ตอนที่ 91 เป้าหมายของผู้ช่วยตัวน้อย ความหวาดกลัวของเซียวเหยี

เซียวเหยียนยินดีเป็นอย่างยิ่ง แม้ก่อนหน้านี้เขาจะไม่เคยพบหลินจิ้งชิงมาก่อน แต่ฝีมือทางดนตรีของเธอในวันนี้ก็ทำให้เขานึกทึ่ง การได้เป็นเพื่อนกับคนที่ตนชื่นชมถือเป็นเรื่องน่ายินดีมาก

"ไม่มีปัญหาครับอาจารย์หลิน คุณให้เกียรติชวนผมแบบนี้ ถือเป็นเกียรติของผมมากครับ"

หลินจิ้งชิงคาดไม่ถึงว่าเซียวเหยียนจะตอบตกลงอย่างกระตือรือร้นและตรงไปตรงมาขนาดนี้

"ดีจังเลยค่ะ ขอบคุณนะคะอาจารย์เซียว"

เซียวเหยียนรีบโบกมืออย่างเกรงใจ "อย่าเรียกผมว่าอาจารย์เซียวเลยครับ ผมไม่กล้ารับหรอก"

ทุกวันนี้คำว่าอาจารย์ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายกว่าแต่ก่อนมาก โดยเฉพาะในวงการบันเทิงที่กลายเป็นคำเรียกติดปากตามธรรมเนียมไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงหรือนักร้องต่างก็ถูกเรียกว่าอาจารย์กันทั้งนั้น แต่จะคู่ควรกับคำนี้หรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

อย่างเช่นนักร้องที่เดบิวต์มาสิบกว่าปี ต้องมาเรียกไอดอลหน้าใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์ได้แค่ปีกว่าๆ ว่าอาจารย์ ในสายตาของเซียวเหยียน มันดูเกินเบอร์ไปหน่อยจริงๆ

ในความคิดของเซียวเหยียน คนที่จะถูกเรียกว่าอาจารย์ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีความสามารถพอจะสั่งสอนคนอื่นได้สิ แล้วคนเรื่อยเปื่อยสายปล่อยจอยแบบเขาจะไปสอนอะไรใครได้ สอนวิธีไหว้พระขอพรให้ทะลุมิติมาหรือไง

ความประทับใจที่หลินจิ้งชิงมีต่อเซียวเหยียนจึงเพิ่มคำว่าถ่อมตัวเข้าไปอีก "เธอก็ไม่ต้องเรียกฉันสุภาพขนาดนั้นหรอกจ้ะ ฉันน่าจะแก่กว่าเธอสักสองปี เรียกฉันว่าชิงเจี่ยเถอะ แล้วต่อไปฉันจะเรียกชื่อเธอตรงๆ นะ"

พอได้ยินหลินจิ้งชิงพูดแบบนั้น เซียวเหยียนก็รู้สึกผ่อนคลายและเป็นกันเองขึ้นมาก "แบบนั้นดีเลยครับ ชิงเจี่ย"

ทั้งสองคุยกันต่ออีกสองสามประโยค จากนั้นผู้กำกับเวทีก็แจ้งผ่านหูฟังว่าถึงเวลาออกไปขอบคุณผู้ชมแล้ว ทุกคนจึงทยอยเดินไปยังเวที หลังเสร็จสิ้นขั้นตอนตามพิธีการ รายการก็ปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ

ต่างคนต่างแยกย้าย บ้างก็กลับบ้าน บ้างก็รีบไปงานอื่นต่อ หลินจิ้งชิงมีธุระอื่นจึงแลกช่องทางติดต่อกับเซียวเหยียนไว้แล้วขอตัวกลับก่อน

ระหว่างทางที่จ้าวหมิงหล่างขับรถไปส่งเซียวเหยียน เขาก็หยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาขีดๆ เขียนๆ เซียวเหยียนมองดูด้วยความสงสัย

ที่แท้มันคือตารางงานของเขานี่เอง

"ไม่... ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้มั้ง"

ก่อนหน้านี้เซียวเหยียนเคยเห็นว่า ผู้ช่วยดารามักจะจดตารางงานของศิลปินไว้อย่างละเอียดยิบ

ตารางงานของดารานั้นต้องตรงเวลาเป๊ะระดับนาทีต่อนาที วันหนึ่งมียี่สิบสี่ชั่วโมงก็ทำงานไปแล้วยี่สิบชั่วโมง

แถมทุกงานยังต้องคุมเวลาอย่างเข้มงวด แม้แต่เวลาเดินทางบนท้องถนนก็ต้องคำนวณไว้อย่างแม่นยำ

แต่ที่คนอื่นเขาต้องจดละเอียดยิบขนาดนั้น ก็เพราะศิลปินมีงานล้นมือ แต่ละวันแทบไม่ซ้ำกัน ถ้าไม่จดไว้คงจำไม่ไหวจริงๆ

