริยาไว รีบยกกล่องทาโกะยากิหลบทัน "เกือบไปๆ ดีนะไม่โดนพ่นใส่"

จ้าวหมิงหล่างตาโตเท่าไข่ห่าน เอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก "พี่เหยียน ชื่อเพลงพี่ จะใช้ชื่อนี้จริง ๆ เหรอครับ"

เซียวเหยียนพยักหน้ายืนยัน "ก็ใช่น่ะสิ!"

จ้าวหมิงหล่างรู้สึกว่ามือตัวเองเริ่มสั่น ถึงอีกฝ่ายจะมีพฤติกรรมเป็นพวกหมาเลียก็เถอะ แต่นายจะไปด่าเขาโต้ง ๆ ว่าเป็นหมาแบบนี้ไม่ได้นะ

ได้ยินมาว่าก่อนตระกูลโจวจะสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาก็เคยพัวพันกับพวกมาเฟียมาก่อน ไม่รู้ว่าตอนนี้จะ...

เพลง "หมาเชื่อง" ที่เขียนให้หมาเลีย ตอนที่โจวเจิงได้รับเนื้อเพลงก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเหมือนกัน ถึงกับต้องพลิกแผ่นกระดาษดูซ้ำ ๆ ว่าส่งมาผิดหรือเปล่า

"มีแค่นี้เหรอ ไม่มีอย่างอื่นแล้วใช่ไหม"

ผู้ช่วยของโจวเจิงพยักหน้า "ใช่ครับ มีแค่นี้ครับ"

ในใจโจวเจิงมีความคิดผุดขึ้นมาสารพัด หรือว่าเซียวเหยียนจะจงใจดูถูกเขากันแน่

โจวเจิงเองก็พอรู้เลา ๆ อยู่หรอกว่าพฤติกรรมในความรักของตัวเองมันมีอะไรแปลก ๆ แต่พอโดนคนอื่นมาชี้หน้าแฉตรง ๆ แบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบอารมณ์

ถึงอย่างนั้น พอนึกถึงผลงานคุณภาพระดับสูงที่ผ่าน ๆ มาของเซียวเหยียน แม้โจวเจิงจะไม่พอใจและคิดว่าตัวเองถูกด่า เขาก็ยังยอมเปิดไฟล์เสียงแบ็กกิ้งแทร็กแล้วเริ่มกวาดตามองผลงาน

โจวเจิงฮัมเนื้อร้องเป็นภาษากวางตุ้งไปตามความเคยชิน ทว่าพอได้สติก็พบว่า สัมผัสคำของเพลงนี้กลับเข้ากับสัมผัสของภาษากวางตุ้งได้อย่างพอดิบพอดี เซียวเหยียนถึงกับแต่งเพลงภาษากวางตุ้งขึ้นมาด้วยตัวเองเนี่ยนะ!!!

จากนั้น ขณะที่โจวเจิงกวาดสายตาไล่ดูเนื้อเพลงทั้งเพลง ความรู้สึกซับซ้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนก็ตีตื้นขึ้นมาในใจ

"ยอมกินอาหารจานที่ไม่ชอบที่สุด จนกินจนกลายเป็นชอบ"

"ยอมสละความเคยชินของตัวเอง เพื่อไม่ให้เธอต้องโมโห"

"หากทะเลาะกันก็ยอมง้อเพียงเพื่อเอาใจเธออย่างไร้เหตุผล"

"หวังเพียงได้สวมเสื้อผ้าให้เข้าคู่เคียงข้างเธอ"

"คอยเฝ้ารอรับคำสั่งอยู่เสมอตามที่เธอบอก"

"เธอก็เคยบอกว่าความรักคือการอุทิศตนไปตลอดชีวิต"

"ไม่คิดคำนวณ ไม่เรียกร้องสิ่งใด แต่สุดท้ายกลับพบว่ามันยังไม่พอ"

"การฝืนยอมตามใจ มีแต่จะยิ่งทำให้ความต้องการของเธอทวีคูณ"