แต่กับงานของเขานี่สิ พอนับรวมงานที่กำลังจะไปกับงานที่ยังไม่จบ ก็มีอยู่แค่สามงาน กระดาษแผ่นเดียวเขียนแค่สามบรรทัดก็หมดแล้ว

สมุดของจ้าวหมิงหล่างเล่มหนาเตอะขนาดนั้น จะไม่เปลืองกระดาษไปหน่อยเหรอ

เซียวเหยียนอดทักไม่ได้ "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า รวมทั้งหมดแล้วมีแค่สามงานเอง ไม่ต้องทำเป็นทางการขนาดนี้ก็ได้"

จ้าวหมิงหล่างปิดสมุดดังปัง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เรื่องพิธีรีตองมันต้องมีครับ อีกอย่างผมก็มีจรรยาบรรณในวิชาชีพและเป้าหมายของผมนะ"

เซียวเหยียนชักสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี จึงถามหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง "ปะ...เป้าหมายอะไรเหรอ"

จ้าวหมิงหล่างเปิดหน้าแรกของสมุดบันทึก มีตัวหนังสือสีแดงตัวเบ้อเร่อสิบกว่าตัวเขียนไว้ว่า "ปีนี้ ขอให้มีงานเขียนจนเต็มสมุดเล่มนี้!"

เซียวเหยียนมองตัวหนังสือตัวโตที่บาดตานั้น พลันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ เขาเอื้อมมือไปเสยผมแก้เก้ออย่างอึดอัด สายตาเบนออกไปมองนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย

ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย สมุดเล่มนั้นหนาอย่างน้อยก็สามร้อยหน้า งานทั้งปีนี้ของเขาจะเขียนได้ยาวเท่าคำนำของหนังสือสักเล่มหรือเปล่ายังต้องลุ้นเลย ถ้านายเขียนได้ถึงขนาดนั้นก็ควรจะกราบขอบคุณสวรรค์แล้วด้วยซ้ำ

แววตาของจ้าวหมิงหล่างเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ราวกับมีลำแสงสองสายพุ่งทะลุร่างของเซียวเหยียน

"พี่เหยียน พวกเรามาพยายามไปด้วยกันเถอะครับ!"

เซียวเหยียนหัวเราะแห้งๆ ออกมาสองที เรื่องนั้นคงไม่ต้องหรอกมั้ง "แต่นิสัยการจัดหน้ากระดาษกับจดบันทึกของนายนี่ไม่ค่อยเข้าท่าเลยนะ"

จ้าวหมิงหล่างงง "หมายความว่ายังไงครับ"

เซียวเหยียนว่า "ฉันคิดว่าทุกงานที่ฉันไปเข้าร่วมล้วนมีความหมายทั้งนั้น เพราะงั้นนายจะมาจดแค่งานอะไร วันเวลา และสถานที่ไม่ได้"

จ้าวหมิงหล่างถาม "แล้วต้องจดอะไรอีกเหรอครับ"

เซียวเหยียนเริ่มร่ายยาวด้วยสีหน้าจริงจังเป็นงานเป็นการ "รายการมีกี่อีพี เวลาออกอากาศแต่ละอีพี แขกรับเชิญแต่ละอีพีมีใครบ้าง เพลงที่แขกรับเชิญร้อง ลำดับการขึ้นเวที แล้วยังมีผู้กำกับที่คุมอัดรายการ ทีมงานเบื้องหลัง คนพวกนี้ไม่คู่ควรที่จะมีชื่อถูกบันทึกไว้เลยหรือไง"

ถ้าอิงตามรายชื่อท้ายเอนด์เครดิตหนังเป็นเกณฑ์ งานหนึ่งงานก็น่าจะกินพื้นที่ไปสักสิบกว่าหน้าแล้ว

จ้าวหมิงหล่าง "..." "แล้วผมต้องจดชื่อผู้ชมในแต่ละอีพีลงไปด้วยเลยไหมครับ"

เซียวเหยียนตาเป็นประกาย "อันนี้ดี!"

จ้าวหมิงหล่างเก็บสมุดบันทึกยัดลงกระเป๋าทันที "สมุดของผม ผมตัดสินใจเองครับ"

เซียวเหยียนทำหน้าน้อยใจ "เดี๋ยวนี้เขาใช้มือถือบันทึกตารางงานกันหมดแล้ว แถมยังตั้งนาฬิกาปลุกได้ด้วย นายเชยชะมัด"

จ้าวหมิงหล่าง "..." เริ่มเก่งขึ้นมาอีกแล้วสินะ

~~~

คู่หูคนเดิมของหลินจิ้งชิงคือฉีเหวิน รุ่นพี่สมัยมหาวิทยาลัย เขาเป็นคนฝีมือฉกาจ ทั้งยังมีชื่อเสียงโด่งดังในต่างประเทศ

เขาจับตามองหลินจิ้งชิงมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแล้วว่าเธอเป็นคนมีพรสวรรค์สูงมาก

หลินจิ้งชิงทั้งสะสวยทั้งขยันขันแข็ง เส้นทางในวงการหลังจากนั้นไม่กี่ปีก็เป็นไปตามคาด ไม่มีเพื่อนร่วมรุ่นหรือแม้แต่รุ่นพี่ผู้หญิงคนไหนในรุ่นของเขาประสบความสำเร็จแซงหน้าเธอได้เลย

ฉีเหวินรู้สึกดีกับหลินจิ้งชิงมาก เมื่อก่อนก็คอยดูแลเอาใจใส่เธออย่างดี แต่หลินจิ้งชิงกลับคอยรักษาระยะห่างกับเขามาตลอด

ยิ่งหลังจากเขาเอ่ยปากสารภาพรัก หลินจิ้งชิงก็ยิ่งจงใจหลบหน้าเขาหนักขึ้นไปอีก

โอกาสได้ร่วมงานกันในรายการคราวนี้ เขาเป็นคนไปวิ่งเต้นขอให้เบื้องบนช่วยจัดสรรให้ เดิมทีตั้งใจจะอาศัยจังหวะนี้กระชับความสัมพันธ์กับหลินจิ้งชิง แต่นึกไม่ถึงว่าการเดินทางจะมาเจอเหตุสุดวิสัยเสียก่อน

ฉีเหวินมองสายฝนที่เทกระหน่ำนอกหน้าต่างด้วยอารมณ์หม่นหมอง เที่ยวบินดีเลย์อย่างไม่มีกำหนด ยังไงเขาก็คงไปร่วมรายการไม่ทันแน่แล้ว

ผู้ช่วยข้างกายของฉีเหวินเดินเข้ามาจากข้างนอก "พี่ฉีครับ ทางรายการติดต่อมาแล้ว พี่หลินหาคู่หูได้แล้วครับ"

ฉีเหวินได้ยินคำว่าคู่หูก็ขมวดคิ้ว "เร็วขนาดนั้นเชียว?"

ฉีเหวินรับแท็บเล็ตที่ผู้ช่วยส่งมาให้เพื่อดูผังรายการอย่างเป็นทางการที่ทางทีมงานเพิ่งประกาศ

ฉีเหวินอดกังวลไม่ได้ คนที่ตามจีบหลินจิ้งชิงมีไม่น้อยเลย สำหรับตัวเลือกคู่หูในรายการคราวนี้ เดิมทีหลินจิ้งชิงเสนอเองว่าอยากขึ้นเวทีคู่กับเผิงเฟย แต่เป็นเขาที่แอบไปคุยกับเบื้องบนไว้ล่วงหน้าเพื่อจัดให้เผิงเฟยไปคู่กับคนอื่น

เพื่อนสนิทรอบตัวของหลินจิ้งชิงเขาก็รู้จักหมด แล้วเธอจะไปจับคู่กับใครได้อีก

"เซียวเหยียน? นี่ใครกัน"

ฉีเหวินไม่เคยเล่นพวกเวยปั๋วเลย แม้ตัวเองจะมีบัญชี แต่ก็ให้ทีมงานในสตูดิโอเป็นคนดูแล นักร้องดังในประเทศเขาก็พอรู้จักอยู่บ้าง แต่ไม่เคยได้ยินชื่อคนคนนี้มาก่อน

ผู้ช่วยเห็นฉีเหวินสงสัยจึงอธิบายว่า "เซียวเหยียนเป็นนักร้องที่เพิ่งดังขึ้นมาในช่วงครึ่งปีนี้ครับ ผันตัวมาจากนักแสดง เพลงใหม่ที่ปล่อยออกมาส่วนใหญ่ครองอันดับหนึ่งบนชาร์ตเพลง ตอนนี้กำลังดังมากเลยครับ"

พอได้ยินคำว่าผันตัวมาจากนักแสดง แววตาดูถูกเหยียดหยามของฉีเหวินก็เผยออกมาทันที

เคยได้ยินแต่นักร้องผันตัวไปเป็นนักแสดง เพราะยังไงการแสดงก็เข้าวงการได้ง่ายกว่า แต่นักแสดงเปลี่ยนสายมาเป็นนักร้องนี่แทบไม่เคยเห็น

เพลงที่ดังได้ก็คงอาศัยแรงซัพพอร์ตจากฐานแฟนคลับที่สะสมมาตอนเป็นนักแสดงช่วยดันล่ะสิ

ผู้ช่วยเปิดผลงานของเซียวเหยียนขึ้นมาให้ฉีเหวินดู ฉีเหวินแค่กวาดตาดูชื่อเพลง แววตาดูแคลนก็แทบจะล้นทะลักออกมาทางรูจมูก

""ห้องเต้นรำโม่เหอ" นี่มันชื่ออะไรกัน ดนตรีที่แท้จริงไม่เหมือนกับพวกเต้นรำลานกว้างหรอกนะ จิ้งชิงนี่ก็จริง ๆ เลย ต่อให้หาคนไม่ได้ก็ใช่ว่าจะคว้าใครมั่วซั่วมาแก้ขัดแบบนี้"