"ยอมทำตามทุกคำสั่งของเธอ แต่กลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรั้งมือเธอไว้"

~~~

ความขมขื่นแล่นริ้วขึ้นมาในใจของโจวเจิงจนยากจะเอ่ย เนื้อเพลงนี้เขียนถึงตัวเขาชัด ๆ บทบาทอันต่ำต้อยในความรักตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเขา

เพราะชอบใครคนหนึ่ง จึงพยายามปรับตัวตามอีกฝ่ายทุกอย่าง เอาความชอบของเขามาเป็นความชอบของตัวเอง แต่เวลาอยู่ต่อหน้าเธอ เขาก็ยังคงรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าอยู่ดี

เนื้อเพลงท่อนแรกนี้ แทบจะเป็นการย้อนรอยประวัติศาสตร์ความรักของเขาเลยนี่นา

~~~

"ใครจะคิดว่าการเชื่อฟังว่าง่ายจะทำให้นิสัยของฉันขึ้นสนิม"

"ใครจะคิดว่าการยอมฟังแต่เธอจะทำให้ไม่เหลือแม้กระทั่งศักดิ์ศรี"

"เชื่องจนเห่าไม่ออก ทำให้ทั้งเธอและฉันต่างก็ดูถูกมือคู่นี้ที่ฉันยื่นไปให้"

"จะยื้อต่อไปได้อีกสักกี่วัน"

"ความอ่อนโยนของฉัน ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเลยแม้แต่น้อย"

"ยอมทำตามทุกคำสั่งของเธอ แต่กลับไม่มีสิทธิ์ไปขัดขวางยามที่เธอจับมือคนอื่นเดินจากไป"

~~~

เมื่ออ่านเนื้อเพลงมาถึงตรงนี้ ในใจของโจวเจิงก็เปี่ยมไปด้วยความขมขื่นจนยากจะอธิบาย ก็เหมือนอย่างที่เนื้อเพลงเขียนไว้ ต่อให้ตัวเองจะทำดีแค่ไหน มอบความอ่อนโยนให้มากเพียงใด มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการอยู่ดี

ก่อนหน้านี้เคยมีเพื่อนเตือนเขาอ้อม ๆ ว่าเธอไม่เหมาะกับเขา แต่ตอนนั้นเขายังดันทุรัง มาคิดดูตอนนี้ ในสายตาเพื่อน ๆ เขาคงไม่ต่างอะไรกับไอ้หมาโง่ตัวหนึ่งจริง ๆ

~~~

ตามใจเธอจนหมดไส้หมดพุง จนสูญเสียแม้กระทั่งศักดิ์ศรีความเป็นคน

เพิ่งเข้าใจว่าสภาพที่ยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อเอาใจเธอนั้น มันน่าเกลียดจนไม่รู้จะน่าเกลียดยังไงแล้ว

การทุ่มเทเอาอกเอาใจเธอจนสุดตัว ได้เปลี่ยนให้ฉันกลายเป็นหมาของเธอไปแล้ว

หากวันใดที่ฉันเดินจากไป นั่นก็เพราะฉันทนมามากพอแล้ว

~~~

พอฟังดนตรีจนจบเพลงและอ่านเนื้อร้องท่อนสุดท้ายเสร็จ โจวเจิงก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป เขาลุกพรวดขึ้น คว้าทั้งกระดาษเนื้อเพลงและไฟล์เสียงวิ่งตรงไปยังห้องทำเพลงของตัวเองทันที

นี่แหละคือเพลงที่เขาต้องการ! ใช่แล้ว ความสัมพันธ์รักๆ เลิกๆ และความรักอันต่ำต้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา แท้จริงแล้วเป็นตัวเขาเองต่างหากที่ผิดมาตลอด

เป็นเขาเองที่ยอมลดตัวลงไปเป็นหมาให้เธอเหยียบย่ำ แต่ตอนนี้ ถึงเวลาต้องใช้เพลงนี้ปิดฉากความรักอันผิดพลาดของตัวเองเสียที

ชั่วพริบตานั้นโจวเจิงพลันตาสว่างและรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่อยากเป็นหมาให้ใครอีกต่อไปแล้ว

เขาจะเป็นตัวของตัวเอง

สองทุ่มตรง หนึ่งวันก่อนถึงพิธีหมั้นของแฟนเก่า โจวเจิงก็ปล่อยเพลงใหม่ออกมา

เหล่าแฟนคลับของโจวเจิงต่างพากันฮือฮาจนแทบลุกเป็นไฟ